வைகைக்கரை காற்றே!......015

பிள்ளையாருக்குத் துணையாக ஊமையன் சோகமாக அரசமரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்தான். ஆத்துப்பக்கம் விளையாடப் போன நந்துவிற்கு இது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஊமையனைக் கோபமாகப் பார்த்திருக்கிறானே தவிர சோகமாகப் பார்த்ததில்லை. போற வரவர்கள் ஆத்துப்பக்கம் கையைக் காட்டிக் காட்டிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். என்னவென்று புரியவில்லை.

"என்னவா இருக்கும்? நாகா உனக்குப் புரியுதா?" என்று நந்து நாகனிடம் கேட்டான்.

நாகனிடம் கேள்வி கேட்டுவிட்டால் தெரிகிறதோ தெரியவில்லையோ ஏதாவது எட்டுக்கட்டிச் சொல்லிவிடுவான். பாவம்! கேட்டவர்கள் ஏமாந்து போய்விடக்கூடாது பாருங்கள்.

"நந்து! அது ஒண்ணுமில்லைடா! ஊமையன் ஓடுகால்லே ராத்திரி ஒரு தங்கப்பாளம் கிடந்ததாம். மச்சக்காளை எடுத்திட்டு ஓடிட்டான். ஊமையன் தோண்டறப்ப அது அவன் கண்ணிலே படாமா, ராத்திரி குண்டி களுவப்போன பயலுக்கு கிடைச்சுடுச்சேன்னு 'கன்னத்திலே கையை வைச்சுக்கிட்டு உக்காந்துக்கிட்டு இருக்கான்" என்று ஒரு நேர்த்தியான கதை விட்டான் நாகன். கற்பனையில் சிறகடிக்கும் பருவமது. இப்படிச் சொன்னால் போதாது? நந்துவின் கற்பனைக் குதிரை பறக்க ஆரம்பித்தது!

"டேய் நாகா! நாளைக்கு நாமும் புதையல் வேட்டைக்குப் போவோம். பொற்காசு கிடைச்சாலும் கிடைக்கும்" என்றான்.

"இல்லை, சொர்ண அட்டிகை, நெக்லசு எல்லாம் கிடைக்கும்ன்னு ஆச்சி சொன்னா!" என்றான் நாகன்.

"நெக்லசு கிடைச்சா என்ன பண்ணறது?" என்றான் நந்து.

"வீட்டிலே யாருக்கும் காட்டக்கூடாது. அதை பக்கத்துவீட்டுப் பொண்ணுகிட்டே கொடுத்தா 'அம்மா, அப்பா விளையாட்டு' விளையாட வருமென்றான் நாகனின் அண்ணன் பாண்டி(யன்).

"ஆளுக்கு ஒண்ணொன்னு கிடைக்குமா?" என்றான் நந்து.

"மை போட்டுப் பாத்தா எங்கே புதையல் இருக்குன்னு தெரியும்" என்றான் குட்டமணி.

எவருக்கும் எப்படி மை போட்டுப் பார்ப்பது என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் எல்லோருக்கும் தங்க அட்டிகை கிடைக்கும் ஆசையில் அடுத்த நாளை எதிர் நோக்கிக் காத்திருந்தனர்.

ஆனால் அடுத்து நாள் விடிந்த போது விளையாடக்கூட ஆறு இல்லாமல் போனது பெரிய சோகம்!

0 பின்னூட்டங்கள்: