வைகைக்கரை காற்றே!......039



அன்று மாலை சாயரட்ச பூஜைக்கு முன்பு காஞ்சிப் பெரியவர் கோயில் மட்டபத்தில் பேசினார். கழக அலை வீசிக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் கோயில் காரியங்களுக்கு குறைவாகவே மக்கள் வந்தனர். பெரும்பாலும் அருளுரை கேட்க வந்திருந்தவர்கள் அக்கிரகாரத்து ஜனங்களாகவே இருந்தனர்.

"நா இந்த ஊருக்குக் காரணமாத்தான் வந்தேன்" என்று ஆரம்பித்தார் பெரியவர்.

"நா வரேன்னுட்டு பெரியவா வேத கோஷம் செய்தா. குழந்தைகள் தனக்குத் தெரிந்ததை சொல்லிண்டே வந்ததுகள். இந்தக் கோயில் வாசலிலேயே கோமடம் இருக்கு. ஆனா! பசுக்களைத்தான் காணலே! வேதபாடசாலைன்னு போர்டு போட்டிருக்கு! ஆனா வேதம் படிக்கத்தான் ஆளக்காணோம்!

குழந்தைகள்ளெல்லாம் ஸ்கூலுக்குப் போய் பாணிபட்டு யுத்தம் பத்தி படிக்கிறதுகள். ஆனா நம்ம மூதாதையர் பற்றித் தெரிஞ்சிக்கிற ஆர்வமில்ல. ஆதிசங்கரரைப்பத்தி ஸ்கூலிலே சொல்லித்தர மாட்டா! ஏன்னா அது செகுலர் எஜுகேஷன்! குமார பட்டர் யார்? அவர் என்ன தத்துவம் சொன்னார் கேட்டா நம்ம குழந்தைகளுக்குத் தெரியாது! இதுதான் நிலமை.

பிராமணன் வேதம் படிக்கணும்ன்னுதான் இவ்வளவு வசதியும் ஊர்க்காரா செஞ்சு வச்சிருக்கா! ஆனா பிராமணன் மிலிட்டரியிலே போய் யுத்தம் பண்ணறான். ஹோட்டல் வெச்சு நடத்தறா. வேற வியாபாரமெல்லாம் பண்ணறா. விவசாயம் பாக்கறா. போலீஸ் உத்தியோகம் கூட பண்ணறா. ஆனா, வேதம் சொல்லிக்க மாட்டேங்கறா! இந்த ஊரிலே ஐயங்கார் இருக்கா. அவாளுக்கு வேதமும் சொல்லணும். நாலாயிரதிய்வப்பிரபந்தமும் சொல்லணும்ன்னு வச்சிருக்கு. அவா ரெண்டும் சொல்லறதில்லே! வெறுமே பஞ்சாங்கம் பாத்துண்டு இருக்கா!

ஆனா! என்னிட்ட மறக்காம கார்த்தாலே கேட்டா, ஏன் இந்த வைகை ஆத்திலே குளுக்கலேன்னு. சாயந்திரம் சொல்லறேன்னேன்.

ஆத்துக்கு அக்கரையிலேதான் மாணிக்கவாசகர் பொறந்த பூமி இருக்கு. எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?"

பூகோளம், சரித்திரம் இவையெல்லாம் தெரியாத அப்பாவி ஜனங்கள். ஏதோ பெரியவர் நாலு வார்த்தை பகவத் விஷயமாச் சொல்லுவார். கேட்கலாம்ன்னு வந்தா. மனுஷன் வாரோ வாருன்னு வாரரார். அக்கிரகாரத்து ஜனங்களுக்கு முகத்தில் ஈயாடவில்லை. எப்போ பூஜை ஆரம்பிக்கும்ன்னு காத்திருந்தனர்.

"மாணிக்கவாசகர் புஷ்பவனேஷ்வரரை தரிசிக்க வரார். ஊட நதி ஓடறது. கடக்கலாம்ன்னு காலை வச்சா! பூமிக்குள்ள பூரா லிங்கமா இருக்கு. எவரை தரிசிக்கப் போறோமோ அவர் தலையிலே நடந்துண்டா போக முடியும்? எனவே ஊரெல்லாம் சுத்திட்டு வந்து இந்தக் கோயிலைப்பத்தி பாடி வச்சுட்டுப் போறார். அப்பேர்ப்பட்ட ஊர் இது. இங்க போய் நான் எப்படி நதி நீராட முடியும்? இந்த ஆத்துத்தண்ணிலே அஸ்தியைக் கரைக்கலாம்னா அது புஷ்பமா மாறரது. அவ்வளவு விசேஷம் இங்க.

இனிமேலாவது இந்த ஊர் ஜனங்கள் இந்த ஸ்வாமியின் அருமை தெரிந்து உற்சவங்கள், விழாக்களை ஒழுங்காச் செய்யணும். நான் வரப்ப மட்டும் புருஷசூக்தம் சொல்லிட்டு நாளைக்கு சும்மா இருக்கக்கூடாது. தினமும் சொல்லணும். அப்பதான் மங்களம் நிரந்தரமா இந்த ஊரிலே தங்கும்!"

பூஜை நேரமாகிவிட்டது. ஒத்து ஊதுபவர் மெதுவாக சுருதி கூட்ட ஆரம்பித்தார். அன்று விசேஷமாக பூஜை நடந்தது.

நந்துவிற்கு அவர் சொன்னதில் பாதி புரிந்தது. மீதி புரியவில்லை. ஆனால் அன்றைய சிவ பூஜை அவனுள் ஏதோ ஒன்றைப்புரட்டிப் போட்டது.

0 பின்னூட்டங்கள்: