Patch Adams (1998)



நேற்று வலைப்பூவில் எழுதும் போது "பக்குவப்பட்டவனுக்கு பட்டுப்பூச்சியும் ஞானஸ்னானமளிக்கும்" என்று ஒரு வசனம் வந்து விழுந்தது. அதன் பொருள் மாலையில் தொலைக்காட்சியில் ராபின் வில்லியம்ஸ் நடித்த "பேட்ஜ் ஆடம்ஸ்" படம் பார்த்தபோது புரிந்தது. கதாநாயகி மோனிக்கா போட்டர் அழகான பெண். கதையில் அவள் ஆண்களால் சிறுவயது முதல் கவரப்படுகிறாள். ஏதோ அசம்பாவிதம் நிகழ அவள் ஆண்களையே வெறுக்கிறாள் அல்லது சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறாள். அவள் சொல்லுவாள் எனக்கு கம்பளிப்புழுக்களைப் பிடிக்காது, அவை அருவருப்பானவை ஆனால் அவையே பட்டுப்பூச்சியாக உருமாறும் போது விடுதலையின் படிமமாகிறது என்று. இதுதான் நான் சொல்லவந்த ஞானஸ்னானம் போலும்!



இது ஒரு உண்மைக்கதை. ஹண்டர் ஆடம்ஸ் என்ற மருத்துவரின் உண்மைக்கதை. வைத்தியம் என்பது நோய்க்கு மட்டும் மருத்துவம் பார்ப்பதல்ல. ஆனால் நோயாளிக்கும் சேர்த்து என்பது இவர் கருத்து. எனவே கல, கலவெனப்பேசி, சில நேரங்களில் கோமாளித்தனமான சேஷ்டைகள் செய்தும் நோயாளிகளை மகிழ்ச்சியூட்டுவார். மேலைத்தைய மருத்துமனையில் நோயாளி ஒரு சோதனைப் பொருள். பெரிய டாக்டர்கள் ரவுண்ட் வரும் போது நோயாளி முக்கியமல்ல. அவன்/அவள் நோயே முக்கியம். எனவே நோயாளிகளை ஒரு ஜடம் போல் பார்ப்பர். இதை மாற்றி அவர்களுடன் பேசி அவர்களுக்கு உதவவேண்டும் என்பது ஆடம்ஸ்ஸின் நோக்கு. இவர் 60 களில் அமெரிக்க விர்ஜினியாப்பகுதியில் படித்திருக்கிறார். இப்போது மருத்துவம் சொல்கிறது நோய்க்கு காரணி கிருமி மட்டுமல்ல நமது மனநிலையுமென்று (psychosomatic). இவர் நோயாளியை முழுமையாய் குணமாக்க வேண்டுமென்கிறார்.



மனித இனம் ஒன்றில்தான் தன் இனத்தையே கொன்று குவிக்கும் போக்கு உள்ளது என்று இறைவனிடம் முறையிடுகிறார். எல்லோரும் எல்லோருக்கும் அனுசரணையாக இருந்து, ஒருவர் குறையை மற்றவர் செவிமடுத்தாலே பாதி நோய் போய்விடும் என்பது இவர் கருத்து. எனவே அடிப்படையாக மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் நம்ப வேண்டும், அன்பு செய்ய வேண்டும் என்கிறார். மோனிகா போட்டரிடம் இருந்த சந்தேகத்தன்மையை மாற்றி அவளை மானுடத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்கச் செய்த காலக்கட்டத்தில் அங்கு வரும் ஒரு நோயாளியால் அவள் கொல்லப்படுகிறாள். அப்போதுதான் அவர் இறைவனிடம் மன்றாடுகிறார். ஏன் இப்படி மனிதனைப் படைத்தாயென்று. ஜேகே, புத்தர் இவர்களது வாழ்வு, உபதேசங்களைப் பார்த்தால் ஒன்று புரியும். அன்பு தனது வெகுளியினால் பாதுகாப்பற்ற ஒரு நிலையில்தான் உள்ளது. ஆனால், சாவைக்கண்டு பயந்தால் அன்பு செய்யவே முடியாது என்பதும் இப்படத்தின் உட்பொருள். இறப்பிலிருந்து மனிதனை மீட்பதைவிட அவன் வாழும்போது அவன் வாழ்வு நிலையை மகிழ்ச்சிகரமாக வைத்திருப்பது முக்கியம் என்பதும் கருத்து. சாவு என்பது நிரந்தரமானது, ஆனால் இடையில் வரும் வாழ்வு மகிழ்வானது, அல்லது அதை அப்படி மாற்ற வேண்டும் என்பது படம் தரும் பாடம்.

ராபின் வில்லியம்ஸ் படம். எனவே நிறைய காமெடி வருகிறது. சில இடங்களில் அபத்த நிலைக்குப் போகிறது. ஆனால் அபத்தம் பல நேரங்களில் மனிதனை அவனது இருப்புக்கவலைகளிலிருந்து விலக்கிவிடுகிறது என்பதும் உண்மை. அதிகமான முகமூடிகள், போலி வாழ்வு இல்லாமல் இருக்கும் போது அபத்தத்திற்கும் வாழ்வில் ஒரு இடமுண்டு!


Patch Adams raises two schools of thought: There are those who are inspired by the true story of a troubled man who finds happiness in helping others--a man set on changing the world and who may well accomplish the task. And then there are those who feel manipulated by this feel-good story, who want to smack the young medical student every time he begins his silly antics.

Staving off suicidal thoughts, Hunter Adams commits himself into a psychiatric ward, where he not only garners the nickname "Patch," but learns the joy in helping others. To this end, he decides to go to medical school, where he clashes with the staid conventions of the establishment as he attempts to inject humor and humanity into his treatment of the patients ("We need to start treating the patient as well as the disease," he declares throughout the film). Robin Williams, in the title role, is as charming as ever, although someone should tell him to broaden his range--the ever-cheerful do-gooder தூ la Good Will Hunting and Dead Poets Society is getting a little old.

0 பின்னூட்டங்கள்: