வேள்வி

எழுத்தென்ற வேள்வி தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.

பிறந்தவுடனே இனிப்பும் கசப்பும் கலந்த லாலிபாப் மிட்டாயை கையில் கொடுத்து தெருவில் விட்டு விடுகிறான் இறைவன். சுவை இனிப்பாக இருக்கும் போது சப்புக்கொட்டிக் கொண்டு வாழ்வை சுவைக்கிறோம். கசப்பு வரும்போது அழுது வழிகிறோம்.

கசப்பும் சுவைதான் என்றறிக.

புத்தன் சொன்னமாதிரி சாவு இல்லாத வீட்டைக் காட்டவியலுமோ? துக்கமில்லாத மனிதன் உண்டோ ? ஒரு வீட்டில் இழவு இன்னொரு வீட்டில் கல்யாணம் என்றுதான் வாழ்வு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒன்றிற்காக ஒன்று நிற்பதில்லை. மனித துக்கத்திற்கு மதி மயங்கினாலோ? சூரியன் சலனப்பட்டாலோ என்ன ஆகும்?

காற்று வீசுகிறது. அது தொடர்ந்து வீசும். அது வேள்வி.
கதிரவன் ஒளி பாய்ச்சும். அது வேள்வி.
கார் மேகம் மழை பொழியும். அது வேள்வி.

எமக்குத்தொழில் கவிதை. அது இயங்கு சக்தி.

0 பின்னூட்டங்கள்: