Chu-chu by Barathi

பாரதியாரின் சீன மொழியாக்கத்தை வாசித்து விட்டீர்களா? [- Book No.22]

சரி,

பாரதி ஏன் இக்கதையை சீனத்திலிருந்து மொழியாக்க உத்தேசித்தான்?

1. சீனம் ஒரு பண்டைய நாகரிகம். அவர்கள் கதைகள் நம் கதைகள் போல் இருப்பதால் ஜனங்களுக்கு எளிதாகப் புரியும் என்ற காரணமாக இருக்கலாம்.
2. அந்தக்காலத்தில் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்ற காரணத்தால் இந்தியாவில் பல மனைவிகள் கட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் இருந்தது. அது பாரதிக்கு பிடித்திருக்காது. எனவே அதைக் குத்திக்காட்ட இந்தச் சீனக்கதையை தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்.
3. ஆணாதிக்கமுள்ள சமூகத்தில் ஆணின் குறை எப்போதும் மறைக்கப்பட்டு பெண்களே குறை உள்ளவர்களாகக் காட்டப்படுவர். அதற்கு சரியான தண்டனை போல் இக்கதை அமைந்ததும் பாரதிக்குப் பிடித்திருக்கலாம். தனக்குப் பிறக்காத குழந்தையை தன் குழந்தை என்று ஏமாற்றுத்தனத்தால் ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பது சரியான பழிவாங்கல் :-)
4. வாழ்வு மிகவும் சுயநலமிக்கது. 'தான்' என்பதே பிரதானம். சுயத்தைத்தக்க வைத்துக்கொள்வதே வாழ்வின் பிரதான நோக்கம். இதை 'சுயநல மரபு' (selfish gene) என்னும் கோட்பாட்டால் விளக்குவர். இதய மாற்று அறுவை சிகிச்சையில் வேறொரு இதயத்தை நோயாளியின் உடல் ஏற்றுக் கொள்ளாது. 'நீ செத்தாலும் பரவாயில்லை! இதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்'! என்றுதான் உடல் சொல்லும். இது இக்கதை நாயகனின் போக்கிலிருந்து சரியாக வெளிப்படுகிறது. அவன் குழந்தையைக் கொல்ல முயல்கிறான். இது இயல்பு.

ஆனால் இதற்கொரு மாற்றுண்டு. அது ஆன்மீக வளர்ச்சியுற்ற மனிதர்களால் மட்டுமே செய்யக்கூடியது. நீ உண்மையிலேயே உன் மனைவியை நேசிப்பாயெனில் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் பிறக்கும் அவள் குழந்தையை தன் குழந்தையாக ஏற்றுக் கொள்வது. இந்த மாற்றுக் கருத்தை தி.ஜா தனது மரப்பசுவில் முன் வைக்கிறார். அன்பு என்றால் என்னவென்று புரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும், நீ அன்பு செய்யம் நபருக்கு எது பிடிக்கிறதோ, எது நெருக்கமாக இருக்கிறதோ அது தனக்கும் நெருக்கப்படுவதை! திருமணமான புதிதில் கணவன், மனைவியின் ருசி வித்தியாசமாக இருக்கும். போகப்போக ஒருவருக்குப் பிடித்தது இன்னொருவருக்கு பிடிக்க ஆரம்பிக்கும். இது சகஜம். இதன் உச்சகட்ட நீட்சிதான் மனைவியின் குழந்தையை ஏற்றுக்கொள்வது. ஆனால், இது சாதாரணமாக நடப்பதில்லை. முதல் மனைவி இறந்து அவளது தங்கையை மணந்தால், அக்குழந்தையை மறுதாரம் ஏற்றுக்கொள்வாள். அதுவும் தனது ஜீன் என்பதால். ஆனால் மாற்று ஜீன் என்றால் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டாள். ஆனால் இராமாயண காதையில் எல்லோருமே கௌசல்யையின் புத்திரனை தனது குழந்தை போல் பாவிக்கின்றனர். அதுவொரு பொற்காலமாக இருந்திருக்க வேண்டும். சாதாரண மனிதர்களால் தனது மனைவிக்கு 'முன் பிறந்த' குழந்தையையோ அல்லது தனது கணவனுக்கு முதல் தாரத்தின் வழி பிறந்த குழந்தையையோ ஏற்றுக்கொள்ள முடியவே முடியாது.

அம்மாதிரி மூட ஜனங்களுக்கு புத்தி புகட்டும் வண்ணம், in a crude spiritual act, வேறொருவனுக்குப் பிறந்த குழந்தையை கதை கட்டி 'தனது குழந்தை' என்று ஏற்க வைத்துவிடுகின்றனர். 'மாந்தர்தம் உள்ளத்தனையது உயர்வு' என்று வள்ளுவன் சும்மாச் சொல்லவில்லை.

பாரதி இது பற்றியும் யோசித்து இருக்க வாய்ப்புள்ளது. அவன்தான் ஒரு தீர்க்கதரிசியாச்சே! சமீபத்தில் ஒரு டிவி சீரியலில் மலட்டுத்தன்மையுடைய ஒரு கணவன் தன் குறையை மனைவி மீது கட்ட. அவள் இவனை கர்ப்பமாக உள்ள தனது சினேகதியை மணம் புரிய வைத்து பழி தீர்ப்பதாக கதை அமையும். இப்படியெல்லாம் படம் வர வேண்டுமென்று எண்ணியோ என்னவோ பாரதி 1919-லேயே இப்படியானதொரு கதையை முன்வைத்துள்ளான்.

இதை முதலில் வெளியிட சேகரம் செய்து தந்த ஆண்டோ பீட்டருக்கு நன்றி. இவர் இலக்கப்பதிவாக்கித்தந்த பாரதி பற்றிய இன்னொரு முழுப்புத்தகம் வெளிவரக்காத்திருக்கிறது.

இதன் சிறப்பறிந்து உடனே மின்னாக்கம் செய்த வலைக்குரு சுபாவிற்கு என் நன்றிகள், வாழ்த்துக்கள்.

வாழ்க பாரதி புரட்சி.

0 பின்னூட்டங்கள்: