சோமயாஜுலு



இந்தப் பெயரைக் கேட்டவுடனே நமக்கு 'சங்கராபரணம்' சங்கர சாஸ்திரிகள்தான் ஞாபகத்திற்கு வரும். என்ன நடிப்பு! மானசஸ சஸ்சரரே...என்னும் பாடலில் விட்டுப் போன அடியைத் தூக்கத்திலிருந்து எடுத்துக் கொடுப்பாரே. அடடா! இந்தப்படம் பார்த்த காலத்தில் இசையில் ஆழமான பிடிப்புக் கிடையாது. ஏதோ கொஞ்சம் கேள்வி ஞானம் உண்டு. இந்தப்படப் பாடல் பாலமுரளிகிருஷ்ணா ஒருவரால்தான் முடியும் என்று எண்ணியிருந்த என் அபிப்பிராயத்தை மாற்றி எஸ்.பி. ஒரு உயர்ந்த இடத்தைப் பிடித்தார். பின்னால் எனது ஜெர்மன் நண்பன் பிறந்த நாள் பரிசாக ரவிசங்கர் இசைவித்த நான்கு தொகுப்புகள் கொடுத்தான். அதில் ரவிசங்கர் சிதார் மட்டுமில்லாமல் வாய்ப்பாட்டும் பாடி இசையமைத்திருக்கிறார். அதில் 'ஹே! நாத்!' என்ற பாடலை அவர் ஆரம்பிக்க பின்னால் எஸ்.பி தொடருவார். எஸ்.பி தனது ஆரம்ப காலங்களில் இந்திய அளவில் முத்திரை பதித்திருப்பதைக் காட்டும் பாடல் அது. தியானம் கூட வேண்டுமென்றால் இந்தப்பாடலை ஒருமுறை கேட்டால் போதும்.

தெலுங்கு ஒரு வார்த்தை புரியாமல் படம் முழுவதும் பார்த்தேன். (இதில் இரண்டு மூணுமுறை வேறு!) படம் 'அக்கா' என்ற அழைப்புடன் ஆரம்பிக்கும். அடடா! புரியும் போல என்று உட்கார்ந்தால் அதற்கப்புறம் ஒன்றும் புரியவில்லை! ஆனால் இந்தப்படம் தமிழத்தில் ஒரு புரட்சியே செய்தது!

இந்தப்படம் வந்த பிறகு சோமயாஜுலு என்றால் அய்யர் வீட்டு மாமா என்று ஆகிவிட்டது. சங்கராபரணத்திற்குப் பின் சதங்கை ஒலி, அது இதுவென்று பழசைத்தூக்கிப்பிடிக்கும் படங்களாக வந்து சங்கராபரணம் கிளப்பிய ஆர்வத்தில் மண்ணைப் போட்டுவிட்டது.

கந்தர்வன் மறைந்து விட்டார். சோமயாஜுலுவும் போய் சேர்ந்துவிட்டார். ஒரு டெபுடிக் கலெக்டர் நடிப்பின் ஆசையால் வேலையை விட்டுப்புட்டு 150 படம் நடித்து முடித்திருக்கிறார் என்றால் அது அசுர சாதனைதான்.

சோமயாஜுலு கொல்டி என்றாலும் தமிழகம் ஞாபகம் வைத்திருக்கும்!

0 பின்னூட்டங்கள்: