கருவறை வாசனை!


நாம் வளர்ந்த இடம் மாசுபட்டு வருகிறது, நாம் அருந்திய பால் அசுத்தமாகி வருகிறது. கடந்த 15 வருடங்களாக தொழிற்சாலை மாசு பற்றி ஆய்வு செய்து வருகிறேன். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துவரும் இச்சூழல் மாசு தாயின் கருவறைக்கும், தாய்ப்பாலுக்கும் குடி போய் விட்டது. சமீபத்தில் நான் ஆய்விற்கு எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் வேதிமம் கடந்த 30 வருடங்களில் மட, மடவென தாய்ப்பாலில் கூடிவிட்டதை எதிர்த்து அமெரிக்காவில் புரட்சிகரமாகப் பெண்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளனர். வாழ்ந்த கருவறையான தாயின் உடலிலும், வாழும் கருவறையான பூமியிலும் மாசு புகுந்துவிட்டது! கருவறை வாசனையில் கலப்பு இருக்கிறது நண்பர்களே!

Did you know you can send money online with PayPal?

PayPal lets you send money safely and securely to anyone with an email address. You can settle restaurant tabs with colleagues, pay friends for movie tickets, or buy a baseball card at an online auction. You can also send personalized money requests to your friends for a group event or party.

PayPal, the world's #1 online payment service, is accepted on over 3 million eBay(TM) auctions and by thousands of online shops. Over 25 million people in 38 countries worldwide use PayPal.

Signing up for PayPal is easy. It takes two minutes, and you'll even get $5 when you complete PayPal's new account bonus requirements. To learn more, or get started, visit PayPal's website at: Click here!

பேசாமல் இங்கேயே இருந்திடலாம் போலிருக்கு!


கொரியா வந்து இரண்டு மாதமாகிவிட்டது! மூன்று மாதத்திற்குள் 'அந்நியப்பதிவு' செய்துகொள்ளவேண்டும். இன்று அதற்காக மொழிபெயர்ப்புத் துணையுடன் போனோம். அது சின்ன அலுவலகம். கொஞ்சம்தான் சிப்பந்திகள். என்னுடன் வந்தவர் மட, மடவென வந்த விவரத்தைச் சொன்னார். ஆண் அதிகாரி வாயைத் திறப்பதற்குள், அரை நிர்வாணமாயிருந்த குழந்தைக்கு ஏதோ செய்து கொண்டிருந்த பெண் பதில் சொன்னார். பெரும்பாலான கொரியப் பெண்கள் போல் இவரும் அழகாக இருந்தார். அது முக்கியமல்ல :-) ஆனால், அலுவலக நேரத்தில், ஒரு சிப்பந்தி குழந்தையை, அதுவும் அலுவலகத்தில் கவனிக்கலாமோ? No Problem! Koreans are cool about it! பாங்கிற்குப் போனால் வந்த காரியம் என்னவென்று சொல்வதற்குள் ஒரு பெண் காப்பி கொண்டு வந்து தருகிறாள். இந்த அலுவலகத்திலும் இலவசக் காப்பி இருந்தது. வந்தவர்கள் மேலும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது பெண் சிப்பந்தி வெளியே வந்தார் குழந்தையுடன். நமக்குத்தான் குழந்தை என்றாலே ஒரு ஈர்ப்பு உண்டே. குழந்தையிடம் போனேன். தாய் வணக்கம் கூறச் சொன்னாள். அக்குழந்தை மழலையில் ஏதோ சொன்னது. இந்த இன்பமெல்லாம் எங்கே தொலைந்தது நாகரிகம் மிக அடைந்த வெள்ளையர் உலகில்? Koreans are simply cool and natural! ஒரு காலத்தில் இந்தியாவும் இப்படி இருந்தது. இதுவே ஜப்பானாக இருந்தால் அவர்கள் பண்ணுகிற ஜபர்தார்! My God! ஜெர்மனைப் பார்த்து ஈயடிச்சான் காப்பி! கொரிய மக்கள் ரொம்ப வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். நேற்று தொங்யோங்க் போன போது ஒரு பேக்கரியில் சும்மா ஒரு டாலருக்கும் குறைவான சாமான்தான் வாங்கினேன். அந்தச் சின்ன வியாபாரத்தைக் கூட மிகப்பதிவுசாக, அன்புடன் செய்கின்றனர். அங்கும் ஒரு கைக்குழந்தை :-) இங்கு சம்பளம் அமெரிக்கா போல் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஜெர்மனி போன்ற துப்புரவான நகரமைப்பு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மக்களிடம் இன்னும் வெகுளித்தனம் இருக்கிறது. அன்பு இருக்கிறது. மனித வாழ்விற்கு அடிப்படையான இதைத் தொலைத்து விட்டு வாழ்கைத்தரம் உயர்ந்திருக்கிறது எங்கள் நாட்டில் என்று யாராவது சொன்னால் நம்பாதீர்கள்!

கடைசியாக நேற்று காய்கறிக்காரக் கிழவியை போட்டோ எடுத்து விட்டேன். ரொம்பக் கூச்சப்பட்டு எழுந்தே விட்டார். ஆனாலும் கேமிரா விடவில்லை!

வாழ்க கொரியா!

உங்கள் குரல் கேட்க ஆசை!

முதலில் எனக்காகத்தான் எழுத ஆரம்பித்தேன். ஆனால் போகப்போக உங்களுக்காக எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். காரணம் தினம் குறைந்தது 25 பேராவது வந்து என் வலைபூவில் தேன் குடித்துவிட்டுப் போகிறீர்கள். என் மடல் ஆரம்பித்து னொரு மாதம்தான் ஆகிறது. சென்ற வாரம் ஷொட்டு ரேட் (அதாவது ஹிட் ரேட்..ஹி..ஹி) 335. இதிலே 50 தட்டு நான் வேலை செய்வதற்கென்று ஒதுக்கினாலும் 285 பேர் என் வலையகம் வந்திருக்கின்றனர். இது மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம். தினம் எழுத முயன்றாலும் சில நாள் முடிவதில்லை. ஆகஸ்டு 19 தேதி 114 ஹிட் என்று கணிப்பன் காட்டியவுடன் வந்த தூக்கத்தை விரட்டிவிட்டு எழுதினேன். இது ஒருவகையில் ஒரு சமூகக் கடமையாக மாறுவதை உணர்கிறேன். மகிழ்வாகத்தான் இருக்கிறது.

தினம் வரும் சிலர் சுவடு விட்டுச் செல்கின்றனர். சிலர் வந்த சுவடில்லாமல் போய் விடுகின்றனர். நீங்கள் எப்படி இருப்பீர்கள்? உங்கள் முகமென்ன? உங்கள் குரல் எப்படியிருக்கும்? ஏதோ தோணுகிறது, உங்களது, எனது குரலை இதில் பதித்து வைத்தால் என்ன? சின்னதாக 40 லிருந்து 60 நிமிடப் பேச்சு. எதைப்பற்றியுமிருக்கலாம். உங்களுக்குப் பிடித்த கவிதையை வாசித்து அனுப்பலாம். இல்லை காதல் கடிதம் வாசிக்கலாம் (அது எனக்காக இருக்க வேண்டுமென்ற அல்ப ஆசை இல்லை :-)!! செய்து பார்ப்போமா? எனக்கு எழுதுங்களேன். முகவரி மேலே இருக்கிறது.

புத்தனும், மன்மதக்குஞ்சுகளும்!


பௌத்தம் நமக்கு அந்நியமல்ல! நமது சங்ககால முன்னோர்களில் பலர் பௌத்தர்களே. ஆனாலும் நான் ஜப்பான் வரும்வரை ஒரு புத்தர் கோயிலுக்குப் போனதில்லை. அதே போல் வள்ளுவன் தொடக்கம் பல அறிவிஜீவிகள் சமணர்களே. ஆனாலும் உங்களி யாராவது ஒரு சமணக் கோயிலுக்குப் போனதுண்டா? மிகச் சமீபத்தில்தான் தஞ்சையில் ஒரு சமணக் கோயிலுக்குப் போனேன். நமக்கு அவையெல்லாம் அந்நியமாகிவிட்டன.


வித்தியாசமான துவார பாலகர்!

அந்த வகையில் யோசித்தால் ஒரு இந்தியருக்குக் கோயில் கட்டி பிற நாட்டவர் வழிபடுகின்றனர் என்பதை நினைத்து பெருமைப்பட வேண்டும் (ஆனால், புத்தர் ஒரு 'நேபாளி' என்று சண்டைக்கு வருவதாக கொரியன் டூர் கைட் என்னிடம் சொன்னார்!). சீனா, ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகளில் சுவர்க்கம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டால் இந்தியா இருக்கும் தென் மேற்குத்திசையைக் காட்டுகின்றனர். இது மகிழ்ச்சியான விஷயமே. ஆனால் பாவம் அவர்களுக்கு சுவர்க்கவாசிகள் கோயில்களை எப்படி வைத்திருக்கின்றனர் என்று தெரியாது! பாதிக்கு மேற்பட்ட பிரம்மாண்டமான கோயில்களில் விளக்கேற்ற எண்ணெயில்லை. பல ஆயிரம் கோயில்கள் புணரமைப்பற்ற நிலையில் புல்லும், மரமும் வளர்ந்து இடிபடும் நிலையிலுள்ளன. வழிபாட்டிலுள்ள கோயில் சுற்று கழிப்பறை போல் இருக்கிறது. கோயிலுக்குள் போனால் எல்லா வியாபாரமும் செழித்து வளருகின்றன. சுவர்க்கம் என்றோ மாறிவிட்டது! சுவர்க்கம் அமைத்துத்தந்த புத்தனை இந்தியர்கள் என்றோ விரட்டிவிட்டனர் என்று பாவம்! அவர்களில் பலருக்குத் தெரியாது!


நுழை வாயில்

நேற்று புசான் என்னும் நகரிதிலிருக்கும் புத்தர் ஆலயத்திற்குச் சென்றேன். இது 7ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. இராஜராஜ சோழன் இன்னும் பிறக்கவில்லை. பெரிய கோயில் பற்றிய பிரக்ஞை கூட இன்னும் எழவில்லை. ஆழ்வார்களும், நாயன்மார்களும் பௌத்தத்தை தமிழ் மண்ணிலிருந்து விரட்டுவதில் மும்முரமாக இருக்கின்றனர். திருமங்கையாழ்வார் வாழ்ந்த காலம்! புத்த சிலையை உருக்கி ரங்கனுக்கு பொன்வேய்ந்த சமயம்! இங்கு கொரியாவில் மிகப்பெரிய புத்தர் கோயில் கட்டுமானம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது! பெரும்பாலான கோயில்கள் மலை உச்சியிலேயே அமைந்துள்ளன. உண்மையின் மீது ஆர்வமும், சங்கத்தில் பிடிப்பும் உள்ளவர்கள் மட்டுமே வந்து காணக்கூடிய தூரத்தில் இவை அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அங்கு போவது கடினம். போய்விட்டால் திரும்புவது கடினம். அவ்வளவு அழ்கான location! இயற்கை தன் அழகை, சௌந்தர்யத்தை தனிமையில் மனிதனுக்குக் காட்டும் இடங்கள். லயித்துப் போய் விடுவோம். அங்கு போய் சந்நியாசியாக இரு என்று சொல்வது கொடுமை. கூடி வாழ வேண்டிய இடத்தில் துறவறம்! ஐந்திணை வகுத்தவன் அங்கு முருகனை வைத்தான். அவளுக்கு தெய்வயானை மட்டும் போதாது என்று (சம்ஸ்காரா ஞாபகம்தான் வருகிறது :-) குரப்பெண் வள்ளியையும் சேர்த்து வைத்தான். வள்ளிக்குத்தான் தெரியும் மலையின் நெளிவு சுளிவுகள். தேய்வானை பாவம் urban girl.


அழகிய மலைக்காட்சியில் கோயில்

நிறைய டூரிஸ்ட் வந்திருந்தார்கள். இடையிடையே பௌத்த பிட்சுக்களைக் காணக்கூடியதாய் இருந்தது. கோயில் மிக சுத்தமாக இருந்தது. மலையேறிக் களைத்து வருபவருக்கு சுனைநீர் காத்துக் கிடந்தது. கொரியா, ஜப்பான் நாடுகளில் கோயிலுக்கு வருபவர் வாய் கழுவி கொஞ்சம் நீர் அருந்திவிட்டே உள்ளே போகின்றனர். உள்ளே பிரதான சந்நிதி. புத்தரும் அவரது இரு சகாக்களும். புத்த ஜாதகக்கதைகள் உள்ளும், தத்துவம் சொல்லும் நாட்டு வழக்கு கதைகள் வெளியிலும் ஓவியமாகத் தீட்டப்பட்டுள்ளன. உள்ளே போனால் கோயில் ஒரு இந்தியனுக்கு மிக அருகில் வந்து விடுகிறது. தெரிந்த கதைகள். தெரிந்த புத்தர். வணங்கும் முறை கூட இந்தியத்தன்மை கொண்டுள்ளது. நாம் சாஷ்ட்டாங்கமாக விழுந்து எழுவோம், இவர்கள் சின்னத் தலையணை போன்ற ஒன்றில் அமர்ந்து, குனிந்து, எழுந்து, அமர்ந்து, குனிந்து என்று பலமுறை செய்து கொண்டே இருக்கின்றனர். கைகள் ஒவ்வொருமுறையும் கூப்புகிறது. கொஞ்சம் பழகிக் கொண்டால் செய்து விடலாம். ஏறக்குறைய 1500 வருடப்பழசு அந்தக் கோயில். பார்த்தால் தெரிகிறது. புரணமைப்பு நடந்து கொண்டிருக்கிறது.


நுணுக்கமான மர வேலைப்பாடு!

புசான் நகரிலும் ஒரு China Town உண்டு! வேடிக்கை என்னவெனில் இந்த சைனா டவுனில் எல்லாம் ஒரே ரஷ்யன் மயம்! ஒரே ரஷ்யர்கள். அமெரிக்கப் பயணிகள் தங்கள் திமிர்த்தனம் தெரியும் வண்ணம் இந்தத்தெருவில் மட்டும் உலவமுடிகிறது. நான் போனபோது நாலைந்து அமெரிக்க இளைஞர்கள் (இராணுவம்?) தாய், சகோதரி என்று வகை வகையாய் புணர் சொற்களை வீசிக்கொண்டு நடந்து கொண்டிருந்தனர். சாதாரண சம்பாஷணையில் இவ்வளவு கொச்சைத்தனம் அவசியமா என்றிருந்தது. ஆனால், தமிழ்க் கிராமங்களில் இப்படியான கொச்சைப் பேச்சு சகஜம். ஆக, the most sophisticated country-ன் சாதாரணக் குடிமகன் பேச்சும், the unsophisticated கிராமத்தான் பேச்சும் ஒன்றாக இருப்பது ஒரு முரண்நகை! தெருவெங்கும் மத்தியானப் பொழுது என்றும் பாராமல் பரத்தையர் நின்று கொண்டிருந்தனர் - மார்புகள் தெரியும் வண்ணம். வெள்ளையர் இன்னும் சங்ககாலத்தில் இருப்பது அவர்கள் ஆசியாவிற்குள் இருந்தாலும் தெரிகிறது. தினம் அவர்களுக்கு இந்திரவிழாதான்!!

தூர கிழக்கில் பௌத்தம்!

அப்போது நான் ஜப்பானில் வாழ்ந்து வந்த சமயம். என் குழந்தை பிரசவத்திற்கு என் மாமியார் வந்திருந்தார். அவர் "மறந்தும் புறம் தொழா" வைஷ்ணவர். பாவம் வயதான காலத்தில் பல ஆயிரம் மைல்கள் கடந்து வந்திருக்கிறார், வந்தவருக்கு ஆறுதலாக இருக்கட்டுமே என்று, "பெருமாள் கோயிலொன்று இருக்கிறது, வருகிறீர்களா? என்று கேட்டேன். முகம் மலர்ந்து உடனே வந்து விட்டார். அருகிலிருக்கும் புத்தர் ஆலயத்திற்கு அழைத்துப் போனேன். "அண்டர்கோன் அணியரங்கன்! - என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாதே!" என்று சொல்லுமாற்போல அவரது கண்கள் அணியரங்கனை அங்கு தேடிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் சாமவேதம் ஓதுவது போல் புத்த பிட்சுக்கள் பௌத்த மந்திரம் ஓதிக்கொண்டிருந்தனர். 10 அவதாரத்தில் இவரும் ஒருவர்தானே! என்று சமாதானம் செய்து பார்த்தேன். புத்தரை ஒரு அவதாரமாக ஆழ்வார்களும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை, ஆச்சார்யர்களும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. என் மாமியாரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை!!


கொரியக் கலைஞர்கள் ஜப்பான் நாரா-நகரில் அமைத்த மாபெரும் புத்தர் கோயில்


பௌத்தம் தழைத்திருந்த நாடுகளுக்கெல்லாம் 17ம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் கிறிஸ்தவம் வர ஆரம்பித்தது. இன்று கொரியாவில் எங்கு திரும்பினாலும் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களே! அவை ஊருக்கு நடுவே இருக்கின்றன. புத்தர் கோயில்கள் ஊருக்கு புறத்தே மலையில் இருக்கின்றன. 21ம் நூற்றாண்டிலிலேயே அடர்ந்த காடுகளுக்கிடையில் இருக்கும் இக்கோயில்களுக்கு போவது கடினமாக இருக்கிறது...(சபரிமலை மாதிரி என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்) 17ம் நூற்றாண்டைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். துறவு என்பதை முக்கியக் குறிக்கோளாக பௌத்தம் வலியுறுத்துவதை இன்று கூடக் காணமுடிகிறது. இல்லறம், துறவறம் என்பதைப் பற்றி நம்மவர் ஏன் கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்பே பேசத் தொடங்கிவிட்டனர் என்று இப்போது புரிகிறது! சமயங்கள் குடும்பஸ்தனுக்கு அருகாமையில் இருக்கவேண்டும். மனது கஷ்ட்டப்படும் போது கோயிலுக்கு போகக்கூடியதாய் இருக்க வேண்டும். சுவாமி, மலையில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டால் பக்தன் என்ன செய்வான்? பௌத்த, சமண மதங்களுக்கு எதிரான போரில் ஆழ்வார்களும், நாயன்மார்களும் இதை முன்னிறுத்தி வென்றும் இருக்கின்றனர். வெங்கடேச சுப்ரபாதம் நாரணனை 'லோக பந்து' என்கிறது. இவன் உலகத்திற்கு நண்பன். அவர்களை விட்டு விலகிப் போவதில்லை. அவர்கள் அருகாமையில் இருப்பவன். திருநெல்வேலிச் சீமையிலிருக்கும் பெருமாள் கோயில்களெல்லாம் வயல்காட்டின் நடுவே அமைந்திருக்கின்றன. வயலில் உழைப்பவன் கோயிலுக்கென்று வேறெங்கும் போக வேண்டாம். குளித்து, அப்படியே ஒரு கும்பிடு போட்டால் போதும். (இந்தக் கும்பிடு போடுவது பற்றி அடுத்ததில்!)


நாரா புத்த பெருமான். இவரது மூக்கு ஓட்டைக்குள் ஒரு மனிதன் நுழைந்து வரும் அளவு மிகப்பெரிய சிலை


லௌகீக வாழ்விற்கு இந்த அருகாமை மிகவும் முக்கியம். ஆனால் தூர கிழக்குவரை தனது தத்துவ வலிமை ஒன்றை மட்டும் பலமாகக் கொண்டு பரவிய பௌத்தம் 'மெலிந்து' கிடக்கிறது. நட்பு, தோழமை, ஒரு கிளப் மனப்பான்மை இவைகளை நடைமுறையில் கொண்டுள்ள இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம் - மலேசியா, இந்தோனிசியா, பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் பௌத்தத்தை வென்று விட்டது. அடுத்துக் கொரியா என்று தோன்றுகிறது!

அரசுகள் பௌத்தத்தை ஆதரித்தவரை பௌத்தம் வளர்ந்தது. இன்று அரசு ஆதரவு இல்லாத நிலையில் அது வழக்கொழிய ஆரம்பித்துள்ளது. இந்தியச் சமயங்கள் 'நிறுவனப்படுத்துதலை' (institutionalizing Truth) என்றும் ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. எனவே அங்கு ஒரு 'போப்பாண்டவர்' 'இமாம்' இல்லை. அதனால் சமயங்கள் தழைக்க அரசு ஆதரவை அவை நம்பியிருந்தன. ஆனால் இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம் என்பவை இறுக்கமான கட்டமைப்பு கொண்ட சமயங்கள். அரசு ஆதரவின்றியே அவை தன் காலில் நிற்கக்கூடியவை! அடுத்த நூற்றாண்டின் சமயமாக கிறிஸ்தவமே இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது! அதனுடைய பிரச்சார வலிமை பௌத்தத்திற்கும், பிற இந்தியச் சமயங்களுக்கும் இல்லை. காலம் மாறி வருகிறது. இதைக் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இன்று மெயின்லாண்டிலிருக்கும் பூசான் என்ற நகரத்திற்கு கடல் வழியாகப் போய் வந்தேன். கடல் மாலை வெய்யிலில் புனல் நீர் போல் கொஞ்சம் மஞ்சள் கலந்த பச்சையிலிருந்தது. கடல் எப்போதும் பிரம்மிக்க வைக்கும் விஷயம். கடலைத் தரையிலிருந்து பார்த்தாலும், கடலை கடலிலிருந்து பார்த்தாலும் பிரம்மிப்புதான். கடலை "முந்நீர்" என்றனர் நம் முன்னோர். எல்லா நீருக்கும் முந்திய நீர் என்று பொருள்! கொரியாவின் தென்முனை ஏகப்பட்ட தீவுகள் கொண்ட பகுதி. இந்தத்தீவுகளெல்லாம் ஒரு காலத்தில் பெரும் மலைகளாக இருந்திருக்க வேண்டும். கடல் நீர் கொட்டிக் கொட்டி இவைகளை அமுக்கி வைத்திருக்கிறது என்பது அறிவியல் தெரிந்தவருக்கு மட்டுமே புரியும். அதுவும் இந்த ஆச்சர்யத்திற்குக் காரணம். இந்தத் தீவுகளில் பல இன்னும் மக்கள் குடியேறாத தீவுகள்! கடற்பறவைகள் மட்டும் சுதந்திரமாக போய் வருவதைப் பார்த்தால் எனக்குள் ஆசை பெருகிறது. எனக்கும் பறக்கும் திறமையிருந்தால் இத்தீவுக்கூட்டங்களுக்கு மாலை வேளையில் போய் வருவேன். கனவுகளில் அடிக்கடி பறந்து இப்படி சஞ்சாரிப்பேன். ஒருமுறை பறந்து இலங்கையிலுள்ள அனுராதபுரத்திற்குப் போய் வந்தேன் (அது எப்படி கரெக்கெட்டா அனுராதபுரம்ன்னு கேட்கக்கூடாது. புத்த விகாரம் இருந்தது. அதனால்). எனக்கு ஏதோ சம்சயம் எனக்கும் பௌத்ததிற்கும் ஏதோ தொடர்பு இருக்கிறது. இன்று ஒரு புராதண புத்தர் கோயிலுக்கும் போனேன். அது பற்றி அடுத்த மடலில், படங்களுடன்.

பூரான்!

நானிருக்கும் கோஜேத் தீவு இயற்கையழகு மிகுந்தது (கேமிரா வாங்கியவுடன் போட்டோ !). சுற்றிலும் மலைகள். நடுவில் கடல். நேற்று காலை மழை, மதியம் கொஞ்சம் சூரியன், மாலையில் பஞ்சு போன்ற மேக மூட்டம். மலைக்களுக்கிடையில் மேகம் தவழ்ந்து, பரவுவது பார்க்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நான் மேகத்தினூடே நடக்கின்றேன் என்பதை என் கண்ணாடி சொன்னது! அது ஈரமாகியிருந்தது.

இந்த மலைக்களுக்குள் நடக்கும் வண்ணம் ஏன் பாதைகள் அமைக்கவில்லை என்று கனடாவிலிருந்து வந்திருந்த விஞ்ஞானி கேட்டார். அவர்கள் சொன்ன பதில் ஆச்சர்யத்தைத் தந்தது. மலக்குள் போனால் பாம்பு இருக்கும் என்பதே அது. நான் மதுரைப் பல்கலைக் கழகத்தில் இருந்த போது எங்கள் குடிலுக்குப் பின் நாகமலை! வீட்டிற்கு அடிக்கடி சாரப்பாம்பு வரும். சும்மா செருப்பைக் கழட்டி அடித்த அனுபவமெல்லாம் உண்டு. ஒருமுறை ஆறடிப் பாம்பைக் கண்டு அரண்ட அநுபமும் உண்டு.

ஆனால் ஜெர்மனி போனபிறகு கொசுவைக் கூட கண்டதில்லை. ரொம்ப sterilized environment! னேர்த்தியான பூக்கள், மரங்கள், பூங்கா என்று. காடுகளில் நடப்போம். ஒரு வண்டு கூட கடிக்காது. ஒருமுறை ஸ்வேதாவை தேனி கடித்திருக்கிறது. அது கூட அவள் Sweet என்பதால்!! ஆனால் இன்று காலை நடந்த ஒரு நிகழ்வு இதை உங்களுக்கு எழுத வைத்தது! காலை உணவு எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது படியில் யாரோ எதையோ தவறவிட்ட சத்தம். பொருட்கள் உருளும் சத்தம். கொஞ்ச நெரத்தில் ஆ! ஊ! ஹூ! என்ற சத்தம். என்ன அமர்க்களம் என்று பார்க்கப் போனால் ஒரு கொரிய விஞ்ஞானியை பூரான் கடித்து விட்டது. பாவம் துடித்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு அவர் காட்டிய திசையிலிருந்த பூரான் மேல் கவனம். அது அழகாக ஊறிக் கொண்டிருந்தது வழுக்கும் தரையில்! அதைக் கொல்வதா? வேண்டாமா என்ற யோசனை! முன்பு போலிருந்தால் ஒரே அடி! இப்போது மனது இளகியிருக்கிறது! ஆனால் பூரான் மீண்டும் அவர் அறைக்குள் புகுந்த போது கொல்வதைத்தவிர வேறு வழியில்லை. பாவம் மனிதன் இன்னும் காலைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறிக் கொண்டிருந்தார். சாக்ஸ்க்குள் போயிருக்கிறது. தெரியாமல் போட்டுக் கொண்டு நடந்து விட்டார். வெளியே வந்த பிறகு பாவம் பூரான் காற்று வாங்க அவரைக் கடித்திருக்கிறது. உள்ளே பூரான் இருப்பது தெரியாமல் மனிதன் எப்படி சாக்ஸ் போட்டு நடந்தார் என்பது இன்னும் ஆச்சர்யமாகவுள்ளது.

மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான போராட்டும் தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. கொரியா வளர்ந்துவரும் நாடு. இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இதுவும் ஜப்பான் மாதிரி, ஜெர்மனி மாதிரி சுத்தமாகிவிடும் (will be sterilized!).

Organic Book called 'Our Legacy'

ஒவ்வொருமுறை நான் லண்டன் போகும்போது, பத்மநாப ஐயர் ஆங்கிலச் சூழலில் வளரும் தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு தமிழ் பண்பாடு பற்றிப் பேசச் சொல்லுவார். சின்னச் சின்ன கலந்துரையாடல்கள். பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தில். குழந்தைகள் என்றால் 8 வயதிலிருந்து 18 வயதுவரை! ஆர்வமாகக் கேட்பார்கள். ஒருமுறை தோன்றியது ஏன் இன்னும் கொஞ்சம் பெரிய அளவில் இதைச் செய்யக் கூடாது என்று. தமிழ் தகவல் மன்றம் அப்பொறுப்பை ஏற்று ஒரு கூட்டம் ஏற்பாடு செய்தது. இந்த பிப்ரவரியில் நடந்தது! 7 வயதிலிருந்து, பெரிய குழந்தைகள் வரை. இக்கூட்டத்தை ஆங்கிலத்தில் குழந்தைகளே நடத்தினர். ஏறக்குறைய 120 பேராவது வந்திருப்போம் (பெற்றொரையும் சேர்த்து). இரண்டு தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்தன. அதில் சிறப்பு விருந்தினராக நான். தமிழ் பண்பாட்டின் தொடக்கம் முதல் அதன் மிகச்சிறந்த தன்மைகள் என்று நான் கருதுவதைச் சொன்னேன். நான் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்குச் சொல்லித்தருபவன். குழந்தைகள் எப்படி இதை எதிர்கொள்வர் என்று சந்தேகம். கேள்வி நேரம் வரும்போது மிக்க ஆர்வமுடன் குழந்தைகள் கலந்து கொண்டனர். அவர்கள் மொழி பற்றி, இனம் பற்றி, பண்பாடு பற்றி அறிந்து கொள்வதில் மிக்க ஆர்வம் காட்டினர். கூட்டம் முடிந்ததும் பல பெற்றோர் என்னிடன் தனியாக வந்து தங்கள் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். வீட்டில் தாங்கள் எவ்வளவுதான் சொன்னாலும் ஏறாத பல விஷயங்கள் எனது உரையின் மூலம் அவர்களைச் சென்றடந்ததாகச் சொன்னார்கள். ஆக, இது சாத்தியப்படும் என்றே தோன்றுகிறது. இல்லையெனில் பாரதக் குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர்.அப்துல் கலாம் மில்லியன் குழந்தைகளை சந்திக்கும் திட்டத்தை தானாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்க மாட்டார்.


K is addressing

இதனுடைய இன்னொரு செயல் வடிவம்தான் "உயிர்ப்பூ". நீங்கள் தரப்போகும் பங்களிப்பு நீங்கள் நினைப்பதையும் விட மதிப்பு வாய்ந்தது. முதலி அவர்களுக்கு இப்பண்பாட்டின் ஆழத்தைக் காட்ட வேண்டும். ஆர்வம் வரும் போது அவர்களே முன்வந்து தமிழ் கற்று, இப்பண்பாட்டை வளர்ப்பர். ஜெர்மனியில் தமிழ் மேலோட்டமாகத் தெரிந்த தமிழ் யுவதி/இளைஞர்களுடன் சந்தித்துப் பேசுவேன். அவர்களுக்குள் தனது அடையாளம் பற்றிய கேள்விகள் அதிகமுண்டு. அதற்கு விடை சொல்ல இந்த 'உயிர்ப்பூ' மலரலாம்!


Listeners

ஆங்கிலத்தின் வழியாகத் தமிழை அறிவது என்பதொன்றும் தமிழனுக்குப் புதிதல்ல. ஹிந்து, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற பத்திரிக்கையில் வந்தால்தான் தமிழுக்கு அங்கே மதிப்பு! மலேசியாவில், சிங்கப்பூரில் படித்து வளரும் இளைஞர்கள் அரைவாசி ஆங்கிலேயர்களாவே உள்ளனர். எனவே நாம் நினைத்துப் பார்ப்பதை விட தமிழ் பற்றிய அறிவு ஆங்கிலம் மூலம் செல்லும் வாய்ப்பு அதிகம். அதற்கொரு தளமாக 'உயிர்ப்பூ' மலரலாம்.


Discussing Child-to-child Project

உங்கள் பங்களிப்பு என்ன என்று உங்களுக்குத்தான் தெரியும். தமிழ்ப் பண்பாடு இல்லாத சூழலில் இம்மரபு பற்றிய எந்தச் சேதியும் மதிப்புள்ளதே! தமிழினம் சாராத பிறநாட்டு மாணவர்களுக்கு இச்சேதிகள் நிறையப் பயன்படும். அதற்கும் 'உயிர்ப்பூ' தளம் அமைக்கும்.


A quiz at the end on Tamil culture



Be a part of an Organic Book called 'Our Legacy'


சுகப்பெண்!

நான் காய்கறிக் கிழவிகளிடம் பேசுவதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அவர்களுக்கு ஜப்பானீஸ் தெரியும். ஏனெனில் கொரியா ஜப்பானின் காலனியாக இருந்திருக்கிறது. நம்மாளுக பட்லர் இங்கிலீஸ் பேசுவது போல! நான் ஜப்பானிய மொழியில் பேசும் போது மிகச் சிலரே பதிலுரைத்தனர் அதே மொழியில். சில கிழவிகள் கஷ்டப்பட்டு ஆங்கிலத்திற்குத் தாவினர். ஜப்பானிஸ் தெரியாதாலோ, நம்மாளுக மாதிரி ஒரு ஆங்கில மோகத்தாலோ அல்ல அது. அவர்களுக்கு அம்மொழி அது தரும் நினைவுகள் பிடிக்கவில்லை! ஏன்?

இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜெர்மன் நாட்சிகள் செய்த கொடுமை உலகமறியும். அதைத் தூக்கிச் சாப்பிடும் கொடுமைகளை ஜப்பான் கொரியர்களிடம், சீனர்களிடம், மலேசியரிடம் செய்திருக்கிறது. இதைப்பற்றி நம்மில் பலர் பேசுவதுமில்லை. பல காரணங்களுண்டு. நாம் ஆங்கிலேயன் என்ன சொல்கிறானோ (அதாவது பி.பி.சி) என்ன சொல்கிறதோ, சி.என்.என் என்ன சொல்கிறதோ! அதுதான் உண்மை, அதுதான் உல்கமென்று வாழ்பவர்கள்! ஆங்கிலேயருக்கு இன்றளவும் நாட்சிகளைப் பற்றிப் பேசுவது பிடிக்கும். இந்த ஆங்கிலேயர்கள் நமக்குச் செய்த கொடுமைகளைக் கூட மறந்து கிளிப்பிள்ளை போல் நம்மவர் ஆங்கிலேயன் போல் ஜெர்மானியரைக் குறை சொல்லிப் பேசுவது பல சமயம் எரிச்சலாக வரும். அடுத்து, நம்ம சுபாஷ் சந்திரபோஸ் ஜப்பானியருடன் உறவு வைத்துக் கொண்டதால் நமக்கு ஒரு பாசம் ஜப்பானியரிடம் உண்டு. இதனால் ஜப்பானியர் செய்த கொடுமை உலகமறியாமலே போய்விட்டது.

ஜப்பானியப் பாடத்திட்டத்தில் இரண்டாம் உலக யுத்தம் பற்றிய குறிப்புக் கூடக் கிடையாது. ஆனால் ஜெர்மன் தொலைக்காட்சியில் வாரம் ஒரு படம் போகும் ஹிட்லர் பற்றி. அவர்கள் அடுத்த தலைமுறைக்குச் சொல்லிச் சொல்லித் திருத்துகிறார்கள். ஜப்பானியர் ஊமைக் கொட்டானாக ஒன்றுமே நடக்காதது போல குழந்தைகளை வளர்க்கிறார்கள்!!

கொரியா சீன தேசத்தின் மூக்கு என்று சொல்லலாம். பட்டுப்பாதை பிரபலமாக இருந்த போது, கொரியா ஒரு மிக முக்கியத் துறைமுக நாடு. ஜப்பானுக்கு பௌத்தம் போனது கொரியா வழியாகத்தான். அவர்கள் மொழி போனதும் இங்கிருந்துதான். இன்று கூட கொரிய வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்தான் ஜப்பானிய மன்னர். ஆனால் என்ன இருந்து என்ன பயன். வருபவன், போபவனெல்லாம் கொரியாவை ஆண்டிருக்கிறான். ஏறக்குறைய 900 முறை அது அடிமைப் பட்டிருப்பதாக ஒருவர் என்னிடம் கூறினார். அதிலொன்றுதான் ஜப்பானியரிடம் அடிமை வாழ்வு வாழ்ந்தது! கொரியப் பெண்கள் பார்க்க மிக அழகாக இருப்பார்கள். போதாதோ? ஜப்பானிய போர் வீரர்களுக்கு களிப்பூட்ட கொரிய மாந்தர் களிப்பெண்களாக ஆக்கப்பட்டனர். களித்தல், சுகித்தல், பின் புறக்கணித்தல் என்பவை போர்க்கால நியதி அல்லவோ? நான் பார்த்த கிழவிகள் ஒரு காலத்தில் அழகியாக இருந்திருப்பர். அவர்களில் சிலர் ஜப்பானியரிடம் களிப்பெண்களாக கொங்கையடி பட்டிருப்பர். அந்த சோகம் இப்போது தெரியவில்லையெனினும் அவர்கள் ஜப்பானிய மொழியை புறக்கணிப்பதன் அர்த்தம் புரிகிறது.

ஆகஸ்ட் 15 கொரியா ஜப்பானிடமிருந்து விடுதலை பெற்ற தினம். வாழ்க சுதந்திரம்.

நாய் பொழைப்பு!

கோஜேத் தீவு அழகான தீவு. அதைச்சுற்றிப்பார்க்கும் போது ஒரு கலையகம் வந்தோம். மிக நேர்த்தியாக 'போன்சாய்' மரங்கள் இருந்தன. அங்கொரு கிளி. பேசும் கிளி. தென் அமெரிக்க வெள்ளைக்கிளி. முதலில் கொத்துமோ என்ற பயமிருந்தாலும் கொஞ்ச நேரத்தில் தோழமையாகிவிட்டோ ம். அது கூண்டின் வழியாக கையை நீட்டி, சாரி, காலை நீட்டி 'கை குலுக்கியது'. விடை கொடுக்க மறுத்து விட்டது. ஒவ்வொருமுறை போகும் போதும், அது ஓலமிடும். பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கும். அதன் கொண்டையைக் கோதி விட அனுமதித்தது. நாய் மனிதரிடம் அன்பாகப் பழகும் என்று தெரியும்; ஆனால் ஒரு கிளி இவ்வளவு அன்பாக, மனித நேசத்திற்குத் தவிப்பதை அன்றுதான் கண்டேன். அன்புக்காக ஏங்குவதில் மனிதனுக்கும் மற்றவைக்கும் என்ன பெரிய வேறுபாடு?

நாய் என்றவுடன் ஞாபகம் வருகிறது! இரவெல்லாம் நாய்கள் குலைப்பது தினம் தூக்கத்தைக் கெடுக்கிறது. நம்மவூர் நாய் தெரு நாய் (Definition: கழுத்திலே பெல்ட் இருந்தா வீட்டு நாய்! இல்லைன்னா தெரு நாய்! நாய் வண்டியிலே இழுத்திட்டுப் போயிடுவான் - 'மூன்றாம் பிறை' வசனம்). ஆனால் இந்தவூர் நாய் தெரு நாயல்ல. பின் ஏன் இப்படிப் பிராணன் போக இரவெல்லாம் கத்துகிறது என்று சக விஞ்ஞானி டாக்டர். ஓ விடம் கேட்டேன். அவர் சங்கடத்துடன் சொன்னார் 'கண்ணன்! இங்கு நாயை உண்பவருண்டு' என்று! ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சீனர்கள்தான் உண்பார்களென்றிருந்தேன். நாய்க்கு அமானுஷ்ய உணர்வுண்டு என்று சொல்லக் கேள்வி. அதன் மரணம் அதற்குத் தெரிவதால் அப்படிக் கத்துகிறதோ என்னவோ?

நாய்கள் ஓநாய் இனத்திலிருந்து இன மாற்றம் (breeding) செய்யப்பட்டவை. ஒநாயைச் சாப்பிடும் தைர்யம் மனிதனுக்குக் கிடையாது. என்று ஓநாய் மனிதனுடன் சகவாசம் வைத்துக் கொண்டதோ அன்றே அதன் கம்பீரம் போய் விட்டது. வாலையாட்டிக் கொண்டு, 'நாயும் பிழைக்கும் இந்தப் பிழைப்பு' என்றாகி விட்டது. இந்த நாய் மாமிசத்தில் என்ன ருசி இருக்கும் என்று கேட்டேன் வியட்நாமியப் பெண்களிடம். சும்மாப் பேச்சுக்குத்தான் கேட்டு வைத்தேன். அவர்கள் சொன்னார்கள் வியட்நாம் ஆண்களில் நாய் மாமிசம் சாப்பிடாதவன் ஆண்மை இல்லாதவனென்று. போச்சுடா! அங்கும் இதுவுண்டா? என்றாகி விட்டது! எங்கள் ஆய்வக காவல்காரன் ஒரு நாய் வளர்க்கிறான். அதன் பெயர் சிந்தான். பார்க்க அழகாக ஓடி, ஓடி வருகிறது! அதற்கென தனிக் கிண்ணம், உணவு எல்லாம் உண்டு.


After wild dogs learned not to bite the hand that fed them, French poodles werenஒt far behind

சிந்தானிடம் நான் தமிழில் பாடினேன், "இரை போடும் மனிதருக்கே இரையாகும் வெள்ளாடே! இதுதான் உலகமிது இதை நம்பி இருந்திடாதே!" என்று. அதற்குத் தமிழ் புரிந்ததோ என்னவோ?

மடலாடல் மஞ்சரி

புதிதாக அறிமுகமாகியிருக்கும் Weblog என்னும் நுட்பத்திற்கு பல பயன்கள் உண்டு. இதற்கான நாமகரணம் ஆகிவிட்டது. பெயர்த்தேர்வு ஆகவில்லை. இரமணிதரன்: வலைப்பதிவு; நா.கணேசன்: வலைச்சுவடு; மாலன்: "இணையப்பட்டி, இணைப்பதிவு, இணை-வரிசை (அலைவரிசை போல) அல்லது அதன் பயன்பாட்டுத் தன்மையைக் கருதி சிற்றிணை, அல்லது இணைக்குறிப்பு, குறிப்பிணை இப்படி அமையலாமா?"; சுரதா: குடில்; மணிவண்ணன்: வலைப்பூ. கடைசி இரண்டிலும் கவித்துவம் முன் நிற்கிறது.

இதைப் பயன்படுத்திய பின் இன்னும் சில பெயர்களை முன் வைக்கத் தோன்றுகிறது. கலைக்கதிர் என்பது ஒரு அறிவியல் பத்திரிக்கை. அதுபோல் இதை 'வலைக்கதிர்' எனலாம். கதிர் பல்கிப் பெருகி ஒளி வீசுவது போல், சிந்தனை ஒளிவீசும் தளமிது. தொகைப் படுத்துதலும் இதன் முக்கிய வேலை, எனவே 'வலைத்தொகை' என்றும் சொல்லலாம். இராம.கி என்ன சொல்லியுள்ளார் என்று தெரியவில்லை. நான் வலைப்பூ என்பதைப் பயன்படுத்துவதற்கான காரணங்களை முன்பு உயிரெழுத்தில் எழுதினேன், "பயன்பாட்டாளன் என்றளவில் ஏதாவதொரு சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம். நிற்கும் சொல் வென்றது என்று பொருள்'.

இந்த வலைத்தொகை இப்போது ஒரு காரியம் செய்யலாம்! எத்தனையோ மடலாடற்குழுக்கள் தமிழில் வந்து விட்டன. எல்லோருக்கும் எல்லாவற்றையும் வாசிக்கும் நேரமிருப்பதில்லை. Reader's Digest மாதிரி ஒரு "வலைமஞ்சரி" (இதுவே கூட Weblog என்பதற்கு இணையான சொல்லாகலாம்) -யை உருவாகலாம். இது எவ்வளவோ பயனுள்ளதாக இருக்கும். நானும், ஹவாய் மதியும் பல புதிய பயன்களைக் கண்டுள்ளோம். ஒவ்வொன்றாய் இங்கு சொல்லுவோம். இதற்கிடையில் இந்த 'வலை மஞ்சரி'யை முன்னிருந்து நடத்த ஆர்வமும், நேரமும், கொஞ்சம் கலா ரசனையும், முடிந்தால் editorial அனுபவமும் உள்ளவர்கள் வந்தால் இதைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் ஒரு செயல்திட்டமாக நாம் நடத்தலாம். வலைத்தொகை அமைப்பிற்கு எங்களாலான் உதவிகளைச் செய்ய முடியும்.

குந்து

தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது, குந்தவெச்சு அப்படியே கால்கள், பாதம் இவைகளை நாற்காலி போல் பாவிப்பது இதெல்லாம் ஆசியர்களால் மட்டுமே முடிகிறது. லியோ என்றொரு வியட்நாமியப் பெண். வேதியியல் பயிற்சிக்காக வந்திருக்கிறாள். நோஞ்சையான உடம்பு. ஒடிக்கும் குச்சி போல். பஸ்ஸிற்கு காத்திருக்கும் வேளையில் நான் நின்று கொண்டிருக்க, 'பச்சென்று' ரோட்டோ ரத்தில் குந்திவிடுவாள். பலவிதமாக அவள் உட்காரும் பாவனைகளில் இதுவுமொன்று. இது சாத்தியப்பட கழைக்கூத்தாடிக் குழந்தைகளுக்கு தரப்பட்டிருக்கும் பயிற்சி வேண்டும்!! கொரியர்களும், ஜப்பானியர் போல் தரையில் அமர்ந்துதான் உண்கின்றனர். Low lyeing tables-ல்தான் சாப்படு பரிமாறப்படுகிறது. ஆசிய-பசிபிக் பயிற்சிப்பட்டறை ஒன்றில் கலந்து கொள்ள வந்த அமெரிக்கருக்கு தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட முடியவில்லை. எப்படித் தனது காலை ஒரு அளவிற்கு மேல் மடக்கமுடிவதில்லை என்று காண்பித்தார். காலைத் தொங்கப்போட்டு உட்கார்ந்து பழகிவிட்டால் பின் மடக்குவது கடினம்! மேலைத்தேசத்து குளிருக்கு தரையில் உட்கார வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நமக்கு குளிர்ந்த தரையில் அமர்வது சுகம். நேற்று மீண்டும்...வரும் வழியில் அந்த மரத்தடியைப் பார்த்தேன். அழகாக அமைத்திருக்கிறார்கள். தொங்கும் காலில் நெல் கிச்சுக் கிச்சு மூட்டும் வண்ணம் மேடை. நெல்லின் பசுமை கண்ணிற்குக் குளிர்ச்சி. அடடா! என்ன சுகம்.

கொரியக்குழந்தைகளும், இந்தியப் பெரிசுகளும்!
இன்னும் ஒருமுறை எழுதுவிட்டு, மீண்டும் இந்த மார்க்கெட்டுக்குப் போற கதையைச் சொல்ல மாட்டேன் - பிராமிஸ்! இன்று 'துங்யோங்" என்ற இடத்திற்குப் போனோம். இது கொரியன் தீபகற்பம் கோஜே தீவுடன் சேருமிடத்திலுள்ளது. வழக்கம் போல் வாரக்கடைசி ஷாப்பிங். இந்த ஊரிலும் பாட்டிகள்தான் கடையைக் கவனிக்கிறார்கள். டாக்டர் ஹாங் என்னும் சக விஞ்ஞானியிடம் இது பற்றிச் சொன்னேன். அவள் கிழவிகளுக்கு தோல் சுருங்கியவுடன் வெக்கம் போய்விடுமென்றாள். நம்மவூருக்கும் இது பொருந்தும். கிராமத்து நாடகங்கள் தனி. பள்ளி செல்லும் காலங்களில் ரைஸ்மில் சந்து வழியாகத்தான் போக வேண்டும். சந்து என்பதெல்லாம் கிராமத்தில் தனிச்சுகம் காணும் இடங்கள். கொஞ்சம் பிரைவசி அங்குதான் இருக்கும். ஒரு பொம்பளை ஒண்ணுக்குப் போய்க்கொண்டு இருந்தாள். உட்கார்ந்து அல்ல. நின்று கொண்டு (சுஜாதா கதை நினைவிற்கு வந்தால் நான் பொறுப்பல்ல). அது எப்படி முடியுமென்று கேட்டால் திருப்புவனம் சென்று பார்க்க என்பதே பதில். எங்களுக்குப் பள்ளி செல்லும் அவசரம். சிறுபிள்ளைகளை இப்பொம்பிளை ஆளுங்க கண்டு கொள்வதில்லை. [இதற்கு ரொம்ப நான்-வெஜிடேரியன் கதை ஒன்று உண்டு. என் தந்தை சொன்னது. அது இப்போது வேண்டாம்]. ஆனால் ஒரு பெரிசு அப்போது வந்து விட்டது. அதற்கு போவதா? வேண்டாமா? என்று சங்கடம். கடந்து போயாக வேண்டும். அவர் கடுப்பை சொல்லிக் கொண்டே கடந்து போனார். பாவம்! இந்த பொம்பிளை பாதி சுகத்தில் (I mean half relieved!) இருந்தாள்! நிறுத்த முடியவில்லை. சும்மா போய் கொண்டிருந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கிராமத்து பொம்பிளைகளுக்கு வாய் ஜாஸ்தி. பதிலுக்கு பதில் சொல்லவிடில் தூக்கம் வராது. எனவே அவளும் திரும்ப அந்தப் பெரிசு கேட்கும் படி "ஆத்திரத்தை அடக்கினாலும்....திரத்தை அடக்கமுடியாதுன்னு தெரியாதாக்கும் இவருக்கு" என்று ஒரு போடு போட்டாள். ஆக தோல் சுருங்கி விட்டால் வெட்கம் போய்விடும் என்பது உண்மைதான். ஆனால். அந்த மாதிரியெல்லாம் இங்கு நடக்கவில்லை. பாட்டிமார்கள் காலை நீட்டிக் கொண்டு காய்கறி விற்பதும், நாம் அந்தப் பெரிசுகளிடம் பேரம் பேசி காய்கறி வாங்குவதும் பெரிய சுகம்தான். இதை 13 வருடங்களாக இழந்திருப்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. ஜெர்மனியில் பேரம் என்ற பேச்சிற்கெ இடமில்லை. சிரிப்பு என்பதற்கும்தான். எவனாவது இத்தாலியன், துருக்கிக்காரனென்றால் அங்கு சிரிப்பு இருக்கும். பாட்டிகளுக்கு ஜப்பானிஸ் தெரியும். எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும். எனவே சமாளித்தேன். கூட வந்த இரண்டு வியட்நாம் பெண்களுக்கு நான்தான் மொழி பெயர்ப்பு. எல்லாக் கீரைவகைகளையும் சுத்தமாக கழுவி விற்கிறார்கள். ஆனால், உருளைக் கிழங்கு, இஞ்சி, வெங்காயம் இவைகளை மண்ணும் மட்டையுமாக விற்று விடுகிறார்கள். வெள்ளைப்பூண்டை அழகாக உரித்து பையில் போட்டு...சரி விடுங்க..ஊருக்கு ஊர் வித்தியாசம். சாமான் வாங்கும் போது இந்த குட்டிக்குழந்தைகள் நம்மை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டு நிற்கும். இதுகளையெல்லாம் பார்த்தால் எனக்கு அப்படியே சாப்பிட்டுவிடணும் போல் தோன்றும். லட்டு, லட்டாய் இருக்கும். அவ்வளவு அழகு. "anyong haseyo" என்று சொன்னால் இந்தக் கன்னுக்குட்டி கழுத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு வருவது போல் நம்மிடம் வந்துவிடும். குழந்தையைக் கொஞ்சுவதற்கும் மேலான இன்பம் உலகில் உண்டோ ? பெற்றோரும், கிழவிகளும் அதைக் கண்டு பூரித்துப் போவார்கள். ஜெர்மனியில் வளர்ப்பு நாயிடம் கூட கொஞ்ச முடியாது. அது வேறு வகை. நாம் ஆசியர்கள். இந்தக் கிழவிகள் நம்ம கிழவிகள். இந்தக் குழந்தைகள் நம்ம குழந்தைகள். வாழ்க கொரியா!

The Weblog Metaphor

காட்டுக்குள் ஒரு மலர் தனியாய் பூத்திருப்பது அழகுதான். ஆயினும் அதை காதலி சூடிக் கொள்வதும், அதைப் பறிக்க காதலன் காட்டிற்குப் போவதுமென்று...ஒரு பூ தலையில் ஏறும் போது ஒரு நாடகமே அரங்கேறுகிறது. அந்த வகையில் வலைப்பூவிற்கு அர்த்தம் தருவதே இந்த வாசகர் பேச்சுத்தான் (interaction). பலர் வாசக அரட்டையில், விமர்சனத்தில் கலந்து கொள்வது மகிழ்வாக உள்ளது. எனக்கொரு வலையகமுண்டு ஆயின் அது கவனிக்கப் படாமல் தூசு படிந்து கிடக்கிறது. வலைப்பூ அப்படியல்ல. அதை வீட்டு நாய் (வளர்ப்புப்பிராணி) போல் கவனியுங்கள் என்று சொல்கிறது ஒரு வலைப்பூ குத்தகையகம் (weblog hosting). நான் நினைக்கின்றேன் இந்த 'வலைப்பூ' என்ற Metaphor இன்னும் அழகாக இருப்பதாகப் படுகிறது. நாய் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்தான், இருந்தாலும் ஒரு ரோஜாச் செடி வைத்து, அதில் பூக்கும் பூக்களைத் தினம் பார்ப்பதும் பிடிக்கும். எனவே வலைப்பூ என்னும் போது பூச்செடியைப் பார்த்துக் கொள்வது போல் இதைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்ல முடியும். அது பொறுத்தமாகவும் இருக்கும்.

இந்த பழக்கப்படுத்தல், பராமரித்தல் என்று சொன்னவுடன் Antoine de Saint-Exupery's 'குட்டி இளவரசன்தான் நினைவிற்கு வருகிறான். அவனுக்கென்று ஒரு சின்ன கிரகம். அதில் ஒரு சின்ன எரிமலை. அதில் ஒரு மரமும் உண்டு. இவனுக்கு இந்த எரிமலையைத் தினம் சுத்தம் செய்வது ஒரு பொறுப்பு. அவன் பின்னால் பூமிக்கு வரும் போது ஒரு நரியைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்வான். இந்த வலைப்பூ என்பது என் கிரகத்திலுள்ள ரோஜாச் செடி, அதை நான் பராமரிக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அதைப் பிரெஞ்சிலிருந்து தமிழில் மொழிபெயர்த்த சிறீராமுடன் பேசும் வாய்ப்பு 'மின்பிம்பங்கள் ஸ்டூடியோவில்' கிடைத்தது. அது ஒரு நல்ல அனுபவம்.

சென்ற இடுகையில் ஒரு பிழை நேர்ந்து விட்டது. அது வள்ளுவன் வாக்கல்ல. ஔவையின் வாக்கு. மூதுரைப் பாடல். இ-சுவடியில் இதை என் கவனத்திற்கு கொண்டுவந்த பேராசிரியர் ரெ.கார்த்திகேசு, முனைவர்.சு.ப.திண்ணப்பன், திரு.பழனியப்பன் அவர்களுக்கு என் நன்றி. சுட்டியவுடன் அது நாலடியாராக இருக்குமோ என்று நினைத்தேன். நண்பர் பிரசன்னாவும் அவ்விதமே எண்ணியதை 'comments' -ல் இட்டுள்ளார். எல்லோருக்கும் நன்றி. இந்தப்பாடலை நான் பாடிக்காட்டினால் டாக்டர் லீ மயக்கம் போட்டு விழுந்து விடுவார்! இருந்தாலும் அதற்கொரு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பையும் நண்பர் பழனி சேர்த்துள்ளார். ஆறுதலாக படித்து அறியட்டுமென்று. அதை ஒரு printout எடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறேன் -promise :-)

நெல்லுக்கு இறைத்தநீர் வாய்க்கால் வழியோடிப்
புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியுமாம் - தொல்லுலகில்
நல்லார் ஓருவர் உளரேல் அவர்பொருட்டு
எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை


The water to the paddy fields flowing along the channels feeds the grass there too. Likewise if there is one good man upon this ancient earth of ours, for his sake the rain falls to benefit all.

மழையும் வள்ளுவனும்

காலையில் எழுந்தவுடனே சிந்தனைகள் கொட்டுகின்றன. கொட்டுவதால் அதை இட்டுவிடமுடிவதில்லை. தென்கொரியாவில் மழை கொட்டி முடிந்துவிட்டது. மழைக்காலம் போய் வெய்யிற்காலம் வந்துவிட்டது. மழைக்காலமே தேவலாமென்றிருக்கிறது. ஜப்பானிய வேனிற்காலத்தை 'மூஷியட்ஷுயி' என்பார்கள். அதாவது உடம்பில் பூச்சி ஊறுவது போன்ற கோடை என்று பொருள். ஜப்பானியக்கோடை போல் இங்கும் இருக்குமோ என்று பயம். நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் இரவில் fan-வைத்துக் கொண்டு தூங்குகிறேன்!! ஜெர்மனியில் வேனிற்காலம் சூடாக இருந்தபோதும் விசிறி வைத்துக் கொள்ளுமளவிற்கு இருக்காது. இந்த வருடம் ரொம்பச் சூடு என்று தெரிகிறது.

டாக்டர் லீ என்பவர் சக விஞ்ஞானி. கொரியச் சீனர் (பாதி/பாதி). மழைக்காலத்தில் ஒருமுறை சொன்னேன், 'நான் வந்ததால்தான் இப்படி மழை கொட்டோ கொட்டு என்று கொட்டுகிறதென்று'. ஏன் என்று கேட்டார்? வள்ளுவன் குறளைச் சொன்னேன், 'நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை' என்று. ரொம்ப நீளமாக இருக்கிறது என்று சிரித்தார். ஏன் உங்கள் ஊரில் மழையே பெய்யாதோ? என்றார். சிரித்தார். அப்படியும்தான், ஆனால் வள்ளுவன் இருந்த காலத்தில் மாதம் மும்மாரி பெய்திருக்குமென்றேன். மழை பெய்யவில்லையெனில் அதற்கு அரசன் பொறுப்பு என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு என்றேன். இது சொல்லி ஒரு மாதமாகிவிட்டது. இடையில் சோல் (Seoul) சென்றுவிட்டார். திரும்பிவந்த போது மழை பெய்யக் காத்திருந்தது! லீ என்னைப்பார்த்து, 'நான் திரும்பியிருக்கிறேன்! அதனால்தான் இந்த மழைக்கூட்டமென்றார்!' சிரித்தார். பிடித்துக்கொண்டுவிட்டது சங்ககால நம்பிக்கை! வள்ளுவன் இப்படி ஒவ்வொருவரும் நம்பவேண்டுமென்றே அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம். மனித அகப்பாடு (ஈகோ) அறியாதவரா வள்ளுவர்!

பாண்டம்

ஆண்களுக்கு ஒரு வசதி, அவர்கள் தொடர்ந்து பேணப்படுவர். முன்னொரு காலத்தில்..சிறுவனாக இருந்த போது, இரண்டு வீடு தள்ளி சாரதா டீச்சர் வீடு. சாரதா டீச்சருக்கு எதோ வியாதி, சதா இருமிக்கொண்டே இருப்பார். அதனால் அவர் குழந்தைகளிடன் சிரித்துப் பேசிப் பார்த்ததில்லை. அவரால் உட்கார்ந்து சமைக்க முடியாது. அவருக்கு ஒரே பிள்ளை. சேது என்று பெயர். அவர்தான் வீட்டில் சமையல். கிராமத்து மனோபாவம் தெரியாதா? தினம் அவர் சமையல் கரண்டி தூக்குவதால் அவரை யாரும் ஆண்மகனாகப் பார்ப்பதில்லை. நான் இந்தியாவை விட்டு வெளியே வரும்வரை சமையல் கட்டிற்கு சாப்பிட மட்டுமே போனதுண்டு. ஆண்கள் அதிகமாகவே அங்கு பேணப்படுகிறார்கள். இங்கு இப்போது நானே சமையல் செய்து கொள்கிறேன். தமிழ்ச் சமையலில் நிறைய வேலையுண்டு. 'சமைத்தல்' என்ற வார்த்தையே அதைத்தான் சொல்கிறது, பக்குவப்படச் செய்தல் என்று பொருள். ஆனால் ஜப்பானிய மொழியில் அப்படியில்லை. "ரியோரி" என்றால் 'பொருள்' என்று பொருள். அதாவது சமைப்பது முக்கியமில்லை. சமைக்கப்படும் பொருள் முக்கியம். எனவே கொரிய, ஜப்பானிய ரியோரியில் உணவுப் பொருள் அதிகப் பக்குவப்படாமல் அப்படியே வேக வைக்கப்பட்டோ , முடிந்தால் கச்சையாகவோ உண்ணப்படுகிறது. அது கீரை வகையாக இருந்தாலும், மீன், பாம்பாக இருந்தாலும் அப்படியே...இது நமக்கு சகித்துக் கொள்ள முடியாத ஒன்று. இந்தியா நூற்றாண்டுகளாக மனம் சார்ந்த உளவியலில் கவனம் செலுத்திவிட்டது. அதனால் அங்கு எல்லாமே நுண்ணிய அமைப்பு சரியாக அமையும்வரை சிறப்பானதாக (ஆங்கிலத்தில் complicated, complex, elaborate போன்ற வார்த்தைகளால் சொல்லலாம்) இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். அது சைவ சித்தாந்தமாக இருந்தாலும், இராக ஆலாபனையாக இருந்தாலும், கோவில் கோபுரமாக இருந்தாலும், வாழைப்பூ வதக்கலாக இருந்தாலும் இந்தத் தன்மையைக் காணலாம். மனிதன் என்ற பெயரே அவன் மனம் கொண்டதால், மனத்தால் நடத்தப்படுபவன் என்ற பொருளிலேயே வருகிறது. ஆக, சமைப்பது, சாப்பிடுவது ஒரு மனோபாவம். யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த நண்பர்கள் பாரிசில் வாழ்ந்தாலும், மாஸ்கோவில் வாழ்ந்தாலும் கதிர்காமம் கோயிலில் கொடியேற்றி விட்டால் புலால் உண்பதை நிறுத்திவிடுகின்றனர். 'மச்சம்' (புலால்) செய்யப் பயன்படும் பாத்திரங்களும், கரண்டிகளும் அந்த நாட்களுக்கு ஓரமாக வைக்கப்படும். இதெல்லாம் ஒரு சம்பிரதாயம். ஒரே பாத்திரத்தைப் பயன் படுத்துவதாலோ, அதே கரண்டியைப் பயன்படுத்துவதாலோ சாமி வந்து கண்ணைக் குத்தாது :-) இருந்தாலும் அதுவொரு உளப்பாங்கு.

எனக்கு இரண்டு பிரச்சனைகள். சமைப்பது, அடுத்து இருக்கின்ற பாத்திரங்களை எது சமைப்பதற்கும் அனுமதிப்பது! நேற்று இரவு 11 மணியிருக்கும், சமையல் அறையில் கட, முட என்று சத்தம். அப்போதுதான் ஒரு பெண்மணி கடலிலிருந்து பொறுக்கி வந்த நத்தைகளைக் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். பொதுவான பாத்திரத்தில் தண்ணீர் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. தூங்கும் போது இச்சிந்தனை வந்தது. எல்லாம் பாத்திரத்தைப் பற்றித்தான்! பாண்டம் எது சமைப்பதற்கும் இடம் கொடுக்கிறது. அது சமை படுவதில்லை. சமைத்த உணவு ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. அதுபோல்தான் மனித வாழ்வும் என்று தோன்றியது. இந்த உடல்தான் சமைபடும் பொருள். அதன் இச்சா, தாபங்கள்...இம்சைகள்..அவதிகள் (கொதிக்கும் பொருள்)! உள்ளிருந்து இயக்கும் இறைமை சமையல் பாத்திரம் போல் ஒட்டாமல் நிற்கிறது! நமது கன்ம வினைகளை நாம்தான் அனுபவிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் சொல்கிறது நமது சமயம். அங்கும் சமைத்தல் இருக்கிறது! இந்தியனாகப் பிறந்துவிட்டாலே இதுதான் தொல்லை. காந்தி லண்டனில் வாழ்ந்த காலத்தில் தனது புலால் மறுக்கும் நோன்பை எப்படிக் காப்பதென்பதிலே அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டார் என்று நாய்ப்பால் போன்ற பிரபல எழுத்தாளர்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். காந்திக்கே அந்தக்கதி :-) 'உலகம் உண்ட பெருவாயனை' பரம் பொருளாக ஏற்றுக் கொண்ட பின் இப்படி நத்தைக்கும், புழுவிற்கும் சங்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கக்கூடாது. உயிர்த்தல் என்றாலே உண்ணுதல் என்றுதான் பொருள். உண்ணப்படும் பொருள் எல்லாம் உயிரே! அவர்கள் (கொரிய, சீன, ஜப்பானியர்) பிழைத்துப் போகட்டும் :-))

கொரியா வந்ததிலிருந்து கிழக்காசியாவைக் கூர்ந்து நோக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்துள்ளது. கொரியாவில் இப்போது மழைக்காலம் முடிந்து 'அக்னிநட்சத்திரம்' ஆரம்பம் :-) ஏ.சி (குளிர்சாதனம்) இல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. நானிருக்கும் தென் கொரியத் தீவிற்கு (கோஜே-ஷி) உல்லாசப் பயணிகள் வந்தவண்ணமுள்ளனர். தனிமையில் கிடந்த எங்கள் மாகடல் ஆய்வு மையம் குழந்தைகளின், பெண்களின் சிரிப்பில் பூத்துக் கிடக்கிறது. கொரியக் குழந்தைகள் மிகச் சுத்தமாக 'அப்பா, அம்மா' என்னும் போது 'ஊம்' என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது - ஏதோ நம்மவூரில் இருப்பது போன்றதொரு உணர்வு. தமிழுக்கும் கொரிய மொழிக்கும் என்ன தொடர்பென்று தெரியவில்லை. ஆனால் பல முகங்கள் என் உறவுகளில் கூட உண்டு. என்ன தொடர்பு? பல்லவர் காலத்துச் சீனப் பயணிகளிடம் கேட்க வேண்டும் :-) அப்போதெல்லாம் சீனம் என்றால் கொரியாவுமுண்டு. ஏனெனில் கொரியாதான் 'பட்டுப்பாதையின்' முக்கிய பயணத்தலம். நண்பர்களின் மனைவிமார்கள் ஏதாவது தின்னத் தருகிறார்கள். உப்புமாவும், தோசையும் கலந்தார் போல ஒரு உணவு - ரொம்ப சவுக்கு, சவுக்கு! இந்த அரிசியை எப்படித்தான் உண்கிறார்களோ தெரியவில்லை. இந்தப்பசை அரிசிதான் 'சாப்ஸ்டிக்' என்ற கைக்குச்சியின் தோன்றத்திற்கு இட்டிருக்கும். சாப்பிட்டு வைத்த பாத்திரத்தையும் பெண்களே ஆவலுடன் கழுவிவிட்டனர். அந்தப் பண்பு, அந்த அன்பு என்னை மீண்டும் தமிழ் மண்ணிற்கே இட்டுச் சென்றது. கையில் காசைக் கொடுக்கும் போதுள்ள பணிவு, குளிர்பானம் தரும் போது ஒரு கையால் தராமல் இரு கைகொண்டு மரியாதையுடன் தருவது..இதுவெல்லாம் நமக்குப் புதிதல்ல. இந்தியாவிலிருந்துதான் எல்லாம் அங்கே போயிற்று என்று சொல்லாமல் அங்கிருந்து இந்தியா வந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வலுப்பட ஆரம்பித்துள்ளது.