ஒலிப்பத்தி - புதிய முயற்சி

தமிழில் புதிதாக ஆறாம்திணை உருவாகியபின் பத்திரிக்கை இலக்கணம் மாறிவிட்டது! பத்திரிக்கை என்பது எழுத்து அனுபவம் என்பதிலும் கூடுதலாக ஒலி, ஒளி அனுபவமாக மாறிவருகிறது. இதுபற்றி நான் சில காலமாகப் பேசி வந்தாலும் இப்போதுதான் தமிழ் இணைய இதழ்கள் ஆறாம்திணையின் புதிய இலக்கணத்தைப் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்துள்ளன. உண்மையில் வலைப்பதிவுகள் தமிழ் மின்னிதழ்களை விட வெகு முன்னேற்றமடைந்துவிட்டன. எனினும் பொதுஜன ஊடகம் மாறுவதும் நல்ல சேதியே!

விய ஆண்டு மலராக சிஃபி.வணி கொண்டுவந்துள்ள மலரில் என் இரு வாய்ப்பேச்சுகள் இடம் பெற்றுள்ளன. கேட்க:

http://tamil.sify.com/general/tny06/index.php

ஆசிரியர் கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க ஒலிப்பத்தி (Voice Column) ஒன்றும் அங்கு தொடங்கியுள்ளேன். கேட்க:

http://tamil.sify.com/fullstory.php?id=14186352

அங்கேவிட பின்னூட்டம் இங்கிடுவது எளிது :-) சிலருக்கு ஒலிப்பேழையைத் திறக்கமுடியவில்லை என்று தெரிகிறது. உங்கள் அனுபவத்தை இங்கிடுங்கள். ஆவண செய்வோம்.

வீட்டில் கல்வி!


Our home-education

There is no division between education and life. Our education involves many things, yet it all comes down to learning together about the human mind and about our relationship to each other and to nature. Education is always now. It is not something “for the future”. It is important that we discover in our lives what we really like to do, what we really feel is the right thing for us to do, the right occupation. We also need to spend enough time to acquire certain kinds of knowledge and skills which are necessary to live in this society.

While living and acquiring knowledge and skills, it is equally important to observe the society in which we live and to ask ourselves why this society is in such a state of confusion, on all levels. We see that we human beings have created this society. We are responsible for the way things happen in this world. If we are responsible we should be clear about what drives us in this world. To come upon this we observe our actions, our thoughts, our feelings. We begin to observe the human mind. We begin to see the structure of society and the structure of the human mind.

We also observe that people have tried in a thousand different ways – in education, in politics, in religion etc. – to re-organize structures and to change human behaviour. These reforms throughout history have led to only superficial and temporary solutions or to even greater chaos. Changes and reforms are the outcome of careful, analytical thoughts or of cunning thoughts or of irrational thoughts. We observe that reform is the result of thoughts, whether so-called good, bad or irrational thoughts.

From that we ask ourselves whether thought can ever fully understand the chaos we live in. We even begin to ask ourselves whether thought itself is perhaps responsible for this chaos. If thought is responsible, let us observe it so that we come to know all about it. We observe it by studying society and by studying the workings of our own mind throughout the day: when we work, when we play, when we study various subjects like history or biology, when we read the newspaper together, when we do sports, when we meet friends, when we are silent.

Seeing how confused and contradictory our thoughts and actions are, we ask ourselves in what ways we can come to a greater understanding of this human mind? If not through more thoughts then what will lead to deeper understanding?

Is it possible for the child and the teacher to learn together about the human mind, about the superficial layers and the deeper layers, and to die together to every movement of thought? To anger, to fear, to anxiety, to desire, to criticism, to flattery? Observing and dying together to all these movements of thoughts and feelings, do we come upon a different kind of communication? Understanding is always in the now. It is not something we will acquire in the future. Can the teacher and the student live a life together in which they move together, in their daily meetings?

That demands intensity. An intensity that follows from realizing that there is only this moment now and that I am completely responsible in this moment for the way I behave, feel, think, act. This intensity does not allow the mind to slip into postponement and irresponsible action.

Is it possible to create places where this living and learning together can take place? I think it is possible, whether through home-education or through a small school or through other forms of co-operative action. When many flowers get the opportunity to blossom the landscape will transform into a beautiful wave.



The education meetings

Being concerned with the world as it is, and observing our own confusion, we ask ourselves whether we can together explore into a different kind of education. We start from texts from Krishnamurti on education with the intention to read those texts carefully and to live with what is being said.

Living with it means that we find out in our own life and in our relationships the truth or the falseness of what is being stated. We face the facts and observe what our actions lead to. When we read: “Comparison brings about frustration and merely encourages envy, which is called competition.” (K in On Learning, p.14), can we discover the truth of this in our own lives, on many different levels? Do I compare children? Do I give them marks and rewards? Is it true that such a system creates frustration? And is the outcome of this system the ruthless competition going on in our society?

“Teaching is not the mere imparting of information but the cultivation of an inquiring mind.” (On Learning, p.14).Does present-day education cultivate an inquiring mind? Do I have an inquiring mind or do I assert and stick to certain conclusions? Do I say that I am willing to inquire but that finally I want an answer because otherwise I do not know how to proceed?

When we come together in the education meetings we explore a certain issue, for example “working together”. We start from a question and then begin to explore. Inquiring together is a living movement and it demands great attention, care and responsibility from all the participants to let the movement flower. This inquiry is the real learning. We do not come to the meeting to store information for a future situation. The learning and inquiring is always in the moment. There is no learning “for tomorrow”. There is nothing to take home.

Learning together is one living movement in the now. If we realize this the now becomes tremendously important. All our actions, feelings, thoughts really matter. Meeting this feeling of responsibility in each other, isn’t that the beginning of true communication? And what else is there than this intense and careful learning and living together? And is it not the essence of education, apart from acquiring the necessary knowledge and skills, to live this movement of inquiring with the young?

ஒரு நண்பர் அனுப்பியது.

இ-குப்பை



Polybrominated diphenyl ethers (PBDEs) are widely utilised brominated fire retardants in plastics, electronic circuitry, television sets, building materials and textiles. In computers, these compounds are commonly used in printed circuit boards, components such as connectors, cables, plastic covers and parts of keyboards and monitors. It is estimated that 2 and 4 x 109 kg of so-called ‘‘eWastes’’ which was recycled or dumped between 1997 and 2004 (Martin et al. 2004). Thus, PBDEs may constitute a current threat to the environment, not only because of their ubiquitous presence in manufactured goods, but also the strong possibility of their continued release into the environment for many years to come, even if stringent worldwide regulations were to be adopted now. PBDEs are amongst a group of xenobiotic compounds considered to produce estrogenic effects and cause reproductive failures. PBDEs are strikingly similar to PCBs, which are known for their recalcitrance and bioaccumulation potential in humans and wildlife. PBDEs have a higher propensity for bioaccumulation in the food web than PCBs. Although not as well studied as PCBs, their toxicological properties in vertebrates, including humans (especially interference with the thyroid system) are cause for concern and continued research. Limited data are available on the presence and levels of PBDEs in environmental compartments, especially in Asia.

Unconfirmed reports of major deposits of plastics and electronic parts in China and India suggest the existence of important sources of PBDEs. China’s role as one of the significant dumping grounds for many of the world’s unwanted computers and redundant pieces of electronic equipment reflects efforts by developed countries to protect their own environments.Many governments are encouraging the recycling of computers to keep them out of landfills and prevent toxic contamination in soils and drinking water, but the dismantling of computers to generate reusable raw materials is labour-intensive and expensive. In a survey in California, the US EPA (1999) discovered that the cost of dismantling and reusing the materials in a computer monitor in the USA is about 10 times the cost of shipping it to China for disposal.Exports of eWastes appear to be motivated entirely by brute global economics. Unregulated market forces cause toxic wastes to run down the path of least resistance, which in this instance are the developing countries of the world, such as China and India.A free trade in toxic wastes leaves the poorer countries of the world with the choice of poverty or poisoning, choices that are obviously objectionable and unfair.How severe is the problem in these countries? We simply do not know!

Extracts from a Research Paper by Michael Martin, Paul K.S. Lam, Bruce J.Richardson. "An Asian quandary: where have all of the PBDEs gone?" Marine Pollution Bulletin 49 (2004) 375–382.

ஒலிக்கும் மின்னஞ்சல்

'யோகியின் சரிதம்' எனும் புத்தகம் எழுதிய பரஹம்ச யோகானந்தர், விவேகாநந்தர் வாழ்வில் நடந்ததாக ஒரு நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறார். விவேகாநந்தர் சரித்திரப்புகழ் பெற்ற தனது அமெரிக்கப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு கப்பல் வழியாக இந்தியா திரும்பும் வழியில் சூயஸ் கால்வாயை நெருங்கும் போது ஏசு நாதர் நிகழ்த்திய குன்றுப் பிரசங்கத்தைக் கேட்டதாக எழுதுகிறார். அதாவது, நமது ஒலி அலைகள் என்றென்றும் காற்றில் மிதந்து கொண்டு இருக்குமாம். 'நெஞ்சம் மட்டும் மறப்பதில்லை போலும், காதும் மறப்பதில்லை!' என்பது பாடம் :-)

ஆனால் சாதாரண வாழ்வில் நாம் பேசிய பேச்சுக்கள் பதிவு செய்யப்படாவிடில் மீண்டும் கேட்கமுடியாத வண்ணமே இருக்கின்றன. பேசிப்பதிவு பெற்ற பேச்சுக்களும் காலத்தை வென்று நிற்கும் எனும் உத்திரவாதமில்லை! பாரதிதாசன், வா.ரா போன்றவர்கள் நிகழ்த்திய வானொலிப் பேச்சுக்கள் பின்னால் வந்த நிறுவாகத்தால் அழிக்கப்பட்டு விட்டதாக 'மணிக்கொடி' சிட்டி சுந்தரராஜன் எழுதுகிறார். அண்ணா நிகழ்த்திய வானொலி உரைகள், அவர் இறந்த போது கலைஞர் நிகழ்த்திய கவிதாஞ்சலி இவைகளை மீண்டும் ஒருமுறை கேட்க வேண்டுமென்ற ஆசை யாருக்குத்தான் வாராது? இது பொது வாழ்வு ஏக்கங்கள். ஆனால், தனிப்பட்ட வாழ்வில் நாம் இழந்துவிட்ட உறவுகளின் குரலை நம்மோடு வைத்துக் கொள்ளக்கூடாதா என்ற ஏக்கம் எவ்வளவு இயல்பானது, ஆறுதல் தருவது. இது இன்று இணையத்தின் மூலம் சாத்தியமாகிறது.

உண்மையில் இணையமெனும் தொழில் நுட்பம் வந்த பிறகு மின்வெளி என்ற சூட்சும உலகம் மானுடத்திற்கு கிடைத்திருக்கிறது. இந்த வெளியில் காலம், இடம், தேசம் போன்றவை பொருள் இழந்து விட்டன. இலத்திரன் வேகத்தில் நடக்கும் செயல்களில் காலம் என்பது அடிபட்டுப் போகிறது. இடம், தேசம் போன்றவை இருப்பதாகவே நாம் உணர்வதில்லை. இணையம் தரும் விர்ச்சுவல் உலகில் கணினித் தொடர்புள்ள எவரும், எப்போது அருகிலேயே இருக்கிறார்கள். இப்படிப் பட்ட ஆசாதரணமான தொழில்நுட்பம் இப்போது மின்னஞ்சல் போல் 'ஒலி அஞ்சல்' எனும் முறையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் மின்னஞ்சலில் நாம் காணும் அத்தனை வசதிகளும் இருப்பதுடன் நமது பேச்சைப் பதிவு செய்து அனுப்பவும் முடிகிறது.

யாகூ மெசென்சர், கூகுள் சாட், ஸ்கைபி போன்றவை தராத வசதிகளா? என்று கேட்கலாம். உண்மைதான், அவை ஒலி, காட்சி நிகழ்கின்ற அதே தருணத்தில் அவைகளை நமக்களிக்கும் வசதிகளை இலவசமாகத் தருகின்றன. ஆயினும் பேசி முடித்தவுடன், எல்லாம் ஏசுவின் குன்றுப் பிரசங்கமாகிவிடும்! மீட்க முடியாது. [இதெற்கென தனியான செயலிகள் கொண்டு பதிவு செய்தால் ஒழிய]. மேலும் யகூ சொல்கின்ற ஒலி அஞ்சல் (Voice Mail) என்பது வெறும் ஒலிப்பதிவு மட்டுமே. வீட்டிலுள்ள தொலைபேசி/ஒலிப்பதிவான் (answering machine) போன்றே செயல்படுகிறது. ஒலிப்பதிவு செய்த பின் அனுப்புவதை தவிர பிற வசதிகள் கிடையாது. அனுப்பிய நகல் கூட நமக்குக் கிடைக்காது! ஆனால், ஒலி அஞ்சல் என்பது அப்படியல்ல. அது கடிதம் எழுதுவது போன்றது. ஒருவருக்கு கடிதம் எழுத வேண்டுமென்ற உணர்வு வந்தவுடன் கையில் பேனாவை வைத்துக் கொண்டு எழுதுவது போல், இதில் கணினியில் நம் பேச்சைக் கடிதம் போல் பாவித்துப் பேசி அனுப்ப வேண்டியது. கணினி 'ஆன் லைன்' என்று வரும் போது நமது பேச்சு குறிப்பிட்ட நபருக்கு அனுப்பப்படும். இப்படிச் செய்வதில் பல அனுகூலங்களுண்டு.

1. நமது குரல், நமக்கு வேண்டப்பட்டவர் குரல் எப்போதும் நமக்கு அருகிலேயே இருக்கும். ஒரே குடும்பத்தில் இருக்கும் போது இதன் அவசியம் புரியாது, ஆனால் வெளிநாட்டில் வசிக்கும் போது ஒலி அஞ்சலுக்கு 'emotional appeal' அதிகம்.
2. எப்போதும், எல்லோருடனும் பேச முடியாது. காலம், தேசம் போன்றவை குறுக்கிடலாம். அதனால், பேச வேண்டுமென்று தோன்றும் போது பேசி, பின்னால் அனுப்பி வைக்க முடியும். மேலும், சில உணர்வுகளை நேரில் பார்க்கும் போதோ, பேசும் போதோ கூடச் சொல்ல முடிவதில்லை ('சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்...') அவைகளை நாம் சொல்ல நினைக்கும் பாவத்தில் பேசி ஒலிப்பதிவாக அனுப்பி வைக்க முடியும்.
3. எவ்வளவுதான் எழுதினாலும், பேச்சுக்கு இருக்கும் சக்தி எழுத்திற்குக் கிடையாது. பிறந்தவுடன், ஏன் பிறக்கும் முன்னமே, கேட்கும் ஒலிதான் நம் உணர்வில் ஒட்டி நிற்கிறது. எழுத்து என்பது பின்னால் கற்றதே. எனவே எழுத்தறிவில்லாதவர் கூட இந்த தொழில்நுட்பத்தை திறமையாகப் பயன்படுத்தலாம். உதாரணமாக, இந்த தொழில்நுட்பத்தை மிக நூதன முறையில் திருநெல்வேலி மாவட்ட அதிகாரி டாக்டர். ராதாகிருஷ்ணன் பயன்படுத்திய விதம் நினைவு கொள்ளத்தக்கது. அதாவது, எழுதப்படிக்கத் தெரியாத கிராமவாசிகள் கூட ஒலிப்பதிவின் மூலம் தங்கள் குறைகளை மாவட்ட அதிகாரிக்கு அனுப்பி வைக்கலாம் எனும் ஒரு சம்பிரதாயத்தை அவர் அமுல் படுத்தியுள்ளார்.
4. நமது இலக்கியங்கள் எல்லாம் பேச்சை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. தமிழ் மொழி இசையுடன் இயைந்து போவது. செவ்விலக்கிலக்கியங்கள் இந்த சூட்சுமங்களைப் புரிந்து கொண்டிருப்பதாலேயே காலம் கடந்து நிற்கின்றன. இப்படிப்பட்ட தமிழ் இலக்கியச் செல்வங்களை ஒலி வடிவிலும் நாம் காக்க முடியும். உதாரணமாக, ஒரு நல்ல உரையைப் பேச்சுப் பதிவாக்கி முதுசொம் காப்பகத்திற்கு அனுப்பி வைக்கலாம்! அங்கு அது நிரந்தரப்படுத்தப்படும்.

பிற அனுகூலங்களைப் பேசுமுன், இந்த ஒலி அஞ்சல் முறையை எப்படி நாம் பெறுவது என்று விளக்கிவிடுகிறேன். ஒலி நறுக்கு (VoiceSnap) எனும் சென்னை/அமெரிக்க நிறுவனம் இந்த வசதியை இலவசமாக வழங்குகிறது. இவர்களது வலைத்தளமான http://www.voicesnap.com சென்று உங்கள் பெயரைப் பதிவு செய்து கொள்ளுங்கள். பதிவு செய்யும் போது வேலை செய்யும் ஒரு மின்னஞ்சல் முகவரியைத் தரவேண்டும். அங்கு உங்கள் கடவுச் சொல் அனுப்பி வைக்கப்படும். நீங்கள் அனுப்பும் மின்னஞ்சல் முகவரியே உங்கள் ஒலி அஞ்சல் முகவரியாகவும் அவர்கள் வழங்கும் செயலியில் பயன்படும். எனவே, பதிவு செய்த பின் அவர்கள் இலவசமாக வழங்கும் செயலியை (மென்பொருளை) இறக்கம் செய்து, உங்கள் கணினியில் நிருவி விடுங்கள். அந்தச் செயலியை நீங்கள் இயக்கியவுடன் அது உங்கள் ஒலி அஞ்சல் முகவரி, கடவுச் சொல் இவைகளைக் கேட்கும். அவைகளை அளித்து உட்சென்றால் நீங்கள் ஒலிப்பதிவு செய்து மகிழலாம். ஆனால், இது ஆங்கிலத்தில் இயங்குவதால் அடிப்படை ஆங்கில அறிவு தேவை. சில எளிய வகையில் இதை ஆங்கிலம் அறியாதோரும் பழகும் வகை செய்ய முடியும். இதுவொன்றும் கம்ப சூத்திரமல்ல. பதிவு செய்யும் போது உங்கள் தாய்மொழி எதுவென்று மறக்காமல் குறிப்பிடுங்கள். அதன் மூலமே ஒலி நறுக்கு (VoiceSnap) வழங்கும் சில பிற வசதிகளை அனுபவிக்க முடியும்.

உதாரணமாக, ஒலி நறுக்கு (VoiceSnap) நிறுவனம், குமுதம் பத்திரிக்கையுடன் சேர்ந்து சினிமா நடிகைகளுடன் நீங்கள் உரையாடும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. உங்கள் கேள்விகளுக்கு நடிக, நடிகையர் பதிலளிகின்றனர். மேலும் கனடாவிலிருந்து வெளிவரும் ஒலிFM எனும் வானொலி ஒலிஅஞ்சல் முறையைப் யன்படுத்தி நேயர் விருப்பத்தைப் பதிவு செய்து ஒலியாக்குகிறது.

நாங்கள் செயல்படுத்தும் முதுசொம் காப்பகம் ஒலி நறுக்கு (VoiceSnap) தரும் வசதிகளைப் பயன் படுத்தி தமிழை எப்படி மேலும் வளம் பெறச்செய்யலாமென யோசித்து வருகிறது. நிறையத் தமிழர்கள் இவ்வசதியைப் பயன் படுத்தும் போது,

1. தமிழில் செயல்படும் ஒரு ஒலியாடற்குழுவை உருவாக்கலாம். இப்போதுள்ள மடலாடற்குழுக்கள் (eMail forums) போலவே இது செயல்படும், ஆனால் அவரவர் குரலில். இதற்கென 'தமிழ்குயில்' எனும் ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி வருகிறோம். இதுவே தமிழின் முதல் ஒலியாடற்குழுவாக அமையும்.
2. ஒலி அஞ்சல் மூலமாக தமிழ் கொண்டிருக்கும் அளப்பரிய முதுசொம் (முந்தைய சொத்து, பாரம்பரியச் சொத்து) என்னவென்று தமிழ்கூறும் நல்லுகம் (tamil diaspora) அறியச் செய்யலாம். உதாரணமாக, ஒலி அஞ்சல் மூலமாக 'திருலோக சீதாராம்' எனும் தமிழ்க் கவிஞன் பற்றி ஸ்ரீரங்கம் V.மோகனரங்கன் அவர்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவை முதுசொம் காப்பகம் புதிதாகத் துவங்கியுள்ள 'முதுசொம்' எனும் வலைப்பதிவில் இட்டிருக்கிறது.
'மாகவிஞன் திருலோகம்' எனும் பேச்சு
'இருள் முயக்கு' எனும் அவரது கவிதை கேட்கக் கிடைக்கிறது.
3. தமிழின் உண்மையான வளம், அதன் உயிர் 'பேச்சு வழக்கில்' இருக்கிறது. இந்தப் பேச்சு வழக்கு தன்னுள் காலம் கடந்த தமிழ் கலைச் சொற்களை வைத்திருக்கிறது. இன்றைய தலைமுறையின் அறியாமை இந்தப் பேச்சு வழக்குகளை அறியாமல் இருப்பதே. எனவே 'தமிழ் வட்டார வழக்குகள்' 'வீட்டுப் பேச்சு' இவைகளை ஒலி அஞ்சல் மூலமாக பதிவு செய்து பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற ஆவலிலுள்ளோம். இது அதிகப்படியாக தமிழர்கள் இத்திட்டத்தில் பங்கேற்பதின் மூலமே செயற்படும். வட்டாரத் தமிழ் அகராதிகளை ஒலிவடிவில் தயாரிக்க முடியும்.
4. வெளிநாட்டில் வாழும் குழந்தைகளுக்கு தமிழ் கற்றுக் கொடுப்பதென்பது பெரிய சவால். போதிய பாடத்திட்டம் இல்லாமை, போதிய நல் ஆசிரியர்கள் இல்லாமை இவை பெறும் தடைகள். இவைகளை ஒலி அஞ்சல் மூலமாக நிவர்த்திக்க முடியும். ஒரு 'தொலைத்தூரக் கல்வி' முறையாக ஒலி அஞ்சலைப் பயன் படுத்த முடியும். 'தமிழ் குயில்' அமைப்பிம் மூலமாக ஆர்வமுள்ள தமிழ் ஆசிரியர்கள் தமிழ் பாடம் சொல்லித் தரலாம்.
5. ஓய்வு பெற்ற தமிழ் ஆசிரியர்கள், தாங்கள் பெற்ற ஞானத்தை என்றும் அழியாத வண்ணம் முதுசொம் காப்பகத்தில் ஒலி அஞ்சல் மூலமாக இடலாம். உதாரணமாக, தமிழ் வைத்தியமுறைகள் பற்றி முனைவர்.இரா.வாசுதேவன் அவர்கள் வழங்கியுள்ள உரைகள் இப்படி சேமிக்கப்பட்டுள்ளன. இது போன்ற உரைகளை மற்றோரும் அனுப்பி வைத்தால் சேகரித்து எல்லோரும் பயன்பெறும் வகையில் செய்ய முடியும். உதாரணமாக, சங்கத் தமிழ் பற்றி லண்டனில் வாழும் திரு.நடராஜன் அவர்கள் ஆற்றிய உரைகள் முதுசொம் காப்பகத்தில் உள்ளன
6. முன்பள்ளிச் சிறார்களுக்கு (கிண்டர்கார்டன்) தமிழ் பெண்கள் எளிய தமிழ் பாட்டுக்கள் (ரைம்ஸ்) சொல்லித் தரலாம்.
7. சமையற் குறிப்புகள் வழங்கலாம்.
8. ஒரு தமிழ் இலக்கிய படைப்பாளி தனது ஆக்கத்தை தன் குரலிலேயே பதிவு செய்து நிரந்தரப் படுத்தலாம். உதாரணமாக, பாரதி இனிமையாக தனது பாடல்களைப் பாடுவார் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம், அவர் இப்போது இருந்திருந்தால் அவர் குரலிலேயே ஒலிப்பதிவாக்கியிருக்கலாம். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் பாரதியின் பாடல்களைத் திறமையுடன் சொல்லத் தக்கவர் என்று நண்பர்கள் சொல்லக் கேள்வி. அவரது பாரதி பக்தியை இப்படி ஒலிப்பதிவாக்கி நிரந்தரப்படுத்தலாம்.

இப்படி எத்தனையோ வகையில் தமிழ் ஒலி அஞ்சல் நமக்கு பயன்பட உள்ளது. இது பரவலாகும் போது தமிழ் வளம் பெரும் என்பது உறுதி.

முதற்பதிவு: திசைகள் மின்னிதழ்

கலாம் சொல்றார், நாம செய்யறோம்!




சுதந்திரம் என்பது தான்தோன்றித்தனமாக நடப்பதல்ல. சுதந்திரம் என்பதற்குள் பொறுப்பு, சகிப்புத்தன்மை, ஒழுக்கம் இவை அடங்கும் என்பதைச் சொல்லும் டாக்டர் அப்துல்கலாமின் பேச்சு. எப்போதும் நினைவில் இருக்க ஒரு பதிவு.


The President of India DR. A. P. J. Abdul Kalam's Speech in Hyderabad.


Why is the media here so negative?
Why are we in India so embarrassed to recognize our own strengths, our
achievements? We are such a great nation. We have so many amazing success
stories but we refuse to acknowledge them. Why?
We are the first in milk production.
We are number one in Remote sensing satellites.
We are the second largest producer of wheat.
We are the second largest producer of rice.
Look at Dr. Sudarshan, he has transferred the tribal village into a
self-sustaining, self-driving unit. There are millions of such achievements
but our media is only obsessed in the bad news and failures and disasters.
I was in Tel Aviv once and I was reading the Israeli newspaper. It was the
day after a lot of attacks and bombardments and deaths had taken place. The
Hamas had struck. But the front page of the newspaper had the picture of a
Jewish gentleman who in five years had transformed his desert into an
orchid and a granary.
It was this inspiring picture that everyone woke up to. The gory details of
killings, bombardments, deaths, were inside in the newspaper, buried among
other news.

In India we only read about death, sickness, terrorism, crime. Why are we so NEGATIVE? Another question: Why are we, as a nation so obsessed with foreign things? We want foreign T. Vs, we want foreign shirts. We want foreign technology.

Why this obsession with everything imported. Do we not realize that self-respect comes with self-reliance? I was in Hyderabad giving this lecture, when a 14 year old girl asked me for my autograph. I asked her what her goal in life is. She replied: I want to live in a developed India. For her, you and I will have to build this developed India. You must proclaim. India is not an under-developed nation; it is a highly developed nation. Do you have 10 minutes? Allow me to come back with a vengeance.

Got 10 minutes for your country? If yes, then read; otherwise, choice is yours.
YOU say that our government is inefficient.
YOU say that our laws are too old.
YOU say that the municipality does not pick up the garbage.
YOU say that the phones don't work, the railways are a joke,
The airline is the worst in the world, mails never reach their destination.
YOU say that our country has been fed to the dogs and is the absolute pits.


YOU say, say and say. What do YOU do about it?

Take a person on his way to Singapore. Give him a name - YOURS. Give him a face - YOURS. YOU walk out of the airport and you are at your International best. In Singapore you don't throw cigarette butts on the roads or eat in the stores. YOU are as proud of their Underground links as they are. You pay $5 (approx. Rs. 60) to drive through Orchard Road (equivalent of Mahim
Causeway or Pedder Road) between 5 PM and 8 PM. YOU come back to the parking lot to punch your parking ticket if you have over stayed in a restaurant or a shopping mall irrespective of your status identity... In Singapore you don't say anything, DO YOU? YOU wouldn't dare to eat in
public during Ramadan, in Dubai. YOU would not dare to go out without your head covered in Jeddah. YOU would not dare to buy an employee of the telephone exchange in London at 10 pounds (Rs.650) a month to, 'see to it that my STD and ISD calls are billed to someone else.'YOU would not dare to speed beyond 55 mph (88 km/h) in Washington and then tell the traffic cop,
'Jaanta hai main kaun hoon (Do you know who I am?). I am so and so's son. Take your two bucks and get lost.' YOU wouldn't chuck an empty coconut shell anywhere other than the garbage pail on the beaches in Australia and New Zealand. Why don't YOU spit Paan on the streets of Tokyo? Why don't YOU use examination jockeys or buy fake certificates in Boston??? We are still
talking of the same YOU. YOU who can respect and conform to a foreign system in other countries but cannot in your own. You who will throw papers

and cigarettes on the road the moment you touch Indian ground. If you can be an involved and appreciative citizen in an alien country, why cannot you be the same here in India?

Once in an interview, the famous Ex-municipal commissioner of Bombay, Mr. Tinaikar, had a point to make. 'Rich people's dogs are walked on the streets to leave their affluent droppings all over the place,' he said. 'And then the same people turn around to criticize and blame the
authorities for inefficiency and dirty pavements. What do they expect the officers to do? Go down with a broom every time their dog feels the pressure in his bowels? In America every dog owner has to clean up after his pet has done the job. Same in Japan. Will the Indian citizen do that here?' He's right. We go to the polls to choose a government and after that forfeit all responsibility. We sit back wanting to be pampered and expect the government to do
everything for us whilst our contribution is totally negative. We expect the government to clean up but we are not going to stop chucking garbage all over the place nor are we going to stop to pick a up a stray piece of paper and throw it in the bin. We expect the railways to provide clean
bathrooms but we are not going to learn the proper use of bathrooms.

We want Indian Airlines and Air India to provide the best of food and toiletries but we are not going to stop pilfering at the least opportunity.

This applies even to the staff who is known not to pass on the service to the public. When it comes to burning social issues like those related to women, dowry, girl child! and others, we make loud drawing room protestations and continue to do the reverse at home. Our excuse? 'It's the whole system which has to change, how will it matter if I alone forego my sons' rights to a dowry.' So who's going to change the system? What does a system consist of ? Very conveniently for us it consists of our neighbours, other households, other cities, other communities and the
government. But definitely not me and YOU. When it comes to us actually making a positive contribution to the system we lock ourselves along with our families into a safe cocoon and look into the distance at countries far away and wait for a Mr.Clean to come along & work miracles for us with a majestic sweep of his hand or we leave the country and run away. Like lazy cowards hounded by our fears we run to America to bask in their glory and praise their system. When New York becomes insecure we run to England. When England experiences unemployment, we take the next flight out to the Gulf. When the Gulf is war struck, we demand to be rescued and brought home by the Indian government. Everybody is out to abuse and rape the country. Nobody thinks of feeding the system. Our conscience is mortgaged to money.

Dear Indians, The article is highly thought inductive, calls for a great deal of introspection and pricks one's conscience too.... I am echoing J. F. Kennedy's words to his fellow Americans to relate to Indians.....

'ASK WHAT WE CAN DO FOR INDIA
AND DO WHAT HAS TO BE DONE TO MAKE INDIA
WHAT AMERICA AND OTHER WESTERN COUNTRIES ARE TODAY'

Lets do what India needs from us.


Thank you,

Dr. Abdul Kalaam
(PRESIDENT OF INDIA)