வைகையின் ஸ்பரிசம் இன்னும் உடலில்....(2)

பாகவதத்தில் ஒரு காட்சி!

மகாபாரதம் எழுதிய வியாசரை விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்றே சொல்லும் ஒரு வழக்கு உண்டு. அவருக்கு ஒரு மைந்தன் உண்டு. (பெயர் மறந்து விட்டது). அவரும் ஒரு ஞானி.

இருவரும் பிருந்தாவனத்திற்கு வரும் காட்சி.

முதலில் வியாசர். கோபியர்கள் குளத்தில் ஆடையின்றி குளித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். வியாசர் குளத்தைக் கடக்கும் போது கோபியர் வெட்கத்துடன் மார்பை மறைத்துக் கொள்கின்றனர்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவரது மைந்தன் அதே வழியில் கடந்து செல்கிறான். பெண்கள் எந்தக் கூச்சமுமின்றி நிர்வாணமாகக் குளித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.


இது என்ன அதிசயம்? வியாசர் முதுமை அடைந்தவர். அவரைக் கண்டு பெண்கள் வெட்கமடையக் கூடாது! ஆனால் அவரது மைந்தரோ இளமையானவர். அவரைக் கண்டல்லவோ இவர்கள் வெட்கமடைய வேண்டும்? எதிர் மறையாக கோபியர் நடந்து கொள்கின்றனரே?

வியாக்கியானம்: வியாசருக்கு வயசாகி விட்டாலும் 'தான்' ஒரு ஆண் என்ற நினைப்பு இருக்கிறதாம். அதை கோபியர் உள்ளுணர்வால் புரிந்து கொள்கின்றனர். எனவே கூச்சமடைகின்றனர். ஆனால், அவரது மைந்தரோ ஒரு ஜீவன் முக்தராக இருக்கிறார். 'தான்' என்ற உணர்வே இல்லாமல் நடமாடுகிறார். கோபியர்களுக்கு இது புரிகிறது. எனவே காற்று போல் போகும் அவரைக் கண்டு நாண வேண்டிய அவசியமில்லாமல் போகிறது!

நேற்றையக் கனவில் இந்தப் படிமம் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது.

வைகையின் ஸ்பரிசம் இன்னும் உடலில்....

இரவுகள் நம்மை ஒரு படிம உலகிற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. பாதி புரிந்து, பாதி புரியாத பிக்காசோ உலகமது. கனவு போன பின் எஞ்சியிருக்கும் எச்சங்களை வைத்துக் கொண்டு மீண்டும் ஒரு ஓவியம் தீட்ட வேண்டியுள்ளது. அஜந்தா குகைகளில் ஆயிரம் வருஷத்து அழிந்த ஓவியங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தல் போன்ற ஒரு செயல். நானொரு தேர்ந்த ஓவியன் என்று சொல்வதற்கில்லை!


எனது கனவுகள், எனது கவிதைகள் இவைகளில் என் வாசகர்களின் பங்கும் நிரம்ப இருக்கிறது. கள் தோன்றுவதற்கு கிரியா ஊக்கிகள் இருப்பது போல... உஷா என்னை மீண்டும் நந்தகுமாரனின் உலகிற்குச் செல் என்று கேட்டுக் கொண்டார். நந்து மீண்டும் என்னுள் புகுந்து கொண்டான்.

நந்து பெரியவனாகி இருக்கிறான். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் வைகைக்கரைக்குப் போகிறான். அவன் குளித்து விட்டு அந்தத்தெருவில் நடக்கிறான். அவனுக்குத் தெரிந்தவர்களென்று சொல்ல ஒருவரும் அங்கில்லை. ஆயினும் அவனுக்கு அந்தத்தெருவில் ஒரு உரிமை இருப்பதை ஏதோ உணர்த்துகிறது.

இரட்டை அக்கிரஹாரத்தின் இன்னொரு பகுதி. குளித்த ஈரம் தலையில் இன்னும் இருக்கிறது. உடல் ஈரம் காய்ந்து விட்டது. ஆனாலும் துவட்டிக் கொள்ளச் சொல்கிறது மனது. ஒரு வீட்டில் ஒரு அம்மா யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். இவன் உரிமையுடன் அவளிடம் ஒரு துண்டு தாருங்கள் துவட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்கிறான். கைகள் எதையோ மறைத்து நிற்கின்றன. ஆம் நந்து நிர்வாணமாக இருக்கிறான். வெட்கம் இருக்கிறது. எப்படி ஆடையே இல்லாமல் இவ்வளவு தூரம் வந்தான் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை!

ஆனால் அங்குள்ள பெண்கள் இதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. அதை ஒரு பொருட்டாகவே அவர்கள் காணவில்லை. அந்தப் பெண் இவனுக்கு துண்டு தருகிறாள். இவன் பக்கத்து அறைக்குள் புகுந்து துவட்டிக் கொள்கிறான். உடல் ஈரம் அனேகமாகக் காய்ந்த பின்னும் ஏன் துண்டு கேட்டு தொந்தரவு செய்தோம் என்று வருத்தமடைகிறான். இந்த நினைவுடன் குனிந்த தலை நிமிரும் போது அங்கு வேலையாள் நின்று கொண்டிருக்கிறாள். இவனுக்கு மீண்டும் வெட்கம். அவள் பயந்த வண்ணம் அந்த அறையிலிருந்து நகர்கிறாள்.

நந்து அந்தத்துண்டை நன்றாகக் கட்டிக் கொண்டு வெளியே வந்து அந்த அம்மாவிடம் தான் யார் என்ற விவரத்தைச் சொல்கிறான். இவனது குடும்ப விவரம் அவளுக்குத் தெரியாது. தான் சிறுவனாக இருந்த போது அந்தத்தெருவே அவனுக்கு உறவாக இருந்து அதை இன்று இழந்து விட்ட அவலத்தைச் சொல்கிறான்.

அவள் ஆறுதலாக, இவ்வளவு நேரம் பேசிவிட்டுப் போன பெண் இவனது உலகமறிந்தவள் என்றும். இவனது குடும்ப விவரங்களைப் பற்றி இவளிடம் சொன்னாள் என்றும். அவள் சொல்லும் போது கண்கள் பனித்திருந்தன என்றும் சொன்னாள். அது அவனுக்கு ஆறுதல் அளித்தது.

எதிரே கிருஷ்ணய்யர் வீடு. ஆனால் அது கோயில் சுவருடன் இணைந்திருந்தது. திருநெல்வேலியிலிருந்து இங்கு வந்து குடியேறி காபி கிளப் வைத்து பெரும் பணக்காரர் ஆனவர் கிருஷ்ணய்யர். அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அக்கிரகாரத்தில் பல வீடுகளை வாங்கியவர். ஆனால் அவர் வீடு இன்று கோயில் சுவருடன் இணைந்து ஐக்கியமாகியிருந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

அந்தப் பெண் திடீரென்று உங்களுக்கு இலங்கைத் தமிழர்களைத் தெரியுமா? என்று கேட்கிறாள். "ஓம்! அதற்கென்ன? எனக்கு நிறைய இலங்கை நண்பர்கள் உண்டு" என்று சொல்கிறேன். அவள் சொல்கிறாள், "அக்கிரஹாரத்து சனங்கள் அவர்களுக்கு வீடு வாடகைக்கு விடவே இப்போதெல்லாம் ஆசைப்படுகின்றனர்" என்கிறாள். அது அவனுக்கு இன்னும் ஆச்சர்யத்தைத் தருகிறது.

கட்டிய துண்டுடன் அவன் 'பத்ம நிலையம்' வருகிறான். வீடு பூட்டி இருக்கிறது. உள் தாட்பாளை கையை விட்டு நகர்த்தப் பார்க்கிறான். சித்தி உள்ளேயிருந்து யார் என்று கேட்பது காதில் விழுகிறது.

வியட்நாமிய நினைவுகள் 005

வியட்நாம் கோயில்களுக்குப் போனால் தெரிகிறது இந்தியச் சமயம் எப்படியெல்லாம் இங்கு வரை வந்துள்ளது என்று!

ஹனோய் நகரிலுள்ள ஒரு புராதண (ஆயிரம் வருடம் என்றான் தோழன். உண்மையா என்று தெரியவில்லை) கோயிலில் விசேடமாக இரண்டு யானைகள் துவாரபாலகர்களாக நிற்கின்றன. சங்கமித்திரையின் கனவில் வந்த யானையை நினைவுறுத்தும் அடையாளம் போலும்!


குதிரையும் இருக்கிறது. நம்ம ஊர் கோயில்களில் குதிரை வாகனம் அரபியர்களின் வருகைக்குப்பின்தான் வந்திருக்க வேண்டும். இங்கு எப்போது வந்தது? என்று தெரியவில்லை.

கோயில் கோபுர அமைப்பு கேரளக் கோயில்களை நினைவுறுத்துகின்றன. அங்கிருந்து கட்டிடக்கலை "பட்டுச்சாலை" (Silk sea) வழியாக இங்கு வந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த பீனிக்ஸ் பறவை சீனர்களின் கற்பனையா? அல்லது கிரேக்கர்களின் கொடையா? என்று தெரியவில்லை.

நேபாளம் போனாலே இந்து மதம் எது? பௌத்தம் எது? என்ற குழப்பம் வந்துவிடும்! விஷ்ணுவின் திருவிக்கிரம (விஸ்வரூபம்)க் கோலத்தை புத்தர் தனதாக்கிக் கொண்டு விடுவார். பிரகார மூர்த்தியாக பிரம்மா மாறிவிடுவார். ஊருக்கு இளைச்சவன் கோமாளி என்கிற கதை போல் இந்த சமய எழுச்சி/வீழ்ச்சியில் பிரம்மா காயடிக்கப்பட்டுவிடுகிறார்.

விஷ்ணு மிகத்திறமைசாலி. பௌத்தம் வளர்ந்த போது புத்தருக்கு ஒரு சல்யூட் அடுத்துவிட்டு, பின்னால் அதுவும் தனது ஒரு அவதாரமே என்று சொல்லி விடுகிறார்! எனவே பிரச்சனை இல்லை. கபளீகரத்தில் இது ஒரு வகை :-))

வியட்நாமிய நினைவுகள் 004

வியட்நாமில் குரங்கு முகத்திலிருந்து கிளியோபட்ரா வரை இருக்கிறார்கள். நம்ம ஊர் முகங்கள் எல்லாம் இங்கு இருக்கின்றன. இந்தியா உண்மையிலே ஒரு மரபோட்டத்தின் சந்தியில் இருந்திருக்கிறது. மானுடம் தோற்றமுற்ற போது சீன வம்சாவளியினர் கிழக்கிலிருந்தும், ஐரோப்பிய, ஆப்பிரிக்க வம்சாவளியினர் மேற்கிலிருந்தும் பயணப்பட்ட போது இந்தியாவில் வந்து 'எதிர் சேவை' நடந்திருக்கிறது. இந்தியன் என்று யாரும் கிடையாது. இந்த மூன்றும் கலந்ததுதான் இந்திய முகத்தோற்றம்.

என்னைக் கொஞ்ச நேரம் காதலித்த வியட்நாமிய மாது சொன்னாள், "ஆகா! இந்தியர்களின் கண் அழகே, அழகு!" என்று. அது உண்மைதான். அது ஒட்டு மாங்கனி.








எனக்கு 35 வயதுதான் சொல்ல முடியும் என்றாள். சந்தோஷம் :-) பல்வேறு இனைத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் சந்திக்கும் போது சரியான வயதுக் கணிப்பு காலை வாரிவிட்டுவிடும்! இதுவொரு பிரச்சனை! இந்தப் பெண்களைக் கண்டால். அவர்களது பால் வடியும் முகத்தைப் பார்த்தால் 'அமுல் பேபிகள்' என்றுதான் சொல்லத் தோன்றும். ஆனால் மார்பகம் பார்த்துதான் இவர்கள் குழந்தை இல்லை என்று கண்டு கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!





Mizo Girl from Northeast India

Vietnam girl


ஒரு ஆய்வகத்தில் ஒரு விசேஷப் பேச்சுக் கொடுத்து விட்டு சுற்றிப் பார்க்கும் போது சக விஞ்ஞானி சொன்னாள், "மூளையில் இந்தியர்கள் விஞ்சிக் கொள்ள ஆளே கிடையாது" என்றாள்! ஒட்டுமாங்கனிகளின் சுவையே அலாதிதான். இந்தியா உலகின் ஒட்டுமாங்கனி. இது அறிந்துதான் எம் முப்பாட்டன் "யாது ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்று சொல்லிப் போனான் போலும்!

வியட்நாமிய நினைவுகள் 003

ஒரு டாலருக்கு 15000 சொச்சம் டொங் தருகிறார்கள். இதை வைத்து ஒரு நேரச் சாப்பாடு, ஒரு சில கிலோமீட்டர் டாக்சி சார்ஜ் கொடுத்துவிட முடிகிறது. காப்பி அடித்த சிடி 2 டாலர்தான். அனேகமாக சார்லி சாப்பிளின் முழுக்கலெக்சன் இப்போது என்னிடம்!


தாராளமாக பேரம் பேசலாம், பேசத்தெரிந்தால். இரண்டு வியட்நாம் நண்பர்கள் இருந்தும் ஒரு சிட்டு என்னிடம் ஒரு டாலருக்கு 10 படங்கள் விற்றுவிட்டது. அதன் விலை அரை டாலர்தான். ஆனால் அது என்னிடம் 5 டாலர் சொன்னது. அப்படி, இப்படியென்று ஒரு டாலருக்கு வித்து விட்டது. எப்படியோ ஆங்கிலம் பேசுகிறது குட்டி. ஒரு அம்மா ஒரு டாலருக்கு ஹோசிமின் போட்ட டீ சர்ட் வாங்கிக் கொள் என்றாள். எதற்கு வம்பு. தென் கொரியாவில் உள்ளே தள்ளிவிடப் போகிறார்கள் என்று வாங்கவில்லை.

'எல்லாம் வயிற்றுப் பிழைப்பு' என்றாள் கூட வந்த பெண். உண்மை. மிகக்கனமான பாரத்தை ஒரு கட்டை கொண்டு தோளில் சுமக்கும் பெண்ணிற்கு ஒரு நாளைய லாபம் ஒரு டாலர் தேறாது. ஆனால் அவள் அலையும் அலைச்சல்! பெண்கள் இல்லையென்றால் உலகம் என்ன செய்யும் என்று தெரியவில்லை. இந்த மக்கள் மீது பில்லியன்/மில்லியன் என்று பேசும் அமெரிக்கா விஷ மருந்துகளை அள்ளி வீசியது. உலகத்தில் நியாயம்/அநியாயத்தைக் கேட்க ஆளே இல்லாமல் போய்விட்டது.

எல்லோரும் சுபிட்சமாக இருக்க வேண்டும்! உள்ளம் இவர்களைக் காணுறும் போதெல்லாம் வாழ்த்திக் கொண்டே இருந்தது.

வியட்நாமிய நினைவுகள் 002

வளரும் நாடுகளுக்கென்று சில குணாதிசயங்கள் உண்டு. அவை வியட்நாமில் நிரம்பிக்கிடக்கின்றன.

ஒரு மெத்தனப்போக்கு/திட்டமிடாத்தன்மை: நான் கிளம்பும் வரை என்று பேசப்போகிறேன் என்பது தெரியப்படுத்தவில்லை. எங்கு தங்குவேன் என்பது குறித்து எழுதிய கேள்விகளுக்கு பதில் இல்லை. இறுதியில் இணையத் துணையுடன் ஒரு ஹோட்டல் புக் பண்ணினேன். அதுபற்றி வந்தபிறகும் அவர்கள் என்னிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை! வெளிநாட்டுக்காரன் சமாளித்துக் கொள்வான் என்ற நம்பிக்கை :-)


போக்குவரத்து நெரிசல்: புதியவர்களுக்கு பின் லாடன் கூட்டமும், சென்னை முகமூடிக் கொள்ளைக்காரர் கூட்டமும் வியட்நாமிற்குள் ஊடுறுவியது போல் படும். பாவம்! புகைக்காற்றை தினமும் சுவாசிக்கமுடியுமா? எல்லாம் முகமூடிதான். இதனால் நஷ்டம்? மிக அழகான உடையோடு போகும் அழகிகள் முகத்தை மறைத்துவிடுவதால் முழுவதும் ரசிக்கமுடியவில்லை. நம்ம ஊர் மாதிரியே பசங்கள் இளம் பெண்களைக் கண்டு 'டாவு' அடிக்கிறார்கள். பெண்கள் அதைப் பூஜை மலர்கள் போல் ஏற்றுக்கொண்டு கம்பீரமாக நடக்கிறார்கள். வந்து இருந்த ஒரு வாரத்தில் சூரியனை முழுசாய் பார்க்கமுடியவில்லை. ஒரே புகை மூட்டம். 3.5 மில்லியன் மக்கள். ஸ்கூட்டர்/மோட்டர் பைக் கார்களை ஒன்றுக்கு பத்து என்ற விகிதத்தில் பீட் அடிக்கின்றன.

போக்குவரத்து ஒழுங்கின்மை: நாற்சந்திகள் ஏதோ குரோசவா படத்தில் வரும் போர் காட்சிகளை நினைவுறுத்தலாம். எல்லாப் பக்கத்திலிருந்தும் எல்லா வகையான வாகனங்களும் ஒரே நேரத்தில் மோதிக் கொள்கின்றன! ஆனால், பாசி பிடித்த குளத்தில் குச்சியால் கோடு போட்டால் எப்படி மோதல் இல்லாமல் பாசிகள் விலகிக் கொள்ளுமோ அதுபோல் ஸ்கூட்டர்கள் புசுக், புசுக்கென்று மோதாமல் விலகி விடுகின்றன. நான் பார்த்த அளவில் கோபதாபங்கள் இல்லாமல் அவரவர் வழியில் போய்விடுகின்றனர். சென்னை போல் உரசி விட்டு, கீறி விட்டு, கண்ணாடியை உடைத்து விட்டு ஓடி விடுவதில்லை. அப்படி நடந்தால் நிதானமாகச் சண்டை போடுகிறார்கள்! நம்ம ஊர் போக்குவரத்து பற்றி ஒரு டச்சுக்காரர் என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்!

உரக்கப் பேசுதல்: மெதுவாகப் பேசுதல் என்பதை இவர்கள் எப்போது பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று கவனமாக அவதானிக்க வேண்டியுள்ளது. எதற்காக சுருதியைக் கூட்டுகிறார்கள் என்பதும் புரிவதில்லை. ஹானோய் நகரமே தமிழக கிராமம் போல் நடந்து கொள்வது வினோதமாக உள்ளது!

கடைசியாக...நான் பார்த்த வரையில் ஒரே ஒரு ஆள்தான் சுவரைக் குறி வைத்து குறியைக் காட்டிக் கொண்டு ஒண்ணுக்கு அடித்தார். சென்னை போல் தூசு பரந்தாலும், சென்னை போல் ஒரு கூவம் இங்கும் இருந்தாலும் அவை பொதுக்கழிப்பிடமாக மாறவில்லை. இவர்களுக்கு தன்மானம் இருக்கிறது. எல்லா இடத்திலும் கு....யைக் காட்டுவதில்லை :-)

வியட்நாமிய நினைவுகள் 001


வியட்நாம் பெண்கள் அழகு. சில உதாரணங்கள் கீழே! ஆனால் ஒரு நாட்டில் எல்லோரும் அழகாக இருந்து விட்டால் அடுத்த நாட்டுக்காரன் போரெடுத்து கடத்திக்கொண்டு போய் விடுவான். அதனால் பலர் சுமார் இல்லை படு சுமார் இல்லை நமது பரிணாமத் தொடர்பை நினைவு படுத்தும் மாதிரி...

மேகாலயப் பெண்களை நினைவு படுத்தும் ஒரு பெண்ணிடம் நீ அழகி என்று சொல்லி விட்டேன். பாவம்! அவள் "நான் கூடவா?" என்றாள்! ஆம்! என்றேன்! "ஏன் இதை 20 வருடத்திற்கு முன் சொல்லியிருக்கக்கூடாது" என்றாள். "ஏன்?" என்றேன். கல்யாணமாகிவிட்டது என்றாள் வருத்தத்துடன் :-)

It is interesting! I wanted to send a message to E-suvadi group wishing them Happy Deepavali. From Hanoi I can't reach the Yahoo Group. Is it the type of restriction that Government of India imposed on Yahoo ??

Hello Everybody! Greetings from Hanoi, Vietnam. I am through an exciting time in Vietnam.

The first part is that I am in a Chemical Congress where I was invited to present a paper where three Noble Laurettes from Japan, Taiwan and France shared the floor as well. Unlike the euphorbia that we see in Tamilnadu on any function organized by the Government, the Noble Laurettes behaved exactly like the rest of us. The scientific community treated them special but not too special. They were around to talk to and share views. I shall post some photos in a special series on this soon.

The second point is visiting Vietnam. There was an innate joy in me when I landed in this land of very brave people. This is one country which opposed to the 'big brother' attitude of America. Unfortunately it faced a heavy penalty for that. USA, the champion of Democracy went for a chemical war fare with these Asian people. The result this soil is heavily contaminated with Dioxin a deadly poison. This is part of my research area. I make plans for collaboration. USA opposes nuclear priliferation in the rest of the world but was the first one to use a nuclear weapon, again, against Asians!

USA vazhi is thani vazhi!!

My talk went on very well. It was received very well and I have invited to deliver another talk today at Hanoi University.

BTW, happy Deepavali to you. I am happy that I am in an old Hindu kingdom (Chamba Kingdom) and the largest Hindu temples are only couple of hundred kilometers from Hanaoi. That makes me happy. I miss my family and the Deepavali joy. Neverthless, this is an unique opportunity as well. Have fun. I post this from a Hotel facility. (I lost my first posting due to poor connetion!)

நண்பர்களே!

அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு நந்தனார் கதை சொல்ல...மன்னிக்க நந்துவின் கதை சொல்ல இருக்க மாட்டேன். மூன்று நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானிகள் கலந்து கொள்ளும் ஒரு கருத்தரங்கில் என்னையும் பேச அழைத்துள்ளனர். வியட்நாம் பயணம்.

அதுவரை நந்துவின் கதையை அலசி சின்னச் சின்ன விமர்சனங்களை என் முகவரிக்கு அனுப்பி வையுங்களேன். வந்த பின் வெளியிடுகிறேன்.

வைகைக்கரை காற்றே!......009

உலகத்திலேயே மிகவும் அழகான ஒரு ஜீவராசி உண்டென்றால் அது கன்னுக்குட்டியாகத்தான் இருக்க முடியுமென்று நந்து நம்பினான். இவர்கள் வீட்டுக் கொல்லையில் அந்தக்கன்று இருப்பது நந்துவிற்கு பெரிய சௌபாக்கியமாகப் பட்டது. அந்த காராம் பசுவிற்கு லக்ஷ்மி என்றுதான் அம்மா பேரிட்டிருந்தாள். அதுதான் அதன் இயற்பெயர் என்பதுபோல் லக்ஷ்மி என்று கூப்பிட்டால் பசு திரும்பிப் பார்க்கும். முட்டாது என்று அம்மாவும், பங்கஜமும் சொன்னாலும் அவனுக்கு மாட்டுப் பக்கம் போக ஒரு பயமுண்டு. பங்கஜம் போன பிறவியில் ஒரு இடைப் பெண்ணாக பிறந்திருக்க வேண்டும். எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் மாட்டுச் சாணத்தை எடுத்து வழித்து, தவிடு சேர்த்து விரட்டு தட்டி கக்கூஸ் சுவரில் தட்டுவாள். மழைக்காலம் முடிந்த காலங்களில் சுவரின் பலத்தில் விரட்டி நிற்கிறதா இல்லை, விரட்டியின் பலத்தில் சுவர் நிற்கிறதா என்ற கேள்வி வரும்.

நந்து விளையாட வேண்டுமென்று சொன்னால் கன்னுக்குட்டியை அவிழ்த்து விடுவாள். இவன் பிடிப்பதற்குள் அது துள்ளிக் குதித்து ஓடிவிடும். அதன் ஓட்டத்திற்கு பல நேரம் இவனால் ஈடு கொடுக்க முடியாது. அது துள்ளித்துள்ளி இங்கும் அங்கும் ஓடும். இவனுக்கு கவலையாக வரும் அது எங்கேயாவது போய் முட்டிக் கொள்ளப்போகிறதே என்று. இவன் நினைப்பது போலவே லக்ஷ்மியும் நினைத்து 'ம்மா' என்று கத்தும். கன்னுக்குட்டிக்கு இதுவொன்றும் புரியாது. அது பாட்டுக்கு ஓடும். கொல்லைக் கதவு என்பது வங்கிலிருக்கும் கதவு போலவா இருக்கும்? ஒரு தட்டுத்தட்டினால் ஒடிந்துவிடும், எனவே அந்தச் சின்னக் கதவைத் தாண்டிப் போய்விடுமோ என்ற கவலையும் உண்டு அவனுக்கு. பங்கஜம் வந்து புல் தருவது போல் காட்டி பிடித்துக் கொடுப்பாள். அதன் கழுத்தை அப்படியே கட்டிக் கொண்டு இருப்பதில் உள்ள சுகம் வேறு எதிலும் இருப்பதாக நந்து நினைக்கவில்லை. பட்டின் மெதுவைக் கொண்டு போய் அதன் கழுத்தில் வைத்தவன் எவன்? அதன் காதுகள் சிவப்பாக வெய்யிலில் தெரியும். அதன் இரத்த நாளங்களைப் பார்ப்பதில் நந்துவிற்கு ஆர்வமுண்டு. எவ்வளவு அழகான ஜீவன். இப்படிப்பட்ட ஜீவனுக்கு மூக்கணாம் கயிறு போடுவதை அவனால் தாங்கிக் கொள்ளமுடியாது. சில கோனார்கள் முரட்டுத்தனமாக மாட்டின் மூக்கணாம் கயிறை இழுக்கும் போது இரத்தம் வருவதுண்டு. அதைக் கண்டு இவன் துடித்துப் போவான்.

இப்படிக் கன்னுக்குட்டிப் பிரியனாக இருந்த நந்துவிற்கு முயல் மீது திடீரென்று காதல் வந்துவிட்டது. எங்கே பார்த்தான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. உடனே முயல் வேண்டுமென்று ஒரே அடம். ஐயர் வீட்டில் முயல் எப்படி இருக்கும்? அது எங்கிருக்குமென்றும் யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் வீட்டின் ஒரே ஆம்பிளைப் பிள்ளை கேட்கிறான். இவன் கேட்டு எதையும் இல்லை என்று யாரும் சொன்னதில்லை. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. கட்டாரியிடம் கேட்கலாமென்றால் அவனை ஆளையே காணோம். அண்ணா இதற்கான போர்க்காலத்தீவிர முயற்சியில் ஈடுபடலானார். முயல் வளர்ப்பதாக அந்த அக்கிரகாரத்தில் யாரும் கேள்விப்பட்டது கூடக் கிடையாது. 'இது' கேட்கிறதே என்று வீடே முயல் வேட்டையில் இறங்கிவிட்டது!

அண்ணா எப்படியோ யார், யாரிடமோ சொல்லி மூன்று, நான்கு முயல்களைப் பிடித்து விட்டார். ஆனால் பாவம்! அதற்கு அவர் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டிருக்கிறார். "ஐயரே! முயல் ரத்தம் வேணுமா? கொண்டு வந்து தரலாம். முடி நல்லா வளரும். முசலைக் கேக்கறீகளே! அடிச்சா சாப்பிடப்போறீக? பின்ன எதற்கு முசல்?" என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு அவர் பதில் சொல்லவேண்டியிருந்தது! "என்னது பையன் விளையாடறதுக்கா? அதுக்குப் போய் மெனக்கெட்டு யாரு சாமி முசலைப் பிடிப்பாக. சாப்பிடறதுக்குன்னா சொல்லுங்க பிடிச்சுத்தரேன்." என்பார்கள். இந்தக் காலம் போல் கடைக்குப் போய் விளையாட்டு முயல் வாங்கமுடியாத காலம். காட்டு முயலைத்தான் பிடித்து வர வேண்டும். அது பெரிய வேலை!

காட்டு முயல் தன் கைவரிசையைக் காட்டிவிட்டது. நந்து வருகிறேன் என்றாலே மூலையில் போய் உட்கார்ந்து கொள்ளும். அப்போது 'தாத்தா ரூம்' சும்மாத்தான் இருந்தது. தாத்தா இன்னும் இவர்களுடன் வந்து ஒண்டிக் கொள்ளவில்லை. எனவே அந்த ரூமில் கொண்டு வந்து முயலை விட்டு விட்டுப் போய் விட்டார்கள். ஓடி விடுமே! அதனால் வலையடித்த தடுப்பு வேறு. நந்துவிற்கு முயலைப் பிடித்து கொஞ்சவே முடியவில்லை. சே! இந்தப் பழம் புளிக்குமென்று அவனுக்குத் தோன்றிவிட்டது. ஓரத்தில் ஒண்டும் ஒரு ஜீவனை எவ்வளவு நாட்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது? இராக்குதான் சொன்னாள். 'இந்த பாரு, சாமி! நீ எவ்வளவு கூப்பிட்டாலும் அது ஒங்கிட்ட வராது. அதென்ன கன்னுக்குட்டியா?' நந்துவிற்கு கன்றின் மேலுள்ள பாசம் கூடிவிட்டது. எனவே கன்னுக்குட்டியுடனே விளையாடுவதாகச் சொல்லி விட்டான்.

இராக்கு வந்து ஒரு சாக்கில் முயல்களைப் பிடித்துப் போனாள். அடுத்த நாள் அவள் விரிந்த கூந்தலில் சிவப்பாக எதையோ தடவிக் கொண்டிருந்தாள். இவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். அவள் கூந்தல் இப்படி கரு, கருவென்று ஏன் வளர்கிறது என்று நந்து புரிந்து கொண்டான்.

வைகைக்கரை காற்றே!......008

பத்மநிலையம் இருந்தது இரட்டை அக்கிரஹாரம் என்னும் பகுதியில் சிவன் கோயில் தெருவில் இருந்தது. அத்தெருவின் மூலையில் பஞ்சாங்க ஐயர் (உண்மையில் ஐயங்கார்) வீடு, அடுத்து காளமேக ஐயங்கார் வீடு, அடுத்து அத்தியான பட்டர் வீடு, அடுத்து பத்ம நிலையம், அடுத்து பஞ்சாங்க ஐயரின் இன்னொரு வீடு (இங்கு ஒரு சுவாரசியமான டீச்சர் வரப்போகிறார்கள்), சாரதா டீச்சர் வீடு, அடுத்து கிச்சு, கிச்சு மாமா வீடு, அடுத்து மிக்சர்கடை பலராம ஐயர், அடுத்து ஜடாதர ஐயர் வீடு. அடுத்த பகுதிக்கு அப்புறம் போவோம்.

கிச்சு கிச்சு மாமா அந்தத்தெரு வாண்டுகளின் சிம்ம சொப்பனம். மனிதர் கிச்சு கிச்சு மூட்டியே உயிரை எடுத்து விடுவார். அவர் வீட்டைத்தாண்டும் போது வாண்டுகள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு ஒரே ஓட்டம் ஓடிவிடும். ஆனால் கிச்சு கிச்சு மாமா மூலையில் காத்துக் கொண்டிருப்பார் 'கபக்' கென்று பிடித்துவிடுவார். அவர் கையில் மாட்டிக் கொண்டால் அது முதலை வாயில் அகப்பட்டது மாதிரி. என்ன திமிறினாலும் விட மாட்டார். சில நேரங்கள் கை திருகிக்திருகி சிவந்துவிடும். சிலர் அழுவார் சிலர் சிரிப்பார். கிச்சு கிச்சு மாமாவிடம் மாட்டிக் கொண்டவர் சிரித்துக் கொண்டே அழுவர். நந்துவிற்கு இப்போது நினைத்தாலும் கைகள் சிவந்த தடம் இருப்பது போல் ஒரு பிரமை. அவருக்கு என்ன அப்படியொரு முரண் விளையாட்டு?

மாமிக்கு குழந்தையே இல்லை. போகும் வரும் குழந்தைகளைப் பார்த்து ஏக்கப் பெருமூச்சு விடுவாள். அந்தத் தெருவிலேயே அதிகக் குழந்தைகள் நாராயண ஐயங்காருக்குத்தான். ஏழு முயற்சிகள் தோல்வியுற்ற பின் எட்டாவது முயற்சியில் பிறந்தவன் நந்தகுமாரன். அப்பாடா! என்று அதற்குப் பின் பிறப்பென்பது அந்த வீட்டில் நின்றுவிட்டது. ஆனால் கிச்சு கிச்சு மாமாவுக்கோ குழந்தை பாக்கியமில்லை. மாமி நந்துவிடம் மிக அன்பாக இருப்பாள். தின்பண்டங்கள் தருவாள். அவளைப் பார்க்கப் போகும்போதுதான் முதலை பிடித்துக் கொள்ளும். மாமி கூட குழந்தை அழுவதைப் பார்த்து, 'சே! விடுங்கோன்னா! பாவம் குழந்தை அழுகிறது!" என்பாள். ஆனால் மாமாவிற்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டுவதில் ஒரு வெறித்தனமான இன்பம் இருந்தது.

மூலை வீட்டு பஞ்சாங்கய்யங்கார் எதிலும் பட்டுக் கொள்ளவே மாட்டார். அவருக்கு பெரிய பசங்கள். ராமன், கோபாலன் என்று. நிறையக்காசு உண்டு. ஆனால் அழுது வழிந்து கொண்டிருக்கும் வீடு. காளமேகம் உறவுதான். ஆனால் அம்மா ஏனோ ஒட்ட வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டாள். அத்தியான பட்டர் அடுத்த சிம்ம சொப்பனம். ஒரே விரட்டல்தான் குழந்தை என்றில்லை, பெரியவர்களைக்கூடத்தான். ஓய்வுபெற்ற உயர் அதிகாதி அவர். அதே அதிகாரம் இன்னும் தூள் பறக்கும். அவர் மனைவி பாட்டியோ அதற்கு மேல். மடி, ஆச்சாரமென்று இதுகளை நெருங்க விடமாட்டாள். பலராம ஐயரை பார்க்கவே முடியாது. மனிதர் மாடாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பார். இரவு வந்துவிட்டு அதிகாலையில் போய் விடுவார். அவரைப் பார்க்க வேண்டுமெனில் புதூர் மிக்சர் கடையில்தான் பார்க்கமுடியும். புதூர் ரொம்ம்ம்ப தூரம். அவர் இரவு தாமதமாக வந்தாலும் ஆரோக்கியமாக இருந்தார் என்பதை அவர்கள் வீட்டு மூன்று பிள்ளைகள் ஒரு பெண் சொல்லும். அவர் பெண் சகுந்தலா அப்படியே கன்னடத்துப் பைங்கிளி சரோஜாதேவி மாதிரியே இருப்பாள். அவளைக் காப்பதே கடமையென இருக்கும் அவள் அன்னை ஆண் வாடையே வீட்டுப்பக்கம் வரக்கூடாது என்று சபதம் போட்டிருந்தாள். நந்து சின்னவன் என்றாலும் 'சாண் ஆனாலும் ஆண்' இல்லையா. அதனால் அவனுக்கும் தடையே! ஜடாதரைய்யர் மெலிந்த மனிதர். உடல் நலக்குறைவால் எப்போதும் சிடு, சிடு என்றிருப்பார். அவருக்கு மூத்த மனைவி மூலமாக ஒரு பெரிய பையனும், இரண்டாம் மனைவி மூலமாக ஒரு சிறு பையனுமுண்டு. அவனுக்குப் பெயர் 'குட்ட மணி'. அவன் நந்துவின் சீடன்!

நந்துவின் கோகுல பரிவாரங்கள் மெல்ல மெல்ல உருவாகும் காலமது. பிராமணர்கள் மட்டுமே அதுவரை வாழ்ந்திருந்த இரட்டை அக்கிரகாரத்தில் முதல் முறையாக பெரியசாமிப் பிள்ளை வீடு வாங்கினார். அவர் ரோடு காண்டிராக்ட் எடுத்ததில் நிறைய சம்பாத்தித்து விட்டார் என்று சொல்லுவார்கள். அந்த இரட்டை அக்கிரகாரத்திலே புதுசாகத் தெரியும் ஒரே வீடு அவருடையதுதான். அவர் மனைவி சொர்ணம் சுத்தத்தங்கம். எப்போது நந்து போனாலும் வீட்டிற்குள் அழைத்து சோபாவில் உட்காரச் சொல்வாள். நந்து வீட்டில் சோபா கிடையாது. ஒரே ஒரு கட்டில்தான் உண்டு. வருபவர்கள் தரையில் உட்கார்ந்தே பேசுவர். சொர்ணத்திற்கு ஒரு சமைஞ்ச பெண் ஜோதி, மூன்று பசங்கள். அதில் பெரியவன் மணி (நந்துவிற்கு மூத்தவன்), அடுத்த பாண்டி, நாகன். இவர்கள் நந்துவின் பரிவாரங்களாக உடனே ஆகிப்போயினர்.

அத்தியான பட்டர் வீட்டிலிருந்து கோபியர்கள் இனிமேல்தான் வரப் போகிறார்கள்.

வைகைக்கரை காற்றே!......007

கொல்லையில் கிணறு வெட்ட வேண்டிய தேவை வந்தது. இவர்கள் வந்திறங்கியபோது ஒரு பாதாளமான பெரிய குழி இருந்தது. இராத்திரி கக்கூஸுக்குப் போகும்போது யாராவது விழுந்து தொலைத்தால்? எனவே கிணறைத் தூறு எடுத்து தொட்டி கட்டி எழுப்ப வேண்டும். வண்டியில் சிமிண்ட் வளையங்கள் வந்து சேர்ந்தன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிணறை ஆழ, அகலப் படுத்தினர்.

கமலா அண்ணாவைப் பார்த்து 'ஏதாவது புதையல் கிடக்குமோ?' என்றாள். அவர்கள் வீட்டில் தந்தையை அண்ணாவென்று அழைக்கும் வழக்கம் இருந்தது. சில வீடுகளில் ஐயா என்றும் அழைப்பர். பக்கத்து வீட்டில் அப்பாவென்று அழைப்பர். அண்ணா சிரித்துக் கொண்டே 'கிணறு வெட்ட பூதம் கிளம்பாமல் இருந்தால் சரி!' என்றார். அவருக்கு செலவுக்கு மேல செலவு. வீட்டிற்கு இன்னும் கரெண்ட் வரவில்லை. இரவெல்லாம் ஒரே இருட்டு.

ஒருவழியாக கிணறு நிறைவுறும் போது தண்ணீர் மட்டம் மள, மளவென்று ஏறி வந்தது எல்லோருக்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி. குளித்து கும்மாளமடிக்கலாம். நந்துவிற்கு குளிக்கப் பிடிக்கும். அப்போதுதான் குளித்து வந்திருப்பான். அக்கா குளிக்கப் போவாள். இவன் மீண்டும் ஓடி வந்து அவளுடன் ஒட்டிக் கொள்வான். அப்புறம் இன்னொறு அக்கா. இப்படி நாள் முழுவதும் குளியல்தான். அம்மாதான் வந்து இழுத்து விடுவாள். நாளை ஜலதோஷம் வந்தால் அவள்தான் அவதிப்படனும். அம்மா தலை தோட்டுவது மாதிரி இந்த உலகில் யாரும் தலை தோட்ட முடியாது என்பது நந்துவின் கருத்து. ஒரு பூவைத் தொடுவது போல் தலையைத் தொட்டு துவட்டுவாள். இந்த சௌந்திரம் தோட்டினால் தலை பிஞ்சுவிடும்!

வாசலைப் பார்த்து சிவன் கோயில் பெரிய மதில். அதில் அழகாக வெள்ளை, சிவப்பு அடித்திருக்கும். மதிலில் பறந்து வந்து மயில் கூவும். மாடப் புறாக்கள் மதில் பொந்தில் கூடு கட்டி வாழ்ந்து வருவதால் 'க்கும், க்கும்' என்று எப்போதும் ஒரு சத்தம் இருக்கும். கோயிலில் பெரிய நந்தவனமும், பெரிய கிணறுமுண்டு.

வீடு கொஞ்சம் கொஞ்சம் சரியாகிவரும் போது சித்தி தன் இரண்டு குழந்தைகளுடன் திருப்புவனம் வந்து சேர்ந்தாள். இவர்களுடன் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட! சித்தப்பா எங்கேயோ தேசாந்திரம் போய்விட்டார் என்ற முகாந்திரத்துடன்.

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......006

பத்மநிலையத்தில் அவனுக்குப் பிடித்த பகுதி கொல்லைப்புறம்தான். இடையர்கள் வாழும் தெரு அது. எனவே மாடும் கன்றுமாக எப்போதுமிருக்கும். காலையில் மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச் செல்வதும் மாலையானதும் அவைகளைக் கொண்டு வந்து கொட்டிலில் அடைப்பதும். அது போது நிகழும் மனித பசுக்கூட்டங்களின் நாடகம் பார்க்க சுவாரசியமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் பசுக்களுக்கே உள்ள அந்தக் கூட்டத்தில் கன்றுகள் எப்படி உருவாகின்றன என்பது அவனுக்கு நீண்ட நாள் தெரியாமலிருந்து. அதைப்பற்றிய சுவாரசியமான விவரங்கள் அவனுக்குப் பின்னால்தான் தெரிய வந்தன. கிருஷ்ணக் கோனார் என்பது மரியாதைக்காகச் சொல்லும் பெயர். "டேய் கிட்ணா வாடா!" என்பதுதான் நடைமுறைப் பெயர். கிட்ணனும் பெரிய வயசான ஆளில்லை. இளமைதான். தலையில் ஒரு சின்ன முண்டாசும் (அதுவே வேர்க்கும் போது கைக்குட்டையாகும், குளிக்கும் போது துண்டாக மாறும்), கையில் ஒரு சொம்பும், இடிப்பில் ஒரு விளக்கெண்ணெய் கிண்ணியுமாக கிட்ணன் வந்து கொல்லையில் கதவைத் திறக்கும் போது அடுக்குள்ளில் இருக்கும் அம்மா, 'டீ, பங்கஜம் கிருஷ்ணன் வந்துட்டான்!" என்று சொல்லவும் சரியாக இருக்கும்.

அம்மாவிற்கு எப்படி கொல்லையில் கிருஷ்ணன் கதவைத்திறக்கும் முன் தெரிகிறது என்ற சூட்சுமம் பின்னால் அம்மா சொல்லித்தான் அவனுக்குத் தெரிந்தது. கோனார் வருகிற ஓசை கேட்டவுடன் பசுமாடு கத்தும். மாடு ஏன் கத்துகிறது? கோனார் வந்தால் அதற்கு இரண்டு வகையான சுகம் கிடைக்கும். ஒன்று தன் அருகிலேயே இருந்தும் பால் கொடுக்க முடியாமல் நின்று கொண்டிருக்கும் கன்றிற்கு பால் கொடுக்க முடியும். மடி கனம் குறையும். இரண்டாவது, கன்று முட்டி, முட்டி முலையுண்ணுதலில் உள்ள சுகம். கிட்ணக் கோனாருக்கு இந்த சூட்சுமம் தெரிவதால் கன்றை நன்றாக சப்ப விட்டு பால் சுரக்க ஆரம்பிக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் கன்றை ஒரு கையால் புறம் தள்ளி விட்டு மறு கையால் மடுவில் கொஞ்சம் விளக்கெண்ணெய் தடவி நீவி, நீவி விட்டு பால் கறக்கத் தொடங்குவான். பசுவிற்கு சுகத்தில் எந்த தடங்கலும் வராத மாதிரி அவன் பால் கறக்கும் விதம் கவிதை.

அது பசுமாடாகட்டும், தாய்ப் பெண்ணாகட்டும் முலையுண்ண பிள்ளையை அழைத்தல் ஒரு சுகம். அது கணவன் கையாக இருந்தாலும், பிள்ளையின் வாயாக இருந்தாலும் கிடைக்கும் சுகம் ஒன்றே. மாடு வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு வேகமாக நீர் பாய்ச்சும். அது அவள் உச்சத்தில் இருக்கிறாள் என்பதன் அடையாளம். எனவெ கன்று முட்டுவது போல் கிட்ணன் முலையில் முட்டுவான். பால் சுரக்கும். கன்று இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு பேந்தப் பேந்த நிற்கும். இது கோனாருக்கும் பசுவிற்கும் இடையே நடக்கும் காம விளையாட்டு! சொம்பு நிறையப் பால் கறந்தாக வேண்டும். இல்லையெனில் அம்மா திட்டுவாள். பொங்கல், விசேஷமென்றால் அப்போதுதான் கோனாரை நன்றாக கவனிப்பாள். ஆனால் இந்தப் பசுமாடு இது மாதிரி எத்தனை கோனார்களைப் பார்த்திருக்கும்! கோனாருக்கு 'பேப்பே' காட்டிவிட்டு கன்றை மீண்டும் பால் குடிக்க விட்டு விட்டுப் போகும் போது, அது பாட்டுக்கு கன்றுக்கும் கொடுக்க பால் வைத்திருக்கும்! இரண்டும் அரை மணி நேரமாவது முட்டுவதும், குடிப்பதுமென்றிருக்கும். பால் முழுவதும் சுரந்த பிறகு மாட்டிற்கு மடு வலிக்கும். அது தெரியாமல் கன்று மீண்டும் முட்டும். ஒரே உதை! அதுதான் சமிக்ஞை. பங்கஜம் கன்னுக்குட்டியை இழுத்து தரியில் கட்டி விடுவாள். இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்க்க நந்துவிற்குப் பிடிக்கும். இதற்கு மேல் பள்ளிக் கூடம் போ! போ! வென்று ஏன் சொல்லுகிறார்கள் என்று புரியாது. இதில் இல்லாதது ஒட்டப் பள்ளிக்கூடத்தில் என்ன இருக்கிறது? ஆங்! பன்றிகள் சுத்தும் முத்தும் விளையாடுவது! அவை செய்யும் சேட்டைகள் இவை பள்ளி போனால்தான் பார்க்க முடியும். வெளியே பார்த்துக் கொண்டே வாய் "ஓரெண்டு, ரெண்டு, ஈயிரெண்டு நாலு" என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்.

இந்த வாய்ப்பாட்டு அட்டவணை அவனுக்குப் பிடிக்காத ஒன்று. 5 வரைக்கும் சரியாக மனப்பாடம் ஆகிவிடும். இந்த எட்டு, ஒன்பது இவையெல்லாம் ஏன் கணக்கில் வைத்தார்கள் என்று அவனுக்குப் புரியாது. ஐந்து வரைக்கும் வாய்ப்பாடு இருந்தால் போதாதோ? இதில் பின்னம் வேறு. வீசம், கால், அரை, மாகாணியென்று! நம்மாளுக்கு அப்பவே இதெல்லாம் பிடிக்காது. உயிர்கள். அவையுள் உறையும் உறவுகள் இவைதான் அவனுக்குப் பிடிக்கும். ஆனால் இவன் பள்ளிக் கூடத்தில் கருப்பையா என்றொரு பையன். பெயருக்கேற்ற மாதிரி கருப்பு. குள்ளம். ஆனால் அவனுக்கு பின்னமெல்லாம் அத்துபடி. கருப்பையா ஒணக்கு மட்டும் ஏண்டா இதெல்லாம் புரியுது? என்று கேட்டால் அவன் சொல்லுவான், 'நந்து, எங்க பெரியப்பா மளிகைக் கடை வைச்சிருக்காரில்லை. இதைப் படிச்சா பின்னால உதவும்' என்பான்.

அடுத்த தெருவில் இருந்தது பாண்டி நாடார் பலசரக்குக் கடை. அந்தக் கடைக்கு சாமான் வாங்க அம்மா அனுப்புவாள். பாண்டி நாடார் அப்பாவின் மீது மரியாதை கொண்டவர். எனவே கடனாவுடனாக் கொடுப்பார். பெரிய குடும்பியான அப்பாவிற்கு இது பெரிய உதவி. மாசச் சம்பளம் எப்பவும் வாய்க்கும் வயிற்றிற்குமென்றிருக்கும். இவன் பாண்டிநாடார் கடைக்குப் போகும் போதெல்லாம் நாடார் இவனுக்கு பேரிச்சம்பழம் கொடுப்பார். அவரது அண்ணன் பையன் கருப்பையா. கருப்பையாவிற்கு தந்தை இல்லை. சித்தப்பா வீட்டில்தான் படித்தான். இளமையிலேயே ஆச்சர்யமான பொறுப்பு அவனிடம் இருந்தது. பாண்டிநாடார் கடைக்குப் போகும் வழியில் குடியான வீட்டுப் பொம்பளையொருத்தி குழிப்பனியாரம், இடியாப்பாம், கொழாப்புட்டு இவையெல்லாம் செய்து விற்பாள். ஆவி பறக்க அவள் குழாய் புட்டை எடுத்து வைக்கும் போது நந்துவிற்கு வாய் சுரக்கும். அம்மா சொல்லி வைத்திருந்தாள் வழியில் கண்ட இடத்தில், கண்ட சாமானை வாங்கித்திங்கக் கூடாது என்று. அவன் பள்ளி முடிக்கும் வரை சப்பு கொட்டிக் கொண்டேதான் இருந்தான்.


கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம்


கொரப்பள்ளிக்கு போவதில் உள்ள இன்னொரு சுகம் கருப்பையா! தினம் இவன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்று இவனை அழைத்துப் போவது. வெறுங்கையோட வரமாட்டான் கருப்பையா. இவனைப் பார்த்தவுடன் டவுசருக்குள் கையை விட்டு ஒரு முட்டாய் எடுத்துக் கொடுப்பான். ஒரு நாளில்லை, இரு நாளில்லை, தினம். தினம் தினம். கோகுலத்தின் முதல் சுவையைத் தந்தவன் கருப்பையா. கோகுலம் ஒரு தோழமையுள்ள இடம் என்பதை இவனுக்குச் சுட்டியவன் கருப்பையா. கோகுலம் உறவின் கோலமென இவனுக்குக் காட்டியவன் கருப்பையா. கருப்பையா பின்னால் புற்று நோய் வந்து இறந்துவிட்டான்.

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......006

பத்மநிலையத்தில் அவனுக்குப் பிடித்த பகுதி கொல்லைப்புறம்தான். இடையர்கள் வாழும் தெரு அது. எனவே மாடும் கன்றுமாக எப்போதுமிருக்கும். காலையில் மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச் செல்வதும் மாலையானதும் அவைகளைக் கொண்டு வந்து கொட்டிலில் அடைப்பதும். அது போது நிகழும் மனித பசுக்கூட்டங்களின் நாடகம் பார்க்க சுவாரசியமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் பசுக்களுக்கே உள்ள அந்தக் கூட்டத்தில் கன்றுகள் எப்படி உருவாகின்றன என்பது அவனுக்கு நீண்ட நாள் தெரியாமலிருந்து. அதைப்பற்றிய சுவாரசியமான விவரங்கள் அவனுக்குப் பின்னால்தான் தெரிய வந்தன. கிருஷ்ணக் கோனார் என்பது மரியாதைக்காகச் சொல்லும் பெயர். "டேய் கிட்ணா வாடா!" என்பதுதான் நடைமுறைப் பெயர். கிட்ணனும் பெரிய வயசான ஆளில்லை. இளமைதான். தலையில் ஒரு சின்ன முண்டாசும் (அதுவே வேர்க்கும் போது கைக்குட்டையாகும், குளிக்கும் போது துண்டாக மாறும்), கையில் ஒரு சொம்பும், இடிப்பில் ஒரு விளக்கெண்ணெய் கிண்ணியுமாக கிட்ணன் வந்து கொல்லையில் கதவைத் திறக்கும் போது அடுக்குள்ளில் இருக்கும் அம்மா, 'டீ, பங்கஜம் கிருஷ்ணன் வந்துட்டான்!" என்று சொல்லவும் சரியாக இருக்கும்.

அம்மாவிற்கு எப்படி கொல்லையில் கிருஷ்ணன் கதவைத்திறக்கும் முன் தெரிகிறது என்ற சூட்சுமம் பின்னால் அம்மா சொல்லித்தான் அவனுக்குத் தெரிந்தது. கோனார் வருகிற ஓசை கேட்டவுடன் பசுமாடு கத்தும். மாடு ஏன் கத்துகிறது? கோனார் வந்தால் அதற்கு இரண்டு வகையான சுகம் கிடைக்கும். ஒன்று தன் அருகிலேயே இருந்தும் பால் கொடுக்க முடியாமல் நின்று கொண்டிருக்கும் கன்றிற்கு பால் கொடுக்க முடியும். மடி கனம் குறையும். இரண்டாவது, கன்று முட்டி, முட்டி முலையுண்ணுதலில் உள்ள சுகம். கிட்ணக் கோனாருக்கு இந்த சூட்சுமம் தெரிவதால் கன்றை நன்றாக சப்ப விட்டு பால் சுரக்க ஆரம்பிக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் கன்றை ஒரு கையால் புறம் தள்ளி விட்டு மறு கையால் மடுவில் கொஞ்சம் விளக்கெண்ணெய் தடவி நீவி, நீவி விட்டு பால் கறக்கத் தொடங்குவான். பசுவிற்கு சுகத்தில் எந்த தடங்கலும் வராத மாதிரி அவன் பால் கறக்கும் விதம் கவிதை.

அது பசுமாடாகட்டும், தாய்ப் பெண்ணாகட்டும் முலையுண்ண பிள்ளையை அழைத்தல் ஒரு சுகம். அது கணவன் கையாக இருந்தாலும், பிள்ளையின் வாயாக இருந்தாலும் கிடைக்கும் சுகம் ஒன்றே. மாடு வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு வேகமாக நீர் பாய்ச்சும். அது அவள் உச்சத்தில் இருக்கிறாள் என்பதன் அடையாளம். எனவெ கன்று முட்டுவது போல் கிட்ணன் முலையில் முட்டுவான். பால் சுரக்கும். கன்று இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு பேந்தப் பேந்த நிற்கும். இது கோனாருக்கும் பசுவிற்கும் இடையே நடக்கும் காம விளையாட்டு! சொம்பு நிறையப் பால் கறந்தாக வேண்டும். இல்லையெனில் அம்மா திட்டுவாள். பொங்கல், விசேஷமென்றால் அப்போதுதான் கோனாரை நன்றாக கவனிப்பாள். ஆனால் இந்தப் பசுமாடு இது மாதிரி எத்தனை கோனார்களைப் பார்த்திருக்கும்! கோனாருக்கு 'பேப்பே' காட்டிவிட்டு கன்றை மீண்டும் பால் குடிக்க விட்டு விட்டுப் போகும் போது, அது பாட்டுக்கு கன்றுக்கும் கொடுக்க பால் வைத்திருக்கும்! இரண்டும் அரை மணி நேரமாவது முட்டுவதும், குடிப்பதுமென்றிருக்கும். பால் முழுவதும் சுரந்த பிறகு மாட்டிற்கு மடு வலிக்கும். அது தெரியாமல் கன்று மீண்டும் முட்டும். ஒரே உதை! அதுதான் சமிக்ஞை. பங்கஜம் கன்னுக்குட்டியை இழுத்து தரியில் கட்டி விடுவாள். இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்க்க நந்துவிற்குப் பிடிக்கும். இதற்கு மேல் பள்ளிக் கூடம் போ! போ! வென்று ஏன் சொல்லுகிறார்கள் என்று புரியாது. இதில் இல்லாதது ஒட்டப் பள்ளிக்கூடத்தில் என்ன இருக்கிறது? ஆங்! பன்றிகள் சுத்தும் முத்தும் விளையாடுவது! அவை செய்யும் சேட்டைகள் இவை பள்ளி போனால்தான் பார்க்க முடியும். வெளியே பார்த்துக் கொண்டே வாய் "ஓரெண்டு, ரெண்டு, ஈயிரெண்டு நாலு" என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்.

இந்த வாய்ப்பாட்டு அட்டவணை அவனுக்குப் பிடிக்காத ஒன்று. 5 வரைக்கும் சரியாக மனப்பாடம் ஆகிவிடும். இந்த எட்டு, ஒன்பது இவையெல்லாம் ஏன் கணக்கில் வைத்தார்கள் என்று அவனுக்குப் புரியாது. ஐந்து வரைக்கும் வாய்ப்பாடு இருந்தால் போதாதோ? இதில் பின்னம் வேறு. வீசம், கால், அரை, மாகாணியென்று! நம்மாளுக்கு அப்பவே இதெல்லாம் பிடிக்காது. உயிர்கள். அவையுள் உறையும் உறவுகள் இவைதான் அவனுக்குப் பிடிக்கும். ஆனால் இவன் பள்ளிக் கூடத்தில் கருப்பையா என்றொரு பையன். பெயருக்கேற்ற மாதிரி கருப்பு. குள்ளம். ஆனால் அவனுக்கு பின்னமெல்லாம் அத்துபடி. கருப்பையா ஒணக்கு மட்டும் ஏண்டா இதெல்லாம் புரியுது? என்று கேட்டால் அவன் சொல்லுவான், 'நந்து, எங்க பெரியப்பா மளிகைக் கடை வைச்சிருக்காரில்லை. இதைப் படிச்சா பின்னால உதவும்' என்பான்.

அடுத்த தெருவில் இருந்தது பாண்டி நாடார் பலசரக்குக் கடை. அந்தக் கடைக்கு சாமான் வாங்க அம்மா அனுப்புவாள். பாண்டி நாடார் அப்பாவின் மீது மரியாதை கொண்டவர். எனவே கடனாவுடனாக் கொடுப்பார். பெரிய குடும்பியான அப்பாவிற்கு இது பெரிய உதவி. மாசச் சம்பளம் எப்பவும் வாய்க்கும் வயிற்றிற்குமென்றிருக்கும். இவன் பாண்டிநாடார் கடைக்குப் போகும் போதெல்லாம் நாடார் இவனுக்கு பேரிச்சம்பழம் கொடுப்பார். அவரது அண்ணன் பையன் கருப்பையா. கருப்பையாவிற்கு தந்தை இல்லை. சித்தப்பா வீட்டில்தான் படித்தான். இளமையிலேயே ஆச்சர்யமான பொறுப்பு அவனிடம் இருந்தது. பாண்டிநாடார் கடைக்குப் போகும் வழியில் குடியான வீட்டுப் பொம்பளையொருத்தி குழிப்பனியாரம், இடியாப்பாம், கொழாப்புட்டு இவையெல்லாம் செய்து விற்பாள். ஆவி பறக்க அவள் குழாய் புட்டை எடுத்து வைக்கும் போது நந்துவிற்கு வாய் சுரக்கும். அம்மா சொல்லி வைத்திருந்தாள் வழியில் கண்ட இடத்தில், கண்ட சாமானை வாங்கித்திங்கக் கூடாது என்று. அவன் பள்ளி முடிக்கும் வரை சப்பு கொட்டிக் கொண்டேதான் இருந்தான்.

கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம்


கொரப்பள்ளிக்கு போவதில் உள்ள இன்னொரு சுகம் கருப்பையா! தினம் இவன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்று இவனை அழைத்துப் போவது. வெறுங்கையோட வரமாட்டான் கருப்பையா. இவனைப் பார்த்தவுடன் டவுசருக்குள் கையை விட்டு ஒரு முட்டாய் எடுத்துக் கொடுப்பான். ஒரு நாளில்லை, இரு நாளில்லை, தினம். தினம் தினம். கோகுலத்தின் முதல் சுவையைத் தந்தவன் கருப்பையா. கோகுலம் ஒரு தோழமையுள்ள இடம் என்பதை இவனுக்குச் சுட்டியவன் கருப்பையா. கோகுலம் உறவின் கோலமென இவனுக்குக் காட்டியவன் கருப்பையா. கருப்பையா பின்னால் புற்று நோய் வந்து இறந்துவிட்டான்.

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......005

மானாமதுரை வீட்டில் இராப்பிசாசு ஒன்று கூடவே ஒண்டியிருந்தாலும் அது யாரையும் தொந்தரவு செய்வதில்லை. அனேகமாக அந்த வீட்டில் குடியிருந்து இறந்து போன கிழவியாக இருக்கலாம். அதான் இராவெல்லாம் பாக்கு, வெத்திலை இவைகளை இரும்பு உரலில் போட்டு 'டொக்கு, டொக்கு' என்று இடித்துக் கொண்டிருக்கும். சாதுவான கிழவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அது பாட்டுக்கு எங்கோ மூலையில் கூடவே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது! ஆனால் பகலில் கிழவி வெத்திலை போடுவதில்லை. எனவே சத்தம் கேட்காது. அந்த வீட்டில் பெரிய முற்றம். அதைச் சுற்றி வீட்டறை இருந்தது. நம்ம நந்த குமாரனுக்கோ மானாமதுரையில் அதிக சகவாசம் கிடையாது. எனவே இவன் தந்தை இவனுக்கு ஒரு மூன்று சக்கர வண்டி வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார். அதை அந்த முற்றத்தைச் சுற்றி நாள் பூரா சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். அலுக்கவே அலுக்காது. ஆனால் திருப்புவனம் வீடு கட்டாரி கோமணம் மாதிரி நீண்டு கிடந்தது. முற்றமுண்டு ஆனால் அதைச் சுற்றி வண்டி ஓட்ட முடியாது. ஓட்டினால் வேகத்தில் ஒன்று யாரையாவது முற்றத்தில் சாய்க்க வேண்டும் இல்லையெனில் இவன் முற்றத்தில் விழ வேண்டும். அதுவொன்றும் ஆழமான முற்றமல்லதான். மானாமதுரை முற்றம் ஆழமானது, ஆனால் விழவேண்டிய அவசியமில்லாமல் சுற்றுப்பாதை பரவலாக இருந்தது. எனவே திருப்புவனம் வந்த பிறகு வண்டி ஓட்ட வேண்டுமெனில் தெருவில்தான் விட வேண்டும். தெரு மேடும் பள்ளமுமாக இருந்ததால் அவனுக்கு அதில் ஓட்டுவதில் சிரமம் இருந்தது. அதைப் பின்னால் அந்த வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த சகலை வெகுவாக குறைத்து விட்டான்.

பத்மநிலையம் என்பது அம்மாவைப் பெற்ற அம்மாவின் பெயரான பத்மாவதிப் பாட்டியை நினைவாக வந்தது. இவன் பாட்டியைப் பார்த்ததில்லை. அவள் போட்ட அழகான எம்பிராய்டரி ஓவியத்தையும் அதில் மறக்காமல் ஆங்கிலத்தில் பத்மாவதியென எழுதியிருப்பதும் மட்டும்தான் இவனது பாட்டி நினைவுகள்! பத்மநிலையத்திற்கு இரண்டு முகப்பு உண்டு. வாசல் அந்தணர் தெருவை நோக்கியும் கொல்லை கோனார் தெருவை நோக்கியும் இருக்கும். இதுவொரு வசதி, காலையிலும் மாலையும் கொல்லையிலிருந்து கிருஷ்ணக்கோனார் வந்து பால் கறந்து கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்கு வசதியாக இருந்தது. வந்து சேர்ந்தபோது கொல்லைக்குச் சுவரே இல்லாமல் திறந்து கிடந்தது. நல்லவேளை கக்கூஸுக்கு ஒரு மண் சுவர் இருந்தது. பொண்டுகள் நிரம்பிய வீடு. எனவே முதல் வேலையாக கொல்லைக்கு மண் சுவர் எழுப்ப வேண்டும். கான்கிரீட் சுவர் எழுப்ப அப்பாவிடம் நிதிப் பற்றாக்குறை. அந்த வீட்டைக் கொள்ளைப் பணம் கொடுத்து அப்போதுதான் அடமானத்திலிருந்து மீட்டிருந்தார். யார் அதை அடமானம் வைத்தது என்பது அவனுக்குப் போகப் போக தெரிந்தது. அதுவொரு சுவாரசியமான கதை.

சுவர் கட்டுவதற்காக வந்தவந்தான் கட்டாரி. அது என்ன பெயரென்று தெரியாது. அவனிடம் உன் வயதென்ன என்று கேட்டால் தெரியாது என்று காவிப்பல் தெரிய சிரிப்பான். பாரதிக்கு ஒரு கண்ணன் என்னும் சேவகன் வந்த மாதிரி அந்த வீட்டிற்கு கட்டாரி வந்து சேர்ந்தான். காலையில் வருவான். நாள் பூரா உழைப்பான். வீட்டிலேயே சாப்பிட்டுக் கொள்வான். மாலையில் மீண்டும் ஆற்றைக் கடந்து அக்கரைக்குப் போய்விடுவான். எங்கிருந்து வருகிறான் எங்கு போகிறான் என்று இவனுக்கும், இவன் வீட்டாருக்கும் தெரியாது. மழை பெய்து மண் சுவரெல்லாம் கரைந்து விட்டால் 'மூக்கில் வேர்த்தது' மாதிரி வந்துவிடுவான். கட்டாரி இப்படிப் பல காலம் பழகியதால் அவனை அம்மாவின் தம்பி என்று அழைக்கும் ஒரு சம்பிரதாயம் வந்தது. வேடிக்கையாக 'டேய் உங்க மாமா' வந்துட்டார் டோ ய்' என்று இவனிடம் சிலர் சொல்லுவதுண்டு. கட்டாரி எப்போதும் கோமணம்தான் அணிந்திருப்பான். அவன் வேட்டி, சட்டை போட்டு யாரும் பார்த்ததேயில்லை. அவனுக்கு சாப்பாடு போக அதிகப்படி கூலி என்பது அம்மா போட்டு மிச்சமிருக்கும் கொழுந்து வத்திலை, பாக்குதான். அம்மா வெத்திலை போட்டால் வாய் அப்படியே கோவைப்பழம் போல் சிவந்துவிடும். பாவம் கட்டாரிக்கு பல பற்கள் அரித்திருந்தன. அவன் செம்படவ இனத்தைச் சேர்ந்தவன். வைகை நதியில் மீன் பிடிப்பான். மீன் பிடிப்பது எப்படி என்று இவனுக்கும் பின்னால் கற்றுத்தந்தான். ஆனால் நந்தகுமாரனுக்கோ மீன் பிடித்து மீண்டும் ஆற்றில் விடத்தான் ஆசை. கட்டாரி மீனை சமைத்துச் சாப்பிடுவான். முகப்பிலிருந்து சிவன் கோயில் நந்தவன மலர்களின் வாசம் வரும். கொல்லையிலிருந்து கருவாடு பொறிக்கும் நாத்தம் வரும்.

சுவர் வருவதற்கு முன் ஒன்றுடன் ஒன்றாய் இந்த வீட்டுடன் வாழ்ந்து வந்தவள் இராக்கு. இவள் இசை வேளாலர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். தேவதாசி முறை முற்றாக ஒழியாத காலம். இராக்குவிற்கு பெரிய உடம்பு. பெரிய மார்பு. பெரிய கொண்டை. அவள் கருவாடு பொறிக்க ஆரம்பித்தால் வீட்டுக் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு ஒண்ணுக்கு வந்தால் கூட யாரும் கொல்லைக்குப் போவதில்லை. மற்ற நாட்களில் இராக்கு மாதிரி ஒரு தோழி அம்மாவிற்குக் கிடையாது. இராக்குவிற்கு கோபம் வந்து இவன் பார்த்தது கிடையாது. எப்போதும் சிரித்தமுகம். அவளுக்கு இரண்டு சமைஞ்ச பொண்கள். பெரியவள் லட்சுமி, சின்னவள் மீனாட்சி. பெரியவள் அழகு, அடக்கம். சின்னவள் அதற்கு எதிர்மாறு. எப்போதும் இவனுடன் வம்பு இழுத்துக் கொண்டேயிருப்பாள். கருவாடு வேணுமா என்று கேட்பாள். இவன் வேண்டாம், வேண்டாமென்று அழும் வரை இவனைப்பிடித்து வைத்துக்கொண்டு அழுச்சாட்டியம் செய்வாள். ஆனால் அவள் இவன் அக்காமார்களுக்கெல்லாம் தோழி. கமலாவிற்கும், லட்சுமிக்கும் ஏறக்குறைய ஒரே வயது. சுவரில் கையை வைத்துக் கொண்டு இரண்டும் பேசிக் கொண்டே இருக்கும். மழை பெய்து முடிந்துவிட்டால் தரையிலிருந்து ஈசல் கிளம்பும். இராக்குவின் இரண்டு பெண்களும் மண்ணுடன், மண் வாய் வைத்து 'குளியோ! குளியோ' என்று கூவுவர். அந்தச் சத்தம் கேட்டு ஈசல் பொசுபொசுவென்று வெளியே வரும். கபக், கபக்கென்று பிடித்து அதன் இறக்கையைப் பிடுங்கி சட்டிப்பாணையில் போட்டு மூடிவிடுவர். இரவில் பொறித்துச் சாப்பிடுவார்கள். நெய் வாசம் வரும் என்று மீனாட்சி சொல்லுவாள். இவன் அவளை என்றும் நம்பியதில்லை. ருசி காட்டி என்றாவது வாயில் ஈசலைத் திணித்தாலும் திணித்து விடுவாள் என்ற பயம். இராக்கு இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நெடிய கூந்தலை சிடுக்கு எடுப்பது ஒரு ஓவியம் போல் பார்க்க அழகாக இருக்கும். ஈசல் பிடித்தபின் தாயும் மகளும் பேன் வார ஆரம்பிப்பார்கள். எடுக்க, எடுக்கக் குறையாமல் ஈறும் பேனும் வந்து கொண்டே இருக்கும். பேனுக்கு ஒப்பாரி வைப்பது போல் சிடுக்கு, சிடுக்கு என்று ஈறு முறியும் ஓசை!

கட்டாரியின் தயவால் வீட்டின் கொல்லைக்கு நாலாபுறமும் மண் சுவர் கட்டியாகிவிட்டது. ஆனாலும் கக்கூஸ் சுவரில் ஒரு பெரிய ஓட்டை எப்படியோ விழுந்திருந்தது!

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......004

அது மாட்டு வண்டியாகட்டும், குதிரை வண்டியாகட்டும் அவனுக்கு முன்னுக்கு உட்காருவதில் ஆர்வம். முன்னேறிச் செல்லும் வேகம் பிடிக்கும். முகத்திலடிக்கும் காற்றுப் பிடிக்கும். முகரச் சொல்லும் வாசம் பிடிக்கும். பாயும் வேகத்தில் பயந்தோடும் சனங்கள் பிடிக்கும். பைய நடக்கும் பசங்களைப் பார்த்து கையசைத்து வெவ்வே காட்டப் பிடிக்கும். ஆனால் பிடிக்காத ஒன்று மாட்டுக்காரன் மாட்டைச் சவுக்கால் அடிக்கக் கூடாது. நம்ம ஹீரோவுக்கு கெட்ட கோபம் வந்துவிடும். சில நேரங்களில் சாட்டையை பிடுங்கிய அநுபவங்கள் உண்டு. குதிரை வண்டியில்தான் பெரிய பிரச்சனை. சில வண்டிக்காரர்கள் குதிரையை 'மாட்டடி' அடிப்பார்கள். அப்போது இந்த்ச் சிறுசு சண்டைக்குப் போய்விடும். குதிரை, அது இழுக்கும் வண்டு, ஓடும் தெரு எல்லாமே தன் சொந்தம் போல் பாவிக்கும் வண்டிக்காரர்களுகும் இவனுக்கும் எப்போதும் லடாய்தான். இவனை இறக்கினால்தான் வண்டி விடுவேன் என்று சண்டை போட்ட்ட வண்டிக்காரர்கள் உண்டு. ஆனால் 80 விழுக்காட்டு வண்டிக்காரர்கள் தங்கள் பிராணிகளை அன்புடன் நடத்தவே விரும்பியதால் இவனது வேண்டுகோள் அவர்களுக்கு உற்சாகமளிக்கும். இவன் போகும் வண்டியில் பெருத்த சத்தம் வந்தால் அதற்கு இவன் காரணம் என உணர்க. இவனைக் குஷிப்படுத்த வண்டிக்காரர் சாட்டைக் கட்டையை வண்டிச் சக்கரத்தில் விட்டு டகடா, டகடா என்று சத்தம் எழுப்புவார். அந்தச் சத்தத்தைக் கண்டு பயந்து குதிரை பாயும். நம் நந்த குமாரனுக்கு உற்சாகம் பீச்செடுக்கும்! மாணாமதுரையை விட்டகன்ற மாட்டுவண்டி ஏறக்குறைய சொந்த வண்டி மாதிரி. "ஐயா எப்படி சொல்லீற்களோ, அப்படியே பதிவிசா ஓட்டறேன்" என்று சொல்லும் வண்டிக்காரர். பின் பயண சுகத்திற்குச் சொல்லவா வேண்டும்!

நீண்ட நெடிய பயணமது. அடுத்த12 ஆண்டுகளுக்கு அவனது பயணம் பூவணநாத புரியில் இருக்கும் என்று அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது. ஒரு சிவஸ்தலம் எப்படி கோகுலமாகப் போகிறதென்றும் அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது. அப்போது தெரிந்ததெல்லாம் வழியில் போகும் ஆடுகள், வாத்துக் கூட்டம், மீனவர், இடையர், பறைவைகள், சுற்றியிருக்கும் புளிய மரங்கள், சுகமான காற்று இவைதான். திருப்புவனம் வந்த போது இவன் அக்கா மடியில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அதுவே ஒரு நீண்ட பயணத்தின் முத்தாரமாய் அமைந்தது.

'பத்ம நிலையம்' அதிக அகலமில்லாமல் நீண்டு கிடந்தது. திண்ணை, ரேழி, கூடம், முற்றம், அடுப்படி, கொல்லை. கொல்லையில் ஒரு ஓரத்தில் கக்கூஸ் இருந்தது. மாட்டுக் கூடமிருந்தது. அதில் மாட்டைக் கட்டி கன்றை இறக்கிவிட்டதும் அது நிற்கத்தடுமாறியது. தோள் சுகம் அதற்கும் பிடித்து விட்டது! மாடு 'மா' என்று கத்தியது. வாலைத்தூக்கிக் கொண்டு மூத்திரம் போனது. 'டே! இந்தப் பக்கம் வாடா! என்று அக்கா இழுக்க இவன் முருங்கைக் கொப்பில் மோதினான். அது பொசுக்கென்று ஒடிந்து விழுந்தது. கமலம் வழக்கம் சிரித்துக் கொண்டு, 'நாளைக்கு முருங்கைக் கீரை மசியல்' என்று அவளாகவே பிரகடணப்படுத்திவிட்டு அகன்றாள். முருங்கை ரொம்ப தொட்டாச்சிணுங்கி. அதற்குப் பின் எப்போது அந்த மரத்தில் ஏறினாலும் அது பொடுக்கென்று ஒடிந்துவிடும். எப்போதும் பாராட்டா கிடைக்கும். முது வீங்கிய சமயமும் உண்டு.

திருப்புவனம் வந்தவுடன் இவனை மீண்டும் பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டுமென்ற பேச்சு வந்தது. அது அவனுக்கு அளப்பிலா துக்கத்தைத் தந்தது. மெதுவாக இரவு அம்மாவிடம் சொன்னான், "அம்மா! பள்ளிக்கூடம் வேண்டாம், நான் பாட்டுக்கு சமத்தா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்றான். 'கூடவே இரண்டு ஆடு வாங்கிக் கொடு! மேய்த்துக் கொண்டிருக்கட்டும்' இது செல்லம். அவள் ஒருவளுக்குத்தான் உலகிலேயே ஸ்கூலுக்குப் போகப்பிடிக்கும். அவள்தான் அடுத்த நாள் ஒட்டப் பள்ளிக்குக்கூடத்திற்கு இட்டுச் சென்றாள். ஒட்டர் என்று சொல்லும் குறவர் குடிசைகள் அந்த ஆரம்ப நிலை பள்ளிக்கு அருகில் இருந்ததால் அந்தப் பள்ளியை குரப்பள்ளி அல்லது ஒட்டப்பள்ளிக்கூடம் என்பார்கள். அங்குதான் அவன் பன்றிகள் பற்றிய பல சூட்சுமங்களை அறிந்து கொண்டான். குரவர்களும் பன்றியும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியான வாழ்வை வாழ்ந்து வந்தனர்!

தலைமை ஆசிரியர் வீட்டிற்கு தேங்காய், பழம் சகிதம் கிளம்பிவிட்டாள் செல்லம். அப்பா எங்கே போனார் என்று தெரியாது. அம்மா வெளியே வரமாட்டாள். கமலாவிடம் சொன்னாள் அவள் அடுத்த ஊர் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தாலும் சேர்த்து விடுவாள். எனவே ஒரே விவரமான ஆளு இந்தச் செல்லம்மாதான். அவளே அப்போது பெரிய பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். இருந்தாலும் அவள் பதிவிசாக டீச்சரிடம் சொல்லி சேர்த்து விட்டாள். ஆனால் அவனுக்கு ஒன்று புரியவில்லை. மானாமதுரையிலும் ஒண்ணாம் கிளாஸ். திருப்புவனத்திலும் ஒண்ணாம் கிளாஸ்!

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......003

ஒக்கூர் வெள்ளையஞ் செட்டியார் பள்ளி பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு அருகில். அங்கு பாரதியாரின் சகோதரர் வேலை பார்த்தார் என்று பின்னால் அவனுக்குச் சொன்னார்கள்! ஆனால் ஒண்ணாம் கிளாஸ்ஸிற்கெல்லாம் பாரதியின் சோதரர் தேவையில்லைதானே! அந்தப்பள்ளியில் படித்ததற்கான எந்தச் சுவடும் அவனுக்கு இல்லை. ஆசிரியர் பெயர், ஆம்பிளை வாத்தியாரா? பொம்பிளை வாத்தியாரா? ஒன்றும் நினைவில் இல்லை. பள்ளிக்கு தொடர்ந்து போனது கூட நினைவில் இல்லை. ஆனால், அந்த ஸ்கூலுக்குப் போகும் வழி நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது அவனுக்கு. கடைத்தெரு வழியாகப் போக வேண்டும். கடைகளில் பலவகையான சாமான்களைப் பார்த்துக் கொண்டு போவது சுகம். மானாமதுரை இரயில்வே ஸ்டேஷனும் அருகில்தான். எல்லோருக்கும் போல் அவனுக்கும் எஞ்சின் டிரைவராக வரவேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. இவர்கள் வீட்டிற்கு நேர் எதிரே பாண்டித்தேவர் வீடு. அவரின் மனைவியை இவனுக்குப் பிடிக்கும். பெரிய கொண்டை. பெரிய உடம்பு. எப்பப்போனாலும் அன்பாக அணைத்துக் கொள்வாள். அவள்தான் இவனது யசோதை அப்போது. பாண்டித்தேவர் சிவாஜி கணேசன் போலிருப்பார். அவருக்கு இவனை விட இவனது அக்காவை ரொம்பப்பிடிக்கும். அவருக்கு பாலு என்றொரு பையன் உண்டு. இவனுக்குப் பெரியவன். விளையாடத்தோதில்லாமல் பெரியவன். அவனை இவனுக்குப் பிடிக்காது. தண்டவாளத்தைக் கடந்து மேற்கே போனால் நிரைய கூஜா, தண்ணீர்ப் பானைகள் பரந்து கிடக்கும். மானாமதுரை மட்பாண்டம் உலகப்பிரசித்தி (இப்படித்தான் சொல்வார்கள், யார் கண்டது?) அம்மா, ஒரு மண்பானை வாங்கி அதில் வெட்டிவேர் போட்டு வைப்பாள். அந்த நீர் குடிக்க சுவையாக இருக்கும்.

மானாமதுரையில் கொண்டாடிய தீபாவளி ஞாபகம் இருக்கிறது. நிறையப் பட்டாசு. அதில் கைத்துப்பாக்கி போல் ஒரு ராக்கெட். கையில் வைத்துக் கொண்டு விடலாம். சுர்ரென்று நேரே பாய்ந்து செல்லும். உலகிலுள்ள வெகுளிகளின் தலைவியாகும் தகுதி இவன் அக்கா கமலாவிற்கு உண்டு. அவளுக்கு தனியாக யாரும் நகைச்சுவை ஊட்ட வேண்டியதில்லை. வேடிக்கை ஊறிக்கொண்டிருக்கும் உள்ளமது! திருப்பதி மொட்டையைக் கண்டால் சிரித்து விடுவாள். வாழைப்பழச் சறுக்கலில் யாராவது விழுந்தால் கிடந்து சிரிப்பாள். பெரியவர்கள் திட்டுவார்கள். அப்படி சிரிக்கக் கூடாது என்று. ஆனால் அவளது சிரிப்பு இவனுக்கு ஒட்டிக் கொள்ளும். அந்தத் தீபாவளியில் எப்படியோ இவளுக்கு கைத்துப்பாக்கி ராக்கெட் கிடைத்து விட்டது. இப்படிப் பிடிக்கணும் அப்படிப் பிடிக்கணுமென்று எல்லோரும் சொல்லும் முன் இவள் ராக்கெட்டை விட்டு விட்டாள். அது நேராக ரோட்டில் சைக்கிளில் போய்க் கொண்டிருந்த ஒருவரின் தலையைப் பதம் பார்த்து விட்டது. மண்டைக்கு நடுவில் ரோடு போட்ட மாதிரி முடியைக் காணவில்லை. குய்யோ முறையோ என்று அவர் வீட்டை நோக்கி வருகிறார். எல்லாம் ஆளுக்கொரு திசைக்கு ஒளிந்து கொள்ள ஓடுகிறது. இந்தக் கமலம் சிரியோ, சிரியென்று அந்த ஆளப்பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்!!


வெகுளிகளின் தலைவி கமலா, அக்கா குழந்தையுடன்


நம்ம ஹீரோவுக்கு அப்போதே நாட்டியம், நாடகம் இவற்றில் ஈடுபாடு உண்டு. ஒயிலாட்டம் என்றொரு நாட்டியம் அந்தப் பக்கத்தில் ஆடுவர். கையில் கைக்குட்டையை விரலிடுக்கில் வைத்துக் கொண்டு முன்னும் பின்னும் ஆட்ட வேண்டும். வேடிக்கையாக இருக்கும். அன்று கோகுலாஷ்ட்டமி. கண்ணன் பிறந்த தினம். அன்று பார்த்து இவனுக்கு நாட்டியக் கச்சேரி! வெளியிடம் போயாகிவிட்டது. நினைவெல்லாம் அம்மா செய்யும் வெல்லச் சீடை, தட்டை இவற்றில்தான் இருந்தது. ஆடிக் களைத்து மேடையை விட்டுக் கீழே இறங்கினால் ஒரு டபேதார் (சிப்பந்தி) கையில் ஒரு டப்பாவில் வெல்லச் சீடை, உப்புச் சீடை, முருக்கு இவைகளை வைத்துக் கொண்டு நிற்கிறார். இவள் அன்னை இவனுக்கு அளித்த பரிசுகளில் இதுதான் இன்றளவும் இவனுக்கு பெரிதாக நினைவில் நிற்கிறது. ஞாபகம் வைத்திருந்து குழந்தை ஆசைப்படுவானே என்று ஆளனுப்பி பக்ஷணம் தருவித்தாளே! அதுவல்லவோ அன்னை மனது.

திருப்புவனத்தில் பெரிய தாத்தா மஞ்சக்காணி சொத்தாக தந்த வீடு மீண்டும் இந்தக் குடும்பத்திடம் வந்தது. அதற்காக அப்பா ரொம்ப உழைத்தார் என்று சித்தி சொல்லுவாள். மானாமதுரையை விட்டு திருப்புவனம் பயணம் ஆரம்பித்தது. வாடகை வீடில்லாமல் சொந்த வீட்டிற்கு செல்லும் ஆர்வம் எல்லோருக்கும். அப்போதுதான் பசுமாடு கன்று ஈன்றிருந்தது. அதை கழுத்தில் வாகாகப் போட்டுக் கொண்டு வீட்டு வேலையாள் நடக்க மாட்டு வண்டி கோகுலத்தை நோக்கி நடை போடத்துவங்கியது. வழக்கம் போல் முன் சீட் நம்ம ஹீரோவுக்குத்தான் கிடைத்தது. வலது புறம் வையை என்னும் பொய்யாக் குலக்கொடி மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

வைகைக்கரை காற்றே நில்லு......002



வையை நதிக்கரையில் தனக்கென ஒரு சன்னிதி கொண்டு, சுதந்திர நாயகியாக, நந்தி முன் நிற்க வீற்றிருக்கும் சௌந்தர்யநாயகியின் கடைப்பார்வை அச்சிறுவனின் மேல் படும் முன்னர், இன்னும் கிழக்காக வையைக்கரையில் சோமசுந்தரக் கடவுளுடன் கம்பீரமாய் வீற்றிருக்கும் மீனாட்சி அருட்பார்வை கிடைத்துவிட்டது. ஆனால் இவள் ஆலவாய் நகர் மீனாட்சி அல்ல! மானாமதுரை மீனாட்சி!! அதுவொரு புராதணமான கோயில். அக்கோயிலில் ஸ்ரீ ஞானாநந்தர் பல சித்துகள் செய்திருப்பதாக வெகு காலத்திற்குப் பின் மானாமதுரையைச் சார்ந்த ஒரு டாக்டர், எழுத்தாளரை கோலாலம்பூரில் இவன் சந்தித்தபோது அறிந்து கொண்டான். அவனுக்கு கோயிலை விட மிகவும் பிடித்த இடமாக அப்போது பட்டது மானாமதுரை புகைவண்டி நிலையம்தான். ஓடாத குட்ஸ் வண்டிகள் அங்கு நின்று கொண்டிருக்கும். அதில் ஒளிந்து விளையாட சௌகர்யமாய் இருக்கும். அதிகப்பேர் இருக்க மாட்டார்கள். இரயிலடி வீட்டிற்குப் பின்புறம்தான். ஓடும் வண்டியை நிறுத்த பெட்டிகளுக்கிடையில் ஒரு குழல் போகும். இதன் வழியாக ஓட்டுநர் சூனியத்தை (vaccum) அனுப்ப வண்டி நிற்கும் என்பது பௌதீகம். ஆனால் இந்தச்சுட்டிகள்தான் அந்தக் குழலைக் கழட்டி அதிலுள்ள வளையங்களை எடுத்து விடுகிறார்களே! அதன் பின்னும் வண்டு எப்படி பிரேக் போடுகிறது என்பது தெரியவில்லை. அரியலூர் விபத்து இவனால் அல்ல என்பது மட்டும் நிச்சயம். லால்பகதூர் சாஸ்திரி இதற்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு பதவி விலகினார், பாவம் பொழைக்கத்தெரியாத மனிதர்!

உலகின் அதி நீளமான நதிக்கரை மானாமதுரையில்தான் உள்ளது என்று அச்சிறுவன் நம்பினான். இக்கரையிலிருந்து அக்கரைக்குப் போக அரை மணி நேரம் கூட ஆகும். அதுவும் அக்கரை ஆஞ்சநேயருக்கு ஏதாவது வேண்டிக் கொண்டால் போச்சு. இவன் வாழ் நாளில் கடந்த அதி உச்ச தூரம் மானாமதுரையில்தான்! இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஆஞ்சநேயர் கோயிலுக்குப் போனால் வடைமாலை பிரசாதமாகக் கிடைக்கும். ஆஞ்சநேயருக்கு அந்த வடை பிடிக்குமோ தெரியாது, நம்ம ஹீரோவுக்குப் பிடிக்காது. அது வடையிலும் சேர்த்திலில்லாமல், தட்டையிலும் சேர்த்தியில்லாமல் இரண்டும் கெட்டானாய் இருக்கும். இதில் வடைபூரா மிளகு!! அச்சோ! அச்சோ!! பாவம் ஆஞ்சநேயர் அவ்வளவு வடையையும் மாலையாய் சார்த்திக்கொண்டு ஒரு தும்மல் இல்லாமல் எப்படித்தான் நிற்கிறாரோ தெரியாது. பட்டர் போனபிறகு அச்சு, அச்சு என்று தும்பினால் யாருக்குத் தெரியப்போகிறது. பகலிலேயே கோயில் ஒதுக்குப்புறம் பயமாக இருக்கும். இரவில் எவன் வருவான் அந்தப் பக்கம்? அதுவும் அஞ்சலையின் பிள்ளை தும்பினால் பயப்படாமல் இருக்க முடியுமா?


அக்காவிற்கு கல்யாணமாகும் போது இவனுக்கு ஒரு வயது! கைக்குழந்தையின் பெயர் சுந்தர்.


நம்மாளுக்கு அதிக நண்பர்கள் மானாமதுரையில் கிடையாது. அது அவன் கோகுலமுமல்ல. அது ஒண்ட வந்த இடம். ஆனால் இவர்கள் இருந்த வீட்டிற்கு ஒரு ராப்பிசாசும் ஒண்ட வந்தது ஆச்சர்யம். இரவு 10 மணிக்கு மேல் டொக், டொக்கென்று யாரோ உலக்கையைப் போட்டு அடிப்பர். அது பிசாசு என்று குடும்பமே நம்பியது. பகலில் அந்தச் சத்தம் கேட்காது.

இவனுக்கு திருப்பதி என்றொரு பெரியப்பா (என்ன பெயரப்பா!). அவர் கடைந்தெடுத்த கஞ்சர். அவர் தன் தம்பி குடும்பத்தைப் பார்க்க வந்திருந்தார். வரும் போது கையில் பெரிய போணி கொண்டு வந்திருந்தார். ஆனால் அதை வாசலில் (திண்ணை) ஓரமாக வைத்து விட்டு உள்ளே போனதை இவனைத் தவிர யாரும் பார்க்கவில்லை. ஏனெனில் நம்ம ஹீரோவுக்கு வெளியில்தானே ஜோலி எப்போதும்! பையன் யாருக்கும் தெரியாமல் திறந்து பார்த்த போது தேங்குழல், அதிரசம் போன்ற தின்பண்டங்கள்!! நம்மாளுக்குத்தான் இதெல்லாம் பிடிக்குமே. ஒரு பிடி பிடித்து விட்டு, உள்ளே போய் பெரியப்பாவிடம் ஒன்றுமே தெரியாதது போல், "பெரியப்பா நீங்க எதையோ திண்ணையிலே மறந்து வைத்து விட்டீர்கள்! எடுத்து வரட்டுமா?" என்று கூற. மனிதர் பதறிப் போனார் (தம்பி குடும்பம் பெரிசு, போணியைத் திறந்தால் எல்லாம் போச்சு! என்னும் பயம்). எப்படியோ சமாளித்து விட்டார். பேசாமல் இருந்தால் போகும் போது காலணா தருவதாகச் சொன்னார். இவனும் சரியென்றான். போகும் போது எப்போதும் பெயராத பெரியப்பா இவனுக்கு லஞ்சமாக ஒரு காலணா தந்தார். சும்மா இருந்ததற்கு. ஆனால் அவர் வீடு போனபின்தான் தெரியும், பாதி பக்ஷணம் போணியில் போணியாகிவிட்டதென்று!!

வைகைக் காற்று இன்னும் வீசும்.....