Truth from above - Jai Barath!


In this image the skies over northern India are filled with a thick soup of aerosol particles all along the southern edge of the Himalayan Mountains, and streaming southward over Bangladesh and the Bay of Bengal. Most of this air pollution comes from human activities. This MODIS image was acquired on December 4, 2001.

However, recent research (Menon, et al. 2002) suggests that the observed trend toward increased summer floods in south China and drought in north China, thought to be the largest change in precipitation trends since 950 A.D., may have an alternative explanation: human-made absorbing aerosols, mainly black carbon soot, that alter the regional atmospheric circulation and contribute to regional climate change. If this interpretation is correct, reducing the amount of anthropogenic black carbon aerosols, in addition to having human health benefits, may help diminish the intensity of floods in the south and droughts and dust storms in the north.

Similar considerations apply to India, which has recently experienced droughts. India's air pollution, because it is also rich in black carbon, has reached the point where scientists fear it may have already altered the seasonal climate cycle of the monsoons.

Web Reference:http://www.gsfc.nasa.gov/topstory/20020822blackcarbon.html

http://news.nationalgeographic.com/news/2003/02/0210_030210_TVdust.html

Antiquity of Tamil

தமிழ்க்குடியின் தொன்மை

கடந்த சில நூற்றாண்டுகள் தமிழுக்கு அதிரிஷ்டமான காலங்கள். 19ம் நூற்றாண்டில் உ.வே.சா, தாமோதரம் பிள்ளை, ஆறுமுகநாவலர் போன்ற பெரியவர்கள் தமிழ் இலக்கியத்தின் தொன்மையை சுவடிகளிலிருந்து பதிப்பித்து பாரதி போன்ற மாபெரும் கவிஞர்களுக்கு ஊட்டசத்து கொடுத்து இன்று நம்மைத் தலைநிமிர்ந்து வைக்க வைத்துள்ளார்கள். இந்த நூற்றாண்டில் உலகம் (இதில் இந்தியாவும் சேர்த்தி) யோசிக்கும் வண்ணம் சிந்து சமவெளி நாகரிகம் திராவிட நாகரிகமென்று அஸ்கோ பர்போலா, ஐராவதம் மகாதேவன் போன்றவர்கள் ஆய்வுகளை முன்வைத்துள்ளார்கள். அது மட்டுமில்லாமல் கல்வெட்டுகள், மட்பாண்ட எழுத்துக்கள் இவைகளிலிருந்து அரிய செய்திகளை எடுத்து அமெரிக்க ஹார்வேர்டு பல்கலைக்கழகத்துடன் சேர்ந்து சங்க காலம் கல்வி கேள்வியில் சிறந்த காலமென்று ஐராவதம் அவர்கள் நிறுவியுள்ளார்கள். இது மிக முக்கியமான ஆய்வு. ஏனெனில் தமிழ்க்குடி 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இன்று முதல் உலகம் என்று கருதும் நாடுகள் போல் இருந்திருக்கிறது என்பது நாம் பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம். மேலும் ஆண்டான்/அடிமை, சாதிய அடுக்குகள் இவை சமூகத்தை இன்று போல் புற்றுநோயாகப் பீடிக்காத காலம் சங்ககாலமென்றும் தெரிகிறது.

அகழ்வாராச்சிகள் புதிய செய்திகளைத் தந்த வண்ணமுள்ளன. நொய்யலாறுச் சான்றுகள் பல அரிய செய்திகளைத் தருகின்றன. தமிழிணைய அறிஞர் இராம.கி நீண்ட காலமாகச் சொல்லி வரும் ஒரு சேதி, தமிழ் பிராமி எழுத்துக்கள் அசோகன் பிராமி எழுத்துக்களைவிட முந்தியது என்பது. அதற்கு சான்று பகர்வதுபோல் திருநெல்வேலிக்கருகில் சமீபத்தில் நடந்துள்ள அகழ்வாராச்சிக்கள் காட்டுகின்றன.

கால்டுவெல் போட்டு வெச்ச பிரிவினைக் கொள்கை இன்றுவரை தமிழகத்தை ஆரியம்-திராவிடம் என்று வெட்டிப்பேச்சு பேச வைத்து உலுப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. சமிஸ்கிருதம் ஐரோப்பிய மொழி என்று சொல்லிவைக்க ஆங்கிலேயனுக்குத் தேவையிருந்தது. நாங்கள் முன்பு இங்கிருந்தோம், மீண்டும் நாங்கள் இந்த மண்ணில் ஆட்சி செலுத்த உரிமையுள்ளது என்று சொல்லும் குள்ளநரித் திட்டமிது. அது புரியாமல் நாமும் அவர்களுடன் சேஎந்து கடந்த ஒரு நூற்றாண்டாக பேயாட்டம் ஆடியாகிவிட்டது. அது உண்மையெனில் ஏன் ஆழ்வார்கள் அப்படிச் சொல்லவில்லை? ஏன் ஆச்சார்யர்கள் அப்படிச் சொல்லவில்லை (ஆழ்வார்கள் எல்லாம் ஐயர்கள் என்று 'அபத்தமாக' யாரும் பேசவேண்டாம்!). பாரதி ஏன் சொல்லவில்லை? இந்திய மண்ணில் கடந்த 20 நூற்றாண்டுகளில் தோன்றிய எந்த அறிஞனும் அப்படிச் சொல்லவில்லையே! ஆனால், கால்டுவெல், மாக்ஸ்முல்லர் என்று வெள்ளைக்காரர்கள் சொன்னது நமக்கு வேதவாக்காகப் போய்விட்டது! இதற்கு ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைப்பது போலுள்ளது மலேசிய அறிஞர் பேராசிரியர் லோகநாதனின் சமீபத்திய ஆய்வுகள். அவரது ஆய்வுகள் இணையப்பக்கங்களில் மண்டிக்கிடக்கின்றன. அதை போற்றி மேம்படுத்த வேண்டியது தமிழர்கள் கடமை.

இதே போல் மனிதன் ஆப்பிரிக்கா காட்டிலிருந்து உதித்து மேற்கும், கிழக்கும் போனான் என்பது பரவலாக நம்பப்படும் ஒரு கொள்கை. இதை இதுவரை ஏன் என்று ஹீனஸ்தாயில் கூட யாரும் கேட்கவில்லை. உலகின் மூத்த மொழியான சீனமும், தமிழும் ஆப்பிரிக்காவில் இல்லை. அது ஆசியாவில் இருக்கிறது. உலகின் மூத்த நாகரீகங்களான சீனமும், இந்தியமும் ஆப்பிரிக்காவில் இல்லை. அவை ஆசியாவிலுள்ளன. உலகின் அத்தனை சமயங்களும் ஆசியாவில் தோன்றியுள்ளன. பின் ஏன் ஆசியா மனித இனத்தின் தொட்டிலாக இருந்திருக்கக்கூடாது? அபசாரம்! இப்படியெல்லாம் கேட்கலாமோ? கேட்கவேண்டும். அது சுதந்திரமான இந்த நூற்றாண்டு நமக்கு அளித்திருக்கும் உரிமை. மலேசிய தொழில்நுட்ப வல்லுநர் திரு.சத்யா இவ்வாய்விற்கு பலம் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது கருத்துக்கள் தொடர்ந்து இ-சுவடியில் வந்த வண்ணமுள்ளன. இன்னும் யாருடைய உத்திரவிற்கு காத்துக் கொண்டு தமிழர்கள் காத்து இருக்கிறார்கள்? இந்நேரம் இகோட்பாடுகள் பற்றித் தமிழர்கள் ஒரு புயலைக்கிளப்பியிருக்க வேண்டாமோ? காலனித்துவ தாழ்வு மனப்பான்மையின் பிடி இன்னும் தளரவில்லை!

நம் எல்லோரையும்விட ஈழத்துத் தமிழர்களுக்கு தமிக்குடியின் தொன்மை மீது ஒரு தேவை இருக்கிறது. யூதர்கள் போல் இன்று நாடிழந்து விரட்டப்பட்ட நிலையில் உலகளவில் தமிழ்க்குடியின் தொன்மை பற்றிப் பேசி இலங்கை தமிழர்களின் இருப்பிடமென்று காட்டவேண்டியுள்ளது. புத்திசாலித்தனத்தில் தமிழர்கள் என்றும் சோடை போனதில்லை. 19ம் நூற்றாண்டிலிருந்து மேற்குலகு (குறிப்பாக இங்கிலாந்து) சென்ற இலங்கைத்தமிழர்கள் செல்வந்தர்களாக வாழ்கிறார்கள். கடந்த 20 வருடங்களுக்குள் அகதிகளாகச் சென்ற தமிழர்களின் பொருளாதாரமே பொறாமைப்படுமளவில் உள்ளது. இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு போராட்டத்திற்குப் போகிறது என்றாலும், அதிகளவு வீண் செலவில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. வரதட்சணை ஐரோப்பாவில் இப்போது பேஷனாகிவிட்டது. மாப்பிள்ளைக்கு மெர்சிடஸ் யார் கேட்டது? சண்டை போட்டுக்கொண்டு ஒன்றுக்கு இரண்டு என்று கோயில் கட்டுகிறார்கள். ஆயிரம் கோயில் நாட்டலைவிட ஆய்விற்குச் செலவிடுவது சிறந்தது என்று பாரதி சொல்லிப்போயுள்ளான். ஏன் ஈழத்தமிழர்கள் ராக்கபெல்லர் அறவாரியம் போல் ஒன்றைப்பற்றி இதுவரை யோசிக்கவே இல்லை? இன்று அமெரிக்கா இத்தனை பெரிய நாடாக உள்ளதென்றால் அது செல்வந்தர்கள் கல்வி நிறுவனங்களில் இட்ட மூலதனத்தினால் என்பது பள்ளிப்பாடமாயிற்றே. அதுமட்டுமில்லை, தென்னாப்பிரிக்கத் தமிழர்களும் தமது தமிழ் அடையாளம் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள். காசுள்ளவர்கள் சேர்ந்து ஒரு உலகத்தமிழ் கல்வி அறக்கட்டளையென்றை நிறுவி இம்மாதிரி ஆய்வுகளுக்கு பொருளாதார ஆதரவு தந்தால்தான் தமிழனின் ஆதிப்பெருமை முறையாக அறியப்படும். அரசுகளை நம்பி நாம் காத்திருக்க முடியாது. அமெரிகாவில் யாரும் அரசாங்கம் செய்யவில்லை என்று அங்காலாய்த்துக் கொண்டிருப்பதில்லை. பின் ஏன் நாம் வாளாவிருக்கின்றோம்?

Internet-the new mindscape in Tamil Literature (ARAm thiNai)

இணையம் வழங்கும் ஆறாம்திணை

தமிழ்த் திணைகள் பற்றி பள்ளிக்காலத்திலிருந்து படித்து வருகிறோம். கொஞ்சம் கூர்மையுடன் யோசித்தால் திணைக்கோட்பாட்டை இணையத்தமிழுக்கு எளிதாக வழங்கலாம். ஆறாம்திணை என்ற மின்னிதழ் வந்தவுடன் அதன் முக்கியத்துவத்தை அவ்விதழ் கொண்டு வந்த முதல் அச்சு இதழில் வழங்கினேன். அதைக் கோட்பாட்டளவில் வளர்த்து பரவலாகப் பேச வேண்டுமென்று முனைவர்.நிகலோஸ் (சிங்கைப் பல்கலைக்கழகம்) என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டார். அதன்படி, சென்னை சென்ற போது தமிழ் இலக்கியச் சிந்தனை வட்டம் என்னைப் பேச அழைத்தபோது காந்தி ஸ்ரீநிவாஸ் அரங்கில் இது பற்றி தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் பேசினேன். அதற்கு நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. திரு.சுஜாதா, திருப்பூர் கிருஷ்ணன், யோகநாதன், மல்லிகை டோ மினிக் ஜீவா போன்ற மூத்த எழுத்தாளர்கள் அவ்வரங்கில் இருந்தனர். பின்னர் இது பற்றி விளக்கமாக படங்களுடன் தமிழினி 2000 மாநாட்டில் பேச முடிந்தது. அப்போது இக்கோட்டின் முக்கியத்துவம் பற்றி நான் எடுத்துச் சொல்வது பற்றி சுஜாதா புகழ்ந்து பேசினார். மலேசியாவில் தமிழ் இணையம் 2001 மாநாட்டை ஒட்டி பினாங்கில் நடந்த செய்மதிக் கருத்தரங்கில் மிக விரிவாக இது பற்றிப்பேசினேன்.

இப்பேச்சுக்களின் சாரமாக எழுந்த என் கட்டுரை உத்தமம் அமைப்பு வெளியிட்டிருக்கும் "மின்மஞ்சரி" என்னும் இதழில் வெளியாகியுள்ளது.

இது பற்றிய பரவலான ஒரு எண்ணவலை தமிழ் அறிஞர்களிடம் உருவாகவேண்டும் என்பதே என் எண்ணம். ஒரு கோட்பாட்டை முன்வைத்து அதன் குறை நிறை பற்றிப் பேசுவது ஆய்வது அறிவியல் செயல்முறை. மொழியியல் என்பது ஒரு அறிவியல்துறையாகிவிடுகிறது. எனவே தமிழ் அறிஞர்கள் இது பற்றிப் பேசவேண்டுமெனக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

Buddha Jeyanthi Greetings

இன்று புத்த ஜெயந்தி. சித்தார்த்த கௌதம புத்தன் பிறந்து 2000 சொச்சம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டன. இந்தியாவிலிருந்தால் "பத்தோடு பதினொண்ணு, அத்தோட இதுவொண்ணு" ன்னு ஆகியிருக்கும். இங்கு அப்படியில்லை. மேற்கு உலகிற்கு யேசு எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் புத்தர் இங்கு. கீழுலகம் முழுவதும் சொர்க்கம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டால் இந்தியா பக்கம் கைக்காட்டுகிறது. இந்தியா இன்றும் கூட புண்ணிய பூமிதான். என்ன மேலாண்மை கொஞ்சம் குழப்படியாக இருக்கிறது :-) பாரதி சொல்லும் "கலகத்தரக்கர்" பலர் இந்திய மனதினுள் புகுந்து குழப்படி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நம் எல்லோரின் குழப்பம் தெளிந்து சிந்தை தெளிவுற இப்பெருநாளில் வாழ்த்துகிறேன்.

வள்ளுவன் வாழ்ந்த காலத்தில், மணிமேகலை நம் மண்ணில் உலாவிய காலத்தில் புத்த ஜெயந்தி தமிழ்நாட்டில் மிக விமர்சையாகக் கொண்டாடப்பட்டிருக்கும். இப்போது பௌத்தம் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. ஆனால் என்ன? புத்தனின் போதனைகள் வேறு வடிவில் இன்றும் நம்மிடையே வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

என் அன்பான புத்தஜெயந்தி வாழ்த்துக்கள்.







Visit my Third Eye

Poetry exists in many different forms. Visit my Photoblog named Third Eye. It's in English. You are welcome to join my globe trotting. Please do leave your comments. Indeed I need to thank Blogger.com and Picasa Inc. for this very generous service.


Smiling Buddha! No offence, please. This is the Korean way of commradship with Buddha! (piles of lanterns in the background)
Photo by N.Kannan


Buddha's Birthday is on Wednesday. Korea is getting ready for a big festival. Buddha Jeyanthi is a national holiday here!
Photo by N.Kannan


சில்சிந்தோத்தீவின் கரையிலிருந்து மறையும் மாலைச்சூரியன்Posted by Helloby N.Kannan

வைகைக்கரை காற்றே!......044

ரெங்காமாமி நந்துவின் இல்லத்திற்குள் மிக அடக்கத்துடன் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள். மெலிசலான தேகம். அது இயற்கையாகவே அப்படியா இல்லை அவளுடன் ஒட்டிக்கொண்டுவிட்ட ஏழ்மையின் காரணமாகவா என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவள் அதிகம் பேசமாட்டாள். கணவன் இல்லை, தானொரு விதவை என்ற சமூகம் அவள் மீது சுமத்திய தாழ்வு மனப்பான்மை காரணமாக இருக்கலாம். அவளுக்கு இரண்டு பசங்கள். பெரியவன் சடகோபன், சின்னவன் துரைசாமி. பெரியவன் செல்லம்மா கிளாஸ். துரைசாமி படித்திருந்தால் நந்து வகுப்பு. ஆனால் ரெங்காமாமியால் ஒரு பையனைத்தான் படிக்க வைக்க முடிந்தது. அவள் விதவை என்பதால் மிகவும் கவனமாக ஊரில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. தனியாக தனது இரண்டு குழந்தைகளுடன் வாழும் போது ஊரின் ஒரு சொல்கூட தன்மீது விழுந்துவிடக்கூடாது என்று கவனமாக இருப்பதால் எப்போதும் தணலாக இருப்பாள் ரெங்காமாமி. சின்னத் தவறு என்றாலும் துரைசாமி முதுகு வீங்கிவிடும். இரண்டு பையன்களையும் மிக்க பணிவுடன் வளர்த்தாள். எந்தவொரு அகம்பாவமும் ஒட்டிக்கொள்ளாதவாறு அவர்கள் வளர்க்கப்பட்டனர். அது அவளுக்கு அவசியமாகப்பட்டது. அவள் வாழ்விற்கு ஊரை நம்பியிருந்தாள். மற்றவர் வீட்டு வேலை கொடுப்பதால் அவள் பிழைப்பு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தவறியும் பிள்ளைகள் மற்றவர்களுடன் வம்புச் சண்டையில் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தாள். அது அவள் பிழைப்பைக் கெடுத்துவிடும். என்ன பெரிய பிழைப்பு? கல்யாணம்-கார்த்திகை என்றால் நாலு வீட்டிற்கு முருக்கு பிழிஞ்சு கொடுப்பது, தட்டை, சீடை பண்ணிக்கொடுப்பது, பிற சமையல் வேலைகளைச் செய்வது இதுதான். இதுதான் அவளுக்கும், அந்தக்காலத்துக் கிராமத்துப்பெண்களுக்கும் தெரிந்த தொழில்!

ரெங்காமாமி ஒருவகையில் நந்துவிற்கு தூரத்து உறவு. இவர்கள் வீட்டிற்கென்று வரும் போது ரங்கா இளகிவிடுவாள். அது இவர்கள் வீட்டு ராசி! வரும் போதே நந்துவின் கன்னத்தைத் தடவிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். அம்மாவிற்குத்துணையாக இருப்பதே துரையின் கடமையாகப் போய்விட்டதால் அவனும் கூட வந்திருந்தான்.

'உங்காத்துக்கு வரும் போதுதான் அம்மா சுயமா இருக்கா. அப்பதான் முகத்திலே சிரிப்பே வருது. எனக்கு அடிவிழாமலும் இருக்கு" என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான் துரை. நந்துவைப் பார்க்க துரை வயதிற்கு மீதிய முதிர்ச்சியுடனிருந்தான். அது வாழ்வு அவனுக்குத்தந்த பாடம். ரெங்காமாமிக்கு நந்து போன்ற குழந்தைத்தனம் மாறாத குழந்தைகள் தேவையில்லை. தனியாக உழலும் அவள் வாழ்வை நிமிர்த்தக்கூடிய 'ஆண்' பிள்ளைகள் தேவைப்பட்டனர். துரையைப்பொறுத்தமட்டில் நந்துவின் விளையாட்டுத்தனமெல்லாம் படோ டாபங்கள். வாழ்வு அவன் பால பருவத்தை அநியாயமாகப் பிடுங்கிவிட்டது.

கோகிலம் ஒரு நல்ல தோழி. கொல்லைப்புற ராக்கு, கோடையில் மாம்பழம் விற்கவரும் தனம், அப்பாத்துரை அய்யர், சித்தியாவின் சகலை ரெங்கனாதமாமா என்று எல்லோரும் வந்தால் அம்மாவிடம் அரைமணி நேரமாவது இருந்து பேசாமல் போகமாட்டார்கள்.

அண்ணா வெடிக்கையாகச் சொல்வார், 'இந்த ஊர் சௌந்தர்யநாயகி போல் கோகிலமும் ஒரு சுதந்திராதேவி. அவளுக்கென்று ஒரு தனி ராஜ்ஜியம்!' என்று. அது உண்மைதான். இந்த ராஜ்ஜியத்தில் குல வேறுபாடு கிடையாது. பணக்காரன் ஏழை என்ற வேறுபாடு கிடையாது. அம்மாவின் முக்கியமான வணிகர்களுல் ஒரு முஸ்லிம் வியாபாரியுமுண்டு. அவர்தான் செண்ட் விற்கும் பாய். அவர் வந்தால் வீடே மணக்கும். 'அம்மா இருக்காங்களா?' என்று பாய் வந்துவிட்டால் எல்லோரும் ஓடிவருவர். அவர் மலேசியா, சிங்கப்பூர் போன்ற இடங்களிலிருந்து செண்ட் கொண்டுவருவார். வகை, வகையான வாசனாதி திரவியங்கள், வகை, வகையான குப்பிகளில்!லவைகளை அவர் அடுக்கிக்கொண்டு வரும் வளையல் பெட்டி போன்ற ஒன்று பார்க்கவே நேர்த்தியாக இருக்கும். வேடிக்கை பார்க்கவரும் நந்துவின் கன்னத்தில் ஏதாவது பாட்டிலின் குப்பியை லேசாகத்தடவி விடுவார். அன்றைக்கு முழுவதும் நந்துவிற்கு அக்கிரஹாரத்தில் முத்த மழை பொழியும். காரணம் அவனது 'ஆப்பிள்' கன்னம் கம, கமவென்று வாசனையடித்து மாமிகளை இழுப்பதால்!

அம்மாவிற்கு கொலு பொம்மை பிடிக்கும் என்பது பொம்மை விற்பவர்களுக்கு மட்டும் தெரியும் ரகசியம். எங்கிருந்தோ வகை, வகையான பொம்மைகளைக் கொண்டுவருவர். அம்மாவிடம் ஒரு பெரிய பொம்மைக் களஞ்சியமே இருந்தது. அதுவெல்லாம் ரேழிக்கு மேலேயிருக்கும் சேந்தியில் இருக்கும்.

"அம்மா! நான் போய் பரிட்சை முடிவைப்பாத்துட்டு வரேன்!" என்று கூவினான் நந்து.

ரெங்கா மாமியை நோக்கி துரை தானும் போய்வரலாமா என்று கேட்டான். அப்போதுதான் மாமி தேன்குழலுக்கு மாவு பிசைந்து கொண்டிருந்தாள். எல்லாம் முடிய பல மணி நேரமாகும். துரை அதுவரை என்ன செய்வான்? பாவம்!

"நீ பெரிசா படிச்சு கிழிக்கறே! இப்ப போய் முடிவு பாத்துட்டு வர!" என்றாள் ரெங்கா.

"டீ! சும்மா இரு ரெங்கா! பாவம்! அவனுக்கு ஏனோ படிக்க கொடுத்து வைக்கலை, ஆனாலும் பள்ளிக்கூடம் போகக்கூடாதுன்னு எங்கயாவது எழுதி வச்சிருக்கா என்ன? அது சரி, சடகோபன் நன்னா படிக்கிறனா?" என்றாள் கோகிலம்.

"அவனுக்கென்ன? என்னோட சரியான போட்டியே இந்த சடகோபன்தான்!" என்று உள்ளிருந்து செல்லம்மா பதிலளித்தாள்.

இதற்குள் துரையும், நந்துவும் பள்ளிக்குள் சென்று விட்டனர். பெரிய கதவு விடுமுறைகளில் திறந்திருக்காது. பெரிய பையன்கள் சுவரேறிக் குதித்து உள்ளே போய்விடுவர். குட்டைப்பசங்கள் நுழையத்தோதாக பள்ளிச் சுவரில் ஒரு பெரிய ஓட்டையை இவனது முன்னோடிகள் ஏற்படுத்திவிட்டுப் போயிருந்தனர். நிருவாகத்திற்கும் அதுவே சௌகர்யமாக இருந்தது.

தேர்வு முடிவுகள் பேப்பரில் டைப் அடிக்கப்பட்டு கரும்பலகையில் ஒட்டப்பட்டு அது மாணவர்கள் கண்னுக்கெட்டும் தூரத்தில், ஆனால் கைக்கெட்டாத தூரத்தில் கம்பி போட்ட ஹெட்மாஸ்டர் ரூம் கதவிடுக்கிலிருந்து பார்க்குமாறு ஒட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரே கூட்டம். நந்துவிற்கு அங்கிருந்து பார்க்கமுடியவில்லை. துரைச்சாமி நந்துவை தன் முதுகில் சுமந்து 'இப்போது தெரிகிறதா பார்?' என்றான். இவன் வகுப்பைக் கண்டுபிடித்து, ஒவ்வொரு பெயராக வந்து, நந்துவின் பெயர் இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதற்குள், பெரிய பையன்கள் எல்லோரையும் தள்ளிக்கொண்டு ஜன்னலருகே போய்விட்டனர். நந்துவும், துரையும் 'தொபால்' என்று கீழே விழுந்து கிடந்தனர்!

"டேய்! அய்யர் வீட்டுப்பசங்களெல்லாம் ஏண்டா இங்க வந்து வயித்தெரிச்சலைக் கொட்டிக்கிறீங்க! நீங்கதான் 'பாஸ்' ன்னு பரிட்சை எழுதும் போதே தெரியுமே. எங்களுக்குத்தானடா இந்தக் கரும்பலகையே! உங்களுக்கெதுக்குடா? வீட்டுக்கு ஓடுங்கடா! என்று விரட்டி விட்டனர்.

நந்து துரையைப்பாத்து போய்விடலாம் என்று கண் ஜாடை காட்டினான். 'ஏண்டா! பெரிய பசங்கன்னா இதுவோ?' என்று சட்டையை மடக்க ஆரம்பித்தான் துரை. அவனை அப்படி தள்ளிக்கொண்டு வந்து நந்து அவனுக்கு விளக்கினான்.

"டேய் துரை! நோக்குத்தெரியாது. இவன் அண்ணனை நாலாவது தடவையா பெயிலாக்கிட்டா. அவன் என்ன செஞ்சான் தெரியுமோ? போன ஹெட்மாஸ்டர் வயித்திலே கத்தியைப் பாய்ச்சுட்டான். இவளாள்லாம் பெரிய ரௌடி. நமக்கேன் வம்பு? நாளைக்கு வந்து பாத்துட்டா போச்சு!'

துரை இவனுக்கு ஆறுதலாக இருக்கட்டுமேயென்று பாண்டி கடையில் கடலை மிட்டாய் வாங்கித்தந்தான். அப்போதுதான் துரைக்கு கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றியது,

"இதச் சொல்லலையே! அவன ஏன் நாலு முறை பெயிலாக்கினா?"

"அவன் நன்னா 'போல் வால்ட்' தாவுவான். அவன விட்டா இந்தப்பள்ளிக்கு வேற ஆள் கிடையாது!"

வலைப்பதிவுகளுக்கான வலைப்பதிவிற்கான வலைப்பதிவு!

மார்ச் மாத வலைப்பூ ஆசிரியர் முனைவர் ஆர்.செல்வராஜ் அவர்களின் குறிப்பு

ஒரு சிலர் தமது ஒரே பதிவை இரு பிரதிகளாய் வைத்திருக்கிறார்கள். அதை ஒன்று என்று தான் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். டிஸ்கி, யூனிகோடு என்று இரு முறைகளிலும் வேண்டும் என்று ஆரம்ப காலத்தில் கண்ணன் போன்றவர்கள் எண்ணியிருக்கலாம். ஆனால், அந்தப் பரிசோதனை முயற்சி இன்னும் எதற்கு? யூனிகோட்டிற்கு மாறி விடலாமே. இன்னும் சிலர் (சந்திரவதனா, மதி, மீனாக்ஸ், முத்து) ஒருவரே பல பதிவுகள் வைத்திருக்கிறார்கள். வெவ்வேறு வகையான எழுத்துக்களுக்கு வெவ்வேறு பதிவுகள் இருப்பது வசதி தான். ஆனால் அது ப்ளாக்கர் போன்ற பதிவு நிரலிகளின் "பகுதிகள்" வசதி இல்லாத குறைபாடே. அதை விரும்புவோர் நியூக்ளியஸ், மூவபிள்-டைப் (சுரதாவின் யாழ்.நெட்) போன்ற நிரலிகளுக்கும் பதிவு வசதிகளுக்கும் சென்று விடுவது நல்லது. ஒருவரே பல பதிவுகள் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றும் நான் சொல்லவில்லை. எழுதுகிற நாட்கள் அதிகமில்லை என்கிற போது அவற்றைத் தனித்தனியே வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லையே என்று தான் எண்ணுகிறேன்.

இரண்டு பதிவுகள் திரு.செல்வராஜிற்கு அலுப்புத்தந்தாலும் அது வாசகர்களைக் கணக்கில் கொண்டே அப்படி அமைகிறது. என் எழுத்தை ஆர்வமுடன் வாசிக்கும் பலருக்கு யுனிகோடு இன்னும் கண்ணாமூச்சி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் இணைய டெக்கிகளெல்லாம் ஒன்று மைக்ரோ சாஃப்ட், இல்லையெனில் லினெக்ஸ். மருத்துக்கூட ஒருவரும் மெக்கிண்டாஷ் பயனாளரில்லை. நான் ஒருவந்தான் மெக்கிண்டாஷ் வலைப்பதிவாளர். மெக்கிண்டாஷில் தமிழ் யுனிகோடு தெரியாது ஆனால் தஸ்கி அழகாகத் தெரியும் என்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? மெக்கிண்டாஷின் தாரக மந்திரமே 'மற்றவர்களிடம் கரிசனத்துடன் இரு' என்பதுதான். எனது தஸ்கிப்பதிவு இந்த கரிசனத்தின் விளைவுதான். இங்கு வரும் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு வேண்டப்பட்டவர்கள்தான். அவர்கள் காற்றுப்போல் திரைச்சீலை அசைவு கூட இல்லாமல் போனாலும், இரண்டு வரி எழுதிவிட்டுப் போனாலும் அவர்கள் என் மீது அக்கறை காட்டுகின்றனர் என்று பொருள். அவர்கள் மீது நான் கரிசனப்படுவது தவறா?

அடுத்து, ஒருவரே பல வலைப்பதிவுகள் வைத்திருப்பதால் தவறில்லை. அவைகளின் வாசகர் வட்டம் தனி என்று தோன்றுகிறது. ஐஸ்வர்யராய் படத்துடன் (ஜில்...) பக்கத்திலே பாசுரமடல் வருவதை சிலர் விரும்பாமல் இருக்கலாம். எனவே வெஜிடேரியன் செக்ஷன், நான்-வெஜிடேரியன் செக்ஷன் என்று பிரித்துவிடுவது மேல்.

தமிழில் எத்தனை வலைப்பூக்கள் என்னும் போது இதுமாதிரி வலைப்பூக்களை ஒட்டுப்பூக்கள் (ஹைபிரிடு) வகையில் சேர்த்துவிடலாம். வேர் ஒன்றாக இருந்தாலும் மலர்கள் வெவ்வேறு!

கொசுறு: மறந்து கூட இதுவரை ஒருவரும் எனது யுனிகோட் வலைப்பூவில் பின்னூட்டம் செய்ததில்லை. ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது!!

Desikan joins the Bandwagon

ஒரு வழியாக தேசிகனும் நமது வலைப்பூ திருக்கோஷ்டியில் சேர்ந்துவிட்டார். தேசிகன் யார் என்றா கேட்கிறீர்கள்? இவரொரு அற்புதமான ஓவியர் ஆனால் தமிழ் தகவல் தொழில் நுட்ப டெக்கி! நன்றாக எழுதுவார். இப்போது வலைப்பூ தொடங்கியிருக்கிறார். இவரது ஓவியங்கள் அதில் இடம் பெறும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். இதுவரை தங்கமணி ஒருவர்தான் தேர்ந்த ஓவியங்களைத் தமது பதிவில் வெளியிட்டு வந்தார். அவை அவர் வரைந்த ஓவியங்களாவெனத் தெரியவில்லை! ஆனால் தேசிகன் தமது ஓவியங்களைத் தரப்போகிறார். அவர் சுஜாதாவைப் பார்த்த கதையுடன் ஆரம்பித்து இருக்கிறார். சுவாரசியாக உள்ளது.

வைகைக்கரை காற்றே!......043


இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் தமிழகத்தின் சரித்திரத்தையே மாற்றும் என்று அப்போது யாருக்கும் தெரியாது. உதயசூரியன் எழுவதற்கான கருக்கல் அறிகுறிகளவை என்று யாருக்குத்தெரியும்? அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் மதுரையில் அமைவதாக இருந்து கிழக்கு மூலைக்குப் போய்விட்டது. ஆனால் மதுரையில் இருந்தால் எப்படி அறியப்பட்டிருக்குமோ அதுபோலவே சிதம்பரம் போனபின்பு இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தால் அறியப்பட்டுவிட்டது. சேது கல்லூரிப்படிப்பு அங்கு போவதற்கு இந்தி எதிர்ப்பும் ஒரு காரணம். லாரியில் அள்ளிப்போட்டுக் கொண்டு போனபின் பசங்களை நன்றாக சாத்திவிட்டு, இனிமேல் இவ்வாறு செய்யமாட்டேன் என்று மன்னிப்புக் கடிதம் வாங்கிக்கொண்டு காவல் நிலையத்திலிருந்து விட்டு விட்டனர். ஆனாலும் சேது முதற்கொண்டு எல்லோருக்கும் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் ஜெயிலுக்குப் போய் வந்தால் கிடைக்கும் மரியாதை கிடைத்தது. இளையர்களின் தலையெழுத்தையே அது மாற்றியமைத்துவிட்டது.

ஆனால் நந்துவின் வளர்ச்சி வேறு போக்கில் கோக்குமாக்காகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஹிந்தி வாத்தியாருக்கு வேலை போயிற்று. கெஞ்சிக்கூத்தாடிய போது அவரை ஓவிய ஆசிரியராகப் போட்டுவிட்டனர். பாவம்! மகாலிங்கம் சாருக்கு ஹிந்தி தவிர ஒன்றும் தெரியாது. மகா சாது அவர். எனவே அவர் வகுப்பு வருகிறதென்றால் பாடம் ஒன்றுமில்லையென்று பொருள். அவர்களைச் சத்தமில்லாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான் அவர் வேலை! பசங்கள் சத்தமில்லாமல் பல வேலைகள் செய்வார்கள் அந்த வகுப்பில். மோட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நந்துவின் மடியில் பாலு ஒரு பத்திரிக்கையைத் தள்ளினான்.

"டேய் இது மஞ்சப்பத்திரிக்கை. யாருக்கும் தெரியாம படிச்சுட்டுத்தா! என்றான். நந்து அதை எடுத்துப் பார்த்தான். அது மகா மட்டமான காகிதத்தில், மசி கொட்டி மட்டமான அச்சில் வந்த ஒரு பளுப்புப் பத்திரிக்கையாக இருந்தது. பாலுவிற்கும் இவனுக்கும் பல இரகசிய உடன்படிக்கைகளுண்டு. அவன் கொடுத்தால் அதில் ஏதாவது இருக்கும் என்று நந்து வாசிக்க ஆரம்பித்தான். வாசிக்க, வாசிக்க உடம்பு சூடேற ஆரம்பித்தது. லாலா நெய் மிட்டாய்க்கடைக்காரனெல்லாம் வேசிகளிடம் போய் இப்படித்தான் வேலை விடுவார்களா? நந்துவிற்கு குலோப்ஜான் பிடிக்கும். இந்தக்கதையில் குலாப்ஜாமுனுக்கு வேரொரு பயன்பாடு உண்டென்று தெரிந்து கொண்டான் நந்து. ஆனால் அது பல்லி முட்டை கதை போல் இவனால் செய்ய முடியாத எட்டாக்கனியாகப் பட்டது. பலாவான பல படங்கள் இருந்தன. தெளிவற்ற நிலையில் இப்படி இருக்கக்கூடுமோ? அப்படியிருக்கக்கூடுமோ? என்று கற்பனை வெறி தூண்டும் படங்களாக அவையிருந்தன! நந்து தொடையிடுக்கில் வைத்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது பக்கத்தில் மகாலிங்க சாரும் வாசித்துக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல் போய் விட்டது. 'என்ன நந்து முடிச்சிட்டியா? இத இப்படிக் கொடு!' என்றார் வாத்தியார். அவ்வளவுதான் நந்து ஒண்ணுக்குப் போகாத குறைதான். பாலுவைப்பார்த்தான். கொடுத்தால் கொன்னுவிடுவேன் என்று சைகை காட்டினான். வாத்தியார் கேட்கும் போது எப்படிக் கொடுக்காமல் இருக்க முடியும்? கொடுத்துவிட்டான்! கொஞ்ச நேரம் கழித்து சார், நந்துவைப் பார்த்து, 'இதெல்லாம் உனக்கெதற்கு? நீதான் சமத்துப் பையனாயிற்றே! யாரோட கைங்கர்யம் இது?' என்று கேட்டார். மீண்டும் நந்து பாலுவைப்பார்த்தான். காட்டிக்கொடுத்தால் கொன்னுடுவேன் என்றான். என்ன இழவுடா இது! என்று அலுத்துக் கொண்டு, 'வழியில் கிடந்தது சார். கிழிச்சுப்போட்டுடட்டுமா?' என்றான். வாத்தியார் அதற்கு, 'பள்ளியில் போடக்கூடாது. எனவே நானே வழியில் குப்பையில் போட்டுவிடுகிறேன். வீட்டுக்கணக்கு போட்டியோ? அதைச்செய் இப்போது!' என்றார். கதையில் வரும் சுந்தரவல்லி அடுத்து என்ன செய்திருப்பாள் என்ற கற்பனையில் நந்து மூழ்கிவிட்டான்.

நந்துவிற்கு இப்போதெல்லாம் இனம் புரியாத இன்ப உணர்ச்சிகள் அவ்வப்போது வந்து வாட்டத்தொடங்கின. அது காலா காலம் தெரியாமல் வந்து வதைத்தது. பரிட்சை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது, இரண்டு கேள்விகளுக்கிடையில் உடலெல்லாம் ஒரு உணர்ச்சி பரவும். தொடையை இறுக்கிக்கொண்டு அப்படியே 'ஙே' என்று விழிப்பான் இல்லை கண்ணை மூடுவான்! அரையாண்டுப் பரிட்சைக்கு கண்காணிப்பாளராக வந்த முத்துராமன் சார் இவன் படும் அவஸ்தையைப் பார்த்துவிட்டு பயந்துவிட்டார். 'என்னடா கண்ணா? ஏதாவது பிரச்சனையா? உதவி வேணுமா?' என்று கேட்டார். நந்துவிற்கு எப்படிப் பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. 'இல்லை சார், உள்ள எறும்பு கடிச்சிருச்சி போலருக்கு' என்று சிரித்தான். 'வெளியே போய் என்னன்னு பாத்துட்டு வா!' என்றார். வேறு வழியில்லாமல் நந்து ஒருமுறை ஒண்ணுக்குப் போயிட்டு வந்து தேர்வைத் தொடர்ந்தான்.

நாகராஜன் சார், அறிவியல் பாடம் நடத்தும் போது நாளமில்லாச் சுரப்பிகள் பற்றிச் சொல்லியிருந்தார். அவை இவனுள் சுரக்க ஆரம்பித்துவிட்டன என உணர்ந்தான். உண்மையில் குஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு குழந்தைகள் சிரிக்கும் போதே அது நாளாமில்லாச் சுரப்பிகளின் சிரிப்பு என்று அவனுக்கு எப்படித் தோன்றாமல் போயிற்று. அந்தக் கிராமத்தையே இச்சுரப்பிகள் பாடாபடுத்துவதை நந்து கண்டான். எலக்ட்ரிக் ஸ்ரீநிவாசன் பெண் பெரியவளான பின் சும்மா வீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு மத்தியானம் கூடும் நாய்க்கலவையை ரகசியமாய் ரசித்திக்கொண்டிருக்கிறாள். புதிதாக வந்த போலீஸ்காரர் மகள் மாலை வேளைகளில் மார்பை இழுத்து, இழுத்துக் கொண்டு ஆத்தாங்கரைக்கு எதற்குப் போகிறாளென்று இராமலிங்கம் சொன்னபோதுதான் அதுவும் சுரப்பிகளின் வேலை என்று புரிந்தது. விடுதி அய்யங்காரத்துப் பொண்ணு சிரிச்சு, சிரிச்சுப் பேசிண்டு லியாகத் அலிகானுடன் ஊரைப் பகைத்துக் கொண்டு தோப்பினூடே போவதும் இதன் வேலைதானோ? ராக்கு வீட்டுச் சேவல் நொடியில் கோழியைப் புணர்ந்து விட்டுப் போகிறது. ஆனால் புரட்டாசி நாய்களுக்கு இந்த விவரம் தெரியாததால் மாட்டிக் கொண்டு பசங்களிடம் கல்லெறி படுகின்றன. இந்தக்கழுதை வெறும் சுவரைப்பார்த்துக் கொண்டு என்ன நினைக்குமோ? அதற்கு அப்படியொரு உணர்ச்சி வருகிறது! இந்தப்பன்றிகள் படுத்தும் பாடு, என்ன கத்தல், என்ன உணர்ச்சி? அது என்ன சின்ன சிவப்பு திருகாணி? இந்தக் கோயில் காளையாய் பிறந்தால் ஜாலிதான். எந்தத்தடையும் கிடையாது. கோனாரு கோவாலு செவலைக்கு சிணையேற்ற காளையைக் கொண்டுவருவான். பாவம் இவங்க வீட்டுப்பசு பயத்தில் நீர் கழியும். இத்தனையும் நாகராஜன் சார் சொல்லும் நாளமில்லாச் சுரப்பிகளின் வேலை! பாலு முன்பு போல் அரைப்பிளேடு வேலை செய்வதில்லை. வேறு கிளாசுக்குப் போய்விட்டான். மாரல்/ஓவியப் பீரியடிலே இவன் வகுப்பிற்கு வருவான். வரும் போது கட்டாயம் இன்பக்கதைகள் சொல்லுவான்.

சித்தியா தன் முழு உழைப்பையும் போட்டு ரங்கநாதர் கோயில் கட்டுவதில் ஈடுபட்டிருந்தார். கோவில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருவாகி வந்தது. அதற்காக நிறைய தட்டி கட்டிய மறைவிடங்கள் உருவாகின. அதை ரங்கநாதர் பயன்படுத்தினாரோ இல்லையோ, நந்து பயன்படுத்தினான். சங்கரோட தங்கை கிரிஜா இவனிடம் ஈஷிக்கொள்வாள். கொய்யாமரத்தாத்து கோமளமும் கூட விளையாட வருவாள். இவர்களின் விளையாட்டுக்கூடம் பின்னால் ரங்கநாதர் சந்நிதியாக மாறவிருக்கிறது. ஆனால் இந்த விளையாட்டை யாரோ பார்த்துவிட்டு வீட்டில் கோள் சொல்லுவரென்று அவனுக்குத் தெரியுமோ?

"அம்மா! நந்து கோயில்ல என்ன செஞ்சுண்டு இருந்தான் தெரியுமா?" என்று இவன் வீட்டில் நுழையும் சமயம் பார்த்து கமலா பிரஸ்தாபித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஏன் என்ன பண்ணினான். அந்த வைக்கப்படப்பை இழுத்து சாய்ச்சுட்டானா?

"இல்லம்மா இவன் கிரிஜாவோட 'அம்மா-அப்பா' விளையாட்டு விளையாண்டுண்டு இருக்கான். ரெண்டு கண்ணால பாத்தேன்".

"சரிடி அசடே! நன்னாத்தான் பாத்தே போ!" என்று சிரித்துக் கொண்டே அம்மா கொல்லைப்புறம் போய்விட்டாள்.

கமலாவிற்கு பெருத்த ஏமாற்றமாகப் போய்விட்டது. ஆடிக்காத்துலே பாவடை தூக்கிடுத்துன்னு யாராவது சொன்னா தொடையைக் கிள்ளுற அம்மா! இவன் கெட்ட வார்த்தை விளையாட்டெல்லாம் விளையாடறான்னு சொன்னப்பிறகும் ஒண்ணும் சொல்லாப்போறாளே!

வைகைக்கரை காற்றே!......042



ஆங்கிலம் கற்றுக்கொள்ள உச்சிக்குடுமி அய்யர் கடையிலிருந்து லட்டும், காராப்பூந்தியும் வந்த மாதிரி ஹிந்தி கற்றுக் கொள்ள வரவில்லை. பள்ளி நிருவாகம் அது தேசியமொழி அதைக் கற்றுக்கொள்வது மாணவர் கடமை என்று சொல்லிவிட்டது. அப்போது ஆட்சியிலிருந்த பக்தவத்சலம் அரசு காங்கிரஸ் அரசு. எனவே மத்திய அரசு சொற்படி ஹிந்தி தேசிய மொழி, தமிழ் மாநிலமொழி என்று அறிவித்துவிட்டது. இது தமிழ் மக்களிடையே மிகுந்த எரிச்சலைக் கொடுத்தது. தமிழ்நாட்டில் தமிழ் இரண்டாம் மொழியாகிப்போன அவலத்தை ஈ.வே.ரா பெரியார், அறிஞர் அண்ணா, கி.ஆ.விஸ்வநாதம் போன்ற பெரியவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். நீருபூத்த நெருப்பாக இருந்த தணல் 1965ம் ஆண்டு ஹிந்தி தேசியமொழி என அறிவித்தவுடன் தமிழகம் முழுவதும் பற்றிக்கொண்டது.

அந்தப்பள்ளிக்கே ஒரே ஒரு ஹிந்தி பண்டிட்தான் இருந்தார். ஆனால் அவர் வகுப்பிற்கு யாரும் ஒழுங்காக வருவதில்லை. ஹிந்தி வகுப்பை யாரும் பெரிதாகக் கண்டு கொள்வதில்லை. அக்கிரஹாரத்துப் பிள்ளைகள்தான் ஹிந்தி கற்றுக் கொண்டன. ஆயினும் பள்ளியில் மற்ற மாணவர்களின் தமிழார்வம், அன்றைய தமிழக ஹிந்தி எதிர்ப்பலை போன்றவை அந்த மாணவர்களையும் பாதித்தது. எனவே ஹிந்தி பண்டிட் மகாலிங்கம் மாலை நேரங்களில் சுயமாகவே அக்கிரஹாரத்திற்கு வந்து பசங்களுக்கு ஹிந்தி கற்றுக் கொடுத்தார். ராமு அக்கா பிருந்தா மிகவும் ஆர்வமாகக் கற்றுக் கொண்டு ஹிந்தி பிரசார சபை நடத்தும் உயர் தேர்வு வரை சென்றுவிட்டாள். நந்துவின் சகோதரிகளும் விடவில்லை. தமிழ் மன்றம் நடத்தும் தேர்வுகளில் முதல் மாணவியாக வருபவர்களுக்கு இந்தி ஒரு பொருட்டாகப் படவில்லை. மத்திமா தேர்வுவரை வந்துவிட்டனர். நந்துவும் வேறு வழியில்லாமல் பிராத்மிக் எனும் முதல் தேர்விற்கு மதுரை போனான். படித்தால் அல்லவோ எழுத முடியும்? தமிழில் பல வார்த்தைகள் கொடுத்து அதை ஹிந்தியில் எழுதச் சொல்லியிருந்தார்கள். நந்துவிற்கு ஹிந்தி அட்சரம் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் ஹிந்தி வார்த்தைகள் தெரியவில்லை. உருளைக்கிழங்கு என்பதற்கு ஹிந்தியில் 'ஆலு' என்று சொல்ல வேண்டுமெனத் தெரியவில்லை. இருந்தாலும் தேர்விற்கென வந்தபிறகு ஏதாவது எழுத வேண்டாமா? நந்து ஹிந்தி அட்சரம் கொண்டு அப்படியே 'உருளைக்கிழங்கு' என்று அட்சரப்பெயர்த்தல் செய்து விட்டான். அத்தோடு ஹிந்தியை மறந்துவிடலாமென நினைத்தால் ஹிந்தி பிரச்சார சபை விடவில்லை. இவனை தேர்ந்தெடுத்து ஒரு சான்றிதழும் அனுப்பிவிட்டனர். ஹிந்தி பண்டிட் இதுதான் சாக்கு என்று அடுத்த பரிட்சைக்கு தயாராகும் படி சொல்லிவிட்டார். இவனைத்தவிர யாரும் இவன் வகுப்பில் ஹிந்தி கற்றுக்கொள்ள ஆர்வம் காட்டவில்லை. அதுவே இவனுக்கு சோர்வாக இருந்தது. ஆனால் தமிழ் வாத்தியார்கள் பாடம் மட்டும் சொல்லித்தராமல் தமிழ் மேல் ஒரு வெறியே உருவாகும் வண்ணம் பாடம் நடத்தினர். தமிழ் உயர்ந்த மொழி என்பது எல்லோருக்கும் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டது. இவ்வளவிற்கும் இவனது தமிழ் ஆசிரியர் ஸ்ரீநிவாசன் ஒரு தெலுங்கர். ராஜு சமூகத்தைச் சேர்ந்த அவர் செக்கச் செவேல் என்று உசரமாக இருப்பார். அவர் பாடம் எடுக்கிறார் என்றால் நந்து மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பான். அவருக்கு நல்ல நகைச்சுவை உணர்வுமுண்டு! 'அணங்கு என்றால்'...என்று சொல்லிவிட்டு பொருள் சொல்லாமல் பசங்களையும், பெண்களையும் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிப்பார். சரி யாருக்கோ வேட்டு என்று புரிந்துவிடும். கொஞ்ச நேரம் கழித்து 'அணங்கு என்றால் பெண் என்றும் பொருள், பேய் என்றும் பொருள்' என்று முடிப்பார். பசங்கள் மத்தியில் வெற்றிச்சிரிப்பு வெடிக்கும். பெண்கள் பகுதி நாணத்தால் முகம் கவிழும்!

தமிழ் என்பது மொழி என்னும் யதார்த்தம் மறைந்து தமிழ் ஒரு இன அடையாளமாக உருவெடுத்தது. ஹிந்தி என்பது வெறும் மொழி என்னும் நிலை மாறி அது வடநாட்டவர் தமிழ் மக்கள் மீது செலுத்தும் ஆளுமையின் குறியீடாகப் போனது. செண்பகபட்டர் அப்போதுதான் வீட்டுச்சுவருக்கு வெள்ளையடித்திருந்தார். அடுத்த நாள் அச்சுவரில் ஹிந்தி அரக்கி தலைவிரி கோலமாக தமிழர்களை துரத்தும் கேலிச்சித்திரம் எழுந்துவிட்டது (வாயில் சில மாணவர்கள் இரத்தக்கறையுடன்)! எங்கு பார்த்தாலும் ஹிந்தி அரக்கியைக் கொல்ல வேண்டுமென கோஷம் எழுந்தது. அடிக்கடி விட்டலாசார்யா படம் பார்க்கும் நந்து கோஷ்டி வடநாட்டிலிருந்து ஒரு அரக்கி வந்து தமிழ் பிள்ளைகளை கடித்து சுவைக்கப்போகிறாள் என்று பயந்து கொண்டிருந்தனர்.

இந்தியாவிலேயே முதல் முறையாக மாணவர்கள் அரசியல் காரணத்திற்காக போராட்டம் செய்தனர். மாணவர்களின் ஆர்வம் தமிழகமெங்கும் பற்றிக்கொள்ள மாணவர்கள் அறிவித்த பந்த் பரந்த வெற்றி கண்டது. எல்லாக்கடைகளும் மூடப்பட்டுவிட்டன. முடிவெட்டிக்கொள்ளலாமென நந்து பார்பர் ஷாப்பிற்குப் போனால் மூடியிருந்தது. அங்கொரு அமானுஷ்யமான சூழல் நிறைந்திருந்தது. வழக்கமாகவே சவரக்கடையில் அரசியல் தூள் பறக்கும், அன்று பலர் சோகமாக இருந்தனர். அவர்கள் கையிலிருந்த தினத்தந்தி ஹிந்தியைக் கட்டாய தேசிய மொழியாக்கும் மத்திய அரசின் மசோதாவை எதிர்த்து தமிழகமெங்கும் பலர் தீக்குளித்த செய்தியைத் தாங்கி நின்றது.

நந்து போன்ற சிறுவர்களுக்குக் கூட அது வெறியூட்டுவதாக இருந்தது. இந்திய சுதந்திரப்போராட்டத்திற்காகக் கூட தீக்குளிக்காத தமிழர்கள் தமிழ் மொழிக்காக உயிர்த்தியாகம் செய்தது ஒரு பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. தமிழக மாணவர் பேரவை உருவானது. இந்தி எதிர்ப்பில் மாணவர்கள் முழுமையாக குதித்துவிட்டனர். மதுரையில் பெரிய அளவில் மாணவர்கள் பங்கேற்ற அமைதியான போராட்டம் காங்கிரஸ் யூனியன் குண்டர்களின் அடாவடித்தனத்தால் ரத்தக்கிளறியானது. ரவுடிகள் புகுந்து மாணவர்களை அரிவாளால் வெட்டத்தொடங்கிய சேதி மாணவர் மத்தியில் பெருத்த கோபத்தை உருவாக்கியிருந்தது. பள்ளி, கல்லூரிகளை அடைக்குமாறு அரசு ஆணையிட்டது. மத்திய அரசின் ராணுவம், மற்றும் ரிவர்வ் போலிஸ் தமிழ் மண்ணில் வந்து இறக்கப்பட்டன.

இதுவெல்லாம் தெரியாமல் நந்துவும், பல பெரிய மாணவர்களும் அவர்கள் பள்ளியில் ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பள்ளி கேட் மூடியிருந்தது. உள்ளிருந்து ஹிந்தி ஒழிக! தமிழ் வாழ்க! என்று கோஷம் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். யாரும் எதிர்பார்க்காத போது அங்கு சட்டி போலிஸ் (ரிசர்வ் போலீஸ்) ஒரு லாரி நிறைய வந்து சேர்ந்தனர். முதலில் இறங்கிய போலிஸ் அதிகாரி 'எவண்டா, எங்கமேல கல்லை எறிந்தவன்?' என்று கேட்டார். பாவம்! சும்மா கத்திக்கொண்டிருந்த பள்ளிச் சிறுவர் மீது அபாண்டமாக ஒரு காவல் அதிகாரி பொய் வழக்கு தொடுக்கும் அதிசயம் அங்கு நடந்தது. மேலும் அவர்கள் வந்த லாரி சல்லடை போல் கம்பிக்கிராதி போட்டு கல்லெறிந்தாலும் உள்ளே புகாவண்ணம் கவசம் கொண்டிருந்தது. இவர்கள் கல் எறிந்தாலும், எறியாவிட்டாலும் இவர்களை உதைக்குமாறு அரசு ஆணை என்பது நந்து கோஷ்டிக்குத் தெரியாது. போலீஸைப் பார்த்தவுடன் பெரிய மாணவர்கள் இந்தி ஒழிக! என சத்தமாகக் கூவினர். அவ்வளவுதான்! லாரிக்குள்ளிலிருந்து மட, மடவென சட்டி போலிஸ் (தலையில் சட்டி போன்ற இரும்புத்தொப்பி வைத்திருப்பதால் 'சட்டி போலீஸ்') கையில் லத்தியுடன் இறங்கினர். போலீஸ் அதிகாரி 'லத்தி சார்ஜ்' என்று உரக்க கத்தினார். அவ்வளவுதான், பள்ளிக்குள் ஒரே தாவலாக வந்து மாணவர்கள் அடிக்க ஆரம்பித்தனர் (பள்ளி முதல்வரின் அனுமதியில்லாமல் காவல்துறை பள்ளிக்குள் நுழையக்கூடாது என்ற சட்டநுணுக்கம் தெரிந்த மாணவர்கள் சொன்னதால் மாணவர்கள் தைர்யமாக உள்ளிருந்து கத்த, அன்று நடந்தது வேறாகப்போனது). நந்து முதல் முறையாக வாழ்வில் இப்படியானதொரு வன்முறையைப் பார்த்தான். மாணவர்கள் கையில் 'இந்தி ஒழிக' என்ற அட்டை தவிர ஒன்றுமில்லை. ஆனால் போலிஸ் கையில் லத்தி இருந்தது, துப்பாக்கி இருந்தது. சரம் மாறியாக இறங்கி அடிக்கத்தொடங்கியவுடன் மாணவர்கள் பயந்து போய் இங்கும் அங்கும் ஓடத்தொடங்கினர். இதுவரை எந்தப் போராட்டத்திலும் கலந்து கொள்ளாத நந்துவிற்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. பலர் தலை தெறிக்க ஓடுவது கண்டு நந்துவும் பள்ளியின் பின்புறம் நோக்கி ஓடத்தொடங்கினான். ஓடினால் நாய்தான் விரட்டக் கண்டிருக்கிறான். அன்று சட்டி போலீஸ் அவனை ஓட, ஓட விரட்ட ஆரம்பித்தது. பள்ளியின் சந்து பொந்து தெரிந்த நந்து அவர்களுக்கு தாக்காட்டி இங்கும் அங்கும் ஓடினான். ஆனால் அவர்களும் விடுவதாயில்லை. சரி, மாட்டினால் தோலை உறித்துவிடுவார்கள் என்பது அவர்கள் கண்களில் தெரிந்த வெறியில் புரிந்தது. நந்துவிற்கு ஹை ஜம்ப் பிடிக்கும். அதைப் பயன்படுத்தும் நேரம் வந்துவிட்டது. போலீஸ்க்கும் இவனுக்கும் இடையில் 10 அடி தூரம்தான் இருக்கும். பள்ளியின் பின்சுவர் இவனுக்குப் பின்னால். இவன் அதைத்தாண்டி ஓடவில்லையெனில் போலிஸ் லத்தி மண்டையை நிச்சயம் பிளந்துவிடும். நந்து தனது முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி ஒரே ஏவலாக சுவர் மீது பாய, இதை உணர்ந்து கொண்ட போலீஸ் இவன் மீது லத்தியை வேகமாக வீச....மயிரிழையில் நந்து உயிர் தப்பினான். இவன் கால்கள் தாவி சுவர் தாண்ட படார் என்ற சத்தத்துடன் லத்தி சுவரில் மோதி எம்பி மீண்டும் போலிஸ் பக்கமே விழுந்தது.


சேது-நந்து


நந்து சுவருக்கு இங்கிருந்து பார்த்தான். பலர் மாணவர்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டு லாரிக்குள் தள்ளப்பட்டனர். அவர்களுள் சித்தி பையன் சேதுராமனும் இருந்தான். நந்து அழுதுவிட்டான். சேதுவை என்ன செய்யப்போகிறார்கள்?

திருஷ்டி சுற்றிப் போடுங்கோவென்!



ஒரு சுற்றுப் பெருத்தமாதிரி இல்லை?


பிகு: கேனஸ் படவிழாவில் ஐஸ்வர்யராய்.

எது நிஜம்? எது கதை?

வைகைக்கரை காற்றே! ஒரு வகையில் ஒரு புதிய முயற்சி. அது நிஜக்கதையா? இல்லை கற்பனையா? இல்லை கலப்பா? அப்படியெனில் என்ன சதவிகிதக் கலப்பு? :-)

இன்றைக்கு 40 வருடங்களுக்கு முந்திய காலக்கட்டம். 1958 லிருந்து 1968வரை உள்ள காலத்தில் கதை நகர்கிறது. அது நடந்த போது நிஜம். இப்ப சொல்கின்றபோது கதை! நேற்று நடந்தது போலத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், ஒரு நினைவை அக்காலக்கட்டத்திலிருந்து மேலெழுப்பும் போது பல்வேறு காலக்கட்டங்களில் படிந்துள்ள நினைவலைகளின் ஊடாகவே அந்நினைவு பயணம் செய்து வரவேண்டியுள்ளது. அப்பயணத்தில் பல்வேறு காலக்கட்டங்களின் வாசனை ஒட்டிக்கொள்ளத்தான் செய்யும். அப்போதே புனைவு ஒட்டிக்கொள்கிறது என்று பொருள்!

நேற்று நடந்ததை இன்று சொல்லும் போதே அது நிஜத்தைக்கடந்த பொருளாகிவிடுகிறது. நிஜம் என்பது பல்வேறு பரிமாணங்கள் கொண்டது. பார்ப்பவர் மனோநிலை, சமூகப்படிநிலை போன்றவை நிஜத்தை பார்த்து உள்வாங்கிக்கொண்டு வெளிப்படுத்தும் போது மாற்றழுத்தம் கொடுக்கின்றன. எனவேதான் சரித்திரம் என்பது எப்போதும் வெற்றவன் சொல்லும் கதையாகவே உள்ளது.

மேலும் நந்து வாழ்ந்தான் என்பது ஒரு நினைவு. அந்த நினைவுதான் அதை நிஜம், நிஜம் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் நந்து வாழ்ந்தது, அவன் காலம் என்றோ மீண்டும் மீட்கமுடியாமல் கரைந்து போய்விட்டது. ஒரே ஒருமுறை மீண்டும் அக்காலம் வரதா என்று இன்று ஏங்கித்தவிக்கத்தான் முடிகிறது. அத்தவிப்புதான் இலக்கியத்தின் அடிநாதம். அது இருக்கும் வரை இலக்கியம் ருசிக்கும்!

ஒருவர் நிஜம் இன்னொருவருக்கு கதை. இன்னொருவர் கதை சிலருக்கு நிஜம். உண்மைதான்! இராமாயணம் கதை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது "கிளப்புடா படையை இலங்கை நோக்கி!" என்று கூவுவாராம் குலசேகர (ஆழ்வார்) மன்னன். அவரைப் பொறுத்தவரை இராமாயணக்கதை நிஜம்!

வைகைக்கரை காற்றே! இது என் வழக்கம் போல், நியதிகளை மீறுகிறது. உண்மையில் கவிதை, உரைநடை, சிறுகதை, நாவல் என்பதெல்லாம் ஒரு வசதிக்குதான். பல்வேறு உத்திகள். இலக்கியம் குறிவைப்பது வாசகனின் இதயத்தை. அதைத்தொட்டால் அப்போதே இலக்கியத்தின் நோக்கம் நிறைவேறிவிடுகிறது! அது வடிவத்தைப்பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. நான் இப்படி பல்வேறு முயற்சிகள் செய்துள்ளேன். என் கவிதையில் உரைநடை பாயும். உரைநடையில் கவிதை அமரும். சிறுகதையில் கட்டுரை வாசமடிக்கும். கட்டுரை கதை போல் இருக்கும். வைகைக்கரை காற்றே! இதில் எல்லா வாசமும் வரும்.

நந்துவின் கதையில் இன்னும் முக்கிய கட்டம் வரவே இல்லை. விளையாட்டுப்போக்காவே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அது வெறும் பின்புலம்தான். கதை இனிமேல்தான் இருக்கிறது!!

Mother's Day!

அன்னையர் தினம்



நந்துவின் அன்னை கோகிலம்.

அன்னையர் வாழ்க!



வைகைக்கரை காற்றே!......041

"இன்று போய் நாளை வாராய்" என்ற சம்பூர்ண ராமாயணப் பாடல் இரவில் ஒலிக்கிறது என்றால் எவரெஸ்ட் டூரிங்க் டாக்கீஸீல் முதலாட்டம் முடிந்து விட்டது என்று பொருள். அதாவது இன்னிக்கு கொசுக்கடியில் பாதிப்படம்தான் பார்த்திருக்க முடியும் எனவே இன்னொருமுறை வரவேண்டியிருக்குமென்று சினிமாப்பார்க்க வருபவருக்கு முதலாளி ராசுக்கோனார் சொல்லும் இரவுச் செய்தி இது. டூரிங் டாக்கீஸ் என்பதால் அதற்கு வரி கிடையாது அல்லது மிகக்குறைவு. டூரிங் டாக்கீஸுக்கு நிரந்தரமான கட்டடம் இருக்கக் கூடாது. அது எந்த நேரமும் டூர் அடிக்க தயாரான நிலையிலிருக்க வேண்டும் என்பது பழைய விதி. அதை ராசுக்கோனாருக்கு யாரோ சொல்லியிருக்க வேண்டும். உடனே அவர் தனது ஆற்றுக்கருகிலிருந்த தென்னந்தோப்பை அப்புறப்படுத்தி ஒரு பெரிய கொட்டகை போட்டுவிட்டார். தோப்பிலிருந்த தென்னம்பாளையே சினிமாக்கொட்டகை கூரையாகியது. தென்னை மரங்கள் ஊன்று கோல் ஆயின. மதிய ஆட்டம் நடத்த வேண்டுமென்றால்..... [அது சட்டப்படி குற்றம்...ஆனால் கோனார் அதை அவ்வப்போது சரிக்கட்டி விடுவார். யாருக்கு சினிமா ஆசை விட்டது? ஆபீசர் குடும்பத்துக்கு எப்போ போனாலும் இலவசக் காட்சியுண்டு. அவருக்கும் அவ்வப்போது தோப்பிலிருந்து ஏதாவது போய்கொண்டே இருக்கும்] தென்னம்பாளையில் அமைக்கப்பட்ட பெரிய தட்டிகளைக் கட்டி கொட்டகையை இருட்டாக்கி விடுவார்கள். வெளியில் கொட்டும் ஒளி தென்னங்கீற்றின் இடையில் புகுந்து, தரை டிக்கெட் கிளப்பும் தூசில் படம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னதாகவே ஒளிக்கற்றை வீசி படம் காமித்துக் கொண்டிருக்கும்.

நாராயண அய்யங்காருக்கு அந்த உத்தியோகமில்லை. எனவே நந்து நாலணா...அதாவது பின்னால் 25 நயாபைசா கொடுத்து தரை டிக்கெட் எடுத்துதான் படம் பார்க்க வேண்டும். பெரும்பாலும் பஸ்ஸில் அரை டிக்கெட் வாங்கும் பசங்களெல்லாம் தரை டிக்கெட் கேசுகளாகவே இருக்கும்! நந்து இன்னும் அரை டிராயர் போட்டுக் கொண்டிருந்ததாலும், அவ்வப்போது சித்தியா விட்டெறியும் நாலணா, இல்லை குட்டி பட்டர் மடியிலிருந்து கொட்டும் தட்சணை நாலணா (துரை வழியாக என்பதை நன்றியுடன் நினைவு கொள்ள வேண்டும்) கிடைப்பதாலும் அடிக்கடி எளிதாக சினிமாப் பார்க்க முடிந்தது. படம் ஆரம்பிப்பதற்கு அரை மணி முன்னதாகவே போய்விடுவான். அப்போதுதான் தரையில் போட்டிருக்கும் ஆற்றுமணலை சின்ன மேடுபோல் கட்டி அதன் மேல் உட்கார்ந்து பார்க்கமுடியும். எவ்வளவு பெரிய மண்கோட்டை கட்டினாலும் இடைவேளையில் அது தரை மட்டமாகிவிடும் காரணம் நந்துவிற்கு ரொம்ப காலம் புரியவே இல்லை. பின்னால் உட்காரும் ஆசாமிகள் மறைக்குது என்று சின்னப்பசங்களுடன் சண்டை போடவிரும்பாமல் மண் கோட்டையை மெல்ல நோண்டி தரை மட்டமாக்கிவிடுவார்கள். இடைவேளைக்குள் மண்கோட்டை மனக்கோட்டை ஆகியிருக்கும்.

நட்ட நடுவில் இப்படி மண்கோட்டை கட்டி இடிந்து விழுவது கண்டு பொறுக்காமல் நந்து வேறொரு வழி கண்டு பிடித்தான். அதுதான் சினிமாக்கொட்டகையை இரண்டாகப் பிரிக்கும் மண்சுவரில் சாய்து கொண்டு படம் பார்ப்பது. 70க்கு 30 என்ற விகிதத்தில் கொட்டகை பிரிக்கப்பட்டிருக்கும். 70% ஆண்களுக்கு, 30% பெண்களுக்கு என்று இட ஒதுக்கீடு. எம்.ஜி.யார் படமென்றால் 30% இட ஒதுக்கீடு தாங்காமல் பெண்கள் கூட்டம் நிரம்பி வழியும். அப்போது சண்டியர்களுக்கு ஜாலிதான். மண் தரையை ரொம்பப்பெரிதாக கட்டமுடியாது, இல்லையெனில் படம் பார்க்க முடியாது. சின்னதாக முதுகு உயரத்திற்குத்தான் அது இருக்கும். சண்டியர்கள் நந்து போன்ற பொடியன்களை புறம் தள்ளிவிட்டு அந்த இடங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொள்வர். படம் ஆரம்பித்தபிறகே அதன் காரணம் புரியும். செட்டப்பண்ணிக் கொண்டு வந்திருக்கும் பார்ட்டி அந்தப்பக்கம் உட்கார்ந்திருக்கும். இருட்டில் ஒரே ஜால்ஜாதான். இந்த சூட்சுமங்களெல்லாம் நந்துவிற்கு தாலுகா ஆபீஸ் ஜீப் டிரைவர் பிள்ளை மாகேந்திரன் சொல்லித்தான் தெரியும். எட்டாம் வகுப்பில் வேட்டி கட்டிய பசங்களும் உண்டு. அதில் மகேந்திரன் ஒருவன். 'ஜால்ஜா' என்ற அரும்பதத்தை இந்துநேசன் கொண்டு மகேந்திரன் விளக்கும் போது கிளாஸ் பசங்களெல்லாம் வாய் ஒழுகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

டிரைவருக்கு ரெண்டு பெண்ணாட்டி. மகேந்திரன் இரண்டாவது பெண்ணாட்டி பிள்ளை. அவன் தங்கையும் அங்கேதான் படித்தாள். அவள் கட்டான உடம்பு பள்ளியையே கிறங்கடித்துக் கொண்டிருந்தது. இவளே இவ்வளவு அழகு என்றால் இவள் தாய் எப்படி இருப்பாள்? என்று ஊரே கண்ணுவைக்கும். இது தெரிந்தே டிரைவர் என்றாலும் அவருக்கு இருக்கும் ராங்கித்தனம் யாருக்கும் இருக்காது. மனைவி கட்டழகி என்ற கர்வம்!

சினிமாவில் காதல் காட்சிகளை பார்த்துவிட்டு ஒரு மத, மதப்பில் பசங்கள் மகேந்திரனிடம் எதாவது கேட்கப்போய் அப்போது அவன் சொல்லுகின்ற கதைகள், காதல் ஓவியங்கள்! முழுப்பரிட்சை, அரைப்பரிட்சை விடுமுறை என்றால் பசங்களுக்கு பொழுதே போகாது. அப்போது இம்மாதிரி மன்மதக்கதைகள் கோடை காலத்து ஆற்று மணற்கேணி போல் குளு, குளு என்று இருக்கும். மகேந்திரன் ஒருமுறை அவனது மாமா பொண்ணை விடுமுறைக்கு போயிருந்தபோது கெட்ட வார்த்தை பண்ணியதை விளக்கமாகச் சொன்னான். நந்து கொஷ்டிக்கு பல நாட்கள் ராத்தூக்கம் இல்லாமல் செய்துவிட்டது இக்கதைகள்.

நந்து மகேந்திரானாக பாவித்துக் கொண்டு மாமா பெண்ணிற்காக அலைந்து கொண்டிருந்தான். தாத்தா ரெண்டு பெண்களைப் பெத்து வச்சாரே தவிர ஒரு பையனைப் பெறவில்லை. எனவே நந்துவிற்கு மாமாவே இல்லை. கொல்லைப்புறத்து வள்ளி மூலமாக மஞ்சள் தாத்தாவிற்கு ஒரு பையன் உண்டு என்ற சேதி அரசல் புரசலாக அவன் காதில் பின்னால் விழுந்தது. பிரயோஜனமில்லை. வள்ளி தாசி குலத்தைச் சேர்ந்தவள். பூவந்திக்கு குடி போய்விட்டாள். அவள் பிள்ளையும் சிறுவன். எப்போதாவது நந்து பூவந்தி பக்கம் போனால் வள்ளி கண்ணில் படுவாள். அவள் பெரிய மார்பு நந்துவின் முகத்தை அழுத்தி மூச்சு முட்டுமளவிற்கு அணைத்துக் கொள்வாள். அவள் மஞ்சள் தாத்தாவை நினைத்துக் கொண்டு இவனை அணைக்கிறாள் என்பதெல்லாம் நந்துவிற்கு அப்போது தெரியாது!

தூரத்து மணியோசை

சமாச்சார் (தமிழ்) இ-தழில் தூரத்து மணியோசை என்ற தலைப்பில் என் எண்ணத்தொடர் வந்து கொண்டிருக்கிறது. அதன் தொகுப்பு 'களஞ்சியம்' என்னும் பகுதியில் வந்த வரிசையில் சேகரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

இருந்தாலும் நான் அதை ஒரு தொகுப்பாக என் வாசகர்களுக்குத் தருகிறேன். சில வித்தியாசங்களுடன்...

(1) என் நண்பர்களில் சிலருக்கு சமாச்சாரை தமிழில் வாசிப்பதில் சிக்கலுள்ளது. எனவே யுனிகோட் இயங்கு வார்ப்பில் இதை அமைத்துள்ளேன்.
(2) நான் அனுப்பும் படங்கள் பெரும்பாலும் கட்டுரையுடன் வருவதில்லை. அதை இதில் இணைத்துள்ளேன்.
(3) உங்கள் கருத்துக்களை அனுப்பினாலும் ஆசிரியருக்கு நேரம் இருக்கும் போதுதான் அதை எனக்கு அனுப்ப முடிகிறது. அது மேலும் பொதுவாக வைக்கப்படுவதில்லை. இதை நிவர்த்திக்க கட்டுரைகளுடன் உங்கள் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள பின்னூட்டப் பெட்டி வைத்துள்ளேன்.
(4) ஓட்டெடுப்பு, ஆடியோ, வீடியோ இணைப்புகளை எதிர்காலத்தில் இணைக்கவுள்ளேன்.

எனவே எனது கட்டுரைகளை சமாச்சாரில் வாசித்து விட்டாலும் கீழ்காணும் முகவரிக்கும் வந்து போங்கள். எதாவது புதுமை இருக்கலாம்!

தூரத்து மணியோசை

சென்றவாரக்கவிதைகள்

இப்போதெல்லாம் அதிகம் எழுதுவதில்லை என்றொரு முறைப்பாடு நண்பர்களிடமிருந்து வருகிறது. உண்மைதான் பழைய மும்முரம் குறைந்திருக்கிறது. வலைப்பூ என்றவள் அப்போது கன்னியாக இருந்தாள். ஒரு ஆர்வம் இருந்தது (இந்தக் குசும்புக்கு குறைச்சலில்லை:-)

ஆனால் நான் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். பல்வேறு தளங்களில். புதிய பொறுப்புக்கள் வந்திருக்கின்றன.

எனது வலைப்பூ இப்போது இன்னும் கூடிய வாசகர்களுக்காக சமாச்சார் தளத்திற்கு இடம்பெயர்ந்திருக்கிறது. ஏழு கட்டுரைகள் வந்து விட்டன.

இ-சங்கமம் இதழில் என் படைப்புகள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன

உயிரெழுத்தில் என் கவிதைகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன:

குஞ்சு வாயால்
எல்லைகள்

திண்ணையில் இனிமேல் எழுதலாமென்றிருக்கிறேன்...

பரிட்சயம்

உங்கள் பின்னூட்டங்களை அவ்வப்போது இடுங்கள். பூ தேடி வரும் தேனீ, கடையில் கிடைக்கும் தேனை விட ஒரு படி மேல்.