From: உயிரெழுத்து
Date: Mon Jul 21, 2003 11:51 pm
Subject: சு(ட்)டும் விழி!

எரியும்
தீப்பந்த
அழகு
கருமைப்
படுதாவில்.

சொக்கப்பனை
எரியும் போது
பறக்கும்
எரி கருக்கு
பார்வைக்கு
அழகு.

எரிந்து
மிஞ்சும்
கரிக்கட்டி
வயலுக்கு
வளமை
என்பது
வழமை.

காலாற
நடந்து
பழகுவது
போல்
நடந்துவிட்டு
வருகிறாள்
அனல்
படுக்கையில்
அகிலா.

தீயில்
பட்ட
அவள்
பாதத்தால்
நெருப்பு
மென்மையாகி
சும்மா
விட்டது
போலும்.

சுடும் போது
இன்பம்..
யாருக்கு?
இல்லைச்
சுடாமல்
விட்டதால்தான்
இன்பமா?
பாரதியிடம்
கேட்க வேண்டும்.

சுட்டும் விழி
சுகத்திற்கு
சுடும் விழ
பரத்திற்கு.

நா.கண்ணன்

பின்குறிப்பு: ஈனப்பிறவி என்று சில நேரம் உடல் கூசுகிறது. விழியில் பருகி, பின் உடல் முழுதும் இன்பம் வேண்டும் என்கிறது மெய்! எதுவுமே நிலைத்து நிற்காத உலகில் இன்பம் எங்கே, இன்பம் எங்கே என்றுதான் அலைகிறது மனது. சுட்டும் விழி சுகத்திற்கு இட்டுச் செல்ல, சுடும் விழி பரத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் என்று அனுபவஸ்தர்கள் சொல்கிறார்கள். நெற்றிக்கண் வந்தவிதம் இப்படித்தான். கட்புலனுக்கு அப்பால்தான் மூன்றாவது கண் இருக்க முடியும். ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்களுக்குப் பின் பக்தி இலக்கியம் என்பது நின்றே போய் விட்டது. புதுக்கவிதை அதற்கு புணருத்தாரணம் தரலாம்!

0 பின்னூட்டங்கள்: