இந்தா புடி வாலண்டின்...

ஆத்தா! நீ பொறந்த போது நவநீதசுந்தரியா இருந்துருக்கணும்
அதான் அப்பன் ஆத்தா அப்படிப்பேரு வச்சாக
பள்ளிப்புள்ளையா பாத்தப்போ நீ எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தே
பூ, ரவிக்கை கொடுக்கற வயசா என்ன? அப்போ?
ஏதோ ஒரு கொலுசைத் தூக்கிட்டு உங்கிட்ட கொடுத்துடணும்ன்னு
ஒம்பின்னாலயே அலைஞ்சேன்! யாராவது பாத்துப்பிட்டா?
ஆத்து மணல பதிஞ்ச உன் தடத்தை அப்படியே கையிலே வச்சு
பாத்துக்கிட்டே இருப்பேன். அப்புறம் நீ சடங்காயிட்டே,
பள்ளிகூடம் வரவே இல்லை, நானும் படிக்க பட்டணம் போயிட்டேன்.
வந்து நான் கைபிடிச்சுரிந்தா சாதிக்கலவரமே வந்திருக்கலாம்.
உம் பிள்ளையை பார்வர்டுலே போடறதா? பேக்வர்டா? அதி பேகவர்டான்னு
நமக்குள்ளே சண்டையே வந்திருக்கலாம். சண்டையிலே பிரிஞ்சு கூட
போயிருக்கலாம். ஆனா, அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் நடக்கலே!
நான் ஊர் திரும்பி வந்த போது நீ பிடி மண்ணாப் போயிருந்தே.
அப்பவும் கொடுக்கல, இப்பவும் கொடுக்கல கை நிறைய பூ ஒனக்கு.
ஆனாலும் இன்னிவரைக்கும் நீதான்
என் வாலண்டைன்.

0 பின்னூட்டங்கள்: