Information, what?

உங்களுக்கு ஒரு தகவல் சொல்லவேணும்......

பல வருடங்களுக்கு முன் ஒரு கிராமத்தில் ஒரு பாட்டியிருந்தாள். அவளைக் 'கரிப்பாட்டி' என்று சிறுவர்கள் அழைத்து வந்தனர். அட்டக்கரியாக இருந்ததால் அப்படியொரு பேர் என்று எண்ணவேண்டாம். பெரும்பாலும் சிறுவர்களுக்கும் பாட்டிகளுக்கும் ஒத்துக்கொள்ளாது. வயது ஆக, ஆக பெரியவர்களுக்குக் குழந்தைத்தனம் வருவது கண்கூடு. அவர்கள் சிறுவர்/சிறுமிகளைத் தனக்குப் போட்டியாகக் கருதி கரிச்சுக்கொட்டுவதுண்டு. அப்படிக் கரிச்சுக்கொட்டியதால் இந்தக் கிழவிக்கு கரிப்பாட்டி என்ற பெயர் வந்தது என்றும் எண்ணவேண்டாம். இந்தப்பெயர்க் காரணத்திற்கான தகவலைச் சொன்னால் சிரிப்பீர்கள். அடடா! அதுவும் தகவல் பற்றியதுதான்!

அந்தக்காலத்தில் மின்சாரசக்தி இப்போது போல் பரவலாக்கப்படவில்லை. வெறும் லாந்தர் விளக்கை வைத்து காலமோட்டிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு மின்சாரம் பெரிய செலவாகப்பட்டது. எனவே செலவைக்குறைக்க பெரும்பாலான வீடுகளில் ஜீரோ வாட் பல்பையே உபயோகித்து வந்தனர். பல நேரங்களில் மின்சாரம் 'லோ வோல்டேஜ்' காரணமாக மிகக்குறைவாக வரும். அப்போது இந்த ஜீரோ வாட் பல்பு சப்-ஜீரோ லெவலுக்குப் போய்விடும்! லாந்தர் விளக்கு வெளிச்சமாகப்படும் அப்போது என்றால் பாருங்களேன். இப்போது போல் மீதேன் வாயு (எரிவாயு) கிடையாது. பெரும்பாலான வீடுகளில் விறகடுப்புதான். பச்சை விறகாகக் கடைக்காரன் கொடுத்துவிட்டால், வீட்டுக்காரியின் கண்கள் பழுது! அவ்வளவு புகை வரும். இப்புகையில் புற்றுநோய் வேதிமங்கள் உருவாவதாக சமீபத்திய ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. அந்தக்காலத்தில் இளமையிலேயே பல பெண்கள் இறந்துவிடுவதற்கு இது போன்ற சொல்லப்படாத காரணங்கள் பலவுண்டு.

பச்சை விறகை பதமாக எரித்தெடுத்தால் அடுப்புக்கரி கிடைக்கும். அதை வைத்து சமையல் செய்யும் குடும்பங்களுமுண்டு. சமையல் முடிந்தபின் சிக்கனமாக அடுப்புக்கரியை தண்ணீர்விட்டு அணைத்துவிட்டு. மீண்டும் வெயிலில் அவற்றை உலர்த்தி (காயப்போட்டு) அடுத்த வேளை சமையலுக்குப் பயன்படுத்துவதுண்டு. இப்படித்தான் நம்ம 'கரிப்பாட்டி' அடுப்புக்கரியை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தாள். வேடிக்கை குணமுள்ள ஒரு சிறுவன் பாட்டியிடம் போய், "பாட்டி! பாட்டி! இந்தக்கரியை எங்கே வாங்குகிறீர்கள்? கல்லு, கல்லாய் அழகாய் இருக்கிறதே? பலமுறை பயன்படுத்தலாம் போலுள்ளதே!" என்று ஒரு பிட்டைப் போட்டு வைத்தான். பாட்டிகளுக்குக் குழந்தைக்குணமுண்டு என்று முன்பே சொல்லிவிட்டேன். பாட்டி உடனே சுதாரித்துக்கொண்டாள். 'அடடா! இந்தத்தகவல் ரொம்ப முக்கியமானதாகப்படுகிறதே! இதை ஏன் இவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்?" என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தாள். சிறுவர்களுக்குப் பொறுமை கிடையாது. விரைவான பதிலை எதிர்பார்த்தனர். பாட்டி ஒருவழியாக இந்த முக்கியமான தகவலை சொல்வதில்லை என முடிவெடுத்து, "ஓ! அதுவா! இந்தக்கரி ரொம்ப உசத்தியான கரியாக்கும். பத்துப்பதினோரு முறை கூட உபயோகிக்கலாம்" என்றாள். பசங்களில் ஒருவன், "அதுதான் தெரியுதே பாட்டி! எங்கே வாங்கினீங்க?" என்றான் பொறுமையில்லாமல். "அதெல்லாம் குழந்தைகளிடம் சொல்வதற்கில்லை. ஒரு ஆள் மூலமாக வாங்கியது" என்று அந்த சம்பாஷணையை முடித்துவிட்டாள் பாட்டி. 'தகவல்' என்பது ரொம்பப் பெரிய விஷயமாக இன்றளவும் கிராமங்களில் பாவிக்கப்படுகிறது. இந்த 'ஊழல்' என்ற சமாச்சாரத்திற்கு ஆதி-வித்து இந்தத்தகவல் பரிவர்த்தணைதான். "ஐயா! கலெக்டர் எப்ப வருவாரு?" இது கிராமத்தான் கேள்வி. கலெக்டர் உள்ளேதான் இருப்பார். ஆனால் பதில், "அவர் வர ஒரு வாரமாகும். என்ன எதாவது காரியமாகணுமா? வேணுமினாச் சொல்லு, ஹெட்கிளார்க்கிட்ட சொல்லறேன். என்ன கொஞ்சம் செலவாகும்" இப்படிப்போகும் தகவல் பரிவர்த்தணை! இப்படியான உலகில் ஒரு அல்பக்கரி பற்றிய சேதி கூட முக்கியமாகப்படுவது ஆச்சர்யமில்லை!

தகவல் முக்கியமானதுதான். இல்லையென்று சொல்வதற்கில்லை. போபால் விபத்தின் போது மருத்துவர்களுக்கு விஷவாயு பற்றிய சரியான தகவல் கிடைக்கவில்லை. அதனால் வந்து குமியும் நோயாளிகளை எப்படி குணப்படுத்துவது என்று தெரியவில்லை. காரணம் அவ்வளவு பெரிய தொழிற்சாலையில் உருவாக்கப்படும் வேதிமம் பற்றிய முக்கியமான விஷத்தன்மைத் தகவல் அமெரிக்க தொழிலதிபர்களால் கொடுக்கப்படவில்லை. பின்னால் தெரியவந்தது, ஈரத்துணியை முகத்தில் போட்டுக்கொண்டால் போதும் அந்த விஷவாயு முறிந்துவிடுமென்று! இந்த முக்கியமான வேதிமத்தகவல் தெரியாததால் எந்தனை உயிர்கள் அன்று பலியாகின. சரித்திரத்தில் இது போல் பல சம்பவங்கள் உண்டு.

கடந்த தசாம்சத்தில் இந்த மனப்பான்மை வெகுவாக உடைபட்டிருக்கிறது. இணையம் அதை சாதித்து இருக்கிறது. எந்தத்தகவல் வேண்டுமெனினும் அதைக் கூகிளிடம் கேட்டால் தேடி எடுத்துத்தந்துவிடுகிறது. எவ்வளவு கோடிக்கணக்கான தரவுகள் இணையத்தில் இந்தக்குறைந்த காலக்கட்டத்தில் ஆவணமாக்கப்பட்டுள்ளன என்று நினைத்தால் ஆச்சர்யமாகமுள்ளது. மருத்துவருக்கே தெரியாத தகவல்களை கொஞ்சம் மெனக்கெட்டுத்தேடினால் எடுத்துவிடலாம். இவ்வளவிற்கும் இந்தத் தேடு இயந்திரத்தொழில் நுட்பமென்பது இன்னும் முழுமையுறவில்லை. கிட்டங்கியில் கிடப்பதில் 30%தான் எடுக்கமுடிகிறதாம். அப்படியெனில் பாருங்களேன்! தகவல் என்னும் போது அலுப்புத் தட்டுமளவு தரவுகள் உள்ளே வந்து விடுகின்றன. இதனால் ஒன்றைத் தேடப் போய் வேறு ஒரு தகவல் நம் கவனத்தை இழுத்துவிட தேட வந்ததை விட்டு வேறு வழியில் போய்விடும் அபாயமுண்டு. ஒருவகையில் இதுவொரு 'மாயமான் வேட்டை' போல் ஆகிவிடுவதுண்டு. காரணம், சிந்தனை என்பது வாழ்வின் அத்தனை இயக்கங்களிலும் மிகக்குறைவாக சக்தி எடுத்துக்கொள்ளும் செயற்பாடாகும். எனவே, சிந்திப்பதையெல்லாம் பதிவு செய்யும் போது கிட்டங்கி நிரம்பி விடுகிறது! இதனால் மானுடத்திற்கு என்ன பிரயோசனம்? என்ற கேள்வி வருகிறது! வண்ணநிலவன் தனக்கேயுரிய எள்ளலுடன் இப்போது வால்மீகி இராமாயணம் எழுதாவிட்டால் என்ன குறைந்துவிடப்போகிறது என்று எழுதியிருந்தார். வாழ்வு என்ற செயற்பாடு நடக்க இந்தத்தகவல் என்ற பொதிமூட்டைத் தேவைப்படுகிறது. வாழ்வில் அர்த்தமுள்ள பொழுதுகள் மிகச்சில கணங்களே! மற்ற நேரமெல்லாம் பொழுதைப் 'போக்க' வேண்டிய தருணங்களே. தொழில்நுட்பம் வளர, வளர, இப்படிப்பொழுதைக் 'கழிக்கும்' நேரங்கள் அதிகமாகப்போவதாக ஒரு கணிப்பு சொல்கிறது. அப்போது வெறும் வெட்டிப்பேச்சு அதிகமாகும். கேளிக்கைகள் அதிகமாகும். வம்பு தும்பு அதிகமாகும்.

நோபல் பரிசு பெற்ற ஒரு கோட்பாடு, பிரபஞ்சமே தகவல் என்கிறது. இயக்கம் என்பது தகவல் பரிமாற்றமே. உயிர்களின் தோற்றத்தை ஆராய்ந்த விஞ்ஞானிகள் முதலில் தோன்றியது தகவலடங்கிய உயிர்த்திரிகளே என்கிறார்கள். இத்திரிகளுளடங்கிய தகவலை வெளிக்கொணரும் போது வாழ்வு மிளிர்கிறது என்கிறார்கள். வாழ்வு என்ற இயக்கமே சேதிப்பரிமாற்றம்தான். இச்சேதிகள் வேதிமமூலக்கூறுகள் வழியாக உடலெங்கும் பாய்ந்த வண்ணமுள்ளன. ஐப்பொறிகள் தரும் தகவல்களை மூளை பதிவு செய்து, வடிகட்டி, பொருளுணர்ந்து, கட்டளை பிறப்பித்து, காரியத்தை நடத்துகிறது. மாபல்லிகளான டைனோசார்களின் உடல் ஒரு கட்டத்தில் மிக நீண்டு போய்விட, உடலின் பின்பகுதியிலிருந்து வரும் தகவல்களை பராமரிக்க பிருஷ்டத்தின் அருகில் இன்னொரு மூளை உருவானதாம். இரண்டு மூளையை வைத்துக்கொண்டும் பிழைக்கத்தெரியாமல் இவ்வுயிரினங்கள் அழிந்து போயின என்பது வேறுவிஷயம்! நமது வாழ்வில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு நேரத்தை நாம் உறக்கத்தில் கழிக்கிறோம். ஏன் என்று யாராவது கேட்டிருக்கிறார்களா? மூளையினால் ஐம்பொறிகள் தரும் தகவல்களை முழுக்க பகல் நேரத்தில் கவனிக்க முடியாததால் தூக்கத்தை உருவாக்கி 'தபால்காரன்' போல் வேண்டிய தகவல், வேண்டாத தகவல் என்று இரவில்தான் பிரித்துப்போடுகிறதாம் மூளை! இப்படிப்போடும்போது விழும் துக்கடாக்களெல்லாம் சேர்ந்து கனவு என்ற ஒரு இயக்கத்தை நடத்துவதாக விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர்.

பரந்தாமனின் நாபிக்கமலத்தில் பிரமன் உருவானவுடன் உலகை எப்படிப்படைப்பது? என்று கேட்டானாம். கிடக்கும் சேதியை கிரகித்து செயல்படு என்றாராம் பரந்தாமன். சேதி எங்கும் பரந்து கிடக்கிறது. அதிலிருந்து ஆக்கவும் முடியும், அழிக்கவும் முடியும். கடைசியில் எல்லாம் வெறும் சேதிப்பரிமாற்றம்தான். வண்ணநிலவன் ஒத்துக்கொள்வார் என்று எண்ணுகிறேன் :-)

http://www.samachar.com/tamil/features/050704-naakannan.html

5 பின்னூட்டங்கள்:

ராஜா 7/11/2004 11:16:00 PM

நல்ல பதிவு. உங்கள் பதிவு எப்பொழுதும் informative ஆக இருக்கிறது. தொடர்ந்து விடாமல் படித்து வருகிறேன். தொடரட்டும் நும் பணி. நன்றி!

.:D:. 7/21/2004 06:59:00 AM

Wrong Info
http://www.straightdope.com/classics/a2_003

-dyno

ravi srinivas 7/22/2004 03:17:00 PM

you are giving a simplistic view of information and life. the materiality is important.i dont know whether ur familiar with works of katherine hayles or albert bogmann.try to look for how we became posthuman by hayles.basically information needs a carrier, a body and the limitations of our senses limit our perception also.more later

நா.கண்ணன் 7/23/2004 07:02:00 PM

Thank you Dyno and Ravi Srinivas. The brain in the butt stuff. This information of mine comes from my college days in American College. Dr.J.C.B.Abraham was a passionate evolutionist. He taught so in the class. I'm looking forward to hear more from Srinivas. Sorry, for the delayed response. I'm on travel. Kannan

ravi srinivas 7/25/2004 02:54:00 AM

i know j.c.b although i am a commerce student.he is known for his advocay of rationality and obviously someone like him cant become principal in an institution where church has a great say in choosing
the principal.