தமிழுக்கு மதுவென்று பேர்!

திடீரென்று உயிரெழுத்தில் தமிழ் மணம் மதுரை மல்லிகை மணம் போல் வீசத்தொடங்கியுள்ளது. ஏன் ஒரு மொழி பலருக்கு இப்படியானதொரு மயக்கத்தைத் தருகிறது?

ஆராய வேண்டிய விஷயம்!

மொழி என்பது சிந்தனையின் பாற்பட்டது. எனவே மொழியின் மீது காதல், அது தரும் இன்பக்கிளர்ச்சி இவையெல்லாம் ஒரு வகையில் சுய இன்பம்தான். ஒரு மொழியை பெண்ணாக வைத்துப் பார்பதிலிருந்து இதை ஒருவாறு புரிந்து கொள்ளலாம். (உயிரெழுத்தில் உள்ள படம் சரஸ்வதியா? தமிழ் அன்னையா?!!)

பாரதி, பாரதிதாசன் போன்றோர் தனது குடும்பத்தையும் விட்டு மொழிக்காக உயிரைக் கொடுத்தது உளவியல் ரீதியில் ஆராயவேண்டிய சமாச்சாரம். பிராய்டிசம் இதைப்பற்றி என்ன சொல்லும் என்று தெரியவில்லை!

ஆனால் இந்த வகையான இன்பம் கற்றவர் மத்தியில் மட்டுமே உள்ளது என்பது காணத்தக்கது. பாமரனுக்கு தாம்பத்திய இன்பத்திற்கே நேரமில்லாத போது இந்த வகையான சுய இன்பத்திற்கு நேரமிருக்காது. ஒருவகையில் தமிழ் குடி நகரமயமாக்கப்பட்டதின் (urbanisation) விளைவா இது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தமிழனின் சுய அடையாளத்திற்கு, ஒரு கௌரவத்திற்கு தமிழ் மொழி ஆழ்வார்களாலும் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் இன்று உலகமயமாகிவரும் தமிழினத்தின் இரண்டாவது தலைமுறையிடம் இப்படியான அதீத மொழி உணர்வைக் காட்டினால் 'அரசியல்' பிரக்ஞையுள்ள (political neutrality) அவர்கள் இதை 'நாட்சிசம்' (nazism) என்று சொல்வார்கள். ஆனால் நமக்கிது narcissism :-)

0 பின்னூட்டங்கள்: