சாமியே!
ஒரு நண்பர் சமீபத்தில் மெரினா டாட் காம் என்னும் ரேடியோவை அறிமுகப்படுத்தினார். நியூயார்க் பக்கமிருந்து வருகிறது. நான் இந்த ரேடியோவைத் திறக்கும் போதெல்லாம் பக்திப் பாடல்களே வருகின்றன. நான் தூங்கலாமென்றால் அப்போதான் நாகூர் ஹனிபா எட்டுக்கட்டையில் பாடிக் கொண்டிருப்பார். ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் "கேளுங்கள் தரப்படும், தட்டுங்கள் திறக்கப்படும்" பாட்டைக் கேட்டேன். எனக்குப் பிடித்த பாடல். ரொம்பவே ஆல் இண்டியா ரேடியோ போல் ரேடியோவை நடத்துகிறார்கள். அமெரிக்காவில் இருக்கிறவனுக்கு தேசிய கீதம்ன்னு "கொட்டு முரசே!" என்று டி.கே.பட்டம்மாள் பாட்டைப் போடுகிறார்கள். இவர்களுக்கு எது தேசியம்? (நமக்கேன் வம்பு? ஏற்கனவே வட கொரியாவை பின்னால குத்தப் போவதாய் - அதாவது பிரி எம்டிவ் ஸ்டிரைக்- சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!).

நம்ம அனுராதா ஸ்ரீராமோட ரேன்சே தனி. மலை! மருதமலைன்னு அடிகுரலில் பாடுவார்கள். அப்புறம் 'அன்பென்ற மழையிலே' என்று உச்ச ஸ்தாயியில் பாடுவார்கள். இவர்கள் பாடிய பிள்ளையார் பாட்டு ஒன்று கேட்டேன். சூபர்!

இப்ப ஐயப்பா சீசன் போலருக்கு. ஒரே கேரள வாடை, ரேடியோவைத் திறந்தால்! யாரு இதை ஆரம்பித்து வைத்தது என்று தெரியவில்லை ஒரே கருங்கூட்டம் தென்னகம் முழுவதும். எந்தக் கோயிலுக்குப் போனாலும் இந்தக் கூட்டம் அலை போல் வந்து சாமி கும்பிட விடாமல் செய்து விடுகிறது. மதுரையில் மீணாட்சி கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள நகைக் கடைத்தெருவில் கொஞ்ச காலம் குடியிருந்தோம். பாவிப்பயலுக! காலையே 4.30 மணிக்கு பஜனையை ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இதுகளுக்கு வேற வேலையில்லைன்னா ஈரத்துணியை இடுப்பிலே கட்டிக்கிட்டு படுக்க வேண்டியதுதானே. ஊரையே ஏன் கூட்டணும்? விவஸ்தையே இல்லாத ஜனங்கள். பக்தி என்பது இறைவனுக்கும் நமக்குமுள்ள ஒரு அத்யந்த உறவு. இதை மைக் ஸ்பீக்கர் வைத்து பறை சாற்றக் கூடாது. இப்படிச் செய்வதிலிருந்து இவர்கள் எவ்வளவு மரத்துப் போய்விட்டார்கள் என்று தெரிகிறது! போனமுறை குருவாயூர் போயிருந்த போது இந்த காக்கா கூட்டம் ஓடி வந்து சந்நிதி பக்கமே என்னைப் போகவிடாமல் கெடுத்துவிட்டது. என்னையா அநியாயம் காலைலே 4.30 மணி தரிசனத்துக்கு இதுகள் ராத்திரி பத்தரை மணிக்கே துண்ட விரிச்சுறதுகள். சரி, நமக்கு லபிக்கலேன்னு வந்துட்டேன்! நமக்குத் திமிரு! ஊர்ல இருக்கிற பெருமாளை விட்டுட்டு குருவாயூர் போனா இப்படித்தான்! (குருவாயூர் மேலுள்ள பழைய பாடல்கள் அப்படி இனிக்கின்றன, என்ன செய்ய?)

இதுகளையெல்லாம் நாலு முறை ஆல்ப்ஸ் மலையிலே ஏற வைக்கணும். எந்தக் கூச்சலும் கும்பலும் இல்லாம வருஷா வருஷம் நாங்களும்தான் மலையேறிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனா! இந்தக் காக்காய் கூட்டங்கள் போடற இரைச்சல் இருக்கே! பகவானே! (பகவதியேன்னு யார் கத்தறது? :-) தமிழ் மண்ணில் பக்தி கேளிக்கைப் பொருளாகிவிட்டது. நியூஜெர்சியில் ஐயப்ப பூஜைக்கான பொருள்கள் வாங்க என்று விளம்பரம் கேட்கும் போது 'காசிக்குப் போனாலும் கர்மம் தீராது' என்கிற பழமொழிதான் ஞாபகம் வருகிறது. பாருங்களேன் இதெல்லாம் வேண்டாம்ன்னு கொரியா வந்தாலும் விடமாட்டேங்கிறது! :-)

சரி, என் கவிதைத்தேர்வில் இது பற்றிய ஒரு கவிதையும் உள்ளது. எனக்குப் பிடித்தது. ஆனால் உங்கள் சொய்ஸ்ஸில் இடம் பெறவில்லை. போனா போகிறது இன்னொரு முறை படிச்சுப் பாருங்கள் பிடித்தாலும் பிடிக்கலாம்! (பை தி வே! ரொம்ப தாங்கஸ் பார் த செலக்சன்)


இரைச்சல்

கொஞ்ச நாளாக
காது மந்தமாகிவிட்ட
தொரு உணர்வு.

அடிக்கடி பார்க்கும்
சினிமா இரைச்சலா?
மார்கழிக்காலையில்
மிரட்டி எழுப்பும்
பக்தி இரைச்சலா?

என்ற விசாரத்தில்
மனையோரையும்
சேர்த்துக் கொள்ள
வேண்டும்.

குறிப்பு:
வீட்டில்
நாங்கள்
இருவர்தான்.

[போர்சூழல் பயில
ஒரு எதிரி போதுமே!]

அடங்கி ஒடுங்கி
அக்கடாவென்று
இருக்கையிலும்
அதே இரைச்சல்

உள்ளுக்குள் நிகழும்
சிந்தனை உரசல்கள்
'வாக்மேன்' வகை
இரைச்சல்கள் போலும்!

0 பின்னூட்டங்கள்: