ÀÃÁÀ¾ §º¡ÀÉôÀ¼Óõ ŨÄôâ×õ
´Õ Ò¾¢Â Å¢¨Ç¡ðÊü¸¡É ÓýŨÃ×!


¨ÅÌñ¼ ²¸¡¾º¢ÂýÚ Å¢ÊÂ, ŢʠÓÆ¢ì¸ §ÅñÎõ. ¦ÀâÂÅ÷¸û Àƒ¨É, ¿¡Á ºí¸£÷ò¾Éõ ±ýÈ¢ÕôÀ¡÷¸û. þ¾¢ø ¸ÄóÐ ¦¸¡ûÇ¡¾ À¢Õ¸¢Õ¾¢¸û §º¡ÀÉ À¼õ Å¢¨Ç¡Îõ. ¿¡ý ±ó¾ Ũ¸ ±ýÚ ¯í¸ÙìÌô Òâó¾¢ÕìÌõ :-)

§º¡ÀÉôÀ¼õ ±ÉìÌ ¦Ã¡õÀô À¢ÊìÌõ. «¾ý Å¢º¢ò¾¢Ã À¼í¸û/À¡ò¾¢Ãí¸û, Å¢º¢ò¾¢Ãô ¦ÀÂ÷¸û. «Ð ¯ñ¨Á¢ø À¡¾¢òàì¸ò¾¢ø ¿õ¨Á §ÅÚ ¯Ä¸¢üÌ þðÎî ¦ºøÖõ. «Ð Å¢¨Ç¡Îõ §À¡Ð ¾¡Âõ, ¾¡ÂÁ¡ô §À¡ðÎ §Á§Ä ÅÕõ §À¡Ð ¸¢í¸Ãý, ¿Òõ…¸ý ±ýÈ ²¾¡Å¦¾¡Õ À¡õÒ Ìñ¼Áñ¼ì¸ ±í§¸Â¡ÅÐ þÈ츢ŢðÎÅ¢Îõ. «ôÒÈõ Á£ñÎõ ¾¡Âõ, ¾¡ÂÁ¡¸ô §À¡ðÎ §Á§Ä ²È §ÅñÎõ. þó¾ ¯È¢ÂÊò¾¢ÕŢơ (¸ñ½ý À¢ÈôÒ - §¸¡ÌÄ¡‰ð¼Á¢) Á¡¾¢Ã¢ ÅØìÌ ÁÃò¾¢ø ²È, ²È..±ùÅÇ× ¯óоø ¦¸¡Î츢§È¡§Á¡ «ùÅÇ× ¸£§Æ þÈí̧šõ :-)) «Ð Á¡¾¢Ã¢, §Á§ÄÔõ §¸§ÆÔõ §À¡Ìõ Å¢¨Ç¡ðÎ. þ¨¾¦ÂøÄ¡õ þô§À¡Ð ¡áÅРŢ¨Ç¡θ¢È¡÷¸Ç¡¦ÅýÚ ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. §À¡¸ðÎõ. þýÚ ¸¡¨Ä¢ø ´Õ º¢ó¾¨É!

þó¾î º¢ó¾¨É ÅÕžüÌ Ó¾ø ¸¡Ã½õ ÍÀ¡ ¬ý¨Äý ŨÄôâÅ¢ø §ƒ.§¸Â¢ý º¢ó¾¨É¸û (J.K's Diary-1) ÀüȢ ŨÄìÌÈ¢ôÒ. º¢ó¾¨É °È¢ÂÅñ½§Á ¯ûÇÉ. º¢ó¾¨É ÁÉ¢¾¨É ¦ºÂø ÅÊÅõ ±Îì¸ò àñθ¢ÈÐ. ¿øÄ ¯¾¡Ã½õ þó¾ ±ý ÓÂüº¢. «Ð ±ýÉ ÓÂüº¢?

´Õ ŨÄôâÅ¢ø §¾¡ýÚõ ±ñ½õ ¯í¸ÙìÌ ´Õ ¯óоø ¾óÐ «îº¢ó¾¨É¨Âò ¦¾¡¼Ãî ¦ºö¾¡ø, «ò¾Äò¾¢üÌ þ¨½ôÒì ¦¸¡ÎòÐ ¦¾¡¼Ã §ÅñÊÂÐ. þÐ þýÛõ ÀÄÕìÌ ¯óоø ¾ó¾¡ø «Å÷¸Ùõ «ÅÃÅ÷ ŨÄôâÅ¢ø ¦¾¡¼Ã §ÅñÊÂÐ. ¬¸, º£ðÎì¸ð¨¼ «Î츢 ¨ÅòÐ ¾ðÎõ §À¡Ð ²üÀÎõ §¼¡Á¢§É¡ ±¦À·ìð Á¡¾¢Ã¢ þÐ µÎõ. þРŨÄôâÅ¢ý ¿£§Ã¡ð¼õ. þРŨÄôâ ¾Õõ §º¡ÀÉôÀ¼õ. ¯í¸Ç¢¼õ ŨÄôâ þø¨Ä¦ÂÉ¢ø ¯í¸û ¸Õò¨¾ ±ÉìÌ ¾É¢Á¼Ä¢§Ä¡ (§Á§Ä ¦º¡Îì̸) «øÄÐ þíÌûÇ ¸¦Áñð ¦ÀðÊ¢§Ä¡ þ¼Ä¡õ (¾Á¢ú-¬í¸¢Äõ µ§¸!) Å¢¨Ç¡¼ ¡÷, ¡÷ ÅÕ¸¢È£÷¸û?

þ§¾¡ ¬ÃõÀ¢òÐ ¨Å츢§Èý.....

மனிதன் சாகபட்சிணியா? மாமிச பட்சிணியா? தோற்ற விளக்கம்!

இதற்கான முன் வரவை நண்பர் காசிலிங்கம் மனிதனின் உணவு தர்மம் என்று இரண்டு வலைக்குறிப்பில் தந்துள்ளார்.

சொடுக்குக

உணவு தர்மம் 1

உணவு தர்மம் 2

இக்குறிப்புகளைப் படித்துவிட்டு என் குறிப்பைப் படிக்கவும். அட்டவணையெல்லாம் கொடுத்து அமர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார் (பை த வே..அவர் வலைப்பூ யுனிகோடில் அமைந்துள்ளது!)

நமது முன்னோர்களான மனிதக் குரங்குகள் (இதெல்லாம் கப்சா என்பவர்களை பசித்த புலி உண்ணட்டும் :-) அல்லது கொரில்லா பிடித்துக் கொண்டு போகட்டும்! காய்கறிகளை உண்ணும் சாகபட்சிணிகளென்றே அறிவியல் உலகம் நீண்ட காலமாக நினைத்து வந்தது. ஆனால், ஆப்பிரிக்கக் காட்டில் நடத்திய ஆய்வுகள் இவை மாமிசம் உண்பதைக் காட்டின. ஆனால் முழு நேர மாமிச பட்சிணியாக அல்ல. தேவைப்படும் போது. கிராமத்தில் வளர்ந்த காலத்தில் 'கிளியோ, கிளியோ' என்று பெண்கள் மண்ணில் வாயை வைத்துக் கூவ, மட, மடவென கரையான்கள் ஓடிவரும். அவைகளை அப்படியே சாப்பிடுபவரும் உண்டு, பொறித்துச் சாப்பிடுபவரும் உண்டு. பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும் (இதைப் பார்ப்பதே பாபம்! என்று வீட்டில் திட்டுக் கிடைக்கும்!). இந்தச் செய்கையை ஆப்பிரிக்க கொரில்லா செய்வதை ஆவணப் படுத்தியிருக்கிறார்கள்! அது குளியோ, குளியோ சொல்வதில்லை. ரொம்ப விவரம்! ஒரு நாணலை உள்ளே விட்டு மேலே ஏறி வரும் கரையான்களை அப்படியே உறிஞ்சிவிடும். ஸ்றாவை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதைக் கண்டவன் கொரில்லா! நாமல்ல!! எனவே மனிதன் ஆரம்பம் முதல் opportunistic feeder. எது கிடைக்கிறதோ, அதைச் சாப்பிடுவான். வேத காலத்து பிராமணர்கள் சுத்த அசைவமாக இருந்திருக்கின்றனர்.

சைவ உணவு என்பதை அறிமுகப்படுத்தியவர்கள் 'சைவர்கள்' அல்ல!! சமணர்கள். இவர்கள் மகா தீர்க்கதரிசிகள். மனித வாழ்வின் நீண்டகால பயன்பாட்டிற்கு (Sustainable staple diet) உசிதமானது மரக்கறி உணவே எனக் கண்டு இந்தியாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாற்றினர். இன்று உலகில் அதிக அளவு சாகபட்சிணிகள் உள்ள நாடு (ஏறக்குறைய 700 மில்லியன் மக்கள்) இந்தியாதான். தீர்த்தங்கரருக்கு ஒரு வணக்கம்!

ஏன் இந்த வழித்தடம்? இதுவொரு அறிவியல் பூர்வமான வழிகாட்டல். வாழ்விற்கான சக்தி சூரியனிடமிருந்து வருகிறது. சூரியச் சக்தியில் கோடியில் ஒரு மடங்கைத்தான் தாவரங்கள் ஒளிச்சேர்க்கையின் மூலம் உண்ணும் சக்தியாக மாற்றுகின்றன. எனவேதான் ஆக்கியோனாகிய நாரணனை சூரியனாக வழிபடும் வழக்கமுண்டு. சூரியநாராயணன் என்னும் பெயர் இதைச் சுட்டும். சூரியன் இல்லையேல் வாழ்வு இல்லை. மனிதன் வேறு கிரகங்களுக்குப் போனாலும் சூரியன் போன்ற ஒரு ஒளிச் சக்தி கொண்ட நட்சத்திர மண்டத்திலேதான் உயிர் வாழ முடியும். இதை esoteric circle மிக அழகாக உருவகப் படுத்துகின்றனர். இறைவன் ஜோதி/ஒளி வடிவினன். அவனை அண்டியே பௌதீக உயிர்களும், அமானுஷ்ய உயிர்களும் (ஆன்மாக்கள்) வாழ்கின்றன என்று சொல்கிறார்கள். வைகுண்டத்தில் நிரந்தரமாக உள்ள ஆன்மாக்களை "நித்ய சூரிகள்" என்றே அழைக்கின்றனர். அவர்கள் சுயப் பிரகாசமாக இருக்கக் கூடியவர்கள். அந்நிலையில் உணவுத்தேவை என்பது அற்ற, சுய உற்பத்தி நிலையில் வாழ்கின்றனர் என்று பொருள். இந்நிலையில் இல்லாத பௌதீக உடல் கொண்ட எந்த ஜீவனும் சூரிய ஒளிச்சக்தியை நம்பியே வாழ வேண்டும். இது இயற்கை விதி.

இச்சூரியச் சக்தியின் அபரித ஆக்கப்பொருள் வடிகால் நிலையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக படிக்கட்டு போல் தாவரங்களிடமிருந்து, முதல் நிலை விலங்குகளுக்கும், பிற நிலை விலங்குகளுக்கும் போகின்றன. கீழே உள்ள படத்தைக் காணவும்.



வாழ்வு கடலில் துவங்குகிறது. தாயின் கருப்பையில் (நீர்க்குடம்) நாம் நீந்தி வளர்வது இதைச் சுட்டும்)! இப்படம் கடலில் உள்ள சக்திப் பாதையைக் காட்டும். முதற் சக்தியை 100 அலகுகள் என்று கொண்டால், 57 விழுக்காடு நுண்வாலிகள் (flagellates), 32 விழுக்காடு மிருகப்பாசிகள் (zooplankton) என்று போகிறது. மிருகங்களுக்கான சக்தி இங்கிருந்துதான் கிடைக்கிறது. இச்சக்தியில் 6 விழுக்காடு மட்டுமே மேல் தட்டிலுள்ள விலங்கினங்களுக்குப் போகிறது! எனவே சூரியச் சக்தியின் கிட்டங்கியாக இருப்பது விலங்குகள் அல்ல. தாவரங்களே. எனவே மனிதம் நீண்ட காலம் நீடித்து வாழ வேண்டுமெனில் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது சைவ உணவே! மதுரை முணியாண்டி விலாஸ் மிலிட்டரி சாப்பாட்டுக் கடையெல்லாம் தற்காலிக மானதே. உலகம் ஒருநாள் இதை உணரும். அப்போது சாகபட்சிணிகள் மட்டுமே உலகில் திரிவர்!! :-)

இதைத் தொடர விரும்புவோர் அவரவர் வலைபூவில் தொடருங்கள். காசிலிங்கம், கண்ணன் வலைபூவின் தொடர்புகளுடன். இதுவும் ஒரு சக்தி ஓட்டம்தான். சிந்தனை வடிவில்!!

The Classic - a movie

மனித அறிவு என்பது மானுடம் முழுவதும் சம அளவில் பரந்து கிடப்பதாகப்படுகிறது. அதனால்தானோ என்னவோ பண்டையத்தமிழர் மானுடம் முழுவதற்கும் பாடல் பாடி வைத்தனர். உலகு என்று ஆரம்பிக்கும் பாடல்களே சங்க காலத்தில் அதிகம். இந்த எண்ணம் வந்த காரணம் விசித்திரமானது. இன்று மாலை ஒரு கொரியப்படம் பார்த்து முடித்த போது தோன்றிய எண்ணமிது.

ஏன் இப்படியொரு எண்ணம்? நான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது பாலு மகேந்திரா தனது கேமிரா நுணுக்கத்தால் எங்களைக் கொள்ளை கொண்டார். பின் பாரதிராஜா தனது படப்பிடிப்பால்...ஏராளமான சினிமா புகைப்படக் கலைஞர்களை தமிழகம் வைத்துள்ளது. அப்போதெல்லாம் சத்தியஜித் ரேயின் படங்களை பாடம் படிப்பதை விட நுணுக்கமாய் பார்ப்போம். அவ்வளவு கவித்துவமுண்டு அதில். ஹாலிவுட் கலைஞர்களைச் சொல்லவே வேண்டாம்! ஐரோப்பிய சினிமா நுணுக்கம்.... இப்படி.

இப்போதுதான் முதல் முறையாக ஒரு கொரியன் படம் பார்க்கிறேன். கதையின் தலைப்பு ஆங்கிலத்தில் The Classic. தனது முந்தயப் படமான My Sassy Girl லிருந்து வித்தியாசப்படுத்தி இதை எடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் Gwak Jae-yong. அதாவது பழங்காலத்துக் காதல் என்பது என்றும் அமரகாவியம் என்று சொல்ல வருகிறார். பள்ளிக் காதல். பட்டணத்து Chi-hye கிராமத்திற்கு வரும் போது அங்குள்ள மாணவ பருவத்து பையனின் மேல் காதல் வசப்படுகிறாள். ஆசியக் காதல் என்பதால் எந்த விரசமும் கிடையாது. முத்தம் கூட கிடையாது. ஆனால் காதல் இதையெல்லாம் தாண்டிய அற்புத உணர்வு என்பதை படம் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் உணர வைக்கிறார். இந்த மாதிரி கேமிரா பார்த்ததில்லை. என்ன மந்திரமென்று தெரியவில்லை அது கண்கள் காண்பதை காட்டுவது மட்டுமல்லாமல், அதனுள் உள்ள கவித்துவ உணர்வையும் வெளியே காட்டுகிறது. அது எப்படி என்று ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. காமிராவிற்கு மனது இருப்பது போல் படம் ஓடுகிறது.

இவர்கள் செய்யும் காதலைப் பார்த்தால் இதைவிட பேரற்புதம் வாழ்வில் ஒன்றும் கிடையாது என்று தோன்றுகிறது. பெண் அம்மாவின் பழைய பெட்டியைத்திறக்கும் போது அவளுக்கு வந்த காதல் கடிதங்கள் கிடைக்கின்றன. தாயாகவும், பெண்ணாகவும் Son Ye-jin அற்புதமாக நடித்திருக்கிறார். தாயின் காதல் கதையில் வருகிறான் கிராமத்துக் கதாநாயகன். ஆனால், அவளின் தந்தை இந்தப் பையனின் உற்ற நண்பனுக்கு பெண் தருவதாக ஒரு உடன்பாட்டில் இருக்கிறார் (அந்தஸ்து!). பள்ளித் தோழர்கள் இருவரும். ஆக, ஒரு முக்கோணக் காதல் :-) கடைசியில் பணம் வெல்கிறது. வேடிக்கை என்னவெனில் அப்பெண்ணின் மகள் காதலித்து பின் கை பிடிப்பது பள்ளிக் காதலனின் பையனை!! கதை என்னவோ நம்ம ஊர் கதை மாதிரிதான். ஆனால் படம் பார்த்தால் டைட்டானிக் பார்ப்பது போல் உள்ளது. அற்புதமான படைப்பிடிப்பு. எடிடிங்க், நடிப்பு. ஐயோ! அந்தக் கிராமத்துப் பையன் சிவாஜியைத் தோற்கடிக்கும் அளவில் உணர்சிகளை மிகையில்லாமல் (நம்மாளு அதில் கொஞ்சம் வீக்) கையாள்கிறான்.

படம் பார்த்து முடித்த பின்தான் தெரிந்தது, எங்களுக்குக் கிடைத்தது சோதனைக் காட்சியென்று. இரவில் ஜாங்மோக் கிராமத்துக் காரர்களுக்கு காட்டப் போகிறார்கள். ஒரே சிறுவர் கும்மாளம். ஆய்வக வளாகம் இவர்கள் கீச்சுக்குரலில் நிரம்பி வழிகிறது. இந்தப் படம் இச்சிறார்களுக்கு எங்கே புரியப்போகிறது? ஆனாலும், ஒரு இடம் விட்டு இன்னொரு இடம் வந்து படம் பார்ப்பதில் ஒரு குஷி உண்டுதானே!

பள்ளியில் காதல் வரும் என்று என்னால் நம்பமுடியவில்லை. நான் படித்தது ஆண்/பெண் பள்ளி என்றாலும், காதல் வந்ததில்லை. பாலியல் உணர்வு உண்டு. ஆனால் இப்படத்தில் வருவது போன்ற அற்புதக் காதல் உணர்வு வந்ததில்லை. வெட்கக்கேடு கல்லூரி முடிக்கும் வரை கூட காதல் வராமல் வீடு பார்த்துக் கொண்டது (என் மீது மையல் கொண்ட என் கல்லூரித் தோழிகளே உங்களைக் கைபிடிக்க முடியாமல் வீடு தடுத்துவிட்டது :-(. அதுதான் முன்னமே சொன்னேனே, இந்தியாவில் பெண்கள் மட்டுமல்ல, ஆண்களும் சிறைப்பறவைகளே :-))

விரயம் ஒரு மீள்பார்வை

அப்பா பாய்ச்சிய விந்துக் கூட்டத்தில் முதலாவதாக ஓடிவந்ததால் இன்று நாம் 'நாமாக' உலவுகிறோம். இது சாதாரண வெற்றியல்ல! ஏறக்குறைய 113 மில்லியன் விந்துக்கள் கலந்து கொண்ட போட்டி! நியூயார்க் மாரதானெல்லாம் இதன் முன் பிச்சை வாங்க வேண்டும். வாழ்க்கை என்னும் ஒட்டப்பந்தயத்தில் வெற்றி வீரர்களாக வெளி வந்த நாம், பின் நம் தோல்விகளை நாமே உருவாக்கிக் கொள்கிறோம் என்பது வேறு கதை! இன்று நான் பேச வந்தது எண்ணிக்கை பற்றி, படிகள் பற்றி, அரைத்த மாவை அரைப்பது பற்றி! சும்மா ஒரு 10 விந்துவை அனுப்பாமல் 10 கோடி விந்துவை ஏன் அனுப்ப வேண்டும்? ஏதாவது ஒன்றாவது வெற்றி பெற வேண்டும் என்னும் இயற்கையின் உந்துதலே அதற்குக் காரணாம். வாழ்வே வெற்றியை நோக்கிய ஒரு பயணம் என்பது மறைந்திருக்கும் செய்தி. இங்கு மேமிப் புயல் அடித்து ஓய்ந்த பின் கடல் சிவப்பாக மாறிவிட்டத்து :-) வேடிக்கையல்ல, Red Tide என்று சொல்லப்படும் Algal Bloom. இது சாதாரணமாக இலையுதிர் காலத்தில் வருவதல்ல. ஆனால் கடல் கலக்கக்கப்பட்டதால் பாசி வளர்வதற்கான உணவுச் சத்து கிடைத்தது, உறங்கிக் கொண்டிருந்த algal cyst மீண்டும் உயிர்பெற்றன. கடலே சிவப்பாக வேண்டுமெனில் எத்தனை கோடி பாசிகள் உயிர் பெற்றிருக்க வேண்டும். ஒரு காலத்தில் (:-) மலேசியக் கடற்கரையில் ஆமைகள் ஓடி வந்து முட்டை இடுமாம். கோடிக் கணக்கில் முட்டைகள் பொறித்து ஆமைகள் மீண்டும் கடலை நோக்கி ஓடுவது கண்கொள்ளாக் காட்சி. ஒரு முட்டை போட்டு, ஒரு முட்டை வருவதென்பது இயற்கையில் கிடையாது. மனித உடல் ஒரு குழந்தைக்கென்று உருவானது என்றாலும் நான்கு குழந்தைகள் பிறப்பது காணக்கூடியதாகவே உள்ளது. எனவே ஒன்றுக்கு மேல் என்பது இயற்கையின் கணக்காக உள்ளது. இளவேனிற்காலத்தில் மகரந்தம் காற்றில் தூவப்படும், மில்லியன் கணக்கில்! தூவும் மகரந்தம் சூலகம் சேர்வது உறுதியில்லாமல் இருப்பதால்! இது பலருக்கு ஹே! காய்ச்சலைத் தருவதுண்டு (இது திட்டத்தில் இல்லாதது!) பிரபஞ்ச விதியில் ஒரு நிரந்தரமற்ற தன்மை இருப்பதால் இப்படி விரயம் செய்வதும் கூடவே விதிக்கப்பட்டுள்ளது. என்னுடன் அம்மாவின் சூலகத்தில் ஓடி வந்த 113 மில்லியன் (மைனைஸ் ஒண்ணு) விந்துக்கள் விரயம்தானே (வெற்றி பெற்ற வேறொரு விந்து (அது சகோதர உறவல்ல! அது யாரோ? (நான்) யாரோ!) இப்படிப் பேசுமா என்று தெரியாது). எனவே விரயம் என்பது வாழ்வின் கூறு.

இப்போது பாயிண்டுக்கு வருவோம். நான் இணையத்தில் நுழைந்த தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் மதுரைத்திட்டம் என்பதில்லை. தமிழ் இணையம் என்ற தமிழ்.நெட்தான் இருந்தது. வேறு மடலாடற்குழுக்கள் இல்லை (இந்த வார்த்தைப் பிரயோகமே அப்போது இல்லை). பேரா.திலீபன் நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தத்தை வலையேற்றிக் கொண்டிருந்தார். குயூபெக் ஸ்ரீநிவாசன் ஆதாமி என்னும் செயலியை இனாமாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். டாஸ், பின் விண்டோ ஸ் என்று அது வளர்ந்தது. என்னைப் போன்ற மெக்கிண்டாஷ் பயன்பட்டாளர் திக்கித் திணறி, தக்கித் தவித்துதான் தமிழ் உலகிற்குள் வந்தோம். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஒரே உற்ற துணைவன் கு.கல்யாணசுந்தரம்தான். தமிழை மின்பதிப்பாக்கினால் தமிழில் இதுவரை வெளிவந்த அத்தனை இலக்கியத்தையும் ஒரு சின்ன குறுந்தகடில் இட்டு விடலாம் என்று ஸ்ரீநிவாசன் என்னிடம் சொன்னார்! கல்யாண் மதுரைத்திட்டத்தை முன் வைக்கிறார். திருக்கூட்டம் சேர்கிறது (இது திருக்கூட்டம்தான் ஏனெனில் இது 'வாணி தொழில்' என்று பாரதி சொல்கிறான்). மின் எழுத்து என்பது மிக எளிதாக்கப்பட்ட இன்று ஆயிரக்கணக்கானோர் தினம் தினம் அவரவர் சிந்தனையை மின்பதிப்பாக்கி வருகின்றனர் (இது வலைபூவின் வரவால் இன்னும் கூடும்). கணினி என்பதொரு சமாச்சாரம் வரமாலிருந்தால் இவர்களெல்லாம் இவ்வளவு எழுதியிருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. எனவே கணினி என்பது இயற்கை கடைக்கொள்ளும் 'மால்தூசியன்' விதிக்கு உற்ற துணையாகிப் போனது. விந்து விரயம் போல் எழுத்து விரயமும் தவிற்கவியலாததே! (சிலர் சொன்ன விஷயத்தையே பல்வேறு மடலாடற்குழுக்களில் மாற்றி, மாற்றிச் சொல்வதை இங்கு சொல்லவில்லை :-) மின்பதிப்பு இலகுவாகிப் போனது. மலிவாகிப்போனது. பாருங்கள்! தேனி கஷ்ட்டப்பட்டு வைக்கும் கூட்டை மனிதன் எடுத்துக் கொள்வதைப் போல், மதுரைத்திட்டத்தின் சேகரத்தை சென்னை வாசியொருவர் குறுந்தகடில் போட்டு ரூ90க்கு விற்கிறார் (கேட்டால் நாங்கள் மீண்டும் பதிப்பித்தோம் என்கிறார். இப்பேச்சே ஒரு விரயம்தான்). இது மலிவுதானே! பாரதிக்கு மணிமண்டபம் கட்ட நண்பர் மாலன் முன் வந்துள்ளார். பாரதி என்ற சொல்லிற்கு மந்திர சக்தியுண்டு. இலக்கிய நயமறிந்த எவனையும்/எவளையும் சுண்டியிழுக்கும் வசிய மந்திரம் அது! எல்லோரும் பாரதியை பதிப்பித்து வருகின்றனர். ஆனால் இவையெல்லாம் 'சக்கரத்தை' மீண்டும் மீண்டும் கண்டுபிடிப்பது போல் ஆகிவிடக்கூடாது! எது, எது மின் எழுத்தாக இல்லையோ? அதைத்தான் மினெழுத்தாக்க வேண்டும். வாத்தியார் சுஜாதா சொல்வது போல் வள்ளுவனுக்கு 40 படிகள் மின்பதிப்பில் வேண்டாம் (உரைகளென்றால் தேவலை, மூலத்தை அல்ல!). இது பற்றி மாலன் கவலைப்பட வேண்டும். முதலில் பாரதியின் மின் எழுத்திற்கான ஒரு அட்டவணை வேண்டும். செய்தத்து எது, செய்ய வேண்டியது எது என்று அப்போதுதான் புரியும்! இல்லையெனில் பாரதியும், மால்தூசும் கைகோர்த்து நடக்க வேண்டியதுதான்! ஜெர்மனியில் டாக்சி ஓட்டிய நேரம் போக மிச்சமிருக்கும் நேரத்தில் மெனக்கெட்டு பாரதியை மின்பதிப்பாக்கும் கருணாகரமூர்த்தி போன்ற பல அன்பர்களின் நேரம் விரயமாகாமல் காக்கலாம். தினமொரு கவிதையென்று இப்போது பலர் ஆரம்பித்து விட்டனர். வந்த கவிதையே மீண்டும் மீண்டும் உலா வராமல் இருந்தால் சரி!! தொடர்பு என்பது இணையத்தின் அடிக்கோடாக இருந்த போதிலும் மகரந்தம் போல் பல்கிப் பெருகி வரும் தமிழ் மின்வெளியில் யார் எதை மீண்டும், மீண்டும் மினெழுத்தாக்கி வருகின்றனர் என்பது கண்டு கொள்ள முடியாததாகவே உள்ளது. ஆயினும் தெரிந்த மின்னாடற்குழுக்களிலாவது இந்த விரயத்தைத் தவிர்க்கலாம். மதுரைத்திட்டத்தில் வந்த அத்தனை நூல்களையும் இணையப் பல்கலைக்கழகம் சிறப்புப் பதிப்பாக மீண்டும் செய்வது போல் நடப்பதை சீராக்கலாம். தமிழனுக்கு ஒற்றுமை உணர்வு குறைவு. அகப்பாடு அதிகம். எனவே ஒன்றுபடுதல் கடினம். இல்லையெனில் எத்தனை ஞானபீட விருது இன்னேரம் தமிழுக்கு வந்திருக்கும். இதே போக்கு மின்வெளியிலும் வராமல் காக்கமுடியுமாவெனப் பார்க்கலாம்.

என் பதிப்பு சிறந்தது, உன் பதிப்பு சிறந்தது என்ற போட்டியும் மால்தூசியன் விதியின் படியே நடக்கிறது. அது கடைசியில் தமிழுக்கு நல்லதே. அகப்பாடு மிகக்கொண்டு எழுத்திற்கு காப்புரிமை கோர்வது கூட குறுங்காலச் செயல்பாடே! 70 வருடம் தாண்டி விட்டால் அது பொது உடமையாகிவிடும். ஆனால் வாழ்கின்ற காலத்திலேயே தன் எழுத்தை கோழி முட்டையைக் காப்பதுபோல் காப்பது அகப்பாடின் வெளிப்பாடே! வளரும் மின் உலகில் இணைப்புக் கொடுத்துக் கொண்டு சேகரம் செய்ய வேண்டியது, எல்லா எழுத்திற்கும் இல்லையென்றாலும் நல்ல எழுத்திற்கு அவசியமே. அதிலாவது ஒற்றுமை அவசியம். இயற்கையைக் கண்காணித்தால் ஒன்றுபட்டு வாழ்வதைவிட விரயம் பண்ணி வாழ்வதே இறுதியில் வெல்லும் என்று தோன்றுகிறது. இப்பேச்சும் விரயமென்றால் அது இயற்கை விதிக்கு உடபட்டதே என்று காண்க.

நாகண்ணன் என்பது கொரியப் பெயர்?!

கொரியா சின்னச் சின்ன இன்ப அதிர்ச்சிகளைத் தந்த வண்ணமுள்ளது!

ஆய்வகத்தில் ஒருவருக்கொருவர் செல்லப் பெயர் வைத்து அழைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு வந்திருக்கிறோம். நான் கொரியனாக இருந்தால் என்ன பெயர் கொடுப்பீர்கள் என்று கேட்டபோது வந்த பதில் சுவாரசியமாக இருந்தது. கண்ணன் (இதை கன்னன், கந்நன் என்பது போல் பலுக்கின்றனர்) என்பது செல்லப்பெயர் என்றும் கொரியக் குழந்தைகளை இப்படி அழைப்பதுண்டு எனவே அதையே வைக்கலாமென்றனர். இன்னும் கூடுதல் சுவாரசியமாக, நாராயணன் கண்ணன் என்பதைச் சுருக்கி நகன்னன்/நகந்நன் எனலாமென்றனர்.



எனக்கு பல நாள் சந்தேகமுண்டு 'கண்ணன்' என்பது தமிழில் செல்லப்பெயர், அதை முழு நாமகரணமாக வைப்பதில்லை. செல்லமாகக் கூப்பிட்டு அதுவே முழுப்பெயராகி விட்டதோ என்று! கண்ணன் ஸ்வாமிகள் என்றொரு வைணவ ஆச்சாரியர் உண்டு. எனவே பெரியவருக்கும் இப்பெயர் உண்டு போலும். எங்கள் ஊரில் நான் கண்ணன். புஷ்பவனம் என்னும் பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு செல்லப் பெயர் 'கண்ணன்'. அவன் என்னை விடப் பெரியவன். எனவே அவன் 'கண்ணன்', நான் 'சின்னக்கண்ணன்'. பேரே செல்லப் பெயர். அதிலே இன்னும் செல்லம் என்ன வேண்டிக் கிடக்கு?

இந்தப் பெயரிலேயே இளமை இருப்பதால் வயது ஏறுவது ஒரு பொருட்டல்ல :-) குட்டி பட்டரின் பெண்ணிற்கு 'பேபி' என்று பெயர். அவள் பெரியளாகி, கல்யாணமாகி, பாட்டியானாலும் (பாவம் அது அவ்வளவு நாள் வாழலை :-( பேபிதான்.

நான் தாத்தாவானாலும் சின்னக் கண்ணன்தான். இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, கொரியாலும் என்று இன்று தெரிந்து கொண்டது உற்சாகமளிக்கிறது!

அபிப்பிராயங்கள் இல்லாமல் வாழமுடியுமா என்றொரு கேள்வி? அதற்கு உங்கள் பதில் என்ன?

ஊடகங்கள் தொடர்ந்து அபிப்பிராயங்களை உருவாக்குகின்றன. அதை நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோம். அதன்பின் அதன்மேல் நாம் நமது சொந்த அபிப்பிராயங்களை சேர்த்துக் கொள்கிறோம். இப்படியே பல அடக்குகள் கொண்ட அபிப்பிராய வங்கியாக நாம் உலவுகிறோம்! என்று யாராவது யோசித்தது உண்டா? :-)

நான் ஜப்பானில் வாழ்ந்த காலங்களில் கொரியா பற்றிய ஒரு தாழ்வான அபிப்பிராயத்தை ஜப்பானிய ஊடகமும், அம்மக்களும் தந்தனர். அதை ஏற்றுக்கொண்டேன். அதே நேரத்தில் அந்த ஊடகங்கள் இந்தியா ஒரு பிச்சைக்கார நாடு என்று காட்டியபோது உணர்ச்சி வசப்பட்டேன். ஜப்பானில் வெளிவரும் மைனிச்சி (தினத்தந்தி!) என்னும் ஆங்கில நாளிதழுக்கு ஊடகங்களின் stereotyped reporting of India பற்றி எழுதினேன். இத்தகைய ஊடகங்கள் என்ன மாதிரியெல்லாம் இந்தியாவைப் பற்றி சொல்லி வைத்திருக்கின்றன என்பதை எங்கள் ஆய்வகத்திற்கு வந்த ஒரு விஞ்ஞானியின் மனைவி கேட்ட கேள்வியில் அறிந்து கொண்டேன். "இந்தியப் பெண்களெல்லாம் கூரையில் நடப்பார்களாமே?" என்றொரு கேள்வியை அந்த அம்மாள் கேட்டாள். இப்படியான ஒரு அபிப்பிராயம் அவளுக்கு வர எந்த ஊடகம் உதவியது என்று தெரியவில்லை. சதி பற்றி கேள்வி கேட்டிருந்தாலும் ஒருவாறு புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் குரங்கு போல் எம் பெண்கள் கூரையில் நடமாடுவதாக அவள் கேள்வி கேட்டது என்னை வெட்கிக்கூன வைத்தது.

ஜெர்மனியில் வாழும் காலங்களில் அவர்கள் தொடர்ந்து போலந்து பற்றி தாழ்வான அபிப்பிராயத்தை வைத்திருப்பதைக் கண்டேன். ஒரு பெண் கிழடு என்னிடம் ஒருமுறை சொன்னது, "நாங்கள் போலந்தை வைத்திருந்தபோது அது தானியக் களஞ்சியமாக இருந்தது. இப்போது பாருங்கள் கஞ்சிக்கு லாட்டரி அடிக்கிறார்கள்" என்று. ஜெர்மன் திறமைக்கு அவளே ஒரு ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டாள்! இந்தியாவைப் பற்றி அவ்வளவு மட்டமாக ஊடகங்கள் காட்டுவதில்லை. ஆனாலும் தெருவோர பிச்சைக்காரர்களும், ஏதோவொரு வடநாட்டு கிராமத்தில், ஏதேவொரு கோயிலில் எலிகள் தாராளமாக வாழ்வதையும், அதற்கு பூஜை, புணஸ்காரம் உண்டு என்றும் காட்டுவதுண்டு. இதனால்தான் இந்தியாவில் பிளேக் வந்தபோது இந்திய விமானத்தை விமான தளத்தின் ஓரத்தில் வைத்து பினாயில் அடித்து, அங்கிருந்தே பிரயாணிகளை சுத்தப்படுத்தி அனுமதித்தனர். இப்படி இல்லையெனில் சாயிபாபா கொடம் கொடமாக திருநீறு கொட்டுவதைக் காட்டுவார்கள். இந்தியாவால் ராக்கெட்டும் விடமுடியும் என்பதைக் காட்டவே மாட்டார்கள். பாவம், எனது சக விஞ்ஞானி இந்தியா போய் வந்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் இருந்தார். காரணம், ஊடகங்கள் சொன்னது அனைத்தும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட சேதி என்று! அவருக்கு இந்தியா பிடித்திருந்தது.

எனவே நேரில் வந்து பார்த்தால்தான் நிலவரம் புரிகிறது. கொரியா என்றால் ஆக்ரோஷமாக 'பந்து' நடத்துபவர், கோபக்காரர்கள் என்றொரு அபிப்பிராயம் எனக்கு இங்கு வருவதற்கு முன் இருந்தது. வந்து பார்த்தால், இவர்கள் ஜப்பானியரைவிட சுதந்திரமாக தங்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதை ஜப்பான் அப்படிக் காட்டி வந்தது புரிந்தது. இவர்கள் நிறையச் சிரிக்கிறார்கள், தங்களைத் தாங்களே விமர்சித்துக் கொள்கிறார்கள். இதுவெல்லாம் ஜப்பானில் காணக்கிடைக்காதது. மேலும் இவர்கள் கஷ்ட்டப்பட்டாவது ஆங்கிலம் பேச முயற்சிக்கிறார்கள். ஜப்பானிலும், ஜெர்மனியிலும் நீங்கள் அந்த நாட்டு மொழி பேச வேண்டுமென எதிர்பார்ப்பார்கள். பிரான்ஸ் மாதிரி. அன்று ஒரு ஆறாம் கிளாஸ் படிக்கும் சிறுமி வெட்கத்துடன் வந்து பஸ் ஸ்டாண்டில் என் அருகில் உட்கார்ந்தது. நீ ஆங்கிலம் பேசுவியா என்று கேட்டேன். நான் ஆங்கிலம் பேசுவதில்லை என்று ஆங்கிலத்தில் பதில் சொன்னது! கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு சின்ன ஆங்கில சம்பாஷணை அங்கு நடந்தது. அவள் அந்தக் குறுகிய நேரத்தில் எனக்கு கொரியன் கற்றுக் கொடுத்தாள். என் பெயர் கண்ணன் என்று எப்படிச் சொல்லவேண்டும்? என்று கேட்டதற்கு கொரியனில் ,"நாயேன் இருமி கண்ணன்" என்று சொன்னாள். Well, தமிழுக்கு கிட்டே வருகிறதா? :-) என்ன கொஞ்சம் அடக்கத்துடன் 'நான்' என்பதை 'நாயேன்' என்று சொல்ல வேண்டியுள்ளது. ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், பாரதி சொல்லவில்லையா? :-)

இவர்கள் வெகுளிகள். அன்பானவர்கள். கடின உழைப்பாளிகள். ஊறுகாயை உண்டு விளாசுபவர்கள்!!

ஆக, கொரியா பற்றிய அபிப்பிராயம் மாறியிருக்கிறது.

அபிப்பிராயங்கள் இல்லாமல் வாழமுடியுமா என்றொரு கேள்வி? அதற்கு உங்கள் பதில் என்ன?

ஒரு நாடு விரைவில் எப்படி முன்னேறுகிறது அல்லது முன்னேற்றம் ஏன் நத்தை வேகத்தில் நடக்கிறது என்பதை அங்கு வாழும் மக்களின் மனோபாவத்திலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்!

புயல் அடித்த மறுநாள் உப்பரிகையிலிருந்து பார்த்தபோது எங்கள் ஆய்வக இயக்குநர் துடப்பத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு குப்பை கொட்டிக் கொண்டிருந்தார். அது நீண்ட விடுமுறைக் காலமாதலால் துப்புரவுத் தொழிலாளர் இல்லை (என்று எண்ணினேன்). இருந்தாலும் ஆய்வக அறைகளைத் துப்புரவு செய்வது ஒரு ஆய்வாளனின் கடமை. அது ஆய்வின் தூய்மைக்கு முக்கியமானதும் கூட. ஆனால் இவர் ஏன் தெருவைப் பெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்?

புயல், விடுமுறை முடிந்த முதல் வேலை நாள். ஆய்வக வாயிலில் பலவகையான துடப்பக்கட்டைகள், குப்பை வாரும் உபகரணங்கள்! சரி, ஒரு கும்பல் வந்து குப்பை கொட்டப் போகிறது என்று எண்ணிக்கொண்டே உள்ளே போனேன். அதற்குள் அங்கு முடிவெடுக்கப்பட்டு என் ஆய்வகத் தலைவர் எங்களுக்கு ஒதுக்கீடான பகுதிக்குச் செல்லுமாறு வேண்டினார். அப்போதுதான் புரிந்தது, குப்பை கொட்ட யாரும் வரப்போவதில்லை, நாங்கள்தான் குப்பை கொட்ட வேண்டுமென்று :-)

ஏறக்குறைய அன்று முழுவதும் வேலை செய்தோம், எந்தப் பாகுபாடுமின்றி. PhD, Post Docs, Senior Scientist, Department Head, Director இப்படி எல்லோரும் குப்பை கொட்டிக் கொண்டிருந்தனர். மாலையில் வளாகத் தெருக்கள் "படுத்துக்கொள்" என்று அழைக்கும் வண்ணம் சுத்தமாக இருந்தன (you see! Scientists are meticulous workers!).

ஜப்பானிலும் இது நடந்திருக்கும். கோபே நகரம் நில நடுக்கத்திற்குப் பிறகு ஆடிப்போயிருந்தது! கடைகளில் கதவுகள் உடைக்கப்பட்டுக் கிடந்தன. தெரு வெறிச்சோடிப் போயிருந்ததே தவிர கலிபோர்னியோவில் நடந்த மாதிரி கொள்ளை நடக்கவில்லை. நாணயம் நெஞ்சில் இருந்தது!

சீனா போய் வந்தபின் அதன் அபரித வளர்ச்சி குறித்து இண்டி.ராம் இணையத்தில் எழுதியிருந்தார். சீன வம்சா வழியினருக்கு அந்தச் சுய ஒழுங்கு இருக்கிறது. அது அவர்களை உயர்த்தும்.

இந்த நேரத்தில் என் தாய் நாடு பற்றிய எண்ணங்கள் வருகின்றன. கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

மேமியின் அசுரபலத்தைக் காட்டும் வண்ணம் அது இரு கப்பல்களை தரை தட்ட வைத்ததை இக்குறும்படம் காட்டும் (55 வினாடிகள்தான்). இது Nikon Coolpix 885 Digital Cmera (not video camera!) கொண்டு எடுத்த குறும்படம். குறும்படம்தான் எடுக்கமுடியும் :-)

மேமி என்றால் கொரியன் மொழியில் சில்லு வண்டு என்று பொருளாம். நேற்று கற்றுக் கொண்டேன். ஒரு சில்லு வண்டு செய்த பாதகம் நம்பமுடியாமலே உள்ளது. ஞாயிறன்று நண்பர் டாக்டர்.லீ அவர்களுடன் ஒக்போ என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். புயல் ஓய்ந்த இரண்டாம் நாள். இன்னும் தண்ணீரும், மின்சாரமும் வரவில்லை. எனவே பலர் இத்தீவின் இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தனர். எனக்கு கோஜேத்தீவின் மறுபக்கமான ஒக்போ சென்று புயலின் வீச்சைக் காண வேண்டுமென்று ஆசை. நண்பர் லீக்கு தனது குடும்பத்தினருக்கு வெற்றி ஸ்தம்பத்தைக் காட்டவேண்டுமென்று ஆசை. எனவே எல்லோரும் கிளம்பினோம்.


20,000 டன் எடையுள்ள ராட்சசக் கப்பலை தரையில் கிடாசியிருக்கும் காட்சி


வெற்றி ஸ்தம்பம் 16ம் நூற்றாண்டில் ஜப்பானியரின் ஆக்கிரமிப்பை வெற்றிகரமாக எதிர்த்த கோஜேத்தீவின் வீரன் ஜெனரல் லீ சுன் சின் அவர்களின் பராக்கிரமத்தைக் கொண்டாடும் விதத்தில் அமைக்கப்பட்டது. அதுவொரு குன்றில் உள்ளது. அங்கு சென்ற போதுதான் தெரிந்தது அந்த ஸ்தம்பத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்த வெற்றிச் சேதிகளைத் தாங்கும் கருங்கல்லை மேமி பேர்த்து எடுத்து உடைத்திருப்பது! அழகான மரமொன்று உடைந்து கிடந்தது!


கோபுரத்தில் பதிக்கப்பட்ட கிரானைட் கல்லை பேர்த்து எடுத்து, உடைத்திருக்கும் காட்சி


மணிக்கு சுமார் 240 கி.மீ வேகத்தில் காற்று அடித்திருக்கிறது. மணிக்கு 72 கி.மீ வேகத்தை தாண்டும் போது நடக்கும் மனிதன் வீசியெறியப்படுவான். மேமியின் வேகம் இதைப்போல் மூன்று மடங்கு. எனவே கல்லைப் பிடுங்குதல் ஒரு பெரிய காரியமில்லை. குன்றிலிருந்து பார்த்த போது இரண்டு பெரிய கப்பல்கள் தரைக்கு மிக அருகாமையில் இருப்பது தெரிந்தது. நிறைய மக்கள் அங்கு சென்ற வண்ணமிருந்தனர். அது பொது மக்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படும் ஏரியா. தாவு கம்பெனியின் கப்பல் கட்டும் தளம்.


அருகில் சென்ற போதுதான் தெரிந்தது ஒன்றல்ல, இரண்டு கப்பல்கள் தரை தட்டியிருப்பது!


கப்பல்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருப்பதாகவே முதலில் நினைத்தோம். ஆனால் அருகில் சென்ற போதுதான் அவை தரை தட்டிக் கிடப்பது புரிந்தது. சுமார் 20,000 டன் எடையுள்ள நங்கூரம் பாய்ச்சிய கப்பலை நகர்த்தி கொண்டுவந்து தரைதட்ட வைத்திருக்கிறது என்றால் மேமியின் பலம் எவ்வளவு? வீட்டில் மின்விசிறி ஓடாத நேரத்தில் மக்கள் இத்தரை தட்டிய கப்பலின் நிழலில் படுத்து சுகம் கண்டது சிரிப்பாக இருந்தது. வாழ்வின் நிலையின்மையில் இப்படி நொடிச் சுகம் காணுதலே நிரந்தரம் என்பது நிதர்சனமானது!

மேமியின் அழிவிற்குப் பின்னால் சில நகைச்சுவையும் உண்டு. செஸ்ட் நட் என்று சொல்லக்கூடிய கொட்டைகள் உலுப்பி எடுத்து வெளியே வீசப்பட்டதால், பலர் அதைப் பொறுக்கிச் சுட்டு சுகம் கண்டனர். எங்கிருந்தோ ஒரு பெரிய பூசணி எங்கள் ஆய்வகம் வந்தது. உண்டு சுகம் காண்கிறோம். புயலுக்கு அடுத்த நாள் வழக்கம் போல் காலையில் கூவும் பறவையின் ஓசை என்னை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தியது. இத்தனை புயலுக்கும் நடுவே அப்பறவை ஜோடிகள் உயிர் தப்பிப் பிழைத்திருக்கின்றன. கல்லுக் கட்டிடம் உடைந்து கிடக்கும் போது மரத்துக் கிளையில் உயிர்வாழும் பறவை தப்பியது எப்படி? அறிவு, ஞானம் என்பது மனிதனுக்கு மட்டும் சொந்தம் என்பது எவ்வளவு பேதமை? உயிர்வாழும் திறன். சோதனையை எதிர் கொள்ளும் திறன் எறும்பிலிருந்து மனிதன் வரைக்கும் ஒன்றாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கருங்கல் தேரைக்கும், கருப்பை உயிர்க்கும் உற்ற தோழனாக ஒருவன் இருப்பது அப்போது புரிந்தது.

அடுத்த மடலில் ஒரு சின்ன வீடியோ காட்சி தருகிறேன்!

மேமி


மூழ்கிய வாகனங்கள்
கொரிய சரித்திரம் காணாத ஒரு கொடும் புயல் என்னைக் கடந்து போயிருக்கிறது. அது கடக்கும் அதே நேரத்தில் நான் உங்களுக்கு தமிழில் மடல் அனுப்பியிருக்கிறேன். இப்போது நினத்துப் பார்த்தால் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. வலைப்பதிவின் வெற்றிகளில் இதையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இது உங்களைப் பாதிக்காத செய்திதான். இருந்தாலும் செய்தி அனுப்புவதில் வலைப்பதிவின் எளிமை ஒரு சாதாரணனுக் கூட செய்தி பரப்ப வைக்கும் திறனை, வலுவைக் கொடுக்கிறது. இதை முதல் முறையாக சரித்திரம் காண்கிறது என்பது உண்மை. இதை மறுக்க முடியாது!

100க்கும் அதிகமானோர் இங்கு உயிரிழந்துள்ளனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் வீடிழந்துள்ளனர். நிவாரணப்பணியில் ஈடுபட்டோ ர் காயப்பட்டுள்ளனர். வயல்வெளிகள் சேதமாகியுள்ளன. அறுவடை பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.


கவிழ்ந்து கிடக்கும் கப்பல்


மேமி என்றழைக்கப்படும் இக்கோடைப் புயல் (ஆமாம் இலையுதிர் காலத்தில் இன்னொரு புயல் வருமாம்!) சரித்திரம் காணாத வேகத்தைக் கண்டிருக்கிறது. இரண்டு வெவ்வேறு இடங்களில் நொடிக்கு 60 மீட்டர் வேகத்தைக் கண்டுள்ளது. 1959-ல் வீசிய 'சாரா' என்ற புயல் (இந்தியாவில் புயலுக்குப் பேரிடுவதில்லை!) 46.9 மீ/விநாடி அளவில் வீசிய போதே 849 உயிர்களை அள்ளிக் கொண்டு போயிருக்கிறது. ஆனால் இம்முறை அவ்வளவு உயிர்ச் சேதமில்லை. அது வலுவாகியிருக்கும் அடிப்படை வசதிகளைச் சுட்டுகிறது.


தடம் புரண்ட ரயில்


நான் வெளியே சென்று பார்த்தபோதுதான் உணர முடிந்தது புயலின் வலுவை. எங்கள் ஆய்வகத்தின் பல கட்டிடங்களில் கூரையைக் காணவில்லை. கரையோரத்தில் பொதுமக்கள் பார்வைக்கென வைக்கப்பட்டிருக்கும் Display board அதை நட்டு கழட்டி தூக்கி வீசியிருக்கிறது புயல். பெரிய தந்திரக்கார புயல்தான் மேமி! இவ்வளவிற்கும் தீவின் மிகப்பாதுகாப்பான மூலையில் இருக்கிறோம் நாங்கள். சுற்றிலும் மலை அரண் உண்டு. இவ்வளவு இருந்தும் மேமி ஓடி வந்து கண்ணாடிக் கதவை உடைத்திருக்கிறாள் (மேமி என்னும் பெயர் பெண் பால் போல் படுகிறது!). கூரையை பிளேடு வைத்து வெட்டுவது போல் வெட்டி வீசியிருக்கிறாள்.


100 டன் எடையுள்ள கிரேன் ஒடிந்து கிடக்கிறது!


Display board-ன் நட்டைக் கழட்டத் தெரிந்த மேமிக்கு 100 டன் எடையுள்ள கிரேன் பெரிய விஷயமில்லை. அப்படியே ஏதோ குச்சியை ஒடிப்பது போல் ஒடித்துப் போட்டிருக்கிறாள். டைட்டானிக் போன்ற சொகுசுக் கப்பல்களை கவிழ்த்து விட்டிருக்கிறாள்! மின்சார வண்டியை தடம் புரட்டியிருக்கிறாள். கார்களை கவிழ்த்துப் போட்டிருக்கிறாள். இவ்வளவு நடந்து கொண்டிருக்கும் போது நான் உங்களுக்கு மடல் அனுப்பியிருக்கிறேன். ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம். ஆனால் நீங்கள் ஒருவர் கூட 'த்சோ' கூடச் சொல்லவில்லை என்பது வேறு விஷயம். அதற்குப் பின்னால் வருகிறேன்:-) ஆனால், இம்மாம் பெரிய புயல் வீசிக் கொண்டிருக்கும் போது இணையத்தொடர்பு துளிக்கூட பாதிக்கப்படவில்லை என்பது சேதி! மேலும் எங்கள் ஆய்வக மின்சாரம் இப்போதுவரை ஒரு நொடி கூட துண்டிக்கப்படவில்லை என்பதும் சேதி. கோஜேத் தீவே இருளில் மூழ்கிக்கிடக்கும் போது நான் உங்களுக்கு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதுவும் சிங்கப்பூரிலிருந்து வரும் இணைய வானொலியைக் கேட்டுக் கொண்டே (of course with the howling noise outside)!

ஆனால் இந்த அனுபவங்கள் உங்களைச் சேரும் போது வெறும் வார்த்தைகள். அது அனுபவமன்று. எனவே அதில் பாதிப்பு இருக்க வாய்ப்பில்லை. மேலும் எனது சகோதரி ஒரு முறை சொன்ன மாதிரி "ஏண்டா! ஏதாவது தெரிந்த ஊருக்குப் போகமாட்டோ யோ?" என்பதுபோல் கொரியா அவ்வளவாகத் தெரியாத தேசம்! அமெரிக்காவில் நடந்தால் உலகறியும்! இன்னொன்றும் உள்ளது. வையகம் மனித அலகில் மிகப்பெரியது. ஒரு பக்கம், இடி புயல் என்றாலும் இன்னொரு பக்கம் கனவுகளுடன் உறங்க முடியும். ஒரு தேசத்தின் துயர் இன்னொரு தேசத்தால் அறியப்படாமலே இருக்கமுடியும். நமது அக்கறைகளை வைத்தும் நம்மை எது பாதிக்கும் எது பாதிக்காது என்று சொல்லிவிட முடியும். பாண்டிச்சேரியில் உட்கார்ந்து கொண்டு பிஜித்தீவில் பட்டினி கிடப்போருக்காக உருகி பாரதி கவிதை பாடினான் என்னும் போது அவனது மெல்லிய உணர்வும், 'உலக துக்கத்தை தன் துக்கமாகக் காண முடிகிறது' என்பது போன்று நாம் வியாக்கியானம் செய்ய முடியும். ஆனால் அதே நேரத்தில் பாரதியால் தனது வீட்டில் உலை பொங்கவில்லை என்பதைக் காண முடியாமல் போய்விட்டது யதார்த்தம். நம் அன்னை செல்லம்மாள் பாரதி வானொலி உரையில் "காதல் ராணியாக மனைவியைப் போற்றும் கவிஞன் அவளுக்குச் சாதமும் போடவேண்டும் என்ற நினைவேயின்றிக் காலம் கழித்தானேயானால், என்ன செய்ய முடியும்?" என்று 1951ஆம் ஆண்டு திருச்சி வானொலியில் 'என் கணவர்' என்ற தலைப்பில் திருமதி செல்லம்மாள் பாரதி ஆற்றிய உரையைக் கேட்ட போது எனக்கு சிரிப்பும், துக்கமும் சேர்ந்தே வந்தன. மனிதக் கவனம் என்பது அவன் பாரதி போன்ற மாமனிதனாக இருந்தாலும் குறிப்பிட்ட சில விஷயங்களில் மட்டுமே இருக்கமுடிகிறது என்பது யதார்த்தம். இதே காரணத்தால்தான் பாரதி இறந்தபோது 20 பேருக்கும் குறைவாகவே இருந்தனர். மனித கவனத்தை ஈர்க்க ஒன்று பிரம்மாண்டமாக ஏதாவது நடக்க வேண்டும் இல்லை வாசிப்பவனை தனிப்பட்ட முறையில் அது பாதிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் சேதி என்பது வெறும் சேதியே!

மனித வாழ்வு விசித்திரமானதே! மேமிப் புயல் என்னையும் அந்த 100 பேர்களுடன் கொண்டு போயிருந்தாலும் 'த்சு' கொட்ட சிலர் வரலாம், சிலருக்கு அது தாழ்த்தப்பட்டு அறிந்த சேதியாகலாம், சிலருக்கு அது வெறும் சேதியாகலாம், பலருக்கு அது எந்த பாதிப்பையும் நிகழ்த்தாமல் போகலாம். வையத்தின் வாழ்வின் வகை அப்படி :-)

புயல் ஓய்ந்த பின்தான் சேதங்கள் கணக்கெடுக்கப்படுகின்றன. காலையில் இணையத்தின் வழியாக கொரியாவிலிருந்து வெளிவரும் ஆங்கிலப் பத்திரிக்கைகளைப் பார்த்தால், ஒன்றுமே நடவாதது போல் ஒரு செய்தி கூட இல்லை!! சரி, என்று வெளியே கிளம்பி ஆய்வகம் எப்படியிருக்கிறது என்று போனால்! போகும் வழியில் மரங்கள் ஒடிந்து கிளைகள் நிரம்பியிருந்தன.

வாசற்கதவைக் காணவில்லை. வெறும் கண்ணாடிக் குவியல்தான் உள்ளது! உள்ளேயிருந்த அழகான சாடிகளெல்லாம் உடைந்து வராண்டா முழுவதும் ஒரே மண்! நல்ல போன்சாய் மரங்கள் உடைந்து கிடக்கின்றன.


சரி, என்று மேலே பார்த்தால் கூரை பிய்ந்து போய் கிடக்கிறது. பக்கத்திலுள்ள கட்டடங்களின் கூரைகள் பிய்த்தெரியப்பட்டுள்ளன. சின்ன மரங்கள் வேரறுந்து வெளியே கிடக்கின்றன.


ஆய்விற்குப் போக வேண்டிய கப்பல்கள் எங்கள் துறைக்கு வந்து கட்டப்பட்டுக் கிடைக்கின்றன. ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம் எனது அறையில் மட்டும் இணையம் துண்டிக்கப்படவில்லை. மின்சாரம் போகவில்லை. பக்கத்து அறையில் தொலைக்காட்சியில்லை! புயல் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது உதகமண்டலத்து நண்பருடன் இணையத்தின் வழி அரட்டை செய்து கொண்டிருக்கிறேன். உங்களுக்கு செய்தி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆனாலும் புயல் இந்தச் சின்னத்தீவை பாதித்து விட்டது. மின்சாரம் இல்லாமல் போய்விட்டது. அதனால் இன்னும் மூன்று நாட்களுக்கு தண்ணீர் வராது என்று சொல்கிறார்கள். தண்ணீர் நின்று விட்டது. குடிக்க நீர் சேகரித்துள்ளேன். அது எவ்வளவு நாளுக்கு வரும்? (மூன்று பாட்டில் :-) குளிக்க கொள்ள துறையில் நிற்கும் கப்பலை உபயோகித்துக் கொள்ளலாமாம்! சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

பாரதி பாடலில் சொன்னவாறு, "தீனக் குழந்தைகள் துன்பப்படாதிங்கு தேவி அருள்செய்ய வேண்டுகின்றோம்" என்று சீக்கிரம் மின்சாரம் வர வேண்டுகிறேன். சௌகர்யங்கள் கூடப்பிறந்தவை போல் பல நேரம் எண்ணிவிடுகிறோம். நல்ல வேலை இந்தியாவில் பிறந்தது சௌகர்யமாய் போய்விட்டது! கஷ்ட்டத்திற்கு அது பழக்கிவிடுகிறது :-)

மனித அகந்தைக்கு துன்பம் வரும் போதுதான் தீனன் என்ற ஞாபகமே வருவது ஆச்சர்யம்!! குலசேகர ஆழ்வார் இந்த மனித உளவியலைப் புரிந்து கொண்டு இறைவனிடம் தனக்கு துன்பம் தரும் படி வேண்டுகிறார். அப்போதுதான் 'அவன்' ஞாபகம் வருமாம்!!

இன்று காலையில் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தால் "இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமோ!" என்று சொல்லும் வண்ணம் இயற்கை மிகத்தெளிவாக இருந்தது. இதே இயற்கைதான் இரவில் அப்படியொரு ஊழிக்கூத்து நடத்தியது என்று இந்தப் போட்டோ வைப் பார்ப்பவர் சொல்லமாட்டார்கள்.

Mood மாறிக்கொண்டே இருப்பதால் பெண்ணையும் இயற்கையையும் ஒப்பிடும் பழக்கமுண்டு. ஆங்கிலப்பெண்கள் மாதிரியே லண்டன் weather இருக்கும்..அழுது வழிந்து கொண்டு :-)

நேற்று இரவு கொஞ்சம் பயமுறுத்திவிட்டது. இரவில் தெளிவிருப்பதில்லை. அதுவே மனித பயத்திற்குக் காரணம். அத்தோடு புயல் சேர்ந்தால் நிரம்ப பயப்பட வேண்டியுள்ளது. கோடைப்புயல் என்பது இங்கு வழக்கம்தான் - இங்கிருப்பவர்களுக்கு :-) ஆனால் நமக்கு?

பூமியில் பருவகாலம் தோன்றுவதற்கு பூமிச் சுழற்சியில் உள்ள கோளாறுதான் காரணம் என்று அறிவியலார் சொல்கின்றனர். நொண்டிக்காலன் போல் பூமி அவ்வப்போது நொண்டுமாம். அதுதான் இந்த பருவ மாற்றங்களுக்குக் காரணமாம். பூமி சீறும் போது மனித உயிர் என்பது அல்பமானது. பிரபஞ்சத்திலுள்ள பெரிய நட்சத்திரங்களை ஒப்பு நோக்கும்போது சூரியன் ஒரு மூன்றாம்தர நட்சத்திரம். அதிலுள்ள பூமி ஒரு சின்ன சுண்டைக்காய். ஆனால் இந்த சுண்டைக்காய் படுத்தும் போது சிற்றெறும்பான மனிதன் ஆடிப்போகிறான். ஆனால் இந்த பிரம்மாண்டங்களையெல்லாம் சட்டை செய்யாமல் மனித மனம் அது பாட்டுக்கு ஆடுகிறது! ஏதோ இதுதான் அனைத்திற்கும் மூலம் என்பது போல்!!

ஐந்து நாள் விடுமுறை என்பது இங்கு பெரிய விஷயம். இவர்கள் சிற்றெறும்புக் கூட்டம். உழைத்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள். ஆனால் அமெரிக்கர்கள் புகுந்த பிறகு விடுமுறையை அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற ஒரு புதுப்பழக்கம் அறிமுகமாகியிருக்கிறது. ரோடு நிரம்பி வழிகிறது. ஆனால் எல்லார் ஆசையிலும் மண்ணைப் போட்டுவிட்டது இக்கோடைப்புயல். தெருவெல்லாம் மண்ணும், தூசும்தான்!

விடலைத் தவிப்பு!

ஜெர்மனி தாய் வீடாகி விட்டது. இதை எப்போதாவதுதான் உணர முடிகிறது! இன்று உணர்ந்தேன். ஒரு வேடிக்கையான அநுபவத்தில்!

ஒரே புயல், அடை மழை. இதை எழுதும் போது கூட மழையின் வீச்சு வெளியே! தொலைக்காட்சி சில மணி நேரம் பழுதாகிவிட்டது. எனவே மடிக்கணினியில் சோல் நகரில் வாங்கிய Ants in the Pants என்ற படத்தைப் போட்டுப் பார்த்தேன். அது ஒரு விடலைப் பருவத்துக் கதை. வெளியே பார்த்தவுடன் அது அமெரிக்கன் காமெடி என்று வாங்கி வந்தேன். பாதி படத்தில் புரிந்து கொண்டேன் அதுவொரு ஜெர்மன் படமென்று (எழுத்து காட்டிக் கொடுத்துவிடும்!). ஆனால் இத்தாலியில் நடப்பதாக எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜெர்மானியர்களும் ஆசியர்கள் போல் 50 களில் கூட கட்டுபெட்டியாகத்தான் இருந்திருக்கின்றனர். ஆனால், போருக்குப்பின்னான விடுதலையில் உடல் சார்ந்த விடுதலையும் கிடைத்துவிட்டது. அங்கு போர்னோகிராஃபி என்பது தடையான விஷயமில்லை. இரவு 10 மணிக்கு மேல் தாராளமாக நீலப்படங்கள் பார்க்கலாம். ஆனாலும் அதிலொரு தார்மீகம் வைத்திருக்கிறார்கள். அதாவது பெண்ணின் மார்பு தாராளமாகக் காட்டப்படும். அதே போல் ஆணின் பின்புறம் காட்டப்படும். ஆனால் ஆணின் ஆண்குறி hotcore pornography-ல் மட்டுமே காட்டப்படும். இது பெண்பாலுக்கும் பொருந்தும். மற்றபடி நம்ம சினிமா செய்வது போல் suggestive-வாக எல்லா விஷயமும் காட்டப்படும்!

ஆனால் அந்தத் தரத்தில் வைத்துப் பார்த்தால் இந்தப்படம் ரொம்ப mild. பாலியல் உணர்வு பொங்கும் வயதில் இருக்கும் பள்ளி மாணவனின் அவஸ்தையைக் காட்டும் படம். ஜெர்மன் பெற்றோர்கள் கூட கூச்சப் படுகிறார்கள். இந்தப் பையனுக்கு விளக்கமாகச் சொல்ல ஆள் இல்லை. பாவம் இவனுடன் படிக்கும் சக-பெரிய-மாணவன் தன் கற்பனையைக் கலந்து இவனுக்கு கதை அளந்து விடுவான்.

எனக்கு என் பால்ய ஞாபகம் வந்து விட்டது. ரொம்ப அவஸ்தையான கால கட்டமிது. உண்மையில் இந்தியாவில் பெண் மட்டுமல்ல, ஆணும் சிறைப்பறவைதான். வீட்டின் ஒழுங்குக் கட்டுப்பாடுகள் இவனை ஒன்றுமே அறிய விடுவதில்லை. சினிமா ஒரு வடிகால். ஆனால் அது ஆசையை இன்னும் கன்னாபின்னாவென்று கிளப்பிவிடும் சாதனம். சினிமாவிலிருந்து தப்பித்தாலும் தமிழ்ச் சினிமாப்பாட்டிலிருந்து தப்பிக்கமுடியாது அங்கே! இரட்டை அர்த்தம் இல்லாத ஒரு தமிழ்ப் பாட்டையாவது யாராவது சொன்னால் நான் மொட்டையடித்துக் கொள்கிறேன் (முடி அதிகமில்லை என்ற தைர்யம் :-)

விடலை அவஸ்தையை இந்தியத்தன்மையோடு காட்டிய ஒரே தமிழ் படம் "அழியாத கோலங்கள்"தான். அதுவும் ஒரு இலங்கைத் தமிழரால்தான் செய்ய முடிந்தது. தமிழ்நாடு விட்டு விடுதலை ஆகவே ஆகாது :-)

Ants in the Pants என்னும் படத்தில் கடைசியில் ஜெர்மன் மொழியிலேயே பாடல் கொடுத்து விடுகிறார்கள். அப்போதுதான் நான் ஜெர்மன் நாட்டை உள்ளுக்குள் நேசிப்பது புரிந்தது. அந்த மொழியைத் திட்டினாலும் அது பிடித்தே இருக்கிறது. மனைவியைத் திட்டிக் கொண்டே காதலிப்பது போல. இந்தப் பாசத்திற்கு மொழி மட்டும் காரணமில்லை. அங்குள்ள பாசங்கற்ற சுதந்திரமும்தான் என்பதை இந்த அழகான சிறிய படம் உணர்த்தியது.


நானும் வந்த நாளிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், இங்கு ஏன் இவ்வளவு மழை பொழிகிறது என்று! இன்று உச்சக் களியாட்டம்! புயல்!! பசிபிக் மகாசமுத்திரத்திலிருந்து புறப்பட்டு கரையைத் தாக்குகிறது. மின்சாரம் எந்த நேரமும் போகலாம். இந்த ஊழிக் கூத்தின் மத்தியில் உங்களுக்கு இம்மமடலை எழுதுகிறேன். கதவை நன்றாக சாத்திக் கொண்டு, இணைய வானொலியின் சத்தத்தைக் கூட்டி வைத்துக் கொண்டு...இருந்தாலும் காது கிழியும் சத்தம் வெளியே! மிக அருகே மூங்கில் காடு. சாதாரணமாகவே வேய்குழல் ஊதும் இக்காடுகள் ஆனால் இன்று பேய்காற்று வேறு! ஒரே கூச்சல்! கூரை பிய்த்துக் கொண்டு போய் விடும் போல..



செப்டம்பர் 11 பாரதி நினைவு தினம். பாரதி பாதி பயத்திலும், பாதி உற்சாகக் களியாட்டத்திலும் புயல் பற்றிப் பாடும் பாடலைப் பார்ப்போம்...

கார்த்திகை 8 தேதி, புதன் கிழமை இரவு, 1916-17? எழுதியது!

மனைவி:
காற்றடிக்குது, கடல்குமுறுது
கண்ணை விழிப்பாய் நாயகனே!
தூற்றல் கதவு சாளரமெல்லாம்
தொளைத்தடிக்குது, பள்ளியிலே.

கணவன்:
வானம் சினந்தது; வையம் நடுங்குது;
வாழி பராசக்தி காத்திடவே!
தீனக் குழந்தைகள் துன்பப்படாதிங்கு
தேவி அருள்செய்ய வேண்டுகின்றோம்.

மனைவி:
நேற்றிருந்தோம் அந்த வீட்டினிலே, இந்த
நேரமிருந்தால் என்படுவோம்?
காற்றென வந்தது கூற்றமிங்கே, நம்மைக்
காத்தது தெய்வ வலிமை யன்றோ!


மழை!

திக்குகள் எட்டும் சிதறி-தக்கத்
தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட
பக்க மலைகள் உடைந்து-வெள்ளம்
பாயுது பாயுது பாயுது-தாம்தரிகிட
தக்கத் ததிங்கிடத்தோம்-அண்டம்
சாயுது சாயுது சாயுது-பேய்கொண்டு
தக்கை யடிக்குது காற்று-தக்கத்
தாம்தரிகிடத்தாம்தரிகிடதாம்தரிகிடதாம்தரிகிட!


பாரதி நாமம் வாழ்க!

நாள், திதியறியா முனி கணங்கள்!

திருப்பூவணம் கிராமத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் பொங்கல், தீபாவளி என்றால் தெரியும், பெரிய எதிர்பார்ப்பு கூட இருக்கும். மதுரைப் பல்கலைக் கழகத்தின் உயிர்ம வேதியியல் ஆய்வகம் சென்ற பிறகு நாள், திதி என்பது மறந்து விட்டது. யாராவது சொன்னால் உண்டு. வெளிநாடு வந்த பிறகு அது சுத்தமாக இல்லாமலே போய்விட்டது. இந்தியா சுதந்திரமடைந்த பிறகு நாட்டின் வளர்ச்சியில் பேரார்வம் கொண்ட நேரு சொன்னார், "புதிய இந்தியாவின் கோயில்கள் இனி ஆய்வகங்கள்தான்' என்று. நான் சொல்கிறேன் இந்தப் புதிய இந்தியாவில் ஆய்வக விஞ்ஞானிகளெல்லாம் நவீன முனி கணங்கள் என்று :-) இது ஒரு தவ வாழ்க்கை. நேற்று வானத்தைப் பார்த்த போதுதான் தெரிந்தது பௌர்ணமி வருகிறது என்று. ஓணம், தீபாவளி இவையெல்லாம் இனி யாராவது சொன்னால் உண்டு. வாழ்த்தும் மனது என்றும் உண்டு.

இத்தவ வாழ்வை மேலும் மெருகூட்டும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது இக்கொரிய ஆய்வகம்!



ஆய்வகத்தின் பின்புறம்




மாகடல் ஆய்வகத்தின் முகப்பு



விருந்தினர் மாளிகை (என் வசந்த மாளிகை!)





ஆசிய, பசிபிக் ஆய்வுப் பட்டறைக் குழு


தமிழின் மூத்த இலக்கியவாதிகளில் ஒருவரான சிட்டி சுந்தரராஜன் தனது இலக்கிய நினைவுகளை உயிர்ப்பூவில் பதிய முன் வந்துள்ளார். முதுசொம் இலக்கியக் கூடம் இதை நினைத்து மிகவும் பெருமைப் படுகிறது! அவரது மருமகனும், தமிழ் உலகில் பிரபலமான எழுத்தாளருமான திரு.நரசய்யா அவர்கள் சிட்டியின் நினைவுகளைத் தொகுத்துத்தர முன் வந்துள்ளார். சிட்டி அவர்கள் 'செஞ்சுரி' அடிக்கக் காத்திருக்கும் இலக்கிய ஜாம்பவான். அவரது படத்திலுள்ள புன்னகை காலம் அவரைப் பழுதாக்கவில்லை என்று காட்டுகிறது! நான் அவரைச் சென்னையில் சந்தித்த போது மிகவும் குதூகலத்துடன் இருந்தார். நகைச்சுவை அவருடன் கூடப் பிறந்த சுபாவம். எனவே பொழுது மிக இனிமையாகப் போனது. அவர் சொல்லப் போகும் கதைகள் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கும், தமிழைப் புதிதாக அறிந்து கொள்பவர்க்கும், பிற மொழி எழுத்தாளர்களுக்கும் பயனுள்ளதாக அமையும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். சிட்டி அவர்கள் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் இம்முயற்சியில் இறங்கியிருப்பதாக திரு.நரசய்யா எழுதுகிறார். "தன் கதை" சொல்லும் ஆர்வமல்ல அதற்குக் காரணம். 'வானம் வசப்படும்' என்ற பாரதியின் வசனம் உண்மையாவதைக் கண்டுதான் அந்தக் குதூகலம்! தமிழ்ச் சிறுகதை வளர்ச்சி, தமிழ் நாவல் வரலாறு என்று தமிழின் இலக்கியப் பெருமையைச் சொன்னவர் சிட்டி. இவர் தமிழ், ஆங்கிலம் இரு மொழிகளிலும் புலமை வாய்ந்தவர். தெலுங்கு தேசம் தமிழுக்குத் தந்த கொடை சிட்டி என்று எழுதுகிறார் இலக்கிய விமர்சகர் லக்ஷ்மி கண்ணன்.

மணிக்கொடி எழுத்தாளர் சிட்டி சுந்தரராஜனை ஆர்வமுடன் வரவேற்போம். சுட்டியை உலவியில் பதித்துக் கொள்ளுங்கள்!


UyirppU - Tamil Heritage is yoU & yoU

Chitti recollects...


உலகின் ஜனத்தொகையில் 5ல் ஒருவர் சீனர், ஏழில் ஒருவர் இந்தியராக இருக்க வேண்டும். வேகமாகச் சுருங்கிவரும் உலகில் இதைக் காணக் கூடியதாகவே உள்ளது. முதல் முறையாக ஞாயிற்றுக் கிழமை சில இந்தியர்களைச் சந்தித்தேன். அறிமுகப்படுத்தியவர் மோகன் ஜித் அலுவாலியா என்ற பஞ்சாபி மராட்டியர் (சீக்கியர்). அவர் மனைவி ஜம்மு மானிலத்தைச் சேர்ந்தவர். அன்று சந்திப்பில் ஒரிசாவிலிருந்து ஒரு இணை (couple), மகராஷ்டிராவிலிருந்து ஒரு இணை, கல்யாணமாகாத கேரள தேசத்து அனுப் சதாசிவன், கல்யாணமாகியும் பிரம்மச்சாரியான தமிழ்நாட்டு நான். ஆக வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு என்று முழு இந்தியா இருந்தது அன்று. பாகிஸ்தான் இல்லை. இருந்திருந்தால் அகண்ட இந்தியாவாக இருந்திருக்கும் (நக்கல் என்னுடையது :-)

எல்லோரும் சாம்சுங் கப்பல் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் இந்தியர்கள். சாம்சுங், தவூ இவை உலகின் ஆகப்பெரிய கப்பல் நிர்மாணத்தளங்களை எங்கள் கோஜேத் தீவில் அமைத்துள்ளன. இந்திய மூளைகள் ஐ.ஐ.டியை விட்டு வெளி வாசல் தாண்டும் முன் வேட்டையாடப்படுவதில் புதிதாகச் சேர்ந்திருக்கும் நாடு கொரியா. கொரியா மட, மடவென முன்னேறிவிடும். இந்தியர்களுக்கு நல்ல ராசியுண்டு. எல்லோரும் குருவிக்கூடு வீட்டில் இந்திய நினைவாக அரட்டை, தொலைபேசி என்று வாழ்கிறார்கள். சாம்சுங் இவர்களது NRI கணக்கில் டாலரில் சம்பளத்தை அனுப்பிவிடுகிறது. ஒருமுறை குடும்பத்துடன் இந்தியா போய்வர விமான டிக்கெட்டும் கொடுத்துவிடுகிறது.

இரவு எனது ஆய்வகம் திரும்பும் போது பல ஸ்ரீலங்கன் இளைஞர்கள் குந்தியிருந்தார்கள். சிங்களவர். 500 டாலர் சம்பளத்தில் வேலை பார்க்கும் நீலக்காலர் சிப்பந்திகள்.

கொரியா புதிய வளைகுடாவாக இந்தியர்களுக்கு தெரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது! மொழியும், சாப்பாடும் மிகவும் அந்நியமாக இருந்தாலும்!


அன்றொரு நாள் தோங்க்யோங் புத்தர் கோயிலுக்குப் போயிருந்தேன். அந்தக் கோயில் எனக்கொரு இன்ப அதிர்ச்சி தந்தது. அங்கு கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன் உருவாக்கிய அசோக ஸ்தூபியின் இன்னொரு ஆக்கம் இருந்தது. கம்பீரமாக நான்கு சிங்கங்கள் மேலே! தூணின் அடிதில் அசோக சக்கரம்! ஏதோவொரு இந்தியன் உருவாக்கிய கலைப்பொருள் பல்லாயிரம் மைல்கள் கடந்து கொரியன் கோயிலில் வந்திருக்கிறது. அதாவது அதை மாடலாக வைத்து கொரியன் கலைஞர்கள் உருவாக்கியுள்ளனர். ஆரம்பத்தில் நிச்சயமாக ஒன்று, இந்தியக் கலைஞர்கள் இங்கு வந்திருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் கொரியக் கலைஞர்கள் அங்கு போயிருக்க வேண்டும். இப்போது மாதிரி கணினி மாடலிங் வசதி அப்போது கிடையாதே!

காஞ்சிபுரம் போயிருந்தபோது தோங்க்யோங் கோயில் வாசலில் இருந்த சிங்க வடிவம் அங்கிருந்தது. அது இந்தியச் சிங்க வடிவமல்ல. ரொம்ப ஸ்டைலான (highly stylized) சீனச் சிங்க வடிவம். அப்போதெல்லாம் கொரியா சீனாவின் முக்கிய கடல்வழி முகப்பாக இருந்திருக்கிறது.



கொரியர்கள் தாயை 'அம்மா' என்பதும். தந்தையை 'அப்பா' என்பதும். இங்கே வா! என்பதை 'இடு வா!' என்றும் சொல்வதிலும் வெறும் coincidence என்பதற்கும் மேல் ஏதோவொன்று இருப்பது போல் தெரிகிறது!!