Environmental Hygiene in India

சார்/மேடம் ஒரு நிமிஷம்....

நான் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் வீட்டிற்கு நாளும் கிழமையுமாக மஞ்சள் தடவிய ஒரு காலணாக் கடுதாசி வரும். அதில் ஏழுமலையானின் பெருமைகளையெல்லாம் சொல்லி, கலியக வரதனான அவர் நடத்திய அற்புதங்களை சொல்லி இதை வாசித்தபின் அவரின் அருள் கிட்ட வேண்டுமெனில் 12 பேருக்கு இது போல் கடுதாசி போட வேண்டுமென்றும், தவறினால் குடும்பத்தில் ஏதாவது துக்கம் சம்பவிக்குமென்றும் எழுதியிருக்கும். சாதாரணமாகவே நடுக்கம் வரும், ஏழுமலையானைக் குடும்ப தெய்வமாகக் கொண்டிருக்கும் எங்கள் வீட்டிற்குச் சொல்லவா வேண்டும்? அடியேன்தான் போய் தபாலாபீஸில் காத்திருந்து கார்டு வாங்கிவர வேண்டும். 12 கடிதம் எழுத வேண்டுமே! அக்கா முதலில் குண்டு, குண்டாக நாலு கடுதாசி எழுதித்தருவாள். அதை நாங்களெல்லோரும் நகலெடுக்க வேண்டும். தரையில் குனிந்து கொண்டுதான் எழுதுவோம். பெண்டு கழண்டு விடும். ஈதெல்லாம் சிறுபிள்ளை விளையாட்டு என்று புரிந்து கொண்டு விட்ட இந்தக்காலத்திலும் மின்னஞ்சல் மூலமாக இம்மாதிரிக்கடிதங்கள் வருகின்றன. நண்பர்கள் தினத்தைக் கொண்டாடும் விதத்தில் ஒரு கடிதம் வந்தது, நட்பின் சிறப்பை சிலாகித்து. கடைசியில் ஒரு கொக்கி! நீ நட்பை மதிப்பவனாக இருந்தால் இக்கடிதத்தை ஒரு பத்துப்பேருக்காவது அனுப்பு என்று. எப்படியெல்லாமோ நம்ம செண்டிமெண்டைக் கிளறிவிடறாங்க சார்!

இந்த வெங்கடாஜலபதிக் கடிதம்தான் நானறிந்த முதல் 'எரிஞ்சல்' அதாவது spam. (எரிச்சல் தருகிற அஞ்சல்). இப்போ தினம் ஐம்பது வருது. அதிலே பாதி நான் குலுக்கலில் கலந்து கொள்ளாமலே கோடீஸ்வரனென அறிவிக்கும் கடிதங்கள்! பாதி இது வைரஸ் அல்ல என்று அறிவிக்கும் இணைப்பான்கள். அவ்வப்போது ஆண்குறியை பெரிதாக்குவது எப்படி என்று அட்வைஸ் அஞ்சல்களுமுண்டு. இதற்கிடையில் ஒரு நாள், நான் மிகவும் மதித்துப்போற்றும் பேராசிரியர், விஞ்ஞானி டாக்டர் அப்துல் கலாமிடமிருந்து 'என்று சொல்லி' வந்திருந்தது ஒரு மின்னஞ்சல். அதுவொரு பவர் பாயிண்ட் கோப்பு. முதல் அட்டையில் சிரித்தமுகத்துடன் கலாம். தான் ஐதராபாத்தில் பேசிய கூட்டத்தில் ஒரு சிறுமி ஆட்டோ கிராஃப் வாங்க வந்தாளென்றும், அவளிடம் உன் வாழ்வின் கனவென்ன என்று கேட்டதற்கு நான் 'வளர்ச்சியடைந்த' இந்தியாவில் வாழவேண்டுமென்று சொன்னதாக எழுதுகிறார். இந்தியா வளர்ந்த நாடாக வேண்டுமென்றால் ஒவ்வொரு இந்தியனும் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று பேச ஆரம்பிக்கிறார். வெங்கிடாஜலபதி கடுதாசி போலவே போகப்போக குண்டுகளை வீசியவாறே போகிறது கோப்பு.

நாம் சொல்லுகிற வசனங்களோடு ஆரம்பிக்கிறது. இந்த அரசாங்கம் ஒரு குப்பை. ஊழல் பிடிச்ச அரசு. நம் நாட்டுச் சட்டமோ ஒரு பெரிய ஜோக்கு. குப்பைத்தொட்டியத்தவிர தேசம் பூரா குப்பை கொட்டிக்கிடக்கிறது. நமது இரயில்வேஸ் பற்றிப் பேசவே வேண்டாம்..இப்படி. அது சரி! இதற்கு "நீ" என்ன செய்யப் போகிறாய்? என்று ஆரம்பிக்கிறது சாட்டையடி!

சிங்கப்பூர் விமானநிலையத்தில் வந்து இறங்குகிறாய். பிடித்த சிகரெட் துண்டை அப்படியே தெருவில் கடாசக் கூசுகிறாய். மாலை 5 மணியான பிறகு ஆர்சார்டு சாலை வழியே போவதற்கு 5 டாலர் கட்ட ஆயிரம் கேள்வி கேட்பதில்லை. துபாயில் இருந்தால் ராமதான் போது பொது இடத்தில் எச்சில் படுத்தி உணவு உண்பதில்லை. ஜெட்டாவில் தலையை மூடாமல் நடக்கக்கூசுகிறாய். வாஷிங்டன் சாலையில் 55 மைல் வேகத்திற்கு மேல் போகக் கூச்சப்படுகிறாய். காவலாளி பிடித்தால், "நான் யாரோட பிள்ளைன்னு உனக்குத்தெரியுமா?" என்று வம்பு, வீண் ஜம்பம் பேசுவதில்லை.

ஆனால் நீ பிறந்த மண் என்று வரும்போது குப்பையை எங்கு வேண்டானும் வீசுகிறாய், போலீஸ்காரனுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து கெடுக்கிறாய், எங்கு வேண்டுமானாலும் எச்சில் துப்புகிறாய். அடுத்த நாட்டில் கடைப்பிடிக்கும் நாகரீகத்தில் ஒரு கடுகளவேணும் இந்தியாவில் கடைபிடித்தால் இந்தியா ஏன் சுத்தமாக, வளர்ந்த நாடுபோல் இருக்காது என்று கேட்கிறார்.

வெங்கிடாஜலபதி பேர் சொன்னவுடன் என்ன பயம் வருமோ அதே பயம்தான் ராஷ்டிரபதி பேர் சொன்னவுடன் வருகிறது. "சாமி கண்ணைக்குத்தும்" பயம்தான்! ஆனால், இதை டாக்டர் கலாம் அனுப்பியிருப்பார் என்று நம்புவதற்கில்லை. அவர் இப்படி பட்டவர்த்தனமாகப் பேசக்கூடியவர் என்று தெரிந்து கொண்ட ஒரு "ஜோரோ" (Zoro) ஒரு "ராபின்ஹூடு" (Robinhood) இதைச் செய்திருக்கிறது!

ராமஜெயம் எழுதுவது போல் "ஜெய, ஜெய, பாரத!" என வாழ்த்தினால் ஒன்றும் குறைந்துவிடாது என்ற நல்லெண்ணம்தான். இதில் சொல்லியிருப்பதென்னவோ நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. சூழல் விழிப்புணர்விற்கு என்று நானும், அன்னை தெரசா பல்கலைக்கழக துணை வேந்தர் டாக்டர்.ஆனந்தவல்லி மகாதேவனும் இம்மாதிரி நிறைய 'அறிவுரை' தாங்கிய நிகழ்ச்சிகளை திருச்சி வானொலியில் அளித்துள்ளோம். 90களில் சுபமங்களாவில் இது குறித்தும் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன்.

கலாம் சொல்லும் மற்ற நாடுகளுக்கும் இந்தியாவிற்கும் நிறைய வித்தியாசமுண்டு. வளைகுடா நாட்டில் சேட்டை செய்தால் மாறு கால், மாறு கை வாங்கிவிடுவார்கள். சிங்கப்பூரில் பிருஷ்டத்தில் சவுக்கடி கிடைக்கும். கிளிண்டனே சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்கள். ஆனால், இந்தியா ஒரு சுதந்திர நாடு. என்ன வேண்டுமானாலும் பேசலாம் செய்யலாம்!

அது சரிதான், ஆனால் அடிப்படை ஸ்திரமில்லாமலே இந்தியா ஒரு மிக உயர்ந்த ஜனநாயகக் குடியரசுக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது. மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த ஐரோப்பிய நாடுகள் கூட மெல்ல, மெல்லதான் ஒருங்கிணைப்பிற்கு வருகிறார்கள். பொது விழுமியம் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். பல் இன, பல் தேசிய இந்தியாவை ஒரு இரவுப் பிரகடணத்தில் ஒரு நாடாக்கிவிட்டார்கள். அப்படி, இப்படி இழுத்துக்கொண்டு போய் இப்போதுதான் 'இந்தியன்' என்ற உணர்வே வரத்தலைப்பட்டுள்ளது. அதற்குள், பிற சூழல் விழுமியங்கள் பற்றிய பிரக்ஞை எப்படி வரும்?

அதை முறையாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். ஜெர்மனியில் கிண்டர்கார்டன் குழந்தைகளுக்கு சாலை விதிகள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இரவு 12 மணிக்கு சிவப்பு விளக்கில் சாலையைக் கடக்க உத்தேசிக்கும் போது யாரோ காலரைப் பிடித்து நிறுத்துகிறார்கள். அம்மாதிரி "ஒழுங்குதான் எல்லாமும்" (Es ist alles in Ordnung) என்ற தேசிய விழுமியம் சட்டென வந்துவிடாது! மக்கள் மனதில் அது ஆழப்பதிய வேண்டும். இது நமது தேசம். இங்கு நாம் வாழ்கிறோம். இதை துப்புரவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இது போன்ற உணர்வு! இந்தியாவில் எல்லாமே மற்றவர் செய்ய வேண்டுமென்ற மனோபாவம்.

மேலை நாட்டிற்கும், இந்தியாவிற்கும் ஒரு பெரிய வேற்றுமை உள்ளது. இந்தியன் தனி மனித அளவில் ஒழுக்கம் நிறைந்தவன். பல்லாயிரமாண்டு இராமாயண. மகாபாரதக் கதை கேட்டு, கேட்டு நீதி, நியாயம் என்பது உள்ளே பதிந்துள்ளது. வீட்டிற்குள் ஆசாரமாக, மடியாக இருப்பார்கள். ஆனால் சாப்பிட்டபின் இலை தெருவிற்கு வந்துவிடும்!

ஆனால் ஒரு அமெரிக்கனையோ, ஒரு ஜெர்மானியனையோ எடுத்துக்கொண்டால், தனி மனித விழுமியம், குடும்ப விழுமியம் என்று சொல்லிக் கொள்ளுமளவு இருக்காது. வீட்டில் எப்படியிருந்தாலும் பொது இடம் என்று வரும் போது ஒரு கண்ணியம் இருக்கும். ஒரு நாகரீகம் இருக்கும். நாம் பத்து தேய்த்து, பாத்திரங்களை துலக்கி வைத்திருப்போம். ஆனால் தெரு குப்பையாக இருக்கும். அங்கு பாத்திரம் கழுவாமல், சாப்பிட்ட பிட்ஸா ஒரு வாரத்திற்கு அப்படியே கிடக்கும். ஆனால் தெருவில் படுத்துக் கொள்ளலாம். அப்படி சுத்தமாக இருக்கும்.

இந்தியா வளர்ந்த நாடாக மாறுவது ஒன்றும் பெரிய காரியமில்லை. பாதிக்கிணறு தாண்டியாகிவிட்டது. "உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை! எல்லாம் இறைவன்" என்றுதானே நம் முன்னோர் கண்டுள்ளனர். கொஞ்சம் இதை அண்டை வீட்டுத்திண்ணைக்கும், தெருவிற்கும், தேசத்திற்கும் பொது என்று கொள்வோமானால் இந்திய உபகண்டமே இறைவன் வாழும் பகுதியாகும்.

அப்போது இந்தியா உலகிலேயே மிக வளர்ச்சியுற்ற நாடாக பொலிவு பெறும்.

முதற்பதிவு, சமாச்சார் தமிழ்
டாக்டர் கலாமிடமிருந்து வந்ததாகச் சொல்லப்படும் பவர் பாயிண்ட் ஸ்லைடு ஷோ இங்கு

Where to buy Na.Kannan's books?

நண்பர், சுவடியர் திரு.சிபிச்செல்வன் அவர்கள் சமீபத்தில் வெளியான எனது இரண்டு நூல்களையும் அவர் இணையாசிரியராக இருக்கும் உலகத்தமிழில் அறிமுகம் செய்து வைத்துள்ளார்.

அக்குறிப்பில் புத்தகம் வாங்கும் வழியும் சுட்டப்பட்டுள்ளது.

Schönste Frau der Welt

உலகின் தலை சிறந்த அழகி - ஐசு!



அண்ணே! நம்பினா நம்புங்க, நம்பாட்ட போங்க - எங்கே போக?

டக்கர் படமெல்லாம் இருக்கு!

An appeal to non-resident Tamils

சமீபத்தில் வட அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கங்களின் ஒன்றியம் ஒரு விழா எடுத்தது. அதில் வெளி நாட்டில் வாழும் தமிழர்களுக்கு ஒரு விண்ணப்பம் விடுத்துள்ளேன்.

http://www.tamil-heritage.org/promote/promote.html

வாசித்து ஆவண செய்க.

Transexuals in Thailand

மாற்றுப்பெண்

இந்திய மண்ணின் பூர்வ புத்திரர்கள் வாழ்வை, உறவைத் திறந்த மனதுடன் பார்த்திருக்கின்றனர் என்பது நமது புராண, இதிகாசங்களிலிருந்து தெரிகிறது. ஆதிசங்கரர் என்ற படத்தில் பாரதத்தின் மூத்த புதல்வனுக்கு தந்தை யார் என்று தெரியாது என்றும், தாயின் பெயரை தன் பெயருடன் இணைத்துக் கொண்டு குருகுலம் சென்றான் என்றும் பார்த்திருக்கிறேன். தந்தை யார் என்று தெரியாததால் அவனுக்கு கல்வி மறுக்கப்படவில்லை என்று தெரிகிறது. மகாபாரத்தின் மாபெரும் வீரன், கதாநாயகன் அர்ச்சுனன் காட்டில் வாழும் போது அலியாக, பேடியாக வாழ்ந்ததாக இதிகாசம் சொல்கிறது. ராணிகளின் அந்தப்புரத்தில் ஆண் வாடையே கூடாது என்பதற்காக ஒரு அலிக்கூட்டமே இருந்ததாக சரித்திரம் சொல்கிறது. பெண்மையின் அங்கம் ஆணுக்கு உண்டென்று சொல்லும் விதமாக மூத்த தெய்வமான சிவன் பாதி பெண்ணுருவில் இருக்கிறார் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக இருந்து வருகிறது. ஆணான விஷ்ணு மோகினி என்ற பெண்ணுருவில் வந்ததாகவும், அது சமயம் சிவன் அவள் மேல் மோகித்துப் பிறந்த குழந்தையே ஐயப்பன் என்று சொல்லும் அளவிற்கு இந்தியா திறந்த மனதுடன் உறவுகளைப் பார்த்திருக்கிறது.

ஆனால், அன்று பார்த்த அந்தப்பார்வை இன்று இந்தியாவில் இல்லை. கிராமப்புரங்களில் அலிகள் மிகக் கேவலமாகவே நடத்தப்படுகின்றனர். ஆண்களின் வக்கிரமான பாலியல் இச்சைகளுக்கு வடிகால்களாக அவர்கள் பாவிக்கப்படுகிறார்கள். ஆயினும் பெண்ணாக மாற வேண்டுமென்ற இச்சை ஆணுக்கு இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. மும்பாயில் அலிகள் சங்கம் உண்டென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவர்களுக்கென்று குல தெய்வம் உண்டென்றும், அவர்களுக்கென்று ஒரு சரித்திரமும், புராணம் உண்டென்றும் படித்திருக்கிறேன். சினிமாவின் ஆரம்ப கட்ட நடிகள் எல்லாம் நாடகங்களில் ஸ்திரி பார்ட் போட்டவர்கள்தான். பெண்ணின் பாவங்களை முகத்தில் காட்டும் போது நடிப்பின் சூட்சுமங்கள் புலப்படுகின்றன என்பதை முன்னாள் 'ஸ்திரி பார்ட்' சிவாஜியின் நடிப்பிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பிறப்பின் ஆரம்பங்கள் சுவாரசமாயுள்ளன. கருத்தரிக்கும் முட்டையில் ஒரு பாதி எப்போதும் பெண் குணங்களைத்தாங்கியே உள்ளது. இதை X-குரோமசோம் (மரபுத்திரி) என்பார்கள். இரண்டு X சேர்ந்தால் பெண். ஒரு X-ம் ஒரு Y-யும் சேந்தால் ஆண். ஆக, பெண் என்பது முழுப்பால் என்பது போலவும், ஆண் என்பது அர்த்தநாரி என்றும் உயிரியல் சொல்கிறது. ஆணுக்கு மட்டும்தான் பெண் குணம் உண்டா? பெண்ணிற்கு ஆண் குணம் இல்லையா என்றால்? அதற்கும் கரு வளர்ச்சி பதில் வைத்திருக்கிறது. பெண் என்பது XX சேர்கையால் முழுப்பால் போல் தோற்றம் தந்தாலும் கரு வளரும் போது பெண் குழந்தைக்குக்கூட ஆண் குறியே முதலில் வளர்கிறது என்பது ஆச்சர்யம்! பின் அதுவே சுருங்கி 'கிளைடோ ரிஸ்' என்ற பாகமாக மாறுவதாக மானுடக் கருவியல் காட்டுகிறது. ஆக ஆணுக்குள் பெண், பெண்ணுக்குள் ஆண் என்பது ஒண்ணு மண்ணாக கிடக்கிறது.

ஆன்மீகத்தில் பழுத்துவிட்ட மூத்த துறவிகள் பெண் போலவே மென்மையாக இருப்பதை நாம் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், காஞ்சி பரமாச்சாரியர், ரமண மகரிஷி, வள்ளலார் போன்றவர்களின் தோற்றத்திலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். ஆண் பெண் என்ற பாலியல் வேறுபாடு ஹார்மோன்களின் (நாளமில்லா சுரப்பு) வேலை என்பது மருத்துவம் சொல்லும் உண்மை. பெண் ஹார்மோன்களை தொடர்ந்து கொடுத்து வந்தால் மார்பகம் பெரிதாக வளர்ந்துவிட வாய்ப்புண்டு. சில மீன் வகைகளில் நீரின் உஷ்ணம் கூட ஆண், பெண் வித்தியாத்தில் பெரும் பங்கு வகிப்பதாக விஞ்ஞானம் சொல்கிறது. ஆனாலும், பௌதீக காரணங்கள் மட்டும்தானா ஒரு ஆணைத் தானொரு பெண் என்று கருத வைக்கிறது? உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு வதை. தான் ஆண் இல்லையென்று. இந்தக்குரல் பௌதீகம் சார்ந்ததல்ல. பெண்மையின் ஆதிக்குணமான பராமரித்தலை ஆண் ஆன்மீகத்தின் மூலம் புரிந்து கொள்ளும் போது இயல்பாக பெண் உருவம் வந்துவிடுவதையும் காண்கிறோம். மன்னுயிர்க்கு தாய் கடவுள் என்பதுதானே இந்தியப்புரிதல்.

இவ்வளவு கதை எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால், கோடை விடுமுறைக்கு இந்தியா சென்ற போது தாய்லாந்து வழியாக செல்லும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சுற்றுலா என்பதை முக்கிய மூலதனமாகக் கொண்டுள்ள நாடு தாய்லாந்து. விடுமுறை நாடு என்றால் எல்லா வகையான கேளிக்கைகளும் இருக்கும்தானே! புராபா பல்கலைக் கழகத்தில் உரையாற்றிவிட்டு ஜெர்மனி சென்றுவிடுவதுதான் முதல் பிளான். ஆனால், அங்குள்ள ஆசிரியர்களுள் ஒருவர், பட்டையா கடற்கரை மிக அருகாமையில் இருப்பதாகவும் அதைப் பார்க்காமல் போவது காசிக்குப்போய் கங்கையில் குளிக்காமல் போவதற்கு ஒப்பு என்பது போல் என்னை நிர்பந்தப்படுத்தினார். அவர்கள் உதவியுடனே, விமான தேதியை மாற்றினேன். அதிர்ஷ்டம், அடுத்த நாள் விமானத்தில் இடமிருந்தது!

பட்டையா கடற்கரை மிக அழகானது. அழகை எப்படிப்பாதுகாக்க வேண்டுமோ அப்படியே பாதுகாக்கிறார்கள். அங்குள்ள இதமான வெய்யிலுக்கும், கடல் ஸ்நானத்திற்கும் வரும் ஐரோப்பியப் பயணிகள் அத்துடன் திருப்திப்படுவதில்லை. அந்த ஊரை ஒரு கேளிக்கை ஊராக மாற்றி விட்டனர். எனவே மாலையில் கடைத்தெருப்பக்கம் போனால் சாமான்களை விடப் பெண்களே மலிவான விலைக்குக் கிடைக்கிறார்கள். கையைப்பிடித்து இழுக்காத குறைதான். சில நேரம் இந்த இளம் பெண்களைப் பார்த்தால் பாவமாக உள்ளது. நண்பர் சொன்னார், அத்தனை மதுபானக் கடைகளும் ஜெர்மன், ஒல்லந்துகாரர்கள் நடத்துவது என்று. இது சுற்றுலா வியாபாரத்தின் ஒரு பகுதி! ஆனால், என் தாய் நண்பர் என்னை அழைத்துச் சென்றது வேறொரு அதிசயத்தைக் காண்பிக்க!

'அல்கஜார் காபரே' என்ற நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்தியாவில் காபரே என்றால் ஒரு காலத்தில் ஒரு கிளு, கிளுப்பு இருந்தது. சினிமா நடிகைகள் காபரே என்றால் ஒரே பேச்சுதான். ஆனால் தமிழ் சினிமாவின் அபரித முன்னேற்றத்தில் கதாநாயகிகளே காபரே நாயகிகளாக மாறிப்போனபின் காபரே என்ற கேளிக்கைக்கு இடமே இல்லாமல் போய்விட்டது! காபரே நடிகைகள் நிகழ்ச்சிக்கு முன் வெளியே வந்து படமெடுக்க நின்று கொண்டிருந்தனர். ஒரே கூட்டம். ஒரே கிளு, கிளுப்பு. அவர்களது பிக்னி உடை, பாதித்திறந்த மார்பகம் என்று கிளர்ச்சி நிறைந்து இருந்தது. மிக அழகான பெண்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நிகழ்ச்சி ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரம் நடந்தது. பிரம்மாண்டமான செட்டிங், காட்சி ஜோடனைகள், லைட்டிங் எபெக்ட், கிளர்ச்சி, சில நேரங்களில் கொஞ்சம் கூடுதல் கவர்ச்சி என்று நிகழ்ச்சி அமர்களப்பட்டது. நிறைய இந்தியச் சுற்றுலாப் பயணிகள் கண்ணில் பட்டனர். அது குடும்பத்துடன் காண வேண்டியது என்று விளம்பரம் சொன்னதால் இந்தியர்களில் பலர் குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தனர். இந்தியச் சினிமா பார்த்த குழந்தைகளுக்கு இதுவொன்றும் பெரிதாக பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடப்போவதில்லை என்ற தைர்யமாகவும் இருக்கலாம். இந்தியாவில் போர்னோகிராபியை குடும்பத்துடன்தானே தினமும் பார்க்கிறோம் ;-)

நிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன், எப்படி இருந்தது? என்றார். 'நன்றாக இருந்தது' என்றேன். 'பெண்கள் வடிவாக இருந்தார்களா?' என்றார். 'ஆம்! அழகாக இருந்தார்கள்' என்றேன். கிளர்ச்சியூட்டும் வகையில் உடை, பாவனை இருந்ததா?' என்றார். 'இருந்தது' என்றேன்.



நீங்கள் பார்த்த ஒருவர் கூட உண்மையான பெண்ணில்லை. அத்தனையும் மாற்றுப்பெண்கள் (transexual) என்றார். தூக்கிவாரிப்போட்டது. பெண்ணின் அழகு ஒரு மாயை என்று சொல்வார்கள். அது இதுதான் போலும்! அத்தனை பெண்களும் அழகான ஆண்கள்! அடடா! ஆனால், வேஷமில்லை. சத்திரசிகிச்சை மூலம் முழுவதுமாக பெண்ணாக மாறியவர்கள். மார்பில் சிலருக்கு 'சிலிகோன்' இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையில் வளர்த்துவிடப்பட்ட மார்பகம். ஆண் உறுப்புகள் முறையாக சிகிச்சை மூலம் அறுக்கப்படாமல், உள்ளே தள்ளப்பட்ட பெண்கள். இவர்களில் சிலர் முறையாகத்திருமணம் செய்து கொண்டு வாழ்வதாகச் சொன்னார் நண்பர்! என்ன! குழந்தை பிறக்காது, அவ்வளவுதான். மற்றபடி தாம்பத்ய சுகம் இருக்கும் என்றார் நண்பர். நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு இரவில் ரோட்டு ஓரத்து டீக்கடைகளில்தான் இப்பெண்கள் உணவு உண்டனர். அப்போது, சிலரிடம் சென்று எனது பாராட்டுக்களைத் தெரிவித்தேன். 'நன்றி' என்ற பதிலில்தான் உள்ளே ஒளிந்து கொண்டிருப்பது 'ஆண்' என்று தெரிந்து கொண்டேன். தாய்லாந்து மக்கள் இவர்களை கௌரவமாகவே நடத்துவதைக் கண்டேன். பெண்கள் கூட இவர்களைச் சக தோழிகளாகப் பாவிப்பதை அறிந்து கொண்டேன். பாலியல் என்பது இலை மறை, காய் மறையாக இதன் பின் இருந்தாலும் இந்தியாவிலுள்ள அளவிற்கு வக்கிரப்படுத்தப்படவில்லை. உண்மையில், அங்கு காணும் உண்மையான பெண்களைவிட இம்மாற்றுப் பெண்களின் வாழ்வு டீசண்டாகவே இருப்பதாகப் படுகிறது.



தாய்லாந்திலாவது அலிகள் சுகமாக வாழ்கிறார்கள் என்பது கொஞ்சம் இதமான சேதியாக அமைந்தது!

முதல் பதிவு: சமாச்சார் தமிழ் - படங்கள் வெளியிடப்படாமல்....

Hymns for the drowning! - a poem

ஆழ்வார்

ஆழ்த்துபவை
அநேகம்.

அயர்ந்த உடம்பினை
ஆழ்தூக்கம் ஆழ்த்தும்.

பண்ணிசைத்துப்பாடும் பட்டுப்போன்ற
பெண்ணின் குரல் பாடப்பாட
ஆழ்த்தும்.

நெஞ்சமெல்லாம் பாசம் வைத்து
நேசமுடன் பிரியும் துயர்
நினைக்காதே ஆழ்த்தும்.

நேசமுடன் இருந்தாலும் நெஞ்சு விம்மல்
நின்ற சோகம் நினைக்க, நினைக்க
ஆழ்த்தும்.

பஞ்சுக் கை கொஞ்சு முத்தம்
தந்து தந்து நின்ற மகள்
கல்யாணப் பெண்ணாகி
கடல்தாண்டிப் போகும்போது
நெஞ்சழுத்தம் ஆழ்த்தும்.

கால் நழுவி கிணற்றில் விழுந்தால்
கன உடம்பு ஆழ்த்தும்.

கவிதை என்று வந்துவிட்டால்
கனித் தமிழ் ஆழ்த்தும்
கருப்பொருள் ஆழ்த்தும்

ஆழ் முத்து தினம் தேடும்
அமைதிக் குளம் தானடுவே
தாமரைப்பூமகள் தண்மலரடி
ஆழ்த்தும்.

ஆழ்த்துபவை அநேகமிருந்தும்
ஆழ்ந்து மூழ்கிச் சாகாமல்
ஆசை மட்டும் வாழ வைக்கும்
அடுத்த கவிதைக்கேங்கி

கரும்பாறைக்கற்களுடன்
கனரகக் கப்பலொன்று
கருநீலக்கடல் வானில்
மூழ்காமல் மிதப்பது போல்
கடந்து செல்லும் என் வாழ்வு
கவிதை மிதப்பு கொண்டு.

நா.கண்ணன்

Hymns for the drowning!

நற்சிந்தனை

வெய்யில் காலமென்றால் எல்லோருக்கும் வெளியே காத்தாட நடக்க ஆசையாக இருக்கிறது. ரொம்பச் சூடு என்றால் கடல் மேல் மிதந்து கொண்டு, நீந்திக்கொண்டு சூட்டைக் குறைக்க முடியும். எனது அறையிலிருந்து 600 அடியில் கடல். நீந்த வேண்டுமென்று ஆசை. நான் ஒண்ணும் மிகிர்சென் அல்ல. சாதாரண கமலைக்கிணத்தில் நீந்தக் கற்றுக் கொண்டவன். கடலுள் இறங்கியாகிவிட்டது. கூப்பிடு தூரத்தில் ஆய்வக மிதப்புத்தளமிருந்தது. போய்விடலாமென்று எண்ணி நீந்தத்தொடங்கினால் 75% போனபின் மூச்சு வாங்கிவிட்டது. நீந்தி ஒரு இரண்டு வருடமாவது ஆகியிருக்கும். உடல் பயிற்சியினால் செயல்படுவது. சும்மா, சும்மா உட்கார்ந்து வலைப்பதிவு செய்து கொண்டிருந்தால் உடல் சோம்பல் பட்டுப் போகிறது. மிதப்பு கண்ணில் படும் தூரத்தில் இருந்தும் மேலே போகமுடியவில்லை. ஆழம் நிச்சயம் 10 மீட்டராவது இருக்கும். மூழ்கமாட்டேன் என்று உள்ளுள் ஏதோ சொன்னது. இருந்தாலும் முடியவில்லை. அருகில் வந்து கொண்டிருந்த கொரிய நண்பனின் உதவி கேட்டேன். அவன் பதறிப்போய் கழுத்தைப் பின்புறம் வாங்கி தூக்க ஆரம்பித்தான். அடே! மடையா! சும்மா, தொட்டுக்கொள்ள வந்தால் போதும் போய்விடுவேன் என்று சொல்ல ஆசை. அவன்தான் கழுத்தைப் பிடித்துக் கொண்டுவிட்டானே! எப்படிப்பேச! கொஞ்ச நேரம் ஒரு பதட்டம். பின் ஒருவழியாக அவன் நீந்த அவன் தோளை மெதுவாகப் பிடித்துக்கொண்டு மிதப்பு தளத்திற்குப் போய் ஓய்வெடுத்தேன். அன்று அவன் அருகில் இல்லையெனில், இன்று யாராவது இரங்கற்செய்தி வாசித்துக் கொண்டிருப்பர். உறங்குவது போலும் சாக்காடு என்பது தூங்கும் போது உயிர் போனால் சரியாகப் பொருந்தும். நீரில் மூழ்கிச் சாவது கொடூரம்!

அன்று, துணி துவைக்க ஊறப்போட்டிருந்தேன். துணியை அலசும் போது, ஒரு சின்னப் பூரான் தொப்பென்று விழுந்தது. பூரான் எப்படி நீரில், சோப்புடன் ஊறும் சட்டைக்குள் புகுந்தது என்று தெரியவில்லை. உடனே 'கொல்! கொல்!' என்று மிருககுணம் சொன்னது. கொஞ்ச நேரம் யோசித்தேன். என்னைப்போல் அதற்கும் வாழவேண்டுமென்று ஆசையிருக்கும். எனக்குள்ள அதே வாழும் உரிமை அதற்குமுண்டு. எனக்கு அடுத்தவேளைக்கு உத்திரவாதமிருக்கிறது. அதற்கில்லை. ஒரு சின்ன கம்பில் ஏற்றி வெளியே விட்டு விட்டேன். பாம்பு கொத்தும். தேள் கொட்டும். பூரான் கடிக்கும். அது அதன் இயல்பு. பகைவனுக்கு அருளும் நெஞ்சு மனிதனுக்கு மட்டுமே உள்ளது.

வாழ்க மாக்கள்! வாழ்க மக்கள்!

Chu-chu by Barathi

பாரதியாரின் சீன மொழியாக்கத்தை வாசித்து விட்டீர்களா? [- Book No.22]

சரி,

பாரதி ஏன் இக்கதையை சீனத்திலிருந்து மொழியாக்க உத்தேசித்தான்?

1. சீனம் ஒரு பண்டைய நாகரிகம். அவர்கள் கதைகள் நம் கதைகள் போல் இருப்பதால் ஜனங்களுக்கு எளிதாகப் புரியும் என்ற காரணமாக இருக்கலாம்.
2. அந்தக்காலத்தில் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்ற காரணத்தால் இந்தியாவில் பல மனைவிகள் கட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் இருந்தது. அது பாரதிக்கு பிடித்திருக்காது. எனவே அதைக் குத்திக்காட்ட இந்தச் சீனக்கதையை தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்.
3. ஆணாதிக்கமுள்ள சமூகத்தில் ஆணின் குறை எப்போதும் மறைக்கப்பட்டு பெண்களே குறை உள்ளவர்களாகக் காட்டப்படுவர். அதற்கு சரியான தண்டனை போல் இக்கதை அமைந்ததும் பாரதிக்குப் பிடித்திருக்கலாம். தனக்குப் பிறக்காத குழந்தையை தன் குழந்தை என்று ஏமாற்றுத்தனத்தால் ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பது சரியான பழிவாங்கல் :-)
4. வாழ்வு மிகவும் சுயநலமிக்கது. 'தான்' என்பதே பிரதானம். சுயத்தைத்தக்க வைத்துக்கொள்வதே வாழ்வின் பிரதான நோக்கம். இதை 'சுயநல மரபு' (selfish gene) என்னும் கோட்பாட்டால் விளக்குவர். இதய மாற்று அறுவை சிகிச்சையில் வேறொரு இதயத்தை நோயாளியின் உடல் ஏற்றுக் கொள்ளாது. 'நீ செத்தாலும் பரவாயில்லை! இதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்'! என்றுதான் உடல் சொல்லும். இது இக்கதை நாயகனின் போக்கிலிருந்து சரியாக வெளிப்படுகிறது. அவன் குழந்தையைக் கொல்ல முயல்கிறான். இது இயல்பு.

ஆனால் இதற்கொரு மாற்றுண்டு. அது ஆன்மீக வளர்ச்சியுற்ற மனிதர்களால் மட்டுமே செய்யக்கூடியது. நீ உண்மையிலேயே உன் மனைவியை நேசிப்பாயெனில் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் பிறக்கும் அவள் குழந்தையை தன் குழந்தையாக ஏற்றுக் கொள்வது. இந்த மாற்றுக் கருத்தை தி.ஜா தனது மரப்பசுவில் முன் வைக்கிறார். அன்பு என்றால் என்னவென்று புரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும், நீ அன்பு செய்யம் நபருக்கு எது பிடிக்கிறதோ, எது நெருக்கமாக இருக்கிறதோ அது தனக்கும் நெருக்கப்படுவதை! திருமணமான புதிதில் கணவன், மனைவியின் ருசி வித்தியாசமாக இருக்கும். போகப்போக ஒருவருக்குப் பிடித்தது இன்னொருவருக்கு பிடிக்க ஆரம்பிக்கும். இது சகஜம். இதன் உச்சகட்ட நீட்சிதான் மனைவியின் குழந்தையை ஏற்றுக்கொள்வது. ஆனால், இது சாதாரணமாக நடப்பதில்லை. முதல் மனைவி இறந்து அவளது தங்கையை மணந்தால், அக்குழந்தையை மறுதாரம் ஏற்றுக்கொள்வாள். அதுவும் தனது ஜீன் என்பதால். ஆனால் மாற்று ஜீன் என்றால் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டாள். ஆனால் இராமாயண காதையில் எல்லோருமே கௌசல்யையின் புத்திரனை தனது குழந்தை போல் பாவிக்கின்றனர். அதுவொரு பொற்காலமாக இருந்திருக்க வேண்டும். சாதாரண மனிதர்களால் தனது மனைவிக்கு 'முன் பிறந்த' குழந்தையையோ அல்லது தனது கணவனுக்கு முதல் தாரத்தின் வழி பிறந்த குழந்தையையோ ஏற்றுக்கொள்ள முடியவே முடியாது.

அம்மாதிரி மூட ஜனங்களுக்கு புத்தி புகட்டும் வண்ணம், in a crude spiritual act, வேறொருவனுக்குப் பிறந்த குழந்தையை கதை கட்டி 'தனது குழந்தை' என்று ஏற்க வைத்துவிடுகின்றனர். 'மாந்தர்தம் உள்ளத்தனையது உயர்வு' என்று வள்ளுவன் சும்மாச் சொல்லவில்லை.

பாரதி இது பற்றியும் யோசித்து இருக்க வாய்ப்புள்ளது. அவன்தான் ஒரு தீர்க்கதரிசியாச்சே! சமீபத்தில் ஒரு டிவி சீரியலில் மலட்டுத்தன்மையுடைய ஒரு கணவன் தன் குறையை மனைவி மீது கட்ட. அவள் இவனை கர்ப்பமாக உள்ள தனது சினேகதியை மணம் புரிய வைத்து பழி தீர்ப்பதாக கதை அமையும். இப்படியெல்லாம் படம் வர வேண்டுமென்று எண்ணியோ என்னவோ பாரதி 1919-லேயே இப்படியானதொரு கதையை முன்வைத்துள்ளான்.

இதை முதலில் வெளியிட சேகரம் செய்து தந்த ஆண்டோ பீட்டருக்கு நன்றி. இவர் இலக்கப்பதிவாக்கித்தந்த பாரதி பற்றிய இன்னொரு முழுப்புத்தகம் வெளிவரக்காத்திருக்கிறது.

இதன் சிறப்பறிந்து உடனே மின்னாக்கம் செய்த வலைக்குரு சுபாவிற்கு என் நன்றிகள், வாழ்த்துக்கள்.

வாழ்க பாரதி புரட்சி.

Beauty saloon

சவரம் பழகு

ஆணாக இருப்பதில் எத்தனையோ அசௌகர்யங்கள் இருந்தாலும் இந்த சவரம் செய்து கொள்ளும் அநுபவம் ஆண்களுக்கென்று பிரத்தியேகமானது என்று தோன்றுகிறது. இதையும் நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியா வண்ணம் நாகரீகம் மாறி வந்தாலும், ஒரு பேச்சுக்கு இப்படி வைத்துக் கொள்வதில் தவறில்லையென்று தோன்றுகிறது.

பிறந்தவுடன் முடி காணிக்கை தர கோயிலுக்குக் கொண்டு போய் அங்கு குழந்தைகளின் அலறல் கண்டு மிரண்டு போய் மொட்டையடிக்க உட்காரும் குழந்தை அழ, சவரக்கத்தியின் கூர் மழுங்கிப்போய் மண்டையையைக் கீற ஒரே ரத்தவிளாரகப்போய்...இது என்ன காணிக்கைச் சடங்கு என்று கேட்க வைக்கும் தமிழகம்! எனது சக விஞ்ஞானியின் குழந்தைக்கு இன்னும் ஒரு வயது ஆகவில்லை. மொட்டை போட்டிருந்தார்கள். என்ன வேண்டுதலோ என்று கேட்டு வைத்தேன் :-) இல்லை, கோடை வந்து விட்டது, தலையில் அக்கி வந்து விடாமல் காக்க மொட்டையடித்திருக்கிறோம் என்றார்கள். நம்ம ஊர் வழக்கமும் இப்படித்தான் ஆரம்பித்திருக்கும். ஆனால் போகப்போக அது ஒரு லாபகரமான தொழிலாக வளர்தெடுக்கப்பட்டு, அதில் செண்டிமென்ட் சேர்த்து, 'மொட்டையடிக்காவிடில் சாமி கண்ணைக்குத்தும்' என்று எண்ணுமளவிற்குப் போய் விட்டது. பெரும்பாலும், சிறுவர்களுக்கு முடி திருத்த அழைத்துப்போவது அப்பாவின் கடமையாக இருக்கும். சவரக்கடையில் பீடி நாற்றமும், முரட்டு மீசைப் பெரியர்வர்களும், சாணை பிடிக்கும் கத்தியை சரக், சரக்கென்று தீட்டும் பயங்கரமும் குழந்தைகளை மிரள வைப்பதில் ஆச்சர்யமில்லை. ஆனால் அப்பாமார்களுக்கு ஈதெல்லாம் புரியாது. மற்றவர்களுக்கு முன்னால், வீட்டிலிருப்பதையும் விடக் கடுமையாக நடந்து கொள்வர். சீட்டில் உட்கார முடியாததால், அதன் மீது ஒரு கட்டப்பலகை போட்டு, கால்கள் எதிலும் பாவாமல் அந்தரத்தில் தொங்க, ஒரு அழுக்குப்பிடித்த துணியை உடலெல்லாம் சுற்றும் போது வரும் நாற்றத்தில் குழந்தை அழவில்லையெனில் ஆச்சர்யம்தான். ஆனால், இந்த மிரட்டல்கள், பயமுறுத்தல்கள் இல்லாத மிக சௌகர்யமான கொரியன் சலூனிலும் அன்று ஒரு குழந்தை குய்யோ, முறையோ என்று அழுது கொண்டிருந்தது. அம்மா அருகிலிருந்து ஆறுதல் செய்து கொண்டிருந்தாள். முடிதிருத்தி முடிவதற்குள், முகமெல்லாம் சிவந்து ஏதோ இரும்பு உலையிலிருந்து எடுத்த பாளம் போல் ஆகிவிட்டது குழந்தை. பாவமாக இருந்தது. சவரம் செய்து கொள்வது நிச்சயம் குழந்தைகளுக்கான செயற்பாடல்ல என்று இதனால் முடிவு செய்யலாம்.

அது பெரிய ஆண் வர்கத்திற்குரிய ஒரு செயல். தமிழகத்தில் அன்று திராவிடக்கழக ஆட்சி அமைய இந்த முடிதிருத்தும் நிலையங்கள் காரணமென்று சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள். சலூன் என்பது ஒரு சின்ன அரசியல் பட்டறை. காரசாரமாக அரசியல் பேசி, விவாதிக்கப்படும். நிறையப்படங்கள் மாட்டப்பட்டிருக்கும். லெனின், இங்கர்சால், கார்ல்மார்க்ஸ் போன்றவர்களின் தரிசனம் என்னைப்போன்றவர்களுக்க்கு முதன்முதலில் சவரக்கடையில்தான் கிட்டின! பிறகு ஈ.வேரா, அண்ணா...என்று போகும். சவரக்கடையின் ஈர்ப்புகளிலொன்று தினத்தந்தி. நமது தருணத்திற்குக் காத்திருக்கும் போதுகளில் தினத்தந்தி வாசிக்க ஆரம்பித்து சிந்துபாத், லைலா, மூசாக்கிழவன் அறிமுகமாயினர்.

ஆனால், வெளிநாடுகளில் முடிதிருத்திக்கொள்வது முற்றிலும் வேறான அனுபவம். அதை முழுக்க ரசிக்க வேண்டுமெனில் கொரியா வந்துவிட வேண்டுமென்று சொல்வேன். பள, பளவென்று சுத்தமாக, மிக நூதனமாக, மிக நவீனமாக இருக்கின்றன கொரிய சலூன்கள். தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து விட்டதால் முடிவெட்டும் திருத்துவான் சத்தம் போடுவதே இல்லை. நம்ம ஊர் திருத்துவான் சத்தத்தில் காதைப் பழுதாக்கிவிடும் (சில நேரம் கவனக்குறைவால் காதில் விழுப்புண் விழும் அபாயமுண்டு என்பது வேறு விஷயம்). இங்கும் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது. ஆனால் காத்திருக்கும் போதுகளில் டிவி பாக்கலாம், இரண்டு கணணிகள் இணைய வசதிகளுடன் நம் கவனத்திற்கு காத்திருக்கின்றன. இதெற்கெல்லாம் மேலாக, காத்திருக்கும் நேரத்தில் என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள் என்று விமான சேவை போல் ஒரு பட்டியல் கார்டு தருகிறார்கள். ஐஸ்கிரீம், ஐஸ்காபி, டீ, ரெகுலர் காபி, டோ ஸ்ட் என்று நீள்கிறது பட்டியல். சவரக்கடையில் உட்கார்ந்து டோ ஸ்ட் சாப்பிட்ட அனுபவம் கொரியாவில்தான். உலகில் வேறெங்கும் இப்படிக் கவனித்துக் கொள்கிறார்களாவென்று தெரியவில்லை. வரும் குழந்தைகளுக்கு 'போரடித்து' விடக்கூடாது என்று ஒரு பெண் பலூன் ஊதிக்கொண்டிருந்தாள். பெரும்பாலும் இங்கு சலூன்கள் பெண்களாலேயே நடத்தப்படுகின்றன. ஆண்களைக் கவர்வதற்கு இது என்று ஆண் புத்தி சொன்னாலும் அங்கு வரும் 90% வாடிக்கையாளர்கள் பெண்கள்தான். நகம் வெட்டிக்கொள்ள, நகப்பாலிஷ் போட்டுக் கொள்ள, முகவடிவாக்க இப்படிக் கொசுறு வேலைகளுக்கென்று நிறையப்பேர் வருகிறார்கள். ஆனால் பெரும்பாலோர் தங்களது முடியை வண்ண, வண்ணமாக்கிக்கொள்வதற்கே வருகின்றனர். கிளிப்பச்சை, மஞ்சள் என்று முடிநிறத்தைப்பார்க்கும் போது 'பறைவைகள் பலவிதம்' என்று கண்ணதாசனை எது பாட வைத்திருக்கும் என்று யூகிக்க முடிகிறது!

முடிவெட்டுமுன் சுகமாக ஒரு சின்ன ஷாம்பு பாத். தலைக்கு மட்டும்தான் :-) பிறகு முடிவெட்டல். வெட்டியபின் மீண்டும் ஒரு ஷாம்பு. அப்போது கொஞ்சம் மஜாஜ் வேலையுண்டு. இது மிக சுகமானது. இப்படியெல்லாம் வேறெங்கும் செய்வதில்லை. ஜெர்மனியிலும் பெண்கள்தான் முடிவெட்டுகின்றனர். ஆனால் வந்தோமா, போனமாவென்று ஐந்து நிமிடத்தில் முடித்து அனுப்பிவிடுகின்றனர். சேவையென்று அனுபவிக்க வேண்டுமெனில் கொரியா, ஜப்பான் என்று வந்துவிட வேண்டும். நாம் வெறும் வாடிக்கையாளர் மட்டுமல்ல. ஏதோ கலைப்பொருள் போல். ஒரு சிலை போல் நம்மை வைத்து அவர்கள் கவனித்துக் கொள்ளும் அழகு, நம்மை பற்றிய மதிப்பை ஒரு புதிய கோணத்தில் உயர்த்துகிறது.

இத்தனை சௌகர்யமும் பெரியவர்களுக்குத்தான். ஆனால் குழந்தைகள் இதையெல்லாம் கண்டு மிரண்டு விடுகின்றன.

சவரம் என்பது இப்படியான ஒரு நூதனமான தொழிலாக வளந்துவிட்ட காலத்திலும் இந்தியாவில் அது கீழான தொழிலாக மதிக்கப்படுவது ஏன்? தொழிலை வைத்து மக்களைப்பிரிக்கும் வழக்கம் அங்கு ஏன் வந்தது? தொழில் சாதீயத்திற்கு வித்தாக ஏன் மாறிப்போனது? என் தாத்தா காலத்தில் சவரத்தொழிலாளி வீட்டிற்கு வந்து சவரம் செய்வார். எல்லா இடங்களிலும் கூச்சமில்லாமல் சவரம் செய்யச்சொல்வார்கள். அப்பா காலத்தில் முடிதிருத்தும் நிலையங்கள் மெல்ல வர ஆரம்பித்தன். என் காலத்தில் சலூன் ஒரு அரசியல் பட்டறையாகிப்போனது. இப்போது, சென்னை போன்ற நகரங்களில் அது நூதனத்தொழிலாக மாறிவருகிறது. பாரதிக்கு தொழில் பேதம் தெரியாது. எனவே ரௌத்திரம் பழகு என்று சொன்னவன் இன்றிருந்தால் 'சவரம் பழகு' என்று சொல்லியிருப்பான். அதுவொரு அதிநவீனத்தொழில் இன்று!

முதல் வெளியீடு: சமாச்சார்-தமிழ்

enRumuLa thamiz - the eternal language

'என்றுமுள தமிழ்' எனும் தலைப்பில் சிவகாசி 'பாரதி இலக்கிய சங்கத்தில்' நான் பேசிய உரை பற்றிய விமர்சனம் மிகச்சரியாக உலகத்தமிழ் இலக்கிய இ-தழில் திரு புதுக்கோட்டை நடராஜன் அவர்களால் எழுதப்பட்டுள்ளது. வாசித்துப்பயன் பெறுங்கள் :-)

ஆறிய கஞ்சி பழங்கஞ்சி என்பார்கள். எனவே சுடச்சுட இல்லாவிடினும் கொஞ்சம் ஆறிய நிலையிலாவது, அப்போது எடுத்த படங்களைத்தொகுத்துள்ளேன். பார்த்துப் பரவசமடையுங்கள் :-))

இந்தப் பாழாப்போன கொரியர்கள் Blogspot-ஐ முற்றிலும் தடுத்துவிட்டார்கள். உங்கள் கடிதங்கள் பார்வைக்கு வந்தாலும் பதில் எழுதமுடியவில்லை. என்ன சுதந்திரம்? இணையம் தந்த சுதந்திரம்! அடச்சீ! (வெறுப்போ வெறுப்பு)

Tamil Heritage Foundation joins Digital Library of India

கடல் சேரும் நதி

இந்தியக் குடியரசுத்தலைவர் டாக்டர்.அப்துல் கலாம் அவர்களின் கனவுத்திட்டமாக "இந்திய இலக்க நூலகம்" (Digital Library of India) உருவாகியுள்ளது. இதன் முகவரி http://www.dli.ernet.in/ என்பது.

இதை இந்தியாவின் பிரதான அறிவியல் நிறுவனமான இந்திய அறிவியல் நிறுவனம் (Indian Institute of Science) தனது Super Computer Facility-யின் மூலமாக கவனித்து வருகிறது.

இங்கு, அதாவது அவர்களின் சேவியில் (server) தமிழ் மரபு அறக்கடளைக்கு இடம் கிடைத்துள்ளது. இனிமேல் நாம் இடம் (server space) குறித்து கவலை கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை. முதற்படியாக 15 கிகாபைட் இடம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நமது சேர்ப்பிற்கு ஏற்றவாறு இந்த இட ஒதுக்கீடு விரியும்!

நதிகள் இறுதியில் கடல் சேர வேண்டும். கன்று பசுவிடம் வந்து சேர வேண்டும். தாயிடம் வந்த சேயின் உணர்வு வருகிறது. இப்போது.

இனிமேல் நமது பெரிய சேகரங்கள் கீழ்க்காணும் முகவரியில் காணக்கிடைக்கும்

http://bharani.dli.ernet.in/thf/index.html

பல அரிய சுவடிகள் இடநெருக்கடியால் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு இதுவரை வைக்கப்படாமல் இருந்தன. அவை இனி வெளிப்படும்.

இன்று காலையில் ஜெர்மனியிலிருந்துகொண்டு இப்பக்கத்தை சோதித்த போது 98% சதவிகிதம் சரியாக வந்தது. சில இணைப்புகள் வேலை செய்யவில்லை. அவை சரிசெய்யப்படும்.

இத்தளத்தை யுனிகொட் தமிழில் அமைத்துள்ளேன். வார்ப்பு இறக்கமின்றி தெரியவேண்டும். முரசு அஞ்சல் பின்னால் ஓடினாலும் நன்றாக வரும். விண்டோ ஸ் எக்ஸ்பியில் சரியாக வரும். பிற கணினித்தளங்களில் எப்படி வருகிறது என்று சொல்லுங்கள்.

சான்றோர் வாழ்த்துங்கள். இது தமிழ் மரபுக் கட்டளைக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய மரியாதை.

something to munch...

பேட்டி காண்க...

நீங்கள் வைகைறையில் எழுபவரா? ஜெயா டிவி பார்ப்பவரா? அப்படியெனில் வருகின்ற திங்கள் (ஆகஸ்டு 02) காலையில் காலைமலர் பாருங்கள்! பார்த்து எழுதுங்கள். நான் பார்க்கமுடியாது!

வருகின்ற வாரம் குமுதம் வாசியுங்கள். நான் வரலாம்!

இந்த வாரக்கடைசி தினமணிக்கதிர் 'நோட்டம்' வாசியுங்கள். சுகதேவ் பேட்டி எடுத்திருக்கிறார்.

India visit

இந்தியச் சூறாவளிச் சுற்றுப்பயணம் ஒருவழியாக முடிந்தது. தாய்லாந்து பட்டையாவில்தான் மூச்சுவிட்டேன்! அவ்வளவு வேலை

சிவகாசி பாரதி இலக்கிய மன்றத்தில் பேச்சு. கவிஞர் திலகபாமா அழைப்பு.

தமிழ்மரபு அறக்கட்டளை திறப்பு விழா. திசைகள் இயக்கம் அமைத்திருந்தது.

எனது இரண்டு புத்தகங்கள் வெளியீடு. நானும், மதி நிலையமும் என் குடும்பத்தின் உதவியுடன் ஏற்பாடு செய்திருந்தோம்.

பார்த்து மகிழ்ந்த நட்புகள்: பத்ரி, பா.ராகவன், மாலன், திலகபாமா, வைகைச் செல்வி, மதுமிதா (3 கவிஞர்கள்), ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன், சா.கந்தசாமி, வைதீஸ்வரன், இ.பா., வெங்கடேஷ், நரசய்யா, கொடுமுடியார், ஏ.கே.ஸ்ரீநிவாசன், காலச்சுவடு கண்ணன், ஐகராஸ் பிரகாஷ், வெளி ரங்கராஜன், ரவி சுப்பிரமணியன், சிபிச் செல்வன், செந்தில்நாதன்.

95 வயதில் முதுகெலும்பு சிகிச்சை செய்துகொண்டு, கல,கலப்பாக பேசி புத்தக வெளியீடு குறித்து அக்கரையுடன் விசாரித்த சிட்டி ஒரு அதிசயம்!

வைகை நதியில் (நீரில்லாத) மீண்டும் கால் வைத்தேன். அழகியமீனாளை (சௌந்தர்யநாயகி)க் கண்டு தரிசித்தேன் (திருப்புவனம்). திருவாதவூர், திருமோகூர், கூடல் அழகர், மீனாட்சியும் உண்டு.

தினமணி, குமுதம் பேட்டி. ஜெயா டிவி பேட்டி.

வைகைக்கரைக் காற்றே தொடருக்கான சில போட்டோ க்கள் கிடைத்தன. மஞ்சள் தாத்தா உட்பட!