வியட்நாமிய நினைவுகள் 003

ஒரு டாலருக்கு 15000 சொச்சம் டொங் தருகிறார்கள். இதை வைத்து ஒரு நேரச் சாப்பாடு, ஒரு சில கிலோமீட்டர் டாக்சி சார்ஜ் கொடுத்துவிட முடிகிறது. காப்பி அடித்த சிடி 2 டாலர்தான். அனேகமாக சார்லி சாப்பிளின் முழுக்கலெக்சன் இப்போது என்னிடம்!


தாராளமாக பேரம் பேசலாம், பேசத்தெரிந்தால். இரண்டு வியட்நாம் நண்பர்கள் இருந்தும் ஒரு சிட்டு என்னிடம் ஒரு டாலருக்கு 10 படங்கள் விற்றுவிட்டது. அதன் விலை அரை டாலர்தான். ஆனால் அது என்னிடம் 5 டாலர் சொன்னது. அப்படி, இப்படியென்று ஒரு டாலருக்கு வித்து விட்டது. எப்படியோ ஆங்கிலம் பேசுகிறது குட்டி. ஒரு அம்மா ஒரு டாலருக்கு ஹோசிமின் போட்ட டீ சர்ட் வாங்கிக் கொள் என்றாள். எதற்கு வம்பு. தென் கொரியாவில் உள்ளே தள்ளிவிடப் போகிறார்கள் என்று வாங்கவில்லை.

'எல்லாம் வயிற்றுப் பிழைப்பு' என்றாள் கூட வந்த பெண். உண்மை. மிகக்கனமான பாரத்தை ஒரு கட்டை கொண்டு தோளில் சுமக்கும் பெண்ணிற்கு ஒரு நாளைய லாபம் ஒரு டாலர் தேறாது. ஆனால் அவள் அலையும் அலைச்சல்! பெண்கள் இல்லையென்றால் உலகம் என்ன செய்யும் என்று தெரியவில்லை. இந்த மக்கள் மீது பில்லியன்/மில்லியன் என்று பேசும் அமெரிக்கா விஷ மருந்துகளை அள்ளி வீசியது. உலகத்தில் நியாயம்/அநியாயத்தைக் கேட்க ஆளே இல்லாமல் போய்விட்டது.

எல்லோரும் சுபிட்சமாக இருக்க வேண்டும்! உள்ளம் இவர்களைக் காணுறும் போதெல்லாம் வாழ்த்திக் கொண்டே இருந்தது.

0 பின்னூட்டங்கள்: