கூழாங்கல் [Pebble]

பெற்றதாயினுமாயின செய்யும்
என்றான் கலியன்.
அம்மாவென்றால்
பார்த்துப் பார்த்து செய்வாள்.
உன்னையே பார்க்கமுடியவில்லை
நீ எப்படி பார்த்துப் பார்த்து
செய்யமுடியும்?
எதிர்பார்ப்புகள்
குறையவேண்டும்.
குறைகளும் குறைந்துவிடும்.
நான் என்ன கொண்டுவந்தேன்?
என்ன கொடுத்தேன்?
எதிர்பார்க்க?
உன்னில் ஜெனித்தேன்
உன் உயிரில் வளர்ந்தேன்
உன்னை சுகித்தேன்
உன்னில் கலப்பேன்
இதில் குறைக்கு
ஏதேனும் இடமுண்டோ ?
மலையிலிருந்து ஆற்றில் விழுந்த
கற்கள் நாங்கள்.
சில நீரை எதிர்த்து
பாறாங்கல்லாய் இன்னும்
நிற்கின்றன.
எதிர்ப்பின்றி நீரின் ஓட்டத்தில்
ஓடியபோது கூர்முனை
மழுங்கி சுருக்கம் போய்
கல்லென்றே தெரியாவண்ணம்
வெண்ணேய் போல் உருண்டு திரண்டு
உன் கை ஒருநாள் தீண்டும் சுகத்தில்
வெட்டவெளியில்
ஆற்றுப்படுக்கையில்
அலைகடற்கரையில்
அன்னாந்து பார்த்தபடி
நான்.

From: Raju Rajendran
Date: Thu Oct 7, 2004 2:38 am
Subject: Re: [min-suvadi] Pebble on the beach

"மலையிலிருந்து ஆற்றில் விழுந்த
கற்கள் நாங்கள்.
சில நீரை எதிர்த்து
பாறாங்கல்லாய் இன்னும்
நிற்கின்றன.
எதிர்ப்பின்றி நீரின் ஓட்டத்தில்
ஓடியபோது கூர்முனை
மழுங்கி சுருக்கம் போய்
கல்லென்றே தெரியாவண்ணம்
வெண்ணேய் போல் உருண்டு திரண்டு
உன் கை ஒருநாள் தீண்டும் சுகத்தில்
வெட்டவெளியில்
ஆற்றுப்படுக்கையில்
அலைகடற்கரையில்
அன்னாந்து பார்த்தபடி
நான்."

அன்புள்ள முனைவர். கண்ணன்,

இந்த வரிகள் மிக அருமையாகவுள்ளன.

ஆனால் கவிதையின் முற்பகுதி புரிந்து கொள்வது கொஞ்சம் கடினமாக இருக்கிறது.

(கோனார் நோட்ஸ்??)

ராஜு ராஜேந்திரன்

From: "Dr.Narayanan Kannan"
Date: Thu Oct 7, 2004 3:55 am
Subject: Re: [min-suvadi] Pebble on the beach

அன்புள்ள ராஜேந்திரன்:

கவிதையின் சில கூறுகள் பிடித்திருப்பது கண்டு மகிழ்ச்சி. கோனார் நோட்ஸ் போடும் அளவிற்கு என் கவிதை வந்துவிட்டது :-)!

வாழ்வைக்குறித்த என் தேடல்கள் பல நேரங்களில் கவிதையாய் உருவெடுக்கின்றன.

கவிதையை ஆரம்பித்து வைக்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார் (கலியன்). பெற்ற தாயைவிட இறைவன் செய்வான் என்பது அவரது துணிபு. உண்மையா? என்று கேள்வி வருகிறது. பௌதீகமாக இல்லை என்ற விடை கிடைத்தவுடன், ஏன் குறை நமக்கு வருகிறது என்று கேள்வி போகிறது. அப்போது ஒரு புதிய புரிதல் வருகிறது. ஏதாவது நாம் முதல் போட்டிருந்தால் லாபம் வரவில்லை என்று அங்காலாய்க்கலாம். எந்த முதலும் இல்லாமல் வாழ்வு ஒரு மாபெரும் பரிசாக நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் லாபம்தான். நட்டம் என்பதே இல்லாத ஒரு சமாச்சாரம் வாழ்வு. எல்லாமே- நமது துக்கம், சுகம், இனிமை எல்லாம் வரவுதான். அவைதான் வாழ்வை ஓட்டுகின்றன. இப்படிப்பார்க்கும் போது வாழ்வைக் குறித்து சலிப்புறும் மனது சமனப்படுகிறது. கணியன் பூங்குன்றன் சொன்ன உவமை உடனே நினைவிற்கு வருகிறது. புனல் வருகிறது. பூங்குன்றன் வாழ்வைப் புனலில் மிதக்கும் இலையென்றான். எனக்கென்னமோ 'நாம்' கல் போன்றவர்கள் என்று தோன்றுகிறது. எதையும் வருகின்ற வழியில் ஏற்றுக்கொள்ளாததால், எதிர்வினை கொடுப்பதால் 'கல்' பொருந்தும் என்று தோன்றுகிறது. வெறும் பாறாங்கல்லாய் சிலர். கூழாங்கல்லாய் சிலர். கூழாங்கல்லில் ஒரு சேதி இருக்கிறது.

இதுதான் என் கவிதை.

சங்கப்பலகையில் இட்டாகிவிட்டது! மிதக்குமா? மூழ்குமா என்று சங்கப்புலவர்கள் சொல்லட்டும்.

அன்புடன்
கண்ணன்


From: Raju Rajendran
Date: Thu Oct 7, 2004 2:03 pm
Subject: Re: [min-suvadi] Pebble on the beach

அன்புள்ள கண்ணன்,

கலியன் என்றால் திருமங்கை ஆழ்வார் என்று நானறிந்திருக்கவில்லை. இப்பொழ்து விளங்குகிறது. இனி, கவிதைகளில் இரண்டு பொலிவுகளை நான் எதிர்பார்க்கிறேன். கருத்துப் பொலிவு. சொல் பொலிவு. புதுக்கவிதைகளில் முன்னது மட்டுமே பெரும்பாலும் காண இயலுகிறது. சொல் அழகும் அதனால் உருவாகும் நடை அழகும் குறைவு. ஏன் இரண்டு சுவைகளையும் கலந்து தர இயலாதா?

கல்லாதவரும் நல்ல கருத்தைச் சொல்கிறார்கள் அவர்கள் பாங்கில். யாரும் புலவன் ஆவது அதனோடு சொல் அழகையும் சேர்க்கும் போது தான். வள்ளுவனின் தனிச்சிறப்பு குறளடியில் செறித்தது தானே!

ராஜு ராஜேந்திரன்
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
அன்புள்ள ராஜேந்திரன்:

நல்ல கருத்தைச் சொன்னீர்கள்.

தமிழ் கவிதை ஒரு நீண்ட வட்டத்தை முடித்து ஆரம்ப நிலைக்கு வந்திருக்கிறது. சங்க காலத்தில் எல்லோரும் கவிதை யாத்தனர். கணக்கு வாத்தியார், ஜோஸ்யர், வணிகன், அரசன், மீனவன் என்று பாரபட்சமில்லாமல். அப்போது கருத்திற்கு முக்கியத்துவம் இருந்தது (நாராய்..நாராய் :-) பின்னால் தமிழ் மிகவும் பொலிவு பெற்று நடையழகு பெறுகிறது. வள்ளுவன், கம்பன், ஆழ்வார்கள் என்று பலர் புதிய பா வகைகளைச் சேர்கின்றனர். ஒரு காலத்தில் வெறும் நடையழகு மட்டுமே கவிதைக்கு வேண்டும் என்ற நிலை வருகிறது. பாமரன் இந்த ஓட்டத்திலிருந்து விலக்கப்படுகிறான். பாரதி வந்து அதை மீண்டும் உடைக்கிறான். பின்னர் புதுக்கவிதை புனல் வேகத்தில் புறப்படுகிறது.

கவிதையில் நடையழகு வேண்டுமெனில் மரபுப்பரிட்சயம் அவசியம். புதுக்கவிதை அதை இத்தனை நாள் புறக்கணித்திருக்கிறது. மெதுவாக அது மீண்டு வரும். ஆயினும் பழைய இறுகிய நிலைக்குப் போய் விடாமல் நவீன கவிதை தன் இருப்பை தக்க வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

கண்ணன்

0 பின்னூட்டங்கள்: