Tongyong International Music Festival



இசைக்கு காது பழக வேண்டும். இது நம்ம இசைக்கே எனில், அடுத்தவர் இசைக்கு காதைத் திருகி ப்ழக்கப்படுத்த வேண்டும். இந்தியர்களுக்கு இசை ஞானம் உண்டு. இந்தியா பெரிய நாடு என்பதால் நமது பிராந்திய இசையை அறிவதே பலருக்கு பெரும்பாடாக இருப்பதுண்டு. ஆயினும் ஜீபின்மெஹ்தா போல மேற்கத்திய இசையை கற்றுத் தேர்ந்த மேதைகளுண்டு. உண்மையாக மேலை இசையை அறிந்த அளவு கூட நாம் கீழை இசையை அறிந்து வைத்தோமில்லை. சீன சம்பிரதாய இசை மேற்கத்திய இசையைவிட வயதால் மூத்தது. பல்வேறு நுணுக்கங்கள் கொண்டது. மதுரை ஜி.மணி ஐயர் சொல்வது போல் 'அவையெல்லாம் வெறும் மோகன ராகத்தின் சாயை' என்று ஒத்தை வரியில் ஒதுக்கிவிட முடியாது.



படம் எடுக்கக்கூடாது என்ற சட்டத்தை மீறி எடுத்தால் இவ்வளவுதான் வரும்!


இன்று மாலை தொங்யோங் சர்வதேச இளவேனிற் கச்சேரியின் கடைசி நாள் நிகழ்விற்கு போகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. புல்லரித்துப் போய் விடவில்லை. ஆனால் ஏதோ புதிய உலகைக் கண்ட அதிசயம் நிற்கிறது. புல்லாங்குழல் என்றால் அதில் இத்தனை வித்தியாசமான இசையை உருவாக்க முடியுமா? சும்மா, நம்ம ஊர் இலை சுருட்டி 'பீப்பி' போல ஒரு வாத்தியத்தைக் கூட சாஸ்தீரிய சங்கீத அளவிற்கு உயர்த்த முடியுமா? மனிதக் குரலை மேல் ஸ்தாயி, கீழ் ஸ்தாயி, அப்புறம் காதில் விழாத ஸ்தாயி என்றெல்லாம் கூடக் கொண்டு போய் பாடமுடியுமா? வீணையின் மூத்த சகோதரிகள், சாரங்கின் சகோதரர்கள் கொரியாவில் இருப்பது நமக்குத் தெரியுமா? அதன் இசை இன்னது என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு சொல்ல முடியுமா? இசை என்பது எங்கிருக்கிறது? அதன் உண்மை சொரூபம் என்ன? அது ஏன் இந்தியாவில் ஒரு மாதிரி இருக்கிறது? கொரியாவில் ஒரு மாதிரி இருக்கிறது?

கேள்விகள்தாங்க மிஞ்சியிருக்கு. உங்களுக்காக கச்சேரியில் சுட்ட இசை. இதுவும் அனுமதிக்கப்படாததே! இருந்தாலும் இந்தப்பக்கம் வந்து போறவங்களை உத்தேசித்து அத்துமீறி பதிவு செய்தது. 5 நிமிடம் ஓடுகிறது.


படத்தைத் தட்டுங்கள்!

0 பின்னூட்டங்கள்: