தேனீர்த் தியானம்

தியானம் என்பது பற்றி சமகால அறிஞர்களில் மிகத்தெளிவாக விளக்கமளித்தவர் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி. தியானம் என்பது சப்ளாம் போட்டு உட்கார்ந்தால்தான் வருமென்றில்லை. சிந்தனை எப்போது தன்னியல்பாய், தன்னிடத்தில் தங்கிறதோ அங்போது தியானம் சித்திக்கிறது. அது மலை முகட்டிலிருந்து ஜிவ்வென்று ஸ்கைடர் கொண்டு பறக்கும் போது இருக்கலாம், பனிச் செருக்கில் வளைந்து தாவும் போது இருக்கலாம், இசையில் லியித்து மெய்மறக்கும் போது இருக்கலாம், ஏன் தேனீர் வழங்கும் போது கூட சித்திக்கலாம். ஆங்! கொரியா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளில் தேனீர் அருந்துதல் ஒரு தியானச் சடங்கு என்றால், நம்மவருக்குப் புரியாது. காலங்கார்த்தாலே 4 மணிக்கு லவுட் ஸ்பீக்கர் வைத்து ஐயோ அப்பா! என்று சாரி, ஐயப்பா! என்று கத்தினால்தான் இவர்களுக்கு ஒரு நிம்மதி!! விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் சொல்லும் போதோ, லக்ஷ்மி நரசிம்மர் நாமாவளி சொல்லும் போதோ அடிக்கடி தியானம் என்று வரும். நம்ம ஆட்கள் எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் அடித்துப் புரட்டிக் கொண்டு போகும் போது 'தியானம்' என்ற சொல் கூட சரியாக வராது. பின் தியானம் எப்படி வரும்? நம் பெரியவர்கள் இறைவனை துதிக்க மலர் எடுத்த கையோடு தியானிக்கத் தொடங்க மாலையாகி, கையில் வைத்த மலர் வாடிய கதையெல்லாம் உண்டு. அதெல்லாம் சம காலத்தில் சிந்திக்கக் கூட முடியாது. சரி, அது போகட்டும்.

இன்று கொரிய நண்பர் ஒருவர் ஒரு கொரியன் தேனீர் கடைக்கு அழைத்துப் போயிருந்தார். இனிய மெல்லிய கொரிய இசை. எங்கு பார்த்தாலும் கலை வடிவம். ஏதோ ஆர்ட் கேலரிக்குள் புகுந்த மாதிரி எதைத் தொட்டாலும் ஒரு அழகு. மூங்கிலை வைத்து கரண்டி, பில்டர், கப். பல்வகை தேனீர் கோப்பைகள். தேனீர் என்றால் நமக்குத் தெரிந்தது ஒரு மசலா டீதான். அது தூக்கத்தைக் கெடுத்துவிடும். இது மனதை, உடலை சுகப்படுத்தும் மலர்த் தேனீர், மூலிகைத் தேனீர். இது சீனா, கொரியா, ஜப்பானில் மிகப்பிரபலம். ஐரோப்பாவிலும்தான். நாம இன்னும் இதைப் பழகிக்கொள்ளவில்லை. நம் உணவு அவ்வளவும் ரஜோ குணம் கொண்டவை. கார சாரமானவை! புத்தன், கீதை சொல்வது போல் "மூன்று குணங்களில் மத்திய குணத்தை எடுத்துக் கொள்" என்றான். இவர்கள் இயல்பாகவே அதைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். தேனீர் வழங்குதல் என்பது ஒரு தியான வழிபாடு என்றால் யாருக்குப் புரியும். மதுரைப் பல்கலைக் கழகத்தில் அக்கா கடையில் தேனீர் சாப்பிடப் போகும் இளைஞர் கோஷ்டி தேனீர் சாப்பிடவா போகிறது? அக்காவிற்கும் சேலை மார்பில் தங்குவதே கிடையாது :-)

இதெல்லாம் வேண்டாங்க! இன்னொருமுறை விவரமா தேனீர் விருந்து பற்றி படம் போட்டு கதை சொல்கிறேன். இப்ப தேனீரோட இஃபெக்ட் தூக்கம் வருது.

நாளை இங்கு இருக்க மாட்டேன். கொரிய மொழியில் கீதை மொழிபெயர்ப்பாகியுள்ளது. நாளை கீத ஜெயந்தி! பதஞ்சலி முனி தாஸ் எனும் வைஷ்ணவ சிரேஷ்டர் (கொரியர்தாங்க!) அழைத்திருக்கிறார். கொஞ்சம் ஹரிநாம கீர்த்தனம் செய்துவிட்டு வந்து எழுதுகிறேன்.

அதுவரை, பராசக்தி சிவாஜி ஸ்டைலில், பஜனை செய்வோம் கண்ணன் நாமம், பட்டினி கிடந்து பஜனை செய்வோம் கண்ணன் நாமம் (பட்டினி உடலுக்கு நல்லது. கொழுப்பு கூடியவர்களுக்கு அது அருமருந்து).

விவரம், விவகாரம்

The Rittenbergs paid about $1,600 for a camcorder at the Ellisville Best Buy, in suburban St. Louis, last week. They said when they opened the box, they found a jar of Classico pasta sauce, a telephone cord and an electric outlet cover. The items were all positioned in the box where the camera equipment should have been, Melisa Rittenberg said.

The couple said they went back to Best Buy, but the store declined to give them a replacement camera or a refund.

MSN News



இப்பெல்லாம் ரொம்பக் கவனமா இருக்க வேண்டியிருக்கு! நம்ம ஊரிலே கடுகிலே களிமண்ணைக் கலக்கிறது. அரிசியிலே வெள்ளைக் கல்லைக் கலக்கிறது. பாலிலே தண்ணீரைக் கலப்பது என்றுதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். இங்கே $1600 டாலர் கேமிரா இருக்க வேண்டிய இடத்திலே இரண்டு சட்னி பாட்டில்!

ஜெர்மனியில் ஒருமுறை, Aldi என்று சொல்லக்கூடிய பெரிய ரீடைல் ஸ்டோரில் ஒரு மேசைக் கணினி வாங்கிவிட்டு, அடுத்த நாள் பிடிக்க வில்லை என்று சொல்லி திரும்பக் கொடுத்து விட்டு காசை வாங்கிக் கொண்டு போய்விட்டான். சாயந்திரம் பொட்டியைத் திறந்தா? கணினி இருக்க வேண்டிய இடத்திலே கனமான கல்லு!

எல்லாரும் ரொம்ப விவரமாகிட்டு வராங்க!

பகுப்பதும் ஒரு பண்பு, தொகுப்பது போல்!

Bringing Yesterday’s Masters to Today’s Minds

இருப்பது ஒன்றுதான். அதை எப்படியும் பகுக்கலாம். 100 இருக்கிறது என்று கொள்வோம். அதை ஒரே நூறு என்று நூறால் பகுக்கலாம். இரண்டு 50 என்று பிரிக்கலாம். நான்கு 25 எனலாம், 10 பத்து எனலாம், நூறு 1 எனலாம்.

இப்படித்தான் இப்பிரபஞ்ச சிருஷ்டி அமைந்துள்ளது. ஒன்று இருக்கிறது. அதற்குள் வெளி இருக்கிறது. அதைப் பேரண்டமாகப் பார்க்கலாம், அண்டங்களாகப் பகுத்துக் காணலாம், மண்டலங்களாகப் பிரித்துப் பார்க்கலாம், கிரகங்களாக எண்ணிப் பார்க்கலாம், கண்டங்களாகப் பார்க்கலாம், பின் தேசங்களாகப் பார்க்கலாம், மாநிலங்கள், மாவட்டங்கள், வட்டங்கள், பஞ்சாயத்து, கிராமம், தெரு, வீடு. அட! நான்.

என்னுள் புகுந்தால் அங்கங்கள், அங்கங்களுக்குள் திசுக்கள், திசுக்களுக்குள் செல்கள், செல்லுக்குள் சின்னக் குளம், குளத்திற்குள் கருவறை, கருவறைக்குள் மரபுத்திரி, திரிக்குள் டி.என்.ஏ, மூலக்கூறுக்குள் அணுக்கள், அணு ஒரு மண்டலமெனில் அம்மண்டலத்தில் கிரகங்கள் (புரோட்டான்), அக்கிரகங்களுக்கு செய்மதிகள் (எலெக்டிரான்), அவைகளுக்குள் குட்டித் துகள்கள், துகள்களுக்குள் வியாபித்து இருக்கும் வெளி.



பத்துப்பத்தாக படம் பார்க்க சுட்டுக இங்கே!

பத்துக்குப் பத்து (To the power of ten)

"Eventually, everything connects."—Charles Eames




எங்கேயோ ஆரம்பிச்சு எங்கேயோ போய் திரும்பி கிளம்பின இடத்துக்கே வந்துட்டோம் பாத்தீங்களா? என்ன அழகு! என்ன அமைப்பு! என்ன ஒழுங்கு! இவையெல்லாம் விதிக்குக் கட்டுப்பட்டு இயங்குகின்றன. சில விதிகள் காணக்கூடியவையாக உள்ளன. சில காணமுடியாதவையாக உள்ளன. பழம் ஏன் கீழே விழுகிறது? காணமுடியாத புவியீர்ப்பு இழுக்கிறது! இந்த மைக்ரோ வேவ் இருக்கு பாருங்க. அதைப் பாத்தா சாதுவா இருக்கு. அடுப்பு போல ஜெகஞ்சோதியா எரிவதில்லை. ஆனா, சில விநாடிகள் கூட வச்சுட்டீங்கண்ணா எல்லா உணவும் கருகிச் சாம்பலாப் போயிடும். அச்சிறு அலைகளைக் காணமுடிவதில்லை. ஆனால், அபார சக்தி கொண்டவையாக இருக்கின்றன. செர்னோபிள் அணுவுலை வெடித்த போது பெரிய நெருப்புக் கோளமெல்லாம் வரவில்லை. அணுக்கதிர் வீச்சு கண்ணிற்குத் தெரியாமல் பரவி பட்டவைகளை சுட்டுப் பொசிக்கிவிட்டது!

நாம் அறிவியல் நூற்றாண்டில் வாழ்கிறோம். இதையெல்லாம் சோதித்து அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. எல்லாவற்றையும் தொலைக்காட்சி விளக்குகிறது. எண்ணிலா ஆண்டுகளுக்கு முன் பிரபஞ்ச சிருஷ்டியை ஞானிகள் இறையருளால் கண்டு சொல்லியுள்ளனர்.

முதலில் ஒன்று இருந்தது. அதற்குப் பெயர், உருவம் கிடையாது. அது தன்னியல்பால் தன்னைப் பகுத்துக் கொண்டது. முதற்பகுப்பில் வந்தவையெல்லாம் இதைப் போலவே தெய்வாம்சம் கொண்டவையாய் இருந்தன. அவை தத்துவமாய் இருந்தன. கண்களுக்கு புலப்படாதவையாக இருந்தன. அப்போது காலம் என்பது உருவாகவில்லை. எனவே இவைகள் அடிப்படையில் காலத்தை வென்றவையாய் இருந்தன. பின் இவற்றுள் ஒன்று படைப்புத் தொழிலை ஏற்றுக் கொண்டு கண்ணிற்குப் புலப்படும் பருப்பொருள் உலகைப் படைக்கத் தொடங்கியது. மற்றது, படைத்ததை ஒரு கால அளவில் அழித்தது. இடைப்பட்ட காலத்தில் தேவையான காத்தலை மற்றது செய்தது.

இவை எவையென்று உங்களுக்கு எல்லாம் தெரிந்திருக்கும். பிரபஞ்சம் காண்கின்ற சக்திகளாலும், காணப்படாத சக்திகளாலும் ஆளப்படுவதை நாம் எல்லோரும் உணர்கிறோம். காண்கின்ற உலகை எளிதாக ஆராய முடிகிறது. எளிது என்றாலும் அவ்வளவு எளிதல்ல. பௌதீகமாக ஆய்கிறோம். அதையே வேதியிலாக ஆய்கிறோம். உயிருள்ளவைகளை உயிரியலாக ஆய்கிறோம். அவற்றிற்குள் இன்னோரன்ன பிரிவுகள். காண்கின்ற உலகைப் புரிந்து கொள்ள இப்போதுள்ள துறைகள் காணவில்லையென்று புதிய புதிய துறைகள் வந்த வண்ணமுள்ளன. அப்போதும் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஞானமும் (அறிவும்) வளர்ந்து கொண்டே போகிறது.

பிரபஞ்சம் ஒன்றிலிருந்து தோன்றியிருக்க வேண்டுமென்று விஞ்ஞானிகள் நம்புகிறார்கள். அவர்களது ஆய்வுகள் படைப்பின் முதலிரண்டு நொடிகள் வரை போகிறது. அதற்கு மேல் போகமுடியவில்லை. ஒன்றுமே இல்லாத வெளியிலிருந்து பருப்பொருள் தீக்ஷ்ணய்யம் பெருகிறது. பின் பகுத்துக் கொண்டே போனால் பகுக்க முடியாது என்னும் போது மீண்டும் வெளியாகிப் போகிறது. இதை இப்படித்தான் அறிவியல் காண்கிறது.

வேதம் என்ன சொல்கிறது? முதலில் பரப்பிரம்மம் இருந்தது. சிலந்திப் பூச்சி தன்னுள்ளிருந்து எப்படி வலையை உருவாக்குகிறதோ, அது போல் இப்பரப்பிரம்மம் தன்னுள்ளிருந்து கண்காணாத் தெய்வங்களை உருவாக்கி, அவ்விறைச் சக்திகளின் மூலம் காணுகின்ற உலகைப் படைப்பிக்கிறது என்கிறது (சிலந்தி தான் உருவாக்கிய வலையுள் உறையும் தன்மை கொண்டது!). முதலில் தோன்றியது பிரம்மா. பிரம்மாவிடமிருந்து 11 ருத்ரமூர்த்திகள் தோன்றுகின்றனர். அவைகளுள் சங்கரன் சம்ஹாரத்தை மேற்கொள்கிறான். பிரம்மா பிற இறைச் சக்திகளை உருவாக்கி உலகைப் படைக்கிறான் (ருத்ரர்களில் நான் சங்கரன் என்பது கீதை வாக்கியம்).

எப்படிப் படைக்கிறான். இறைச் சக்தியை தன்மாத்திரைகளாக்கி, அவற்றிலிருந்து வெளியை உருவாக்குகிறான், வெளியிலிருந்து வாயு உருவாகிறது, வாயுவிலிருந்து அக்னி உருவாகிறது, அக்னியிலிருந்து நீர் உருவாகிறது, நீரிலிருந்து நிலம் உருவாகிறது. இந்த ஐம்பூதச் செயற்பாடு தன்னை உள்ளடக்கிய உடலை உருவாக்குகின்றன. (இதை விவரமாக விளக்க இயலும், அழகாக, விரிந்து கொண்டே போகும். பின்னூட்டத்தில் பார்த்துக் கொள்வோம்)

வானவியல் என்ன சொல்கிறது? பிரபஞ்ச வெளி, வெளியில் வாயுக்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன, இந்த வாயுக்கள் அடர்த்தியுறும் போது நெருப்பு உருவாகிறது. அபரிதமான நெருப்பு உருவாகும் போது எழும் உஷ்ணத்தில் அணுக்கள் ஒன்று சேர்ந்து நீர், மற்றும் பல திட கனிமங்கள் உருவாகின்றன என்று. அப்படியே 100க்கு நூறு ஒத்துப் போகிறது.

அது எப்படி, எந்த பரிசோதனைக் குழாயும் இல்லாமல், ஆய்வு நிலையங்கள் இல்லாமல் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து ஞானிகளால் புட்டு, புட்டு வைக்க முடிகிறது?

ஏனெனில் எந்த இறைச் சக்தி இவைகளை உருவாக்கியதோ, அது நம்முள்ளும் செயல் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதோடு பேசும் திறன் பெறும் போது இவை வெளிப்படுகின்றன. இத்தகைய இறை வெளிப்பாடுகளைச் சொல்ல அழகிய தமிழ்ச் சொல்லொன்று உண்டு. அது அருளிச் செயல் என்பது. அவன் அருளுகின்றான். அப்போது வெளிப்படுபவை சுத்த ஞானமாக இருக்கிறது. எனவேதான் இன்றளவும் வேதத்திற்கு அவ்வளவு மதிப்பு இருக்கிறது.

வியாசர் தன் காலத்தில் கிடைத்த ஞான மாணிக்கங்களைத் தொகுத்து நான்கு வேதமாக்கித் தருகிறார். வேதத்தில் பஞ்ச பூதங்களின் செயற்பாடு பற்றி நிரம்பப் பேசப்படுகிறது. அப்போது தோன்றிய சக்திகளான அக்னி, வாயு, இந்திரன், வருணன் போன்றோர் ஸ்லாகித்துப் பேசப்படுகின்றனர். இச்சக்திகளுக்கு ஊற்றாக இருக்கின்ற ஆதி சக்திகள் பற்றி ஓரிரு சூக்தங்களே உள்ளன. இது தவறுதனால் அல்ல. எப்போதும் தொகுக்கும் போது எல்லாவற்றையும் தொகுத்துவிட முடிவதில்லை. நிறைய விட்டுப் போகத்தான் செய்யும்.

இதைப் புரிந்து கொண்டுதான், வியாசர் தொகுப்பில் கிடைத்த ஞானத்தால் பரப்பிரம்மம் யார் என்று அடையாளம் காட்டுகிறார். விஷ்ணு என்ற பதத்திற்கு எங்கும் வியாபித்து இருப்பவன் என்று பொருள். அந்தர்யாமிப் பிராமணம் என்றொன்றுண்டு அது எப்படிப் படைத்தவைகளுள் 'உள் உறைகிறான்' என்று விவரித்துச் சொல்கிறது. நாராயணன் என்றால் அழியாத பொருள்களின் இருப்பிடமாக இருக்கிறான் என்று பொருள். அழியாத பொருட்களுள் உறைகிறான் என்றும் பொருள். இப்படி விளக்கம் சொல்லி ஆதிப்பிரானுக்கு நாரணன் என்ற பெயர்ச் சூட்டல் நடைபெறுகிறது.

வேதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அத்வைதம், விஷிட்டாத்வைதம், துவைதம் இவைகள் இந்த நாமகரணத்தை ஏற்றுக் கொள்கின்றன. நாமகரணம் என்பது அடிப்படை definition என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆதித்தமிழ் உலகமும் வேதத்தை ஏற்றுக் கொண்ட சமூகமே. எனவேதான் தொல்காப்பியம் வேதச்சாயலில் இருக்கிறது. ஐந்திணைக் கடவுளர் யார்? மாயோன், இந்திரன், வருணன், சேயோன். பாலை என்பது ஒரு திணை அல்ல. முல்லையும், மருதமும் திரியும் போது பாலை உருவாகிறது. அதற்குக் கருப்பொருள் 'மாயோள்' என்கிறார் நச்சினார்கினியனார். [இப்படிச் சொல்வதில் ஒரு உடலியல் உண்மையுள்ளது! கண்டுபிடியுங்கள் பார்ப்போம்] பரிபாடல் எனும் சங்க நூல் நாரணனின் அந்தர்யாமித்துவம் பற்றியும், பல்வேறு ஊழிகள் பற்றியும், படைப்பு எப்படி நடக்கிறது என்றும் வேதத்தின் வழியொட்டிச் சொல்கிறது.

சங்கத்தின் நீட்சியாகத் தங்களைக் காணும் ஆழ்வார்கள் (சங்கத்தமிழ் மாலை முப்பது - ஆண்டாள்) பரிபாடலை ஒட்டி, வேத உபநிஷதங்களை ஒட்டி பிரபந்தங்களை உருவாக்குகின்றனர். பின்னால் வரும் முப்பெரும் ஞானவான்கள் இந்த ஞானத்தை மூன்று சித்தாந்தங்களாகப் பிரித்து நமக்குத் தருகின்றனர். காரணப் பொருளை நிமித்தமாகக் கொண்டு அத்வைதம் எழுகிறது. அந்தர்யாமித்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு விஷிட்டாத்வைதம் எழுகிறது. காரியத்தை (படைப்பை) நிமித்தமாகக் கொண்டு துவைதம் எழுகிறது. அடிப்படைக் கருதுகோள் ஒன்றாக இருப்பினும் இவை பார்க்கின்ற பார்வையில் வேறுபடுகின்றன.

இந்த வைதீக மார்க்கம் இல்லாத பிற ஞான மார்க்கங்களுமுண்டு. அவை சமணம், பௌத்தம். சைவம் வைதீக மார்க்கத்தில் வருகிறது. சங்கரர் ஸ்தாபித்த ஷண்மதத்தில் வரும் சைவம் அடிப்படை definition படி நாராண தத்துவத்தை ஒத்துக் கொள்கிறது. ஆனால், தமிழகத்தில் தோன்றிய சில மார்க்கங்கள் சிவனைப் பரம்பொருளாகக் கொண்டு புதிய definition தர முற்பட்டன. அதைத் தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்தம் என்பர். அதிலும் ஆழமாக ஊன்றிக் கவனித்தால் முப்பெரும் சித்தாந்தங்களின் கருத்துக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கும். ஆயின் சொல்லும் வகையில் வேறு பட்டிருக்கும்.

21ம் நூற்றாண்டுத் தமிழனுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய ஆன்மீக விருந்தே சுவைக்கக் காத்துக் கிடக்கிறது. அவனுக்கு இதில் ருசி வரவேண்டும். ருசி வந்துவிட்டால் ஒன்றைச் சுவைக்க, ஒன்று என்று பலப்பல வந்து நிற்கும். தெளிவான ஞானம் ஒரு நிலையில் புலப்படும். ஏனெனில் அதைச் சிந்தாந்தம் என்றாலும், வேதாந்தம் என்றாலும், விஞ்ஞானம் என்றாலும் ஒன்றுதான். நாம் நம் சுவைக்கு ஏற்றவாறு எப்படிப் பகுத்துக் காண்கிறோம் என்பதைப் பொருத்து நம் துறை அமைகிறது. இதைத்தான் பின்வரும் திருவாய்மொழி செப்புகிறது:

வணங்கும் துறைகள்* பலபல ஆக்கி,* மதிவிகற்பால்-
பிணங்கும் சமயம் பலபல ஆக்கி,* அவையவைதோறு-
அணங்கும் பலபல ஆக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பிவைத்தாய்*
இணங்கு நின்னோரை இல்லாய்,* நின்கண் வேட்கை எழுவிப்பனே.

Hymns for the drowning!

சித்தர்க்கும் வேதச் சிரந்தெரிந் தோர்கட்கும் செய்தவர்க்கும்
சுத்தர்க்கும் மற்றைத் துறைதுறந் தோர்கட்கும் தொண்டுசெய்யும்
பத்தர்க்கும் ஞானப் பகவர்க்கு மேயன்றிப் பண்டுசென்ற
முத்தர்க்கும் இன்னமுதம் சடகோபன் மொழித்தொகையே (கம்பன்)

சடகோபன் இன்னமுதம் இன்னொரு எனது தளத்திலும் கிடைக்கிறது. மறந்தே போய் விட்டது. திருவாய்மொழியை Hymns for the drowning! என்று ஆங்கிலப்படுத்திய ஏ.கே.இராமானுஜன் கவிதையுடன் சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் நடை பழகியிருக்கிறேன். இதையெல்லாம் எப்போதுதான் தொகைப் படுத்தப் போகிறேனோ! (ஒருங்குறி வந்த புதிது. இத்தளத்தில் இம்முயற்சி புதிது!). நேரமிருந்தால் ஒரு நடை போய்விட்டு வந்து சொல்லுங்கள்!

Hymns for the drowning!

கலாம் மீண்டும் வரலாம்!

பேராசிரியர், டாக்டர் அப்துல் கலாம். சகக் கல்வியாளர், விஞ்ஞானி, ஏழைப் பங்காளன், தமிழ் ஆர்வலர். இரண்டு முறை நேரில் பார்த்து நீண்ட நேரம் பேசிய அனுபவமுண்டு. சமீபத்தில் கொரியா வந்திருந்தபோது நான் ஒரு மாணவர் மூலமாக அனுப்பிய கடிதத்தை யார் அனுப்பியது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு வாங்கிக் கொண்டார். இக்கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டிருப்பவை அனைத்தும் உண்மை. அவரைப் பற்றிய மிகத்தெளிவான கட்டுரை இது. அவரை மீண்டும் இந்தியாவின் உயர்ந்த பதவில் வைப்பதன் மூலம் இந்தியா தன்னைப் பெருமைப் படுத்திக் கொள்ளும்.

கண்ணன்


Ooh, aah, Kalam... aye, aye, Kalam - Sachidananda Murthy

Three out of four Indians root for a second term for the President, in THE WEEK/C-Voter all-India survey

There shall be a President of India.
Article 52 of the Constitution of India



At seven words, it is the shortest Article of the Constitution. The President is elected by less than 7,000 voters (Members of Parliament and state legislators). But already more than 70,000 emails have hit the President's Web site telling the 11th President of India A.P.J. Abdul Kalam that he should not say no to a second term. More emails have gone to the Web sites of Prime Minister Manmohan Singh and Congress president Sonia Gandhi, urging them to nominate Kalam for another five-year term on Raisina Hill. As the election-to be held in June next year-approaches, the pressure would build up favouring Kalam.

Not just ordinary citizens, but eminent lawyers, administrators, scientists, young politicians, academicians and industrialists are rooting for the President who speaks the language of progress, positivity and positive secularism and dreams constantly of a "happy and safe India". Never before has there been such outpouring of public support for a President.

There have been scholars as Presi-dents before, but Kalam is the active President, who has touched the hearts of a large number of people. He has communicated on national issues with as much emphasis as he has on local issues. He has spoken about turning around some of the worst administered states in the Union.
An opinion poll by THE WEEK showed that three out of four Indians favoured continuation of Kalam as President. Compared to his predecessors, he emerged the most popular. He had three times bigger lead than his nearest rival and Vice-President Bhairon Singh Shekhawat. If there is a direct election, he would be streets ahead of not only the political alternatives but even other icons like Sachin Tendulkar and Amitabh Bachchan. Interestingly, former Prime Minister Vajpayee, whose Bharatiya Janata Party reluctantly nominated Kalam for presidency, came second. Kalam is seen as the right man for the right job by an overwhelming majority.

The political class is yet to decide on a second term for Kalam (see accompanying story). Only Rajendra Prasad, the first President of the Union, was given a second term and that too after opposition from the charismatic Prime Minister Jawaharlal Nehru. The political equation is such that no single party can push its nominee as the Congress could do in the case of eight Presidents.

What has made Kalam tick? His reply to a group of American and European scientists last month gives the clue. When asked what was India's core competence, he said: "Finding the leadership to handle a billion democratic citizens with a multireligious, multicultural and multilingual mix." He and Prime Minister Manmohan Singh are shining examples of this 'core competence'.

Kalam's core competence is evident on several fronts. First is the tremendous rapport he has built with both the haves and the have-nots of society. Kalam has reached out to the poorest of the poor even as he goads the rich and the fast-expanding middle class to take care of public interest. From orphanages to Rotary Clubs to chambers of commerce, there is a great demand to deliver his message. Kalam invites police constables, disabled persons, panchayat presidents and award-winning postmen to rub shoulders with the high and mighty of the country at the Mughal Garden receptions hosted by the President on Independence and Republic Days. His passion is for inclusiveness and not excluding anyone. Thus, when Delhi was rocked by the reservation agitation, Kalam found time to meet both the pro- and anti-reservation groups and counselled synthesis. He is a natural role model.
Second is the tremendous number of initiatives he has unleashed-setting up the Africa Satellite to provide distant education to 50 African countries; PURA (Providing Urban facilities to Rural Areas), which is now incorporated in the Rs 1,75,000 crore Bharat Nirman programme of the United Progressive Alliance government; emphasis on new frontiers of research like nanotechnology; providing mission models for development of 12 states through special address to the state Assemblies, which can be implemented in a bipartisan manner; and the prodding of the government to improve educational facilities to make India a Knowledge Superpower.
Third, he has avoided the extremes of Presidential activism on one hand and rubber stamp meekness on the other. He has not rocked the boat of governance by any acts of peevishness or pettiness. Being a scientist and then a bureaucrat, he knows the processes of governance thoroughly.

His finest hour came when he refused to sign the Office of Profit Amendment Bill because he thought it was patently unfair and against the spirit of the Constitution. Yet, he relented when Parliament agreed to set up a joint committee to examine his suggestions. Parliament knows that he does not delay decisions, but takes his decisions carefully.

Like his predecessors Rajendra Prasad, S. Radhakrishnan, R. Venkataraman and K.R. Narayanan, Kalam, too, takes the constitutional role of aiding and advising the government seriously. On at least three occasions he sought clarification on recommendations made by the Supreme Court for appointment of Chief Justices of High Courts and ensured that the Collegium of Judges which appoints judges of High Courts and the Supreme Court realise that the President was extremely watchful. And he has maintained cordial relations with the three organs of state-parliament, executive and judiciary.

The only time he turns a deaf ear is when a visitor tries to gossip. Yet he rarely displays bad temper and adjusts to the pomp of the Rashtrapati Bhavan with ease.
Fourth is the tremendous rapport he has built with the armed forces as the supreme commander-by flying to the Siachen glacier, flying in a Sukhoi bomber and going undersea in a submarine. His long stint with the Defence Research and Development Organisation and the defence ministry helped, but it was a bond which helped nudge the government to remember the soldier and the scientist.

Kalam's rectitude and accountability are now legendary. In Rashtrapati Bhavan, some officials gaped when Kalam said a coach full of his relatives would be coming from Rameshwaram. He said he would be paying for their accommodation, transport and food. Not a single official car went to the railway station; instead there were two hired buses. As the relatives left after visiting Delhi, Agra, Jaipur and Ajmer, Kalam issued a cheque for over Rs 3 lakh to pay their bills. During major festivals like Ramzan and Deepavali, orphanages and homes for the elderly will get gifts of clothing and provisions from Rashtrapati Bhavan. Part of the donation would be from the salary of the bachelor president, whose purse has many charitable demands.
His motto is 'nothing is unimportant'. When a schoolgirl from a small town in Uttar Pradesh complained the see-saw was not functioning in a public playground, prompt went a letter to the district collector.

He tries to meet as many people as possible during his 15-hour working day. The inexhaustible energy tires the younger members of the President's staff, but his bubbly sense of humour keeps them on their feet.

Amid his hectic schedule (137 tours in 242 days in a little over four and a half years, involving more than 1,500 hours of flying by aeroplane and helicopter), Kalam has time for the finer sensibilities of life. He finds time for listening to music, and this year has resumed learning veena. The Indra Dhanush initiative has seen 24 top performers come to Rashtrapati Bhavan.

Gardening is another hobby. After setting up a herbal garden, he has now commissioned a tactile garden, where the visitors, especially the blind, can feel and smell plants.

As the groundswell builds up for Kalam, the man himself has not indicated what is on his mind. He would go by what his conscience tells him. Once he had said he would love to go back to teaching after his work as President is over. And if he is not elected President, in all probability he would be taking a class at Chennai's Anna University on July 26, 2007, a day after laying down his office. But that is what his countless admirers don't want him to do. They feel he is needed as the President for another term. He is the choice of the people.

நன்றி: The Week

வைகைக்கரை காற்றே!......047

உலகு ஒரு அதிசயப் பொருள் போல் வாய் கொட்டாமல் பார்ப்பது நந்துவின் பலம், பலவீனம். பலம்! ஏனெனில் அவனுக்கு எல்லாமே வெடிக்கையாய் படும். ஒரு தாமரை இலைத் தண்ணீர் பாவனை. பலவீனம்! ஏனெனில் அவனை அது பல சங்கடங்களில் இட்டிருக்கிறது. காலையில் பெருமாள் கோயில் சந்தில் நின்று வேடிக்கை பார்த்திருக்கக் கூடாதுதான். பொம்பளை சமாச்சாரம் என்று போயிருக்க வேண்டும். ஆனால், அது மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. நந்து ஒரு ரசிகன். அந்த நீர் கால் வழியே ஓடி, சாக்கடையில் கலப்பது அழகாகப் பட்டது. அது பசங்க சுவருக்கு முன்னாடி ஒண்ணுக்கு அடிக்கிறதவிட வித்தியாசமா இருந்தது. இப்படியொரு புதிய யுத்தி உண்டென்று அன்றுதான் கண்டு கொண்டான். அந்தப் பெரிசு வந்து கெடுத்துவிட்டது. இல்லாவிடில் சின்னப்பசங்க பாத்தா பொம்பளைமார்கள் வெட்கமாக சிரித்துவிட்டுப் போய்விடுவார். பெரிசு அதை மானப் பிரச்சனையாக்கி கெடுத்துவிட்டது!

சரி, அந்தக் கலாட்டாவிலிருந்து வந்தால் கோரக்கன் கோயிலில் பெரும் கூட்டம். இன்னும் பள்ளிக்கூட மணியடிக்க அஞ்சு நிமிஷம் இருந்தது. எனவே என்ன கூட்டமென்று வேடிக்கை பார்த்தான். அங்கு ஒரு ஆடு பேந்தப் பேந்த நின்றிருந்தது. அதற்கு மாலை, மரியாதை எல்லாம் இருந்தது. நெற்றியில் குங்குமப் பொட்டு இட்டிருந்தது! மஞ்சள் துண்டு கழுத்தில் கட்டியிருந்தது. அதை இறுக்க ஒருவன் பிடித்திருந்தான். அந்தக் கூட்டத்தைக் கண்டு மிரண்டு அது திமிறி ஓடப் பார்த்தது. ஆனால் பிடித்தவன் கையோ வலுவாக இருந்தது. ஆடு அழுமா என்று தெரியவில்லை. அதன் மிரட்சியைப் பார்த்தால் அழுவது போலிருந்தது. கோயிலுக்குளிருந்து ஒரு குடம் நீர் கொண்டு வந்து அதன் தலையில் கொட்டினான் ஒருவன். அது சமயம் பார்த்து ஒருவன், 'படையலுக்கு ஒத்துக்கிறயா?' என்று கேட்டான். ஆடு தன் தலையில் கொட்டிய நீரை உதறத் தலையாட்டியது. அவ்வளவுதான், "ஐயா! பலிக்கு ஒத்துக்கிரிச்சி" என்றான் ஒருவன். கண் வெட்டும் நேரத்தில் எங்கிருந்தோ பூசாரி ஒரு கொடும் வாளினைக் கொண்டு வந்து ஆட்டின் தலையைச் சீவிவிட்டான். பீரிட்டு எழுந்த ரத்தம் அங்கிருந்த பலரின் வேட்டியைக் கரையாக்கியது.

அதற்கு மேல் நந்துவால் அந்தக் கோரத்தைக் காண முடியவில்லை. ஏன் இப்படி வேடிக்கை பார்க்கும் புத்தி போகவில்லையென்று தன்னையே நொந்து கொண்டான் நந்து. இவன் பள்ளிக்குள் விரையவும் மணி அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. முதல் வகுப்பு ஆங்கிலம். ஏதோ சொல்லிக் கொடுத்தார். எதுவும் நந்துவின் மண்டையில் ஏறவில்லை. அடுத்த வகுப்பு கணக்கு. சுப்பையா வாத்தியார் கையில் மூங்கில் பிரம்புடன் உள்ளே வந்தார். கணக்கை விட அந்தப் பிரம்புதான் எல்லோரையும் பயமுறுத்தியது. நந்து ஏற்கனவே பயந்திருந்தான். வீட்டுக் கணக்கைக் காட்டு என்று ஒவ்வொரு பெஞ்சாக வந்து பார்த்தார் சுப்பையா வாத்தியார். நந்து கணக்கில் வீக் என்றாலும், ரொம்ப வீக் இல்லை. வீட்டுக் கணக்குப் போட்டிருந்தான். ஆனால் வாத்தியார் பின்னால் பிரம்பை உருட்டிக் கொண்டு வருவதைப் பார்த்தவுடன் கோரக்கன் கோயில் கொலை ஞாபகத்திற்கு வந்துவிட்டது. அந்த மிரளும் கண்கள். பயப் பீதி! அப்படியே இவனுள் புகுந்து கொண்டது. வாத்தியார் இவன் நோட்டு புத்தகத்தை எடுக்கவும் நந்து குபுக்கென்று வாந்தி எடுக்கவும் சரியாக இருந்தது!

இவனோ பயத்தில் வாந்தி எடுக்கிறான். ஆனால் வாத்தியாருக்கோ தன் வேட்டி அழுக்காகிப் போச்சு என்ற கடுப்பு. முதுகில் ஒன்று வைத்தார். 'அம்மா! என்று நந்து கத்தினான். வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவது போல என்று தமிழ் வாத்தியார் அடிக்கடி சொல்வது இதுதான் என்று உணர்ந்து கொண்டான். இன்னொரு 'பளார்!' அவ்வளவுதான் நந்து ஒரே ஓட்டம், வீட்டை நோக்கி. வரும் வழியில் இரண்டு முறை வாந்தி எடுத்தான்.

கொல்லைப்புறம் வழியாக உள்ளே நுழைந்த நந்துவை பங்கஜம்தான் முதலில் பார்த்தாள். அவனது கோலத்தைக் கண்டு பதறிவிட்டாள். அவளால் இவனை அணைத்து ஆதரவு சொல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் எரு தட்ட மாட்டுச் சாணியை, தவிடு, வைக்கோலுடன் கலந்து கொண்டிருந்தாள். இம்மாதிரி அசிங்கமான வேலைகளை வெட்கம் பார்க்காமல் அவள் ஒருவள் மட்டுமே அந்த வீட்டில் செய்வாள். மிச்ச சகோதரிகள் நாகரீகம் கருதி மாட்டுப் பக்கமே வரமாட்டார்கள். கோகிலம் காப்பி போட்டுக் கொடுத்தால் வக்கணையாக குடிப்பர். அம்மா கூட சில நேரம் சொல்லுவாள், 'ஏண்டி பங்கஜம் இதிலே போட்டு உழண்டுண்டு. போய் குப்பையிலே கொட்டு! என்பாள். அதற்கு பங்கஜம், 'போம்மா! நான் இரண்டு விராட்டி தட்டினா அண்ணாவுக்கு செலவு மிச்சம். இல்லட்ட நீதானே இதை விலைக்கு வாங்கணும்'. பங்கஜத்தைப் போன்ற பொறுப்பு அந்த வீட்டில் யாருக்கும் கிடையாது. அவள் படிக்கவில்லையே தவிர அவள் கர்மயோகி. கடமைக்கு தயங்கியதே இல்லை அவள்.

"டேய்! நந்து! என்னடா ஆச்சு உனக்கு?" என்று பதறிவிட்டாள். "அம்மா! அம்மா! இங்கே ஓடி வந்து பாரு! நந்துக்கு என்னமோ ஆயிடுத்து!" என்று கூவினாள்.

அடுக்குள்ளில் இருந்த கோகிலம் பதறி அடித்துக் கொண்டு "என்னடி? என்ன ஆச்சு, என் நந்துவுக்கு" என்று பதற. பின் குடித்தனதிலிருந்த சித்தி, "ஐயோ! என்னடி ஆச்சு என் கண்ணுகுட்டிக்கு?" என்று ஓடிவர, வீடே அமர்க்களப்பட்டது. கொல்லைப்புர கோனார் வீட்டு சனங்கள் கூட என்னமோ, ஏதோ என்று பதறிப் போய் கொல்லைக்கு வந்தனர்.

சித்திதான் முதல்ல வந்து நந்துவைக் கட்டிக் கொண்டாள். சித்திக்கு நந்துவை ரொம்பப் பிடிக்கும். ஒண்ணே, ஒண்ணு, கண்ணே கண்ணு பொறந்தவன் என்று அடிக்கடி சொல்லுவாள். "ஏண்டிம்மா? என்ன ஆச்சு பள்ளிக்கூடத்திலே, வாத்தியார் அடிச்சாரா?" என்று கேட்க.

அதற்குள் கோகிலம் அங்கு வந்து விட்டாள். "டீ குஞ்சரம்! கொஞ்சம் தள்ளிக்கோ. எங்காவது அடிபட்டுருக்கானு பாரு!" என்றாள்.

உடனே சித்தி இவன் சட்டையைக் கழட்டினாள். முதுகில் பிரம்பின் அழுத்தம் பதிவாகியிருந்தது. "எவண்டா? என் புள்ளையை இப்படி மாட்டடி அடிச்சவன். அவர் வரட்டும். அவன் உத்தியோகத்தைக் காலி பண்ண வைக்கிறேன்" என்று அதிகாரம் செய்து விட்டு. நந்துவை துடைத்து சுத்தம் பண்ணும் போதே நந்துவின் உடல் அனலாய் கொதித்தது! "டீ குஞ்சரம் ஜொரம் போல இருக்கேடி. இப்ப என்ன செய்ய?" என்று பதறினாள். "அக்கா! முதல்ல குழந்தை தூங்கட்டும். கட்டாரியை விட்டு வைத்தியரை அழச்சுண்டு வரச் சொல்லறேன்" என்று கட்டாரிக்கு கட்டளை இட போய் விட்டாள்.

கொல்லையிலிருந்து கோனார் வீட்டுப் பொம்பளைக, 'ஆத்தா! புள்ள பயந்திருக்கும். முதல்ல கொளுநீர் காய்ச்சிக் கொடுங்க. திருநீறு பூசுங்க. சாமிக்கு வேண்டிக்குங்க!' என்று பல யோசனைகள் சொல்லினர். இந்தக் கொளுமோரு என்பது மோரைக்காய்ச்சிக் கொடுப்பது. பயப்பிராந்தி இருந்தால் நிவர்த்தியாகும். நந்துவிற்கு மோரு என்றாலே பிடிக்காது. கெட்டியாக தயிர் போட்டால் சாப்பிடுவான். கொளுநீர் கொடுத்தவுடன் மீண்டும் வாந்தி எடுத்தான்.

"என்னமோ ஆச்சுடி இவனுக்கு. பகவானே நீதான் காப்பதணுமென்று அம்மா, சாமி உள்ளுக்குள் போய் திருநீறு கொண்டு வந்து பூசினாள்.

பள்ளி முடிந்து வந்த சகோதரிகள் என்ன நடந்திருக்குமென்று அதற்குள் துப்பு துலக்கி வந்து சொன்னார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை. "டேய் சேது! இங்க வா!" என்றாள் கோகிலம். "என்ன பெரிம்மா! என்று ஓடி வந்தான் சித்தி பிள்ளை சேது. என்னடா இன்னக்கி நடந்தது? வழியிலே எதாவது கலாட்டாவா?" என்றாள். "இல்ல பெரிம்மா, கோரக்கன் கோயில்ல திருவிழா. ஆடு வெட்டினாங்கலாம். சொன்னாங்க. அதை இவன் பாத்துட்டானோ என்னமோ!" என்றான். "அதாத்தான் இருக்கும். குழந்தையோல்யோ பயந்துடுத்து" என்றாள் சித்தி. உடனே கோகிலம் "அமா, இவ ரொம்ப தைர்யசாலி! ரத்தத்தைக் கண்டாலே மயக்கம் போட்டுவா!" என்றாள்.

மாலையில் அக்கிரகாரத்துக் பெண் குட்டிகள் இவா ஆத்திற்கு வந்து, 'அயிகிரி நந்தினி' ன்னு ஸ்லோகம் சொன்னதுகள். பயமிருந்தா போயிடுமாம்.

அப்போ இவன் பள்ளிக்கூடத்திற்கு புதிதாக வந்திருக்கும் தமிழ் வாத்தியார் அந்தப் பக்கம் போனார். சும்மாப் பேசினவரிடம் செல்லம்மா விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறாள். வந்து பார்த்தார். அவர் நாயுடு. மிகவும் சாது. சுப்பையா வாத்தியாரும் நாயுடுதான், ஆனால் முரடு. நந்துவைப் பார்த்து இந்தத் தமிழ் வாத்தியார் வாஞ்சையுடன், மணிவண்ணா! இங்கே வா!' என்றுதான் அழைப்பார். குழந்தைகள் மகிஷாசுரமர்த்தினி அப்போதுதான் சொல்லி முடித்தன.

"இதல்லாம் எதுக்கும்மா? அந்தக் கண்ணன் பேரைச் சொன்னா போதாதா? சௌந்திரம் பட்டர்பிரானோட 'பட்டிணம் காப்பு' சொல்லும்மா, போதுமென்றார்.

இவர் எந்த பட்டிணத்தைச் சொல்கிறார் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவள் ஏதாவது உளறிக் கொட்டப் போகிறாளே என்று செல்லம்மா முந்திக் கொண்டாள். 'சார்! அது அவளுக்குப் பாடமில்லை. நீங்க எழுதிக் கொடுத்தா, நான் படிக்கிறேன்' என்றாள்.

"வீட்டில் திவ்யப்பிரபந்தம் இல்லே? நீங்க வைணவங்கதானே?" என்றார். இவளுக்கு தர்ம சன்கடமாய் போச்சு. 'இல்லே சார்! அது இருக்கு. எங்காவது பரண்லே இருக்கும். இல்லாட்டி தாத்தா எடுத்துட்டுப் போயிருப்பர்ர்' என்றாள். மார்கழி மாதத்து அனுபவித்தில் அவளுக்கு திருப்பாவை மட்டும்தான் தெரியும்.

"அப்படினா சரி, நான் எழுதி படி எடுத்துத்தரேன். வாசியுங்க. எல்லாம் சரியாப் போயிடும். அதான் அவர் கவசம் எழுதி வச்சுருக்காரே. வேற என்ன வேணும் நமக்கு?" என்று போய்விட்டார்.

அன்று இரவு செல்லம்மா, பெரியாழ்வாரின் பட்டிணம் காப்பு செய்யுளை நந்துவின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். இவ்வளவு அரவணைப்பின் மத்தியில் நந்து நிம்மதியாகத் துயில் கொண்டான். காய்ச்சல் இறங்க ஆரம்பித்தது!

வைகைக்கரை காற்றே!......046

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. நந்துவிற்கு பள்ளிக்கூடம் கிடையாது. அச்சகத்திற்கு போய் உதவி செய்யலாமென்று மெதுவாகக் கிளம்பினான். அப்போது விசாலாட்சி அச்சகம் அக்கிரகாரத்தின் ஒரு கோடியில், பிள்ளையார் கோயிலுக்கருகில் அமைந்திருக்கும் வீட்டில் இருந்தது. இரண்டு சகோதரர்கள் சேர்ந்து சுயமாக நடத்தும் அச்சகம் அது. பெரும்பாலும் எவரெஸ்ட் டூரிங் டாக்கிஸ் அனுமதி டிக்கெட்டு அங்குதான் அடிப்பார்கள். அதுபோக வீட்டு விசேஷங்களுக்கு, கடைகளுக்கு வேண்டிய ரசீதுச் சீட்டு போன்றவை அங்கு அச்சடிக்கப்பட்டு விநியோகமாகும். நந்துவிற்கு அங்குள்ள புதிய, புதிய மெஷின்களைப் பார்க்கப் பிடிக்கும். மேலும் அவர்களுக்கு உதவினால் வருடக் கடைசியில் உப்யோகிக்காமல் விட்டுப் போன வெள்ளைத் தாள்களை வைத்து புதிய நோட்புக் அங்கு உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். நந்து படிக்கும் காலத்தில் நோட்டு புக் விலையெல்லாம் அதிகம். அதுவும் பைண்ட் செய்த நோட்புக் கூடுதல் விலை. நந்து வீட்டில் 'தாம், தூமென்று' செலவு செய்ய மாட்டார்கள். சட்டை கிழிந்து போனால் கைத்தையல் போட்டு பயன்படுத்துவர். பழைய நோட்டு புத்தகத்தை மீண்டும் பிரித்து, புதிதாக தைத்துப் பயன்படுத்துவர். வருமானம் இல்லாததே காரணம். ஆனால் நந்துவின் நண்பன் துரை எப்போதும் புதிய, புதிய நோட்புக் வாங்கி வருவான். நந்து வாங்கி அழகு பார்த்துக் கொள்வான்.

இப்படி, இவன் அச்சகத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது, 'ஏசுவையே துதி மனமே! ஏசுவையே துதி!' என்று யாரோ பாடிக்கொண்டு போவது காதில் கேட்டது. திரும்பினால் ஏகப்பட்ட சிறுவர் கூட்டம் அவர்களோடு சென்று கொண்டிருந்தது. இது சிவன் கோயில் பஜனை கோஷ்டி இல்லை. வாண்டுகளெல்லாம், அந்தப் பாடகன் ஏதோ துருத்தி போலும், ஹார்மோனியும் போலும் உள்ள வாத்தியத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு வாசித்துப்பாடும் புதுமையைக் காண கூடியிருந்தனர். அந்தப் பாட்டு கோஷ்டியில் சில பெண்களும் இருந்தனர். பஜனை போல் கூட்டாக பாடிக் கொண்டு போகவில்லை. நந்துவும் ஆர்வமுடன் ஏசுவை துதிக்க சேர்ந்துவிட்டான். அச்சகத்து அண்ணாம, டேய் பயலே! இருடா! என்று சொல்வதற்குள் நந்து அந்த கோஷ்டியில் சேர்ந்து வாயைப் பார்த்துக் கொண்டே தெருக்கோடிவரை போய்விட்டான். அப்படியே போயிருப்பான், ஆனால் இவன் தோளைத் தட்டிய பட்டம்மா ஒரு வெடி குண்டு போட்டாள்.

'டேய் நந்து! பெரிம்மா கூப்பிடறா. ஆத்துக்கு வா!'

'எதுக்குடி இப்ப? இவாளோட போயிட்டு வரேன்'

'அவாளோட போவேண்டாங்கறதுக்குத்தான் பெரிம்மா கூப்பிடறா, இப்ப நீ வல்லையோ, முதுகுத்தோலு பிரிஞ்சிரும்ம்னு சொல்லச் சொன்னா!'

இதுதான் அந்த அணுகுண்டு!

இந்த அம்மாவுக்கு எப்படித்தான் தெரிந்ததோ என்று வேண்டா விருப்பாகத் திரும்பினான். கோகிலத்தின் கண்களிலிருந்து எதுவும் தப்பாது. அடுக்குள்ளில் இருப்பது போலிருக்கும், வாசலில் யாரைப் பார்த்து செளந்திரம் சிரிக்கிறாள் என்பது தெரிந்துவிடும். பிறகு விஜாரணை நடக்கும்.

'எங்கடா அவாளோட போயிந்தே?' என்று காதைத் திருகினாள் கோகிலம்.

'ஏம்மா அடிக்கிறே? அவா சும்மாத்தான் பாடிண்டு போனா. கூடப்போனா தப்பா?' என்றான் நந்து.

'கூடவே போயிட வேண்டியதுதானே? இப்படி இருக்கிறவாளை அழைச்சுண்டு போகத்தானே அக்கிரகாரத்துக்கே அவா வரா? இல்லாட்ட கொல்லன் பட்டறையிலே ஈக்கு என்ன வேலை? இந்த பாரு நந்து இனிமே இவா கூட்டத்திலே சேந்து பாடிண்டு போயிடக் கூடாது. போனேனா உன்னை மதம் மாத்திடுவா. நம்மாத்துலேர்ந்து ஒன்னைப் பிரிச்சுடுவா. கிறிஸ்தவனா மாத்திடுவா. அப்புறம் ஆடி, கறி, கருவாடு எல்லாம் திங்கணும்' என்று பெரிய குண்டைப் போட்டாள் கோகிலம்.

எதை வேண்டுமானாலும் நந்து சகித்துக் கொள்வான். ஆனால் இந்தக் கருவாடு! என்ன நாத்தம்! வயித்தைக் குமட்டுதே! இதப்போய் எப்படி சாப்பிடறா? நந்துவின் இந்த அபரிதமான வெறுப்பைக் கண்டு கொண்ட ராமலிங்கம் இவனைப் பயமுறுத்த, 'டேய் ஐயரு! இந்தா பச்சக் கருவாடு' என்று பள்ளிக்குப் போகும் போதெல்லாம் வம்புக்கு இழுப்பான்.

'அம்மா! இனிமே செத்தாலும் அவாளோட போகமாட்டேன்' என்று நந்து சத்தியமே செய்துவிட்டான். வேடிக்கை என்னவெனில் அன்று கோகிலம் பயமுறுத்தியது அவன் கிருஸ்தவக் கல்லூரியில் படிக்கும் போது சாப்பல் பக்கமே போக ஒட்டாமல் தடுத்தது!



பெருமாள் கோயில் புரணமைத்த பின் பெரிய கருங்கற்சுவர் வந்தது. கொத்தகைக்காரர்கள் வயக்காட்டிலிருந்து வைக்கப்போரை அங்கு கொண்டு வந்து குவித்திருந்தனர். வைக்கப் படப்பில் குதித்து விளையாட நந்துவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும். என்ன! ஒரே பிரச்சனை, குதித்து விளையாடிய பின் வைக்கல் துகள்கள் டிராயருக்குள் போய் எங்கே, எங்கேயெல்லாமோ ஒட்டிக் கொண்டு குத்தும். திரும்ப குளிக்கணும்!

அவன் பள்ளிக்குப் போகும் குறுக்கு வழி, பெருமாள் கோயில் சுவரை ஒட்டியே இருந்தது! அது உண்மையில் வழியே அல்ல. சேர்வாரு வீட்டு ரைஸ் மில் காம்பவுண்ட் வழியாக, சின்ன கேட் வழியாகப் போனால், ஒரு சுற்றைத் தவிர்க்கலாம். நந்து விரைந்து கொண்டிருந்தான், கையில் புத்தகங்களுடன். அப்போது புத்தகங்களை கையில்தான் மாணவர்கள் தூக்கி வருவர்! அப்படி சின்சமானகேட்டு வழியாக அந்த சந்துக்குள் புகுந்தவுடன் ஒரு வித்தியாசமான காட்சி கண்ணில் பட்டது. கோயில் சுவரோரமாகப் போன சாக்கடை நீரில் ஒரு பெண், தலையில் கூடையுடன், சேலையை முட்டிக்கால் வரை தூக்கி ஒண்ணுக்குப் போய் கொண்டிருந்தாள். அது மிகவும் அசௌகர்யமான இடம், பாவனை. காலெல்லாம் வழிந்து கொண்டிருந்தது. நந்து ஆச்சர்யமாக இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"பள்ளிக்கூடத்துப் பசங்களெல்லாம் பாக்கிறாங்களேன்னு வெட்கம் கூட இல்லாம ஒண்ணுக்கு போறாளுக!" என்று சற்று பலமாக முணு, முணுத்துக் கொண்டு ஒரு பெரிசு இவளைக் கடந்து போனது.

"அட போயா! ஆத்திரத்தை அடக்கினாலும் மூத்திரத்தை அடக்கமுடியாதுன்னு சொல்லுவாக, உன்னைய யாரு இங்க பாக்க சொன்னா?" என்றதோடு நில்லாமல், வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நந்துவை முறைத்து விட்டு, "டேய்! எடுவட்ட பயலே! இங்கேன்ன வேடிக்கை"? என்றாள். இவ்வளவு நடக்கும் போதும் அவள் கூடை தலையிலேயே இருந்தது, அவள் காரியம் அது பாட்டுக்கு நடந்து கொண்டிருந்தது!

"டீ! ஐயரு வீட்டுப் பிள்ளைய திட்டாதே, நாளைக்கு வம்பாகிப்போகும்" என்றாள் இன்னொருத்தி.

"ஐயருன்னு நெத்தியிலே எழுதியா ஒட்டிருக்கு" என்றாள் அவள்.

சரி, இனி அங்கிருந்தால் பெரிய சண்டையாகிவிடுமென்று நினைத்து நந்து திரும்பினான். அங்கே ராமலிங்கம். டேய்! அவனைப் புடிடா! பச்சைக் கருவாடு வச்சிருக்கேன்! என்றான். அவ்வளவுதான்! எடுத்தானே ஒரு ஓட்டம்.

கோரக்கன் கோயில் வந்துதான் நின்றான். அங்கும் ஒரு கூட்டம். என்னடா என்று பார்க்கப்போக ஒரு கொலை விழுமென்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை!

அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தல்!

பையரவினணைப் பாற்கடலுள்
பள்ளிகொள்கின்ற பரம மூர்த்தி.
உய்ய வுலகுபடைக்கவேண்டி
உந்தியில்தோற்றினாய் நான்முகனை
வைய மனிசரைப் பொய்யென் றெண்ணிக்
காலனையும் உடனே படைத்தாய்
ஐய! இனியென்னைக் காக்க வேண்டும்;
அரங்கத்தரவணைப்பள்ளியானே!

என்பது பெரியார் திருமொழி. சாவு என்பதுதான் ஆன்மீகத்தின் inspiration, அடிப்படை. இது எல்லா மதங்களுக்கும் பொருந்தும். சாவு என்பதை எதிர்கொள்ள மனிதன் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பழகிக் கொள்ளவில்லை. பிறப்பிற்கு முன் நாம் எந்த கதியில் இருந்தோம் என்பது தெரியவில்லையெனினும் இறப்பு என்பதை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடிவதில்லை. "வைய மனிசர் பொய்" என்கிறார் பெரியாழ்வார். அதாவது, உலக வாழ்வு நிலையற்றது. இரண்டாவது, அப்படி நிலையற்றது எனில், நிலையான ஒன்று உண்டா? என்ற கேள்வி வருகிறது. இவையே ஆன்மீகத்தின் அடிப்படை.

காலனை ஏன் படைக்க வேண்டும்? காலன் ஆன்மீக குரு! சாவை சரியான கோணத்தில் பார்க்கக் கற்றுக் கொண்டுவிட்டால் அதைப் போன்ற ஒரு குரு கிடைக்கமாட்டார்கள். மதங்களைப் புறம் தள்ளும் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, சாதி, அனுஷ்டானங்களைப் புறம் தள்ளும் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஆச்சார்ய, குரு பரம்பரைகளைக் கிண்டலடிக்கும் ஜே.கே சாவை மட்டும் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்கிறார். அங்கிருந்துதான் அவர் தன் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார். சாவும் வாழ்வும் ஒரு காசின் இரு பக்கங்கள். வாழ்வைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் சாவைப் பற்றிய தெளிந்த ஞானம் வேண்டும். ஆனால் நம் நடைமுறை வாழ்வில் அதுவொரு கெட்ட சொல். நாத்திகனாகட்டும், ஆத்திகனாகட்டும் யாரும் அது பற்றிப் பேச விரும்புவதில்லை!

சைவ சித்தாந்திகள் அங்கு கொண்டு போய் கடவுளை வைக்கின்றனர். சாம்பலிலிருந்து எழும் பீனிக்ஸ் பறவை போல், வாழ்வு அங்கிருந்து தோன்றுகிறது என்பது போல். ஆன்மாவைப் பற்றிய தெளிந்த ஞானமும் அங்கிருந்துதான் தோன்றுகிறது. "வைய மனிசரைப் பொய்யென்றெண்ணி காலனையும் உடனே படைத்தாய்" என்கிறார் பட்டர். எனவே இரண்டு விஷயங்கள் இறைவன் இருப்பை நமக்குச் சொல்கின்றன. 1. உலகம் இருக்கிறது. மிக்க அழகுடன் இருக்கிறது. வாழ்வில் இன்ப, துன்பங்கள் நிரம்பியுள்ளன. இதைக் காண்கிறோம். இது நம்முள் கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஏன் இப்படியொரு படைப்பு. படைப்பு அதுவே தோன்றி இத்தனை complexity-ஐ அடையுமா? படைப்பின் பின்புலமாக ஒரு பேரரறிவுச் செயற்பாடு உண்டா? 2. நேற்று இருந்தவர், இன்று இல்லை. ஏன்? நன்றாக பேசிக்கொண்டு இருந்தவர் திடீரென்று செத்துப் போய்விட்டார். பேசும்வரை இருந்தது என்ன? செத்த பின் போனது என்ன? 80 வயதுவரை குளித்து சுத்தமாக வாழத் தெரிந்த ஒருவருக்கு செத்த இரண்டு நாளில் அழுகும் உடலைக் காக்கத் தெரியவில்லையே? ஏன். இதுவரை உடல் அழுகாமல் காத்து நின்றது எது? உயிரோடு இருந்தவரை டாக்டர் சார், பேரரறிஞர் என்று புகழும் நாம், செத்த பின் 'அந்தப் பிணத்தைத் தூக்கிப் போடு!' என்கிறோமே. ஏன்? இதுவரை பேரரறிஞர் என்று மதித்தது எதை? 'அவர்' யார்? 'நான்' யார்?

இந்திய மெஞ்ஞானத்தின் அடிப்படை அலகு இந்த ஆத்மஞானம். ஆக்கை நிலையாமை-ஆத்மஞானம் இவை இரண்டும் அஸ்திவாரம். நாம் ஆத்மா என்று உணர்ந்துவிட்டால். ஆத்மாவின் சொரூப லட்சணங்கள் என்ன? என்ற கேள்வி வருகிறது. பின் அப்படியே படிப்படியாய் மெய்ஞானம் விரிகிறது. நிற்க.

உடலை விட்டு உயிர் பிரிகிறது என்பது சந்தேகமின்றித் தெரிகிறது. இந்த ஆன்மா சமாச்சாரத்திற்குள் அறிவியல் புகவில்லை. ஒரு பிடியும் கிடைக்கவில்லை அவர்களுக்கு. Consciousness is an epi-phenomenon of matter அதாவது பருப்பொருள் நீட்சியே ஆத்மா (பிரக்ஞை) என்னும் அவர்கள் வாதம் இங்கு தோற்றுப் போய்விடுகிறது. பருப்பொருளான உடல் அப்படியே இருக்கிறது, ஆனால் உயிர் 'டாபாய்த்துக்கொண்டு' போய் விடுகிறது. ஏதோ போய் விட்டது என்பது மட்டும் அவர்களுக்கும் புரிகிறது. என்ன போய்விட்டது என்று தெரியவில்லை. ஆனால், இதை ஆராயும் மெய்ஞானிகள் உடல் என்ற gross body-யிலிருந்து ஆத்மா பிரிந்து ஒரு சூட்சும உடலுடன் (subtle body/ethereal body) தன் அடுத்த பயணத்தை மேற்கொள்கிறது என்கின்றனர். பிரியும் நிலையில் ஆழமாக பதிந்த நினைவுகள், ஆசைகள் அடுத்த பயணத்தின் கருப்பொருளாகிறது. அந்த ஆசையை நிறைவேற்ற சூட்சும சரீரம் முயல்கிறது. அந்த ஆசை வாழ்வின் மீதிருந்தால் மீண்டும் பிறக்கிறோம். இறைவன் மீதிருந்தால் அவன் அடிகளை அடைகிறோம். எனவே உயிர் பிரியும் தருவாயில் பகவத் தியானம் வேண்டும். மலேசிய சைவக் கழகங்கள் அச்சமயங்களில் தேவாரத் திருவாசகங்கள் ஓதும் பழக்கத்தைக் கைக்கொண்டுள்ளனர். புத்தத் துறவிகள் அச்சமயங்களில் பௌத்த ஞான நூல்களை வாசிக்கும் பழக்கம் இருக்கிறது. கிருஸ்தவத்திலும் அப்படியொரு பழக்கமுண்டு. சாதாரண நடைமுறையில் பாடை கட்டி எடுத்துச் செல்லும் போது , 'கோவிந்தா! கோவிந்தா' என்று சொல்லும் பழக்கமுண்டு.

சரி, இதையெல்லாம் சொல்லும் அவகாசமில்லை அல்லது சந்தர்ப்பமில்லை எனில் என்ன செய்வது? சாகும் தருவாயில் வரும் அவஸ்தையில் மறந்து போய்விட்டால்? (அதாவது நினைவழிந்துவிட்டால்?)

எண்ணலாம் போதேயுன்நாம மெல்லாம்
எண்ணினேன், என்னைக் குறிக்கொண்டு என்றும்
அண்ணலே! நீ என்னைக் காக்க வேண்டும்
அரங்கத்தரவணைப்பள்ளியானே!!

என்று மாற்று வழி சொல்கிறார் பட்டர்பிரான். இன்னுமொரு இடத்தில்,

எய்ப்பு என்னைவந்து நலியும்போது
அங்குஏதும் நானுன்னை நினைக்கமாட்டேன்
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்
அரங்கத்தரவணைப்பள்ளியானே!

என்கிறார். அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைக்க முடியுமா? இறைவன் தன் பேரேட்டில் இந்த வேண்டுகோளைக் குறித்துக் கொள்வானா?

பட்டர்பிரானுக்கு முன்னமே, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னமே இதே வேண்டுகோளை முன் வைக்கிறது உபநிஷத்து:

க்ரதோ க்ரதக்கத்ஸ்மர!

என்பது அவ்வாக்கியம். அதாவது இறைவா! என்னை நினைவில் கொள்!

இன்னொரு இடத்தில், 'அக்நே நய' என்று சொல்கிறது. 'எனக்கு உன் பாதையைக் காட்டு'. இந்த இரண்டிற்கும் பதில் தருவது போல் வராக புராணத்தில் ஒரு ஸ்லோகம், வராக மூர்த்தி சொல்வதாக வருகிறது. 'அகம் ஸ்மராமி மத் பக்தம்! நயாமி பரமாஞ்கதிம்' என்கிறார் வராக ஸ்வாமி. அதாவது, "என் பக்தனை நான் என்றும் மறவேன் (அல்லது நினைவில் கொள்வேன்); அவனுக்கு பரமகதியடையும் பாதையைக் காட்டுவேன்" என்பது பொருள். எனவே அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தால் அவன் குறித்துக் கொள்வான். நமது பிரார்த்தனைகளுக்கு இறைவன் செவி சாய்க்கின்றானா இல்லையா என்பது அவரவர் அனுபவித்தில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயம். இதை அதிகம் ஸ்லாகிக்க முடியாது.

உளவியல் நோக்கில் பார்த்தால் இது ஒரு பெரும் மனபாரத்தை நம்மிடமிருந்து பெயர்த்து எடுத்துவிடுகிறது. அப்பயம், அச்சந்தேகம் நீங்கிவிடுகிறது. யாமிருக்க பயமேன்? என்று ஒருவர் நமக்கு அப்போதும் இருப்பார் என்பது பெரிய நிம்மதி. வாழும் போதே இறைச் சரணம் செய்துவிட வேண்டும் என்பதை பாரதி இப்படிச் சொல்கிறான்:

நின்னைச் சரணடைந்தேன்! - கண்ணம்மா!
நின்னைச் சரணடைந்தேன்!

1.
பொன்னை உயர்வைப் புகழை விரும்பிடும்
என்னைக் கவலைகள் தின்னத் தகாதென்று ... (நின்னை)

2.
மிடிமையும் அச்சமும் மேவியென் நெஞ்சில்
குடிமை புகுந்தன, கொன்றவைபோக் கென்று . ... (நின்னை)

3.
தன்செய லெண்ணித் தவிப்பது தீர்ந்திங்கு
நின்செயல் செய்து நிறைவு பெறும்வளம் ... (நின்னை)

4.
துன்ப மினியில்லை, சோர்வில்லை, தோற்பில்லை,
அன்பு நெறியில் அறங்கள் வளர்த்திட ... .(நின்னை)

5
நல்லது தீயது நாமறியோம்! அன்னை!
நல்லது நாட்டுக! தீமையை ஓட்டுக! ... (நின்னை)


இப்பாடலை கூர்ந்து கவனித்தால் சரண் புகுந்த பின் வாழ்வில் எவை நீங்கி விடுகின்றன என்பதும் தெரிகிறது. ப்ரபத்தி நிலை என்னவென்றும் சுட்டப்படுகிறது (நல்லது தீயது நாமறியோம்!) ப்ரபத்தியின் பலனாக வாழ்வில், துன்பமில்லை, சோர்வில்லை, தோற்பில்லை! இக வாழ்வும் சிறக்கிறது, பர வாழ்வும் உறுதிப்படுகிறது.

சரி, இங்கு நிறுத்திக் கொள்வோம். ப்ரபத்தி செய்து விட்ட ஒரு பிரபந்நன் எப்படி மீதமிருக்கும் காலங்களைக் கழிக்க வேண்டுமென்றெல்லாம் நிறையப் பெரியவர்கள் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். ப்ரபந்ந மார்க்கம் என்பதே சுவையான விஷயம். பேசினால் இழுத்துக் கொண்டே போகும்.

பத்மா கேட்டார்கள், 'என்ன திடுதிப்பென்று பரகதி பற்றிப் பேசத் தொடங்கிவிட்டீர்களென்று!'. அவர்களுக்கு நான் சொன்ன பதிலை பகிர்ந்து கொள்கிறேன். ஸ்ரீவைஷ்ணவ க்ரந்தங்கள் நூற்றுக்கணக்காக உள்ளன. வாசித்து அறிய ஒரு வாழ்நாள் போதாது. இப்போதுள்ள அவசர கதி வாழ்வில் அடிப்படையாகவேணும் அவற்றின் சாரத்தைப் புரிந்து கொள்வது அவசியம். இதை எதிர்பார்த்தே வேதாந்த தேசிகர் 'ரகஸ்ய த்ரய சாரம்' என்ற ஒரு நூலை உருவாக்கியிருக்கிறார். இதில் பெரிய அனுகூலம் என்னவெனில் வேதாந்த தேசிகர் வேதாந்த மேருமலை. சர்வ தந்த்ர சுதந்திரர் என்று பட்டம் பெற்றவர். அவரறியாத நூல் இல்லை, அவர் கண்டறியாத மார்க்கமில்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு பேரரறிஞர் சொல்லிய பழமொழிகளைக் கேட்டு உய்தல் ஒரு பாகவதன் கடனே. அங்கு நான் பெற்ற இன்பத்தை என் பாணியில் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். 'யாம் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ்வையகம்'. நன்றி.

நம் அப்பன் வீட்டுச் சொத்து எது?

வைகுந்தமெனும் பரமபதம் நம் முதுசொம் என்று பார்த்தோம். அங்கு செல்வதற்கான வழியும் சொன்னோம். செல்வதற்கான தகுதி என்னவென்றும் பார்த்தோம். பரோபகரியான இறைவன் ஏன் எல்லோரையும் அழைத்துக் கொள்வதில்லை என்றும் கண்டோம்.

இப்படியொரு பிரம்மாண்டமான படைப்பைப் படைத்திருக்கிறான். அதிலொரு சின்னஞ்சிறு அங்கமான நாம், சுடர் விடும் அறிவைக் கொடுத்த பின்னும், "ஈதென்ன பிரம்மாண்டம்? இது என்ன விந்தை? எளிதாகத் தோன்றும் அத்தனை பொருளும் உண்மையில் complex-ஆக அமைந்திருப்பது ஏன்? ஒரு கேள்வி கேட்கப் போய் ஆயிரம் கேள்வியில் வந்து நிற்பதேன்? உலகில் எதைத் தொட்டாலும் ஒரு super engineer, ஒரு super mathematician, ஒரு super scientist, ஒரு super artist, ஒரு super yogeswaran கையெழுத்து இருக்கிறதே? என்று எண்ணி எப்படி நம்மால் வியக்காமல் இருக்கமுடிகிறது? எத்துணை அறிவு, எத்தனை திறமை, என்ன கைவேலை!! அப்பப்பா!

Yes! இதை அவன் எதிர்பார்க்கிறான். இந்த வியத்தலை! இப்பிரபஞ்ச சிருஷ்டிக்குப் பின்னாலுள்ள பெருமாளை (super Being)! இது கூட சுய தம்பட்டத்திற்காக அல்ல. ஒரு அன்பால்தான். ஏன்? தாயின் பிள்ளைகள் அம்மா மடியில் இருக்கும் போது தன் அன்னையை ஒத்த அழகு யாருக்கும் இல்லை என்று நினைக்கும். அப்படிச் சொல்லும் போது தாயார் முகத்தைக் கவனித்து இருக்கிறீர்களா? ஒரு மந்தகாசம் வரும்! இந்த வாஞ்சை நம்மிடம் இருக்கிறதா? என வேடிக்கை பார்க்கிறான் இறைவன்!

அவன் அலகிலா விளையாட்டு உடையவன். தனக்கென தனி உலகமொன்று. படைப்பிற்கென்று ஒரு விளையாட்டு உலகம் என்று படைத்துவிட்டு, ஒன்றிலிருந்து ஒன்றுக்குத் தாவ இவனால் முடிகிறதா? என்று பார்க்கிறான்.

மொழியில் வியத்தல் ஒருவனை கவிஞனாக்குகிறது! அறிவில் வியத்தல் ஒருவனை விஞ்ஞானியாக்குகிறது, இசையில் வியத்தல் ஒருவனை வித்வானாக்குகிறது, அழகில் வியத்தல் ஒருவனை ஓவியனாக்குகிறது, நிகழ்தலை வியத்தல் ஒருவனை கலைஞனாக்குகிறது! இதற்குப் பின்னாலுள்ள ரகசியத்தை எண்ணி வியப்பனை முமுட்சு ஆக்குகிறது!

நம் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம், கொஞ்சம் இவையெல்லாம் இயற்கையாகவே உண்டு. அதிலிருந்து தொடங்க வேண்டும் ஆத்ம விசாரத்தை. எல்லாப் பாதையும் ரோமாபுரிக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது போல் அனைத்துக் கேள்விகளும் அவனிடமே இட்டுச் செல்லும். நல்லதோர் வீணை அன்றோ நாம்! அதை நலங்கெடப் புழுதியில் எறிந்திடலாமோ? உள்ளத்தின் வீணை மீட்டப்படும் போது எழும் இன்னிசை அவனே! கேள்விகள் உரசுவதால் பிறக்கும் ஞானத்தீ அவனே! அப்படி இருக்கும் போது எப்படி இத்தனை நாள் நம்மால் முமுட்சுவாக மாறாமல் இருக்கமுடிகிறது? இந்த ஞானத்தீ உட்புகுந்துவிட்டால்? வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே!! என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

வைகுந்தம் புகுதலும், வாசலில் வானவர்
வைகுந்தன் தமர்எமர் எமது இடம் புகுத! என்று
வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் வியந்தனர்
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே? 10.9.9

நமக்கு நம் அப்பனைக் காட்டிய முதற்தாய் சடகோபன் வைகுந்தம் வந்து சேர்கிறார். இவர் அடியார்க்கு அடியர், எனவே வாயிற்காப்போன் இவர் நாரணர் தமரோ (அடியாரோ!) என்று எண்ணி, அடியார், அடியாரை நேசிப்பது இயல்பு என்றவாறு இவரை உள்ளே அழைத்துச் செல்கின்றனர். ஆனால் அங்கு வாழும் நித்யசூரிகளோ! கடலிலே உள்ள நீர் மலைக்குள் உட்புகுவது போல் சம்சாரக் கடலில் மூழ்கி இருக்க வேண்டியவன் வைகுந்தம் வந்து விட்டானே! என்று மூக்கில் விரல் வைக்கின்றனர்.

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்!

என்று இந்த விளித்தலை அப்படியே வார்த்தை ஆக்குகிறார் பொய்யாப்புலவரும்!

சரி, வைகுந்தம் புகுவது திண்ணம் என்று தெரிகிறது! ஆனாலும், எப்படி என்பது பலருக்குப் புரிவதில்லை!

படைப்பு இருக்கிறது, அதன் பின்னால் படைத்தவன் என்ற காரணி இருக்க வேண்டும் என்று ஏன் பலருக்குத் தோன்றவில்லை? ஏன் படித்த பலர் அரை முட்டாளாக காலத்தைக் கழிக்கின்றனர்? சரி, படைத்தவன் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டால் மட்டும் போதுமா? சாப்பாடு இருக்கிறது என்று தெரிகிறது. தெரிந்து என்ன பயன், சாப்பிடாவிடில்? நல்ல புத்தகம் இருக்கிறது என்று தெரிகிறது, வாசிக்காவிடில் அது இருந்து என்ன பயன்? அதுபோல் இறைவன் இருக்கிறான் என்று தெரிந்தாலும், அவனை அனுபவிக்கவில்லையெனில் அவனை ஆரிந்துதான் என்ன பயன்?

அங்குதான் பக்தி எனும் அரிய பொருள் நம் கைக்கு வந்து சேர்கிறது. இறைவனை போகிக்க வேண்டுமெனில் நாம் நாயகியாக வேண்டும்! அப்போதுதான் ஈர்பிற்கு உண்மையான பொருள் புரியும். அப்படி பக்தி பண்ணியவர்கள்தான் கோபிகைகள். அப்படி பக்தி பண்ணியவள்தான் ஆண்டாள், மீரா; ஆழ்வாராதிகள், மாணிக்கவாசகர், வள்ளலார் போன்றோர். பக்தி எனும் ஓடம் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க உதவுகிறது. இறைவனின் கை வண்ணம் அவன் படைப்பு முழுவதும் பரிமளிக்கிறது என்பதைப் புரிய வைக்கிறது. எப்போதும் அவன் நினைவை நம்மிடம் தக்க வைக்கிறது.

சரி, எவ்வளவுதான் இருந்தாலும், சாகும் தருவாயில் இறைவன் நினைவு வரவில்லையெனில்? என்ன செய்வது? அதற்கும் ஒரு வழி சொல்கிறார் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் பட்டர் ஒருவர்!

நாம் ஏன் 'நன்றி' சொல்வதில்லை?

அமெரிக்காவில் நேற்று (அவர்களுக்கு இன்று) தாங்க்ஸ் கிவிங்க் டே! அதாவது நன்றி நவில் நாள்! கனடாவில் அக்டோபரில் வருகிறது. கொரியாவில் வந்து போய்விட்டது. இது குறித்து நான் சிந்திக்கவே இல்லை. ஏனெனில் நான் தமிழன் (ஹா!ஹா! விளக்கம் வருகிறது). ஆனால் கண்ணபிரான் மிக அழகான ஒரு பதிவை தனது 'மாதவிப் பந்தலில்' (என்ன அழகான பெயர்!) போட்டிருக்கிறார். மேலே பிரஸ்தாபிக்கும் முன் அவர் சொல்வதை அப்படியே வழி மொழிகிறேன். அதற்கு மேல் அழகாகச் சொல்லமுடியாது!

சரி, நம்ம கதைக்கு வருவோம். அது ஏன் தமிழர்கள் நன்றி சொல்வதில்லை. நாங்க தாங்ஸ் சொல்லுவோம் சார்! என்று அவசரப்பட்டு பதில் சொல்ல வேண்டாம். தாங்க்ஸ் சொல்வதும் தமிழ் பழக்கமில்லை :-))

நன்றி நவிலல் என்ற அழகான பதம் தமிழில் உண்டு. ஆனால், வீட்டில் நாம் தாயிடம் நன்றி சொல்வதில்லை. அக்காவிற்கு நன்றி சொல்வதில்லை. நான் முதல் முறையாக இந்தப் பழக்கதை அக்கா செல்லம்மாவிடமிருந்து கேள்விப்பட்டேன். அவள் பாத்திமா கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள் அப்போது. எங்களுக்கெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் வீட்டில் நன்றி சொல்லக் கூச்சமாக இருந்தது. தமிழனுக்கு பழக்கமே இல்லை அது. கல்யாணமான பின்னும் இதனால் பிரச்சனை கூட வந்தது. நாம் வித்தியாசமான ஆட்கள்.

யாரும், யாருக்கும் காலை வணக்கம் சொல்வதில்லை. காலை வணக்கம் என்பது ஒரு மேலைப் பழக்கத்தின் மொழிபெயர்ப்பு. அவ்வளவே!

தமிழன் நன்றி கெட்டவன் என்று இதற்குப் பொருளில்லை. கணவன் நன்றி சொல்வதாயிருந்தால் ஒரு முழம் மல்லிகைப்பூ வாங்கி வருவான். மனைவிக்குப் புரியும். அம்மாவிற்கு ஒரு குடம் நீர் இறைத்துத் தருவான். தாய்க்குப் புரியும். ஆனால், முழுவதுமாக தன்னைத் தாய் தந்தையர் முன் சரண் செய்விப்பது மேலை நாட்டில் இல்லாத பழக்கம். சர்வாங்க நமஸ்காரம் நாம் மட்டுமே செய்கிறோம். என்னையே உனக்குத்தந்துவிடும் போது வெறும் மூன்று ஒலி 'நன்றி' என்ன மாத்திரம்? என்பது போல் இதுவுள்ளது!!

கிராமத்து ஆசாமியான நான் இப்போது 'நன்றி' சொல்லப் பழகிவிட்டேன். பிறர் சொல்ல வேண்டுமென்றும் எதிர்பார்க்கிறேன். காலம் மனிதர்களை எப்படி மாற்றிவிடுகிறது!

ஆன்மீக முதுசொம் வைகுந்தம்!

இறைவனின் இருப்பைப் பற்றிப் பேசுகிற வேத, உபநிடதங்கள் இருவகையான நிலைகளைச் சொல்லுகின்றன. ஒன்று நித்ய விபூதி, மற்றது லீலா விபூதி. நித்ய விபூதி என்பது மனோலயமான, மாற்றமில்லா உலகம். அங்கு வேண்டுதல், வேண்டாமை, அழுக்காறு, அவா, சீற்றம் போன்ற குணங்கள் ஏதும் கிடையாது. அதுவே வைகுந்தம். அங்கு பிறப்பு, இறப்புக் கிடையாது. மற்றது லீலா விபூதி. அதுவே பிராகிருதமான, பருப்பொருள் உலகம் (material world). என்னமோ கதை விடறாங்க என்பது போல் இல்லை?

ஆனால்,வைகுந்த வருணனை செய்யும் ஆதி சங்கரர் இதை சத்தியம், ஞானம், அனந்தம், நித்யம், மனகாசம், பரமாகாசம் என்கிறார். அவர் சத்தியம் எனும் போது இது விளையாட்டு அல்ல எனப்புரிந்து கொள்ள வேண்டும் (சங்கரர் ரொம்ப சீரியஸான குரு. 32 வயதிற்குள் ஒரு நூற்றாண்டு வேலையை முடித்துவிட்டுப் போனவர். சிவபெருமானின் அம்சம்). இதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவு சிக்கலும் அல்ல. நமது தினப்படி வாழ்விலே இதை இரண்டையும் காண்கிறோம். மனோலயமான பொழுதுகள். வேர்வை சிந்தும் பொழுதுகள். இரண்டும் பட்டறிவுக்கு புலப்படுவவையாகவே உள்ளன. எனவே இவர்கள் வேண்டுமென்று கதை சொல்லவில்லை.

இரண்டாவது பிரபஞ்ச விஞ்ஞானமும் matter x anti-matter பற்றிப் பேசுகிறது. அடுத்த நூற்றாண்டின் ஆய்வு பொருள் என்று இந்த ஆண்டி மேட்டரை Science எனும் சஞ்சிகை பேசுகிறது. அதாவது, காணுகிற உலகு போலவே, புலப்படாத உலகு ஒன்று இருப்பதை அறிவியல் மறுக்கவில்லை.

நமது பிரயாசையெல்லாம் பிறப்பில்லா அவ்வுலகிற்குப் போவதே. இல்லை, எனக்கு வாழ்வின் கஷ்ட நஷ்டங்களே போதும். இதுவே பிடித்திருக்கிறது என்றால் அதற்கும் இறைவன் சம்மதிக்கிறான். ஏனெனில் இது அவனின் லீலா விபூதி. சும்மாக்காச்சும் விளையாட்டுக்கு. நாமதான் ஒரு வாழ்வு முடிப்பதற்குள் மூச்சு முட்டிப்போகிறோம். அவனது ஆளுமையில் இதுபோல் ஆயிரம் அண்டங்கள்! வானவியலர் கார்ல் சாகன் ஒரு பேச்சில், புளோட்டோ கிரகத்தின் அருகாமையிலிருந்து பூமியை எடுத்த போட்டோவைக் காட்டுவார். பூமி, இத்துணூண்டு. சுண்டைக்காய். அவர் சொல்லுவார், இந்த சுண்டைக்காய் உலகில்தான் நமது சண்டைகளும், சச்சரவுகளும், சரித்திரமும், கொடுமைகளுமென்று! மனிதனுக்கு அடக்கம் தேவை என்று முடிப்பார் அவ்வுரையை! இதைத்தான் இந்திய மெஞ்ஞானமும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறது! இருள் சேர் இருவினைகள் என்று வள்ளுவன் பேசும் அவ்வினைகள் நம்மிடம் ஒண்டி இருக்கும்வரை பிறப்பிற்குக் குறைவே கிடையாது. பிரளய காலம் வரை செத்து, மடிந்து, உயிர்த்து, செத்து..இப்படி எண்ணிலா சுழற்சி..போய்க்கொண்டே இருக்கும். பிரளயம் முடிந்து ஒடிங்கிய பின்னும் அடுத்த உயிர்தலுக்கு அதுவே காரணமுமாகிறது.

ஆயினும், முமுட்சு எனும் விவரமான ஆசாமிகள், இந்தச் சுழற்சியில் பட்டது போதும். இனி நித்ய ஆனந்தத்தில் இருக்க விரும்புகிறேன் என்கிறார்கள். அவர்களுக்குத்தான் மோட்சம். பசித்தவனுக்கே உணவு. இங்கு எந்தக் கட்டாயமும் கிடையாது. நமக்கு எந்த உலகு என்பதை நாமே தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம். வைகுந்தம் என்பது சொர்க்கமல்ல. சொர்க்கம், நரகம் என்பது வினைப் பயனால் ஜீவன் சென்று இருக்கின்ற சுற்றுலாப் பிரதேசம். சுற்றுலாப் போனவன் திரும்பி வந்தாக வேண்டும்.

எனவேதான் முமுட்சுக்கள் பிராணப் பிரயாண காலம் பற்றி ஆராய்கிறார்கள். நிறைய ஆய்வுகள் இருக்கின்றன. சமிஸ்கிருதத்திலும், தமிழிலும் இருக்கின்றன. சுருக்கமாக இறைவனின் நினைவுடன் சாகும் போது அவன் வாழும் இடத்திற்குப் போகிறோம் என்பது கருத்து. வெறும் நினைவு மட்டும் இருந்தால் போதாது. அது பற்றிய தெளிந்த ஞானம் வேண்டும். அதுவொரு ஞான உலகம். அங்கு அறிவிலிகளுக்கு இடமில்லை. நித்ய ஆனந்தத்தைச் சுகிக்கும் வல்லமையை முதலில் பெற வேண்டும். எனவேதான், இத்தனை பிரயாசையும். அறிவின் பயனே அரியை அறிந்து கொள்ளுதல் என்கிறது திருவாய்மொழி. வாழ்வின் செயற்பாடு அது குறித்தே இருக்க வேண்டும். வெட்டிக் கனவுகள் காணாமல் பன்னெடுங்காலமாக போற்றி, சேகரித்துள்ள இந்திய மெய்ஞானத்தை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அது மானுடர் எல்லோருக்கும் பொது. கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் சொல்லுவது போல் 'நம்புவனுக்கு மட்டுமே சொர்க்கம், மற்றவர்க்கு நரகம்' என்று இந்திய மெய்ஞானம் உருப்பினர் சீட்டு வழங்குவதில்லை. அது நமது தாயாதி சொத்து என்கிறது. ஒருவகையில் வைகுந்தம் நமது பிதுர்ராஜ்ஜியச் சொத்து. முதுசொம். வேண்டி, அறிந்து கொள்ளும் போது அது இயல்பாக வந்து சேருகிறது.

இன்னும் பேசுவோம்...

தட்டிப் பழகுங்கள் தமிழை (ஒலிப்பத்தி)

ஒலிபெயர்ப்பு முறையில் தமிழில் தட்டச்சு செய்வது எப்படி?

நா.கண்ணன், அண்ணாகண்ணன்

ஒலிக்கோப்பு: தொழில்நுட்ப வழிகாட்டி

தூரத்து மணியோசை ( ஒலிப்பத்தி 19 )

இணையத்தில் தமிழ் வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. வலையிதழ்கள் மூலமாகவும் வலைப் பதிவுகள் மூலமாகவும் புதிய படைப்பாளர்கள் தோன்றி வருகிறார்கள். ஆயினும் எழுத்தறிவு பெற்ற தமிழர்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிட்டால் கணினியில் தமிழை எழுதும் அறிவு பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவே.

இன்று பெரும்பாலான அலுவலகங்களில் கணினிகள் உள்ளன. வீடுகளிலும் கணினி வேகமாக இடம்பிடித்து வருகிறது. ஆயினும் சிலர் மட்டுமே கணினியில் தமிழைத் தட்டச்சு செய்யக் கற்றுள்ளனர். பலரும் 'எனக்குத் தமிழ்த் தட்டச்சு தெரியாது' என்றே கூறுகின்றனர். இந்த நிலையை மாற்ற, கணினியில் தமிழில் தட்டச்சு செய்வது எப்படி என்பதைப் படிப்படியாகத் தமிழ்சிஃபி மூலம் கற்பிக்க விரும்புகிறோம். கணினியில் படிக்கத் தெரிந்தும் எழுதத் தெரியாது என்கிறவர்களுக்கு இந்தப் பக்கம் உதவக்கூடும்.

நம் வாசகர்கள் பலரும் நமக்கு ஆங்கிலத்திலேயே கடிதங்கள் எழுதுகிறார்கள். தமிழில் தட்டச்சு செய்யத் தெரிந்தவர்கள், தமிழிலேயே எமக்குக் கடிதங்களும் படைப்புகளும் அனுப்பலாம். வாசகர்கள், படைப்பாளர்களாக மாறுவதற்கும் இந்தத் தமிழ்த் தட்டச்சு உதவும்.

அந்த வகையில் முதலாவதாக, ஆங்கில ஒலிபெயர்ப்பு முறையில் தமிழ்த் தட்டச்சு செய்யும் முறையைக் கற்கலாம்.

ஆங்கில ஒலிபெயர்ப்பு என்பது, ரோமானிய எழுத்துருக்கள் கொண்ட விசைப்பலகையில் தமிழை எழுதப் பழகுவதாகும். இதைப் படிக்கிற நீங்கள், உங்கள் கணினியுடன் உள்ள விசைப் பலகையைப் பாருங்கள்.

அதில் ரோமானிய எழுத்துருக்களும் எண்களும் சில சிறப்புக் குறியீடுகளும் இருக்கின்றன. அவற்றுள் சில விசைகளை மட்டுமே பயன்படுத்தி நம்மால் தமிழை எழுத முடியும். இன்னும் தமிழ் விசைப் பலகைகள் பெருமளவில் புழக்கத்தில் வராமையால் இந்த ரோமானிய விசைப் பலகையைக் கொண்டே நாம் தமிழைக் கற்கும் நிலையில் இருக்கிறோம்.

கொரியாவிலிருந்து நா.கண்ணன் இதைக் குறித்து உங்களுடன் நேரடியாகப் பேசுகிறார். பயனுள்ள அவரின் உரையை அவரது குரலில் இங்கே கேளுங்கள்:

this is an audio post - click to play


நேர அளவு: 19.48 நிமிடங்கள்.

** ** ** ** ** **

ஒலிபெயர்ப்பு முறையில் தமிழ்த் தட்டச்சு குறித்து மேலும் விரிவாக விளக்கங்கள் பெற விரும்புவோர், கீழுள்ள பிடிஎஃப் கோப்புகளைப் படித்துப் பாருங்கள்.

உங்கள் கணினியில் அக்ரோபாட் ரீடர் இல்லாதவர்கள், அதை இங்கிருந்து தரவிறக்கிக்கொள்ளுங்கள்.

முரசு அஞ்சல் 2000 தொடக்க நிலை வழிகாட்டி

இணையமும் அஞ்சலும் (மின்னூல்): டாக்டர் பெ.சந்திரபோஸ்

** ** ** ** ** **

ஆங்கில ஒலிபெயர்ப்பின் அடிப்படைகளைக் கற்றுக் கொண்டீர்களா? இனி நீங்கள் இது தொடர்பான கீழ்க்காணும் ஏதேனும் ஒரு எழுது கருவியைத் தரவிறக்கிக்கொண்டு உங்கள் கணினியிலேயே தமிழில் எழுதத் தொடங்கலாம்.

முரசு அஞ்சல்

எ.கலப்பை

அழகி

** ** ** ** ** **

தரவிறக்காமல் நேரடியாக இணைய தளத்திலேயே தமிழில் தட்டச்சு செய்ய விரும்புகிறீர்களா? அதற்கும் வழியுண்டு. கீழுள்ள இணைய தளங்களுக்குச் செல்லுங்கள்.

http://www.composetamil.com/tamil/default.aspx

http://tamil.net/ (பக்கத்தின் அடிப் பகுதியைப் பாருங்கள்)

http://suratha.com/leader.htm (பக்கத்தின் அடிப் பகுதியைப் பாருங்கள்)

www.pdstext.com (இந்தத் தளத்தில் உங்கள் பெயரைப் பதிந்த பிறகு தட்டச்சு செய்யலாம்; உங்கள் அறைக்குள் தட்டச்சு செய்த கோப்புகளைச் சேமித்தும் வைக்கலாம்)

** ** ** ** ** **


ஒலிபெயர்ப்பு முறையில் மட்டுமல்லாது, மேலும் பல்வேறு முறைகளிலும் தமிழைத் தட்டச்சு செய்ய முடியும். அவற்றைப் பிறகு அறியலாம்.

இனி என்ன தடை? தமிழில் எழுதுங்கள். நமக்கு வானமே எல்லை.
** ** ** ** ** **

முதற்பதிவு: சிஃபி ஒலிப்பத்தி (இப்பதிவில் மூலத்திலிருக்கும் விளக்கப்படங்கள் சேர்க்கப்படவில்லை)

ஆன்மாவை reformat செய்!

இந்திய மெஞ்ஞாப் புரிதல்கள் நவீன விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகளுடன் ஒத்துப்போவதேன்?

ஏனெனில் அவை இரண்டும் கேள்விகளின் அடிப்படையில் அமைந்து, அறிவு சார்ந்து வெளிப்படுபவை. இந்திய மெய்யியல் அறிவு சார்ந்தது. அறிவு என்பதே அங்கு ஜீவனுக்கும், இறைவனுக்கும் அடிப்படையாக அமைவது. எனவே அதுவொரு தத்துவத் தேடல். அத்தேடலில் கண்டறிந்த உண்மைகள் வேதத்திலும், உபநிடத்திலும், பின் ஆழ்வாராதிகள், மெய் ஞானப் பெருமகனார்தம் நூல்களிலும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. எனவே இந்திய மெய்ஞானத் தத்துவங்கள் உண்மையான அறிவியலே. இதை நான் சொல்லவில்லை பெரிய, பெரிய உலகறிந்த விஞ்ஞானிகளே ஒத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

பிரபஞ்சத்தில் விழிப்பு எதற்கு இருக்கிறது? தூங்குவதற்கு. தூக்கம் எதற்கு இருக்கு? விழிப்பதற்கு. இதுவொரு சுழற்சி. நாம் ஏன் வேலை செய்கிறோம்? சாப்பிடுவதற்கு. நாம் ஏன் சாப்பிடுகிறோம்? வேலை செய்வதற்கு. இதுவொரு எளிய இயற்கை விதி. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எல்லாமே ஒரு சுழற்சியில் அமைகின்றன. உண்மையில் அழிவதில்லை. மாறுவது விதி. மாற்றம் இயற்கை.

சரி, விதி இப்படி இருக்கும் போது மனிதன் இறந்தால் மட்டும் நாம் ஏன் ஒப்பாரி வைக்கிறோம்? அவன் போயே, போய் விட்டான் என்றா? யோசித்துப் பார்த்தால் புரியும், இயற்கை விதிக்கு உட்பட்டே மனித ஜீவிதம் நடப்பது. எல்லாம் மாறுகின்றன. வள்ளுவர் காலத்துத் தமிழகமல்ல, இன்று நாம் காண்பது! மனிதன் பிறக்கிறான், வளர்கிறான், மடிகிறான். சரி, இறந்தபின் எது அவனை விட்டுப் பிரிந்து இயற்கைச் சுழற்சியில் கலக்கிறது?

உடல் என்ற ஜடம், மீண்டும் ஜடத்துடன் கலக்கிறது. புதைத்தால் மண்ணாகிப் போகிறது. எரித்தால் சாம்பலாகிப் போகிறது. அதே போல் அவன் வாழ்ந்த வரை உள்ளிருந்து 'நான்' இருக்கிறேன் என்ற உணர்வு பின் எங்கே போகிறது? இது இயற்கையான கேள்வி. வலிந்து கேட்பதல்ல. இறக்கும் தருவாயில் என்ன நினைத்துக் கொண்டு சாகிறோமோ, அதுவாக மீண்டும் பிறக்கிறோம் என்கிறது வேதம்.

ஏன் அப்படி?

காலையில் 5 மணிக்குக் கிளம்பினால்தான் வெளிநாட்டு விமானத்தைப் பிடிக்க வேண்டுமெனில் 4 மணிக்கு அதுவாகவே முழிப்பு வந்துவிடுகிறது. எனவே, தூங்கும் முன் எது நம் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளதோ அது நம்மை எழுப்பிவிடுகிறது. சாக்காடு என்பது இப்படியான ஒரு தூக்கம் என்பது இந்தியப் புரிதல்.

உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு

என்கிறார் வள்ளுவர். ஆக, உறக்கத்தின் முன் எது நினைவில் நிற்கிறதோ அதுவே விழிப்பிற்குக் காரணமாகிறது!

இது ஒரு முக்கியமான சூத்திரம்.

ஏனெனில் பிரபஞ்ச சிருஷ்டியில் கருங்குழியில் விழுந்த சேதி எங்கு போய் நிற்கும் என்றொரு கேள்வி வருகிறது. அதற்கு விடை தேடும் விஞ்ஞானி சொல்வது. இன்னொரு பிரபஞ்சத்தில் மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் என்பது. அதாவது, பிரபஞ்சத்தில் 'எதுவும்' அழிவதில்லை. ஒன்றிலிருந்து ஒன்றிற்கு மாறுகிறது அல்லது போக்குவரத்து கொண்டுள்ளது.

ஆன்மாவின் பயணமும் அதுவே. ஆன்மா என்றால் என்னவென்று முன் பதிவில் கண்டோம் (நான் யார்?). நான் என்ற உணர்வுதான் ஆன்மா. இந்த உணர்வு உடலை இயக்கும் சைத்தன்யத்திடமிருந்து வருகிறது. அதற்கு போக்கு, வரத்து உண்டு. சரி, மறுபிறப்பு உண்டெனில் ஏன் நாம் ஞாபகம் வைத்திருப்பதில்லை?

கண்முன் நாம் வாங்கிய வாழைப்பழம் செரிந்தபின் 'நானாகிப் போகிறது'. அப்போது வாழைப்பழம் முன்பிருந்த நிலை மாறிப்பொகிறது. அதுபோல் புதுப்பிறவி எடுக்கும் போது சில அடிப்படை விஷயங்கள் தங்குகின்றன, சில மாறிவிடுகின்றன. பழத்தின் சத்து அப்படியே உள்வாங்கப்படுகிறது, புற வடிவங்கள் மாறி அழிந்து விடுகின்றன. அது போல் 'வாசனை' என்று சொல்லக்கூடிய விஷயங்கள் ஆன்மாவில் தங்கி அடுத்த பிறவிக்கு உறுதுணையாக வருகின்றன. இந்த வாசனை என்பதை அறிவியல் instinct என்கிறது. ஆமை, தரையில் முட்டை இடுகிறது. முட்டை பொறித்தவுடன் ஆமைக் குஞ்சுகள் அப்படியே கரை ஏறிப் போகாமல் கடலுக்குள் ஏன் போகின்றன? அது instinct. நாம் கருவில் இருக்கும் போது தாயின் நீர்குடத்தில் நீந்திக் கொண்டிருக்கிறோம். அதுவும் முன்பிறவி வாசனையே. முன் மீனாய், ஆமையாய் நீந்திய வாசனைகள். பிறக்கும் குழந்தை இயற்கையாகவே நீந்தும் திறனுள்ளது. யானைகள் தரைவாசிகள். ஆனால் தேவையெனில் ஆழமான ஆற்றைக் கடக்கவியலும். எங்கிருந்து அவை நீந்தக் கற்றுக் கொண்டன? முன் ஜென்ம வாசனை! இப்படி மனித வாழ்வை கவனித்துப் பார்த்தால் பிற விலங்கினங்குள்ள பல குணாம்சங்கள் மனிதனுக்கு வாசனையாக வந்திருப்பது புரியும். இதை, இப்படிச் சொல்லாமல் வேறுவகையில் உயிரியலார் சொல்வர். ஆனால், அடிப்படையாக, விந்தையாகப்படும் சில விஷயங்களை ஒரு சுழற்சி முறையில், வைத்துப் பார்த்தால்தான் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.

இப்பிரபஞ்ச சிருஷ்டி முந்தைய சிருஷ்டியின் வாசனையினாலேயே உருவாகிறது. அப்படியே, இப்போது என்னவெல்லாம் இருந்தனவோ அவையெல்லாம் மீண்டும் உருவாகும். [இந்த இடத்தில் ஒருமுகப் பார்வையாக மேற்குலகு விஞ்ஞானம் காண்கிறது. உலகமே ஒரு நேர்கோட்டில் நடப்பது போலவும், எதற்கும் எந்தப் பொருளும் இல்லை போலவும், ஒருமுறை நிகழ்ந்தது மீண்டும் நிகழ வாய்ப்பே இல்லை எனவும் சொல்கிறது. இந்த மாடலில் குறைகளுண்டு. அதற்குள் இப்போது போகவேண்டாம்).

எனவேதான், சாகும் தருவாயில் நாம் ஆழமாக நினைக்கின்ற நினைவு எந்த வடிவில், எப்படி ஆன்மாவில் பதிவாகிறது என்ற கேள்வி எனக்கு சுவாரசியமாகப் படுகிறது. ஆன்மாவை நெஞ்சில் தங்கும் சுடரொளி என்கிறது வேதம். அந்தச் சுடரொளியில், முந்தையப் பதிவில் கண்ட மாதிரி சில சேதிகள் பதிவு பெறுகின்றன. நாம் வாழும் போது ஆசைப்படுவை பதிவாகின்றன. அவையே மீண்டுமொரு ஜென்மம் எடுப்பதற்குக் காரணமாகிறது. எனவேதான் வள்ளுவன்

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல

என்கிறார். வேண்டுவன என இனி ஒன்றுமில்லை. வேண்டாமை என்பதும் இல்லை. அப்படியெனில் ஆன்மா என்ற மைக்ரோ சிப்பில் எழுதியதெல்லாம் அழிவுற்று காலியாக நிற்கிறது என்று பொருள். மைக்ரோ சிப்பில் ஒன்றுமில்லை எனும் போது எந்த இயக்கமும் இல்லை. அதாவது மறுபிறவி இல்லை. அப்போது இடும்பை (துன்பம்) இல்லை.

அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு!

என்று இதையே சொல்கிறார் நம்மாழ்வாரும். ஆக, சாகும் தருவாயில் இறைவன் நினைவாக இருந்துவிட்டால் பின் பிறவி இல்லை. ஏன்?

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல

அதாவது வேண்டுதல், வேண்டாமை என்ற இருள்சேர் இருவினையும் சேராதவன் இறைவன். அவன் இருக்குமிடம் வைகுந்தம். அங்கு சென்றுவிட்டால் மறுபிறப்பு இல்லை. ஆன்மா என்ற hard disc முழுவதும் reformat ஆகி ஒன்றுமில்லாமல் இருக்கிறது. அப்போது பிறப்பிற்கான காரணம் ஏதுமில்லாமல் இருக்கிறது.

எனவேதான், முன்பு சொன்னேன் விஞ்ஞானிகளும், மெய்ஞானிகளும் ஏதோவொரு புதிரான மைக்ரோ சயின்ஸ், நானோ டெக்னாலஜி பற்றிப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்களென்று. அதுவே மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது!

ஆழிப்பாலூட்டி அழைப்பது எப்படி?



படம் பார்த்துக் கதை சொல்லிய படங்களிலிருந்து மனிதன் மட்டுமே புத்திசாலி, மற்ற விலங்குகள் அறிவற்றவை என்ற எண்ணம் மாறியிருக்குமென்று நம்புகிறேன்! (பழைய ப.பா.கதை சொல் பதிவுகளைக் காணவும்)

இன்று Natural Environment Research council நடத்தும் "Planet Earth" (Autumn 2006) இதழைப் புரட்டியபோது (பக்கம் 4) ஒரு சுவாரசியமான சேதி கிடைத்தது. ஆழிப்பாலூட்டிகளான (marine mammals) டால்பின்கள் ஒருவரையொருவர் பெயர் சொல்லி அழைத்துக் கொள்கின்றனவாம்! சுப்பு, ரம்பா என்பது ஒலிகள்தானே! இவைகளும் ஒருவகையான விசில் முறையில் ஒருவரையொருவர் அழைத்துக் கொள்கின்றனவாம். கடலில் பேசமுடியாது என்பதால் இவை விசில் போன்ற ஒலி எழுப்புகின்றன. சரசோட்டா வளைகுடா, (புளோரிடா) பாட்டில் மூக்கு டால்பின்கள் இப்படி அழைத்து தங்களுக்குள் தொடர்பு கொள்கின்றன என ஆய்வு சொல்கிறது.

எனவே அடுத்தமூறை டால்பினைப் பார்க்கும் போது மரியாதையாக ஒரு சல்யூட் போட்டுவிட்டு வாருங்கள்! அது விசிலடித்தால் உங்களைத்தானென்று கொள்ளுங்கள் :-)

சேதிச் சேமிப்பு 300 கிகாபைட்

முன்பொருமுறை தமிழ் இணைய மாநாட்டில் பேசும் போது வருங்கால சேமிப்பு வகைகள் பற்றிச் சொல்லும் போது ஹோலோகிராம் எனும் வழிமுறையில் நிறைய சேமிக்கலாமென்று எடுத்தாண்டிருக்கிறேன். அது இப்போது சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது. கீழுள்ள சுட்டியில் ஹித்தாசி, மேக்ஸ்வெல் இணைந்து 300 கிகாபைட் சேமிப்பு முறையை ஹோலோகிராம் வகையில் செய்து காட்டியிருக்கின்றன.

இங்கே சொடுக்குக!

ஆக, சேதியை ஒளியில் சேமிக்கமுடிகிறது! ஒளி என்பதே சேதிதான் (இது பற்றி அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்) அப்படி சேமிக்கும் போது பிற காந்த ஊடகங்களில் கிடைக்காத அபரிமித இட ஒதுக்கீடு 3 பரிமாணத்தில் கிடைக்கிறது.

இந்தச் சேதியோடு எனது முந்தையப் பதிவொன்றை ஒட்டிப் பாருங்கள். இறப்பிற்குப் பிறகு நம் பிராரப்த கர்ம பலன்கள் எப்படி, எவ்வகையில் சேமிக்கப்பட்டு அடுத்த ஜென்மத்திற்குப் போகின்றன? ஏன் பரம ஹம்ச யோகாநந்தர் சூட்சும சரீரம் பற்றிப் பேசும்போது ஹோலோகிராம் வடிவில் அது இருப்பதாகப் பேசுகிறார்?

எங்கோ தொடர்பு இருக்கிறது! விஞ்ஞானிகளும், மெய்ஞானிகளும் இன்னும் வகைப்படுத்தாத குறுந்தொழில்முறை (nano technology) பற்றிப் பேசுகின்றனர். பருப்பொருள் (matter) சிந்தனை போன்ற மெல்லிய வடிவில் இருக்கமுடியும் எனும் போது, நமது ஆன்மா பற்றிய சேதிகள் ஒளி ஊடகத்தின் வடிவில் எடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன என நம்புவதில் சிரமமில்லை!

வைகைக்கரை காற்றே!......045

ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் நந்துவின் கோகுலக் கதைகள் தொடர்கின்றன. உஷா ராமச்சந்திரன் இடையில் ஓரிருமுறை ஞாபகப்படுத்தினார். கண்ணபிரான் ஏன் நானொரு நாவல் எழுதக் கூடாது என்பது போல் எழுதியிருந்தார். உண்மையில் நான் எழுதத்தொடங்கி ஒரு வருடம் இருக்கலாம். மேலாகவும் இருக்கலாம். எனது என்மடல் வலைப்பதிவில் ஆரம்பித்தேன். பிறகு எல்லோரும் தஸ்கியிலிருந்து ஒருங்குறிக்கு மாறிவிட்டனர். அதன்பின் விட்டுப் போய்விட்டது என்று எண்ணுகிறேன். இதுவொரு புதுவகையான பதிவிலக்கியம், இதை Novel + blog(ging)= Novelog அல்லது Bovel (Blog+Novel) என்றழைக்கலாம் என்று எண்ணுகிறேன். என்னடா, திடு திப்புண்ணு 45லேர்ந்து ஆரம்பிக்கிறாரேன்னு எண்ண வேண்டாம். அமீர் எனக்களித்த Any2Uni கொண்டு பழைய கதையை ஒருங்குறிக்கு கொண்டு வந்து வலையேற்றி விட்டேன். வாசிக்க கீழே சொடுக்குக:

வைகைக்கரை காற்றே!......Novelog!




சித்தியா மும்முரமாக கோயில் வேலையில் இறங்கியிருந்தார். மாக்கு, மாக்கென்று உழைத்தார். திருப்புவனத்தில் இவரது ஜோஸ்யம் பிரபலமடைய ஆரம்பித்துவிட்டது. 'பத்ம நிலையம்' திண்ணையில் உட்கார்ந்து கொண்டுதான் ஜோஸ்யம் சொல்லுவார். இவரிடம் ஜோஸ்யம் கேட்க இந்துக்கள் மட்டும் வருவதில்லை. கஷ்டம் உள்ளவர்களெல்லாம் வருவர். அதில் கிருஸ்தவருண்டு, முஸ்லும்களுமுண்டு. ஏழைக்கு மதம் ஒரு லக்சுரி. அவனுக்கு அவன் வயித்துப்பாட்டை பார்க்கவே நேரம் சரியாக இருக்கும். அதில் ஏதாவது தடங்கல் வரும் போது பண்டைய இந்திய நம்பிக்கைக்கள் மதம் என்பதையும் மேவி தலை தூக்கும். அச்சமயங்களில் கிச்சய்யரைப் பார்க்க வருவர். அவர்களால் என்ன கொடுத்துவிட முடியும்? கூடி, கூடிப் போனால் ஒரு ரூபாய். பெரும்பாலும் அதுவே அவர்களுக்கு பெரிய பணமாகப் படும். பெரும்பாலான பெரிசுகள் வாயில் புகையிலையை ஒதுக்கிக் கொண்டு அடிக்கொருதரம் வாசலில் போய் எச்சல் துப்புங்கள். 'ஏனிப்படி வாசலை நாசம் பண்ணறேள்' என்று அடுத்தவீட்டுப் பாட்டி கத்தும் சில நேரம். 'அட, என்னம்மா! இதை ஒதுக்கினாதானே பசி, தண்ணி இல்லாம இருக்க முடியும்!' என்று ஒரு பெரிசு பதில் சொல்லும். வாயைக்கட்டி, வயிற்றைக்கட்டி ஐயரிடம் ஜோசியம் பார்க்க வந்திருக்கும்.

சித்தியா ஜோசியம் பார்ப்பது ஏதோ ராஜசபை நடத்துவது போன்ற தோரணையிலிருக்கும். ஒரே கெடுபிடிதான். ஜாதகம் கணிப்பது அவ்வளவு சாமானிய விஷயமில்லை. 'சரி சொல்லு, நி எப்ப பிறந்தே?' அப்படின்னு ஆரம்பிப்பார். அதுகளுக்கு வருஷம் தெரியுமா? நட்சத்திரம் தெரியுமா? அப்படி இப்படி கேட்டுவிட்டு ஒன்றும் தேறாத போது சித்தியா அப்படியே அமானுஷ்யமாக சில பதில்களைச் சொல்லி பிரச்சனையைத் தீர்த்துவிடுவார். அது எப்படி? அப்படின்னு அவருக்குத்தான் தெரியும். அவர் கதை விடுவதெல்லாம் கிராமத்து ஜனங்களிடம்தான். வீட்டில் ஒன்றும் பேசமாட்டார். ஆனால், அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள். இவரது தாத்தா சேது சமஸ்தான ஜோஸியர். ராஜா என்றாலே விளையாட்டு புத்திதானே! ஒருமுறை ஐயரை சோதிக்க அன்று ஈன்ற கன்றின் நாளிகையை சரியாக குறிக்கச் சொல்லி, சபையில் சித்தியாவின் தாத்தாவிடம் ஒரு ஜாதகம் கணிக்க வேண்டுமே! என்று விண்ணப்பித்து இருக்கிறார். 'தாராளமாக!' என்று சொல்லிவிட்டு எழுதிய காகிதத்தை கையில் வாங்கி வைத்துக் கொண்டு ரொம்ப நேரம் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்திருக்கிறார். ராஜா புன்னகையுடன் என்ன ஜோஸ்யரே! பலத்த யோசனை? எப்போதும் நொடியில் கணித்து விடுவீர்களே! இன்று என்ன இவ்வளவு தாமதம்?' என்று கேட்டிருக்கிறார். அப்போது 'ஐயர்' என்று மரியாதையாக அழைக்கப்படும் வெங்கிடாசலமய்யங்கார், 'இது என்ன புதுமை? சேதுபதி சமஸ்தானத்தில் ஈன்ற கன்றிற்குக் கூட ஜாதகம் கணிக்க வேண்டுமோ?' என்று பட்டென்று பதில் அளித்திருக்கிறார். ராஜாவிற்கு ஒரே ஆச்சர்யம். ஐயருக்கு எப்படி இந்த ரகசியம் தெரிந்தது என்று!!

'குலத்தொழில் கல்லாமற் பாகம்படும்' என்ற பழமொழிக்கிணங்க, கிச்சய்யர் சில, சில அறிகுறிகளை (clues) வைத்துக் கொண்டு சரியாக பிரச்சனைக்கு விடை சொல்லிவிடுவார். ஒருவர் ஜோசியம் பார்க்கிறார் என்றால் ஒரு கூட்டமே அதில் அக்கறையுடன் கலந்து கொள்ளும். எனவே ஒருவருக்கு நல்ல பலன் கிடைத்துவிட்டது என்றால் எல்லோருக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கும். 'நமக்கும் இது போல் விடிந்துவிடுமென்று'! சித்தியா அங்கு ஜோசியம் என்ற பேரில் ஒரு மனோதத்துவ மருத்துவ நிலையம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். இன்ன பிரச்சனை என்றில்லை, எது வேண்டுமானாலும் கேட்பார்கள் கிராமத்து ஜனங்கள். 'சாமி, வீட்டுச்சாவி தொலைஞ்சு போச்சு, எங்கே போய் தேடறது?' என்பது மாதிரி. இவரும் அதற்கு பதில் சொல்லுவார். சாவி கிடைத்துவிடும். இது ஏதோ புரியாத கலை என்பது மட்டும் நந்துவிற்கு உள்ளத்தில் பட்டது.

சித்தியா இப்படிக் காலையில் நிர்வாகம் பண்ணுகிறார் என்றால் நாராயண ஐயங்கார் மெதுவாக இரவு 8 மணிக்கு மேல் அதே திண்ணையில் அமருவார். அண்ணாவிடம் எந்த ஜபர்தசும் இருக்காது. கருமமே கண்! என்று விவசாயிகளுக்கு மனு எழுதிக்கொடுத்தல், கடன் வாங்க பாரம் (form) நிரப்பிக் கொடுத்தல், நிலம் ஜப்திக்கு வருகிறதென்றால் மேல் மனுத்தாக்கல் போன்ற விவசாயிகளுக்கு சிக்கலான சட்ட நடவடிக்களை இவர் கவனித்துக் கொடுப்பார். அண்ணாவோடது லீகல் சமாச்சாரம் என்பதால் ஒழுங்கான உபரி வருமானம் வந்துவிடும். ஐந்து பெண்களைக் கரையேற்ற வேண்டுமே! ஒரு பெண்ணிற்குத்தான் கல்யாணமாகியிருக்கிறது. அதுவும் நாளும், கிழமையுமென்றால் தவறாமல் வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறது. அந்தச் செலவு வேற!

இப்படி பத்ம நிலையத்தின் திண்ணை ஓயாமல் ஜனநெருக்கடியில் இருந்தது. பள்ளி நாட்களில் நந்துவிற்கு அது பிரச்சனையல்ல. ஆனால், விடுமுறை நாட்களில்தான் பிரச்சனை. ஏனெனில் நந்துவிடம் கதை கேட்க ஒரு வாண்டுப் பட்டாளமே காத்துக்கொண்டு இருக்கும். அப்போது திண்ணையில் சித்தியா தர்பார் நடத்தினால், பின் நந்துவின் தர்பார் எங்கு நடத்துவது?

பெருமாள் கோயில் பட்டாச்சாரியர் பிள்ளை ஜெயராமன் நந்துவை பார்க்கவிரும்புவதாக சேதி அனுப்பியிருந்தான். அவன் ஒரு நோஞ்சான். நந்துவைவிடப் பெரியவன். ஆனால் கூச்ச சுபாவம். யார் வீட்டிற்கும் போகமாட்டான். நந்துதான் அக்கோகுலத்தின் குலகொழுந்தாச்சே! எல்லார் வீட்டிற்கும் போவான்.

'என்னப்பா! ஜெயராமா? கூப்பிட்டாயாமே? என்றான் நந்து. 'ஆமாம், உங்க சித்தப்பா, இந்தக் கோயிலைக் கட்ட எவ்வளவு கஷ்டப்படறார்ன்னு நோக்குத் தெரியும். நாமும் அவருக்கு இந்தக் கைங்கர்யத்திலே உதவி பண்ணினா என்ன?' என்றான் ஜெயராமன். அப்போதுதான் சம்பூரண ராமாயணம் வெளியான சமயம். நந்து படம் பார்த்திருந்தான். 'அப்ப, ராமருக்கு அணில் உதவின மாதிரி, கோயில் சுவர் கட்ட செங்கலடுக்கச் சொல்லறயா?' என்றான் நந்து! "பத்தியா! இந்த மாதிரி சவுடாலான பாத்திரம்தான் எனக்கு வேண்டுமென்றான்!' ஜெயராமன். 'பாத்திரமா? நீ என்ன நாடர் போல பாத்திர வியாபாரம் பண்ணப்போறயா என்ன?' என்றான் நந்து. கட, கடவென்று சிரித்துவிட்டான் நந்து. "நீ தான் அந்த கேரக்டருக்கு சரி!" என்றான் ஜெயராம, ஏதோ சினிமா டிரைக்டர் மாதிரி. "நந்து நான் ஒரு கதை எழுதி வச்சுருக்கேன். வருகிற பங்குனி உற்சவத்தின் போது நாம ஒரு டிராமா போடுவோம். அதிலே வர வருமானத்திலே, கோயில் கைங்கர்யத்திற்கு பங்களிப்போம்" என்று சொன்னான் ஜெயராமன். நந்துவிற்கு மேடைக் கூச்சமெல்லாம் கிடையாது. மானாமதுரையிலே ஒயிலாட்டம் ஆடியவன்தானே! ஆனால், வசனமெல்லாம் மனப்பாடம் பண்ணி நாடகத்திலே நடிச்சதில்லே! கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. "டேய் நந்து! பயப்படாதே! இன்னும் ஒரு மாசமிருக்கு, வசனத்தை நெட்டுருப் பண்ணிடலாம், சாயந்திரம் ஆத்துக்கு வா! சொல்லித்தரேன்" என்று சொல்லிவிட்டு அம்மாவிற்கு உதவிக்குப் போய்விட்டான் ஜெயராமன்.

விளையாட்டுக்கு என்று நினைத்தால் ஜெயராமன் முழுமூச்சாக நாடகத்தில் இறங்கிவிட்டான். அக்கிரகாரத்து வாண்டுப் பட்டாளம் எல்லாம் நாடகத்திற்கு நிதி சேர்க்க வீடு, வீடாகப் போக ஆரம்பித்தன. நந்துவின் ம்கத்தைப் பார்த்து சில பேரம் நன்கொடை எழுதினர், நாராயண ஐயங்கார் மீதுள்ள மரியாதை காரணமாக சிலர் நன்கொடை எழுதினர். ஜோஸ்யர் வீட்டுப் பையன், நாம நன்கொடை எழுதலேன்னு தெரிஞ்சு அவர் சபிச்சுட்டா அது பலிச்சுடும் என்று பயந்து சிலர் நன்கொடை எழுதினர். எப்படியோ பங்குனி உறசவத்தில் இவர்கள் நாடகம் அரங்கேறியது.

சித்தி பெண் பட்டம்மா நன்றாக 'டான்ஸ்' ஆடுவாள். எனவே முதலில் அவளது நாட்டியம். பழைய படத்திலிருந்து கண்ணன் வெண்ணெய் திருடும் சம்பவத்தை அழகாக கண்களை உருட்டி, உருட்டி நாட்டியம் ஆடினாள். ஏகப்பட்ட கைதட்டு. அடுத்து நாடகம். நந்துவிற்கு காமெடி ரோல்! அவ்வப்போது புகுந்து கலாட்டாப்பண்ணும் ரோல். நந்துவின் மாம்பழக்கன்னமும், முட்டைக்கண்களும் எல்லோருக்கும் சிரிப்பை வரவழைத்தன. ஜெயராமன் நல்ல காமெடி வசனம் எழுதியிருந்தான். நந்து பிழையில்லாமல் எல்லாவற்றையும் சொன்னான். ஒரே விசில்! ஒரே கைதட்டல். எவரெஸ்ட் டூரிங் டாக்கிஸ் முன்னால இருக்கும் ஒரு மேடையில் நாடகம் நடந்தது. சினிமாவிற்கு வர கூட்டம்வேற. இடைவேளையின் போது மறக்காமல் ஜெயராமன் பொதுமக்களை பெருமாள் கோயில் கட்ட நிதி உதவி செய்யக் கோரினான்.

இந்த உற்சாகத்தில் சித்தியா இன்னும் ஜரூராக வேலை செய்யத் தொடங்கினார். இவர்கள் மூதாதையர்களுக்குச் சொந்தமான ஸ்ரீரெங்கநாதப் பெருமாள் கோயில் நந்துவின் காலத்தில் மீண்டும் புதுப்பொலிவு பெற்றது.

கோயில் நிர்மான வேலைகள் நடக்கும் போது கோயில் உள்ளே முடிக்காத வேலைகளுக்குக்கிடையில் கிடக்கும் உள்வெளிகளில் நந்து தன் அக்கிரகாரத்துத் தோழிகளுடன் 'அப்பா-அம்மா' விளையாட்டு விளையாடினான். யாருக்கும் தெரியாத மன்மத ரகசியமென்றுதான் அவன் நம்பியிருந்தான். வீட்டிற்குள் சாயந்த்ரம் நுழையும் போது, கமலா மெதுவாக, நந்து இங்கே வா! உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும் என்றாள். என்ன இது, என்றைக்கும் இல்லாத வழக்கமா கமலா பேசனம்ங்கிறாள்! என்று யோசித்தவாரே அவளிடம் போனான். சொல்லி வைத்த மாதிரி, செல்லம்மா, சைளந்திரம், பங்கஜம் எல்லோரும் இருந்தனர். கோகிலம் அடுக்குள்ளில். கமலா, அம்மாவிற்குக் கேட்கும்படி, 'ஆமா! இன்னக்கி அந்த கிரிஜா, மீனாவோட பெருமாள் கோயில் உள்ளே என்ன பண்ணிண்டு இருந்தே?' என்றாள். திருடனுக்கு தேள் கொட்டியது மாதிரி இருந்தது நந்துவிற்கு. அடச்சே! இவ எல்லாத்தையும் பாத்துட்டாளா? இல்ல, சும்மா குருட்டாம்போக்கிலே மடக்கப்பாக்கிறாளா?' என்று இனம் காணமுடியாம. 'ஏன்? சும்மத்தான் விளையாடிண்டு இருந்தோம்! இப்ப அதுக்கென்ன? என்றான் நந்து. 'சும்மாவா விளையாடிண்டு இருந்தே? என்று கமலா கண்ணைச் சிமிட்டியதும் நந்துவிற்கு மானமே போய்விட்டது. 'டீ! விடுடி, நான் ஒண்ணும் பண்ணலே!' என்று திமிறினான். கமலா, எல்லோரும் கேட்கிறமாதிரி பெரிதாக இவன் அவாளோட அம்மா-அப்பா விளையாட்டு விளையாடிண்டு இருந்தான், இருட்டிலே! என்று கூவினாள்.நந்துவிற்கு கோகிலத்தின் இரும்படியை நினைத்தவுடன் அவனறியாமல் டிராயருக்குள் ஈரமாக்கிவிட்டான். 'டீ நந்து அழறாண்டி! விடுடி! என்றாள் பங்கஜம். உள்ளேயிருந்து கோகிலம், 'அங்கேயென்ன விசாரணை? அவன் ஆம்பிளைப் புள்ளைதானே! விளையாண்டா என்ன தப்பு?' என்று ஒரு போடு போட்டாள். நந்துவிற்கு தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையுடன் போனது போலிருந்தது!

கமலாதான் முணு, முணுத்தாள், 'அது என்ன ஓரவஞ்சணை! எங்கள மட்டும் இங்க போகாதே, அங்க திரும்பாதேன்னு சொல்லற இவன் கெட்டவார்த்தை விளையெட்டால் விளையாடறான், அடிக்காம சும்மா விடறே!' என்றாள். உள்ளேயிருந்து அரசி கட்டளை வந்து, 'மேல, மேல பேசிண்டு இருந்தே, உனக்கு விழும் அடி!'

அதான் அடிவாங்கரதுக்குன்னே நாங்க நாலு பேரு பொறந்திருகோமே! என்று அங்காலாய்த்துவிட்டு கமலா கொல்லைப்புறம் போனாள்.

மழலைகள்

மழலைகளுக்கென்று ஒரு மின்னிதழ் வந்திருக்கிறது. சேதி வந்தது.

மழலைகள் பத்திரிக்கை காண இங்கே சொடுக்குக!

வழிகாட்டிகள்

கண்ணபிரான் பின்னூட்டத்திலிட்ட பதிவிற்கு ஒரு சிறு விளக்கம், இங்கே (கேள்வி சுவாரசியமாக இருப்பதால்!):


நீங்க சொன்னது போல,
ராமானுஜருக்கு ஆழ்வார்கள்,
ராஜாஜிக்கு ஒரு ராமானுஜர்,
காந்திக்கு ஒரு துளசிதாசர்,
வாரியாருக்கு ஒரு அருணகிரி,
இன்றுள்ள நமக்கு ஒரு காந்தி, ராஜாஜி, வாரியார், கிவாஜ!

சரி, நம் சந்ததிக்கு யாரு? - இது பெரும் கேள்வி! யாருன்னா ஒருத்தர் வருவது இறைவன் அருள்!


உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளுள் மனிதன் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன். மாடு கன்று போட்டு பார்த்திருக்கிறீர்களா? (கிராமத்து மனுஷர்களுக்கு இது புரியும்). கன்று தரையில் வந்து விழும். ததுக்கு, பிதுக்கென்று தடுமாறும். சில நிமிடங்களில் நின்று விடும். மாடு தன் நாக்கால் சுத்தம் செய்யும். எப்படி முலைக்காம்பு இருக்குமிடம் தெரியுமோ? கன்று நேராக பால் குடிக்கப் போய்விடும். அவ்வளவுதான். இரண்டுநாளில் கன்று தெளிந்த ஒரு உயிரினமாக இருக்கும்.

ஆனால் மனிதன் அப்படியில்லை. பிறந்த குழந்தைக்கு ஒன்றும் தெரியாது. தாதி குளிப்பாட்ட வேண்டும், தாய் முலைக்காம்பை வாயில் வைக்க வேண்டும். பின் அது சப்பும். இப்படி ஆரம்பித்து, கிண்டர் கார்டன், ஆரம்ப, நடுநிலை, உயர் பள்ளியென்று படித்து. கல்லூரி, பல்கலைக்கழகம் என்று 30-40 வயதுவரை இவன் படித்துத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது! மனிதன் ஒரு சமூக ஜீவி. சமூகம் இல்லாமல் தனித்து ஜீவிப்பது கடினம் (பிரம்ம ஞானிகள் தவிர). எனவேதான் மனிதனுக்கு வழிகாட்டல் தேவையாக இருக்கிறது.

பள்ளிப்பருவதில் யாராவது ஒரு role model தேவை. அது அவன் வளர்ச்சியை மிகவும் பாதிக்கும். கல்லூரி நாட்களில் நல்ல கல்லூரி, சகவாசம் (அமெரிக்கன் கல்லூரியில் படிக்கும் போது, வகுப்பிற்கு சரியான நேரத்திற்கு வரமுடியாமல் ஒரு பிகரை பாத்திமா கல்லூரிவரை அனுப்பிவிட்டு வந்து படிப்பைக் கோட்டைவிட்ட நண்பன் ஒருவனைத் தெரியும்). முதுகலை என்று வரும் போது கொஞ்சம் ஞான, வைராக்கியங்கள் வர ஆரம்பிக்கும். ஞானத்தேடல் ஆரம்பிக்கும். குரு யார்? வழிகாட்டி யார்? (எனது கல்லூரி வாத்தியார் பரம நாத்திகர். அவரது தாக்கம் நீண்ட நாள் என்னுள் இருந்தது).

வழிகாட்டிகள் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். 'சம்பவாமி யுகே, யுகே!' என்று கிருஷ்ணன் சொன்னாலும், சமூக ஜீவியான மனிதனுக்கு காலம் உண்மையில் ஒரு பிரச்சனை அல்ல. இன்றைக்கு இருக்கும் நமக்கு ஒரு வள்ளலார் குருவாகலாம். பக்த பிரகலாதன் குருவாகலாம். ஏனெனில் சமூக ஜீவிதத்தில் பண்டைய ஞானங்களெல்லாம் வழி, வழியாக சேமித்து, பாதுகாக்கப்பட்டு வந்து சேருகின்றன. இதைச் சுட்டும் அழகான சொல்தான் "முதுசொம்" என்பது.

ஆயினும் சமகால மொழியில், ஸ்டைலில் சொல்ல ஒருவர் தேவைப்படுவதாக நாம் எண்ணிக் கொள்கிறோம். அது ஒருவகையில் அவசியமும் கூட. ஆற்றில் கிடக்கும் ஊற்று நீருக்கு ஊற்று உள்ளே கிடக்கும் நீர். அது போல சமகால வழிகாட்டிகளுக்கும் பண்டை ஞானமே ஊற்றாக உள்ளது. எப்போது தோன்றியது என்று காலம் சுட்ட முடியாத அளவு இந்திய ஞானம் ஆழம் பட்டுக்கிடக்கிறது. எந்த நூற்றாண்டு படைப்புக்களும் நமக்கு வழிகாட்டியாகலாம். சமூகத்தின் எந்தப் பிரிவு ஆசாமிகளும் நமக்கு வழிகாட்டியாகலாம் (ஸ்ரீராமானுஜரை ஆற்றுப்படுத்திய பல வழிகாட்டிகளில் திருக்கச்சி நம்பி என்பாரும் ஒருவர். இவர் வைசிக குலத்தைச் சேர்ந்தவர்).

The bottom line is தேடுதல் அவசியம். பசிக்கும் குழைந்தைக்கே உணவு கிடைக்கும் (பறவைகளைப் பாருங்கள் புரியும்).

சரி, சமகால வழிகாட்டிகள் என்று யாரைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்:

வேதாந்தம்: விவேகாநந்தர்
யோகம்: பரம ஹம்ச யோகாநந்தர்
சைவ சித்தாந்தம்: வள்ளலார்
வைணவம்: ஸ்ரீ கிருஷ்ணப் பிரேமி
அத்வைதம்: காஞ்சி மாமுனி (அருளுரை - தெய்வத்தின் குரல்)
பொது ஞானம்: ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி

பௌத்தம், சமணம் இவை வழக்கொழிந்து போய்விட்டன. அக்கருத்துக்கள் இந்து தர்மத்தில் சேர்ந்துவிட்டன. எனினும் தேடினால் கிடைக்கும்.

இவை தவிர இலக்கியம் என்பதும் ஆற்றுப்படுத்தவல்லது. கவிதைகளில் ஞானப்பொறி தெறிக்கும் சில சமயங்களில்.

வழிகாட்டிகள் வழியைக் காட்டுபவையே. இட்டுச் செல்பவை அல்ல. இட்டுச் செல்பவை நம் கால்களே.

ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி சொல்வார்: Truth is a pathless land என்று. மார்க்கங்கள் ஒரு சுவையே. சுவை மேவியதே ஞானம். சாப்பிடும் போது சுவை நாக்கு மட்டுமே! ஆனால், உணவு வழங்கும் சக்தி என்பது நமது செரித்தலைப் பொறுத்தது. செரித்தபின் நடத்தும் சக்திக்கு சுவை கிடையாது (கலோரி என்பது இனிப்பா? புளிப்பா? கசப்பா?).

எப்பொருள் யார், யார் வாய் கேட்பினும்
அப்பொருள் மெய்பொருள் காண்பதறிவு

இந்திய முகம் எது?

இந்தியாவைவிட்டு வெளியேறிவிட்டால் இதுவொரு பிரச்சனை. நம்மைச் சரியாக அடையாளம் காட்டிக்கொள்வது!

நீங்க ஸ்ரீலங்கன்தானே? க்ஹூம்!
பங்களாதேஷ்? க்ஹூம்!
சரி, பாகிஸ்தான்? க்ஹூம்!
ஓ! இந்தோனிசியா? க்ஹூம்!
பிலிபைன்ஸ்? No!
ம்ம்ம்..அரபு? நோ!
துனிசியா? எதியோபியா? இல்லை!

இவைகளுக்கு நடுவே ஒரு பெரிய கண்டம் இருக்கிறது!

ஓ! இந்தியா. ஆனா இந்தியர்கள் கருப்பா..இருப்பாங்களே. அப்ப வடநாடா?... இல்லை.

எங்கேர்ந்து வரேங்கன்னு நீங்களே சொல்லிடுங்க.

தமிழ்நாடு!

அடச்சே! அப்படியா?....இதில் ஒரு நம்பமுடியாத் தன்மை இருக்கும்.

இவர் இப்படி ஊர் சுற்றி வந்தது தப்பில்லை. ஏனெனில் இந்திய முகவெட்டு அப்படி. அது எதுவாகவேண்டுமானாலும் இருக்கும்! உண்மைதான், என்னை மெக்சிகனா? என்று கேட்கிறார்கள். என் பெண்ணை ஸ்பானிஷ்? ஈரான்? என்று கேட்கிறார்கள்!

இது உயிரியல் சார்ந்த விஷயம். ஒரு ஸ்ரீலங்கன் சிங்களவரவைக் காட்டி இவர் ஆப்பிரிக்கரைவிடக் கருப்பு என்று ஒருவர் சொல்ல, உண்மை அப்படியே இருந்தது. கிழக்காசியா முழுவதும் இந்தியச் சீனக் கலப்பினமே. நாம் யாராவாகவும் இருக்கலாம். அதே போல் யாரும் இந்தியராக இருக்கலாம். இதை உணர்ந்துதான் கணியன் பூங்குன்றன் 'யாவரும் கேளிர்' என்று சொன்னாரா? என்று தெரியவில்லை.

இப்போது பிரச்சனை என்னவெனில், எழுச்சியுறும் இந்தியா! என்று எல்லோரும் பேசுகிறார்கள். இந்த இந்தியா அரசியல் வரைபட இந்தியாவா? இல்லை இந்திய வம்சாவளியினரைச் சுட்டுமா?

சிங்கப்பூரில், மலேசியாவில், பிஜி தீவில் இருக்கும் 'இந்தியர்கள்' உண்மையில் இந்தியர்களா? பர்மாவில் இருந்து வந்த ஒரு தமிழரைக் கண்டேன். அரசியல் காரணங்களுக்குக்காக கட்டிய பர்மா மனைவியின் குடும்பப்பெயரை வைத்துக் கொண்டுவிட்டார். ஆனால், நான் தமிழன் என்றவுடன் ஆசையாய் தமிழில் பேசினார்?

அது சரி, இலங்கைத் தமிழர்களை எங்கு போடுவது? இவர்கள் இந்தியர்களா? (பெருத்த குரலில் இல்லை என்பார்கள் என்று தெரியும். இருப்பினும் கேள்வி நிற்கிறது!)

காலம் இதற்கு விடை சொல்கிறது. கொரியர்கள் ஒரு வகையில் இந்திய வம்சாவளியினர் என்று சொன்னால் யாரும் நம்பமாட்டார்கள். ஆனால் அது உண்மை. கெமிர் எனப்படும் இந்தோ-சைனர்கள் இந்தியர்களே! இந்தோனிசிய, மலேசியயர்கள் இந்தியர்களே! ஆனால் இப்படியெல்லாம் எதை வைத்துச் சொல்வது? உயிரியல் உண்மையை வைத்தா?

கலாச்சார ஒற்றுமையை வைத்தா? ஸ்ரீராமா எனப் பெயர் வைத்துக் கொண்டு தாய்லாந்தை ஆளும் மன்னர் இந்தியரா?

அரசியல் எல்லைக் கோடு வைத்தா? என்ன சார்! ஜெர்மனியில் நடத்தப்படும் இலக்கியக் கூட்டங்களில் ஸ்ரீலங்கன் தமிழர்கள் இருந்தாலும் என் உறவைத்தானே அங்கே நான் காண்கிறேன்! சரி, சரியாக ஒரு பாகிஸ்தான் பஞ்சாபிக்கும், இந்திய பஞ்சாபிக்கும் வேற்றுமை காட்டிவிடுங்கள்? ஒரு பங்களாதேசிக்கும், கொல்கொத்தாவாசிக்கும்? ம்ஹூம் முடியவே முடியாது. ஏன் தெலுங்கர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும்? மலையாளிக்கும் தமிழர்களுக்கும்?

எல்லைகள் அழிந்துவரும் உலகில் எது இந்திய முகம்?

அமெரிக்காவில் நானொரு இந்தியன் என்றால் சிரிப்பான். ஏனெனில், அங்கு இந்தியன் என்றால் செவ்விந்தியன்! கிழக்கிந்தியன் என்று சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும்!

யாதும் ஊரே! யாவரும் கேளிர்! இது யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, எனக்குப் பொருந்துகிறது. அது சரி, நான் ஜெர்மனா? இந்தியனா?

பராசக்தி (பட நினைவுகள்)

சமீபத்தில் சிங்கை சென்ற போது நண்பர் நாராயண மூர்த்தி இயக்கிய "சிவாஜி கணேசன் - ஒரு பண்பாடியற்குறிப்பு" எனும் குறும்படம் காணும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. நான் சினிமாவுடன் வளர்ந்தவன். சிவாஜியுடன் வளர்ந்தவன் என்று சொல்ல மாட்டேன். என் பால்ய நண்பன் சண்முகவரதன்தான் என்னைப் பிடித்து இழுத்து சிவாஜி படத்திற்குக் கூட்டிப் போவான். நான் அப்போது எம்.ஜி.ஆர் ரசிகன். Mr.Bean எனும் பாத்திரம் போல் 9 வயது மனோநிலையில் நிற்பவர்களுக்கு எம்.ஜி.ஆர் ஒரு வரப்பிரசாதம். அப்போது எனக்கு அந்த வயதுதான்! சிவாஜி படம் பெரியவர்களுக்கு. வாழ்வில் இன்ப துன்பம் அனுபவித்தவர்களுக்கு. எனக்கேது துன்பம் அப்போது?

கா.சிவத்தம்பி சிவாஜி கணேசன் பற்றி சிலாகித்துப் பேச இடையிடையே சிவாஜி படம் ஓடும் வண்ணம் அக்குறும்படம் ஓடியது. பராசக்தி சிவாஜியின் முதல் படம் என்று யாருமே சொல்ல முடியாது. அன்று தொடக்கம், கடைசிவரை சோடை போகாத பிறவி நடிகர் சிவாஜி. இப்போது அவரது பழைய படங்களைக் காண வேண்டுமென்று ஆசை. கொரியாவில் சில தமிழ் அன்பர்கள் கொடுத்த பல தமிழ்ப் படங்களுள் பராசக்தியும் ஒன்று.



கலைஞர் வசனம். பிரசார நடையின் தொடக்க காலம். கிருஷ்ணன் பஞ்சு எப்படி இப்படியொரு பிரச்சாரப் படத்தை, அதுவும் கழகத்திற்கு துணை போகும் வண்ணம் எடுத்தார் என்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. பண்டரிபாய் அழகி. ஆனால் கொஞ்சம் வசனம் மெதுவாய்தான் பேசுவார். ஒரு இடத்தில், இதுவெல்லாம் உனக்கு எப்படித்தெரியும்? என்று குணசேகரன் கேட்க, "எல்லாம் அண்ணா சொன்னது!" என்பாள். ஆகா! ஆரம்பிச்சுட்டாங்கைய்யா! அப்போதிலிருந்து ஒரு மூளைச் சலவையை!

கலைஞர் ஒரு சந்தர்ப்பவாதி. இப்படத்தில் இரண்டு பெரிய கவிஞர்களை தனக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்தியது மட்டுமல்ல, அவர்களை இழிவு படுத்துவதுடன், சேர வேண்டிய புகழை மறைக்கிறார். மார்கழிக் குரலோன் சி.எஸ்.ஜெயராமன் குரலில் 'நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே' பாடலை மிக அழகாக வாயசைத்துப் பாடுவார் சிவாஜி. கடைசியில் யார் பாடியது என்ற கேள்வி வரும் போது, வேறொருவர் பாடியது என்று எழுதி விடுகிறார் கலைஞர். கலைஞரின் அக்கால மேடைப்பேச்சில் மேற்கோள் காட்டாமல் பாரதியைப் பயன்படுத்துவார். சிறுவனான நான் நீண்ட நாட்களாக 'நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர்!' என்ற வசனம் கலைஞரின் வசனம் என்றே எண்ணியிருந்தேன், பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதம் படிக்கும்வரை. தி.க பாசறையிலிருந்த அவர் ஒரு ஐயர் கவிஞரை முன்னிருத்த விரும்பவில்லை (அரசியல்வாதிதானே அவர்).

சரி, பாரதிதாசனையாவது ஒழுங்காக அறிமுகப்படுத்துகிறாரா? ஒரு விதவையைக் கூட நினைக்கும் ஒரு கயவனின் வசனமாக 'கோரிக்கையற்றுக் கிடக்குதன்னே வேரில் பழுத்த பலா' என்ற பாரதிதாசனின் சமூகக் குமுறலை கொச்சைப் படுத்தி வசனமாக்கிவிடுகிறார். படத்தின் கடைசியில் அப்பட்ட விளம்பரம். கலைஞர், அண்ணா பேச்சு. இது பின்னால் இவர்களாகச் சேர்த்ததா இல்லை, மூலத்தில் உண்டா என்று நான் அப்போது அறிந்திருக்க முடியாது. ஏனெனில் நான் கைக்குழந்தை அப்போது.

அதிலும், அரசியல் மாறுதல் பூடகமாக சித்தரிக்கப் படுகிறது. சக்ரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரியார் மேடையில். அவர் குலத்தையே நாசமாக்க முனைந்து நிற்கும் ஈ.வே.ரா அதே மேடையில். இவர்களைப் புறம் தள்ளி சாகசமாக தமிழக ஆட்சியைப் பிடிக்கும் அண்ணா, அவருக்குப் பின்னால் அவர் பெயரைச் சொல்லி (அன்பிற்கு மூன்றெழுத்து, அறிவிற்கு மூன்றெழுத்து, எம் அண்ணாவிற்கு மூன்றெழுத்து...) நாற்காலியில் அமரப்போகும் கலைஞர். எல்லாம் நிழலாக பராசக்தியில் ஓடியது!

ஐயர் வைத்த தேதி! மாற்றினால் பிரச்சனை வரும்!
அம்பாள் என்றடா! பேசினாள்!
இப்போதெல்லாம் கல்யாணம் செய்து கொள்ள ஒரு மேடை, ஒரு பேச்சாளர் போதும்.

இப்படி ஒரே விளம்பரம். பாவம், தயாரிப்பாளர்களுக்கு விவரம் போதாது. எவ்வளவு பெரிய மாய வலையை அவர் பராசக்தியின் மூலம் விரிக்கிறார் என்று தெரியாமல் படம் எடுத்திருக்கிறார்கள்!

இவ்வளவையும் மீறி, சிவாஜி என்ற சுத்த நடிகன் பிரகாசிக்கிறான். சகஸ்ரநாமம் கூட நீதிபதியாக தன் தங்கை என்று அறியாது அவள் வாழ்வைத் திசை திருப்பிவிட்டதை அறியும் போது உணர்ச்சிபூர்வமாக நடித்திருக்கிறார்.

எப்படி சிவாஜிக்கு அது முதலும், முன்னேறும் படமுமாக அமைந்ததோ, அதே போல் ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு அதுவே 'அழுகை' சீரிஸீஸ் படங்களின் தலையாய நாயகியாக முன்னேற வழி வகுத்தது என்று சொல்ல வேண்டும். எம்.ஜி.ஆரைப் பிடித்ததற்கு இந்த ஸ்ரீரஞ்சனியும் ஒரு காரணம். 'நான் ஆணையிட்டால்!' என்று அண்ணன் கையில் சாட்டையைச் சுண்டுவதைப் பார்ப்பானா? ஸ்ரீரஞ்சனியின் ஒழிவில்லா அழுகையைப் பார்ப்பானா?

பராசக்தியை பார்த்தவுடன், சிவாஜி என்ற தன்னிகற்ற கலைஞனைத் தமிழகம் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டதா? என்றொரு கேள்வி என் மனதில் எழுந்தது!

சிற்றஞ்சிறு காலை வந்துன்னைச் சேவித்து...

சுப்ரபாதம் என்றால் என்ன?

இப்படிக் கேள்விவிட்டு இதற்கென ஒரு வலைப்பதிவே ஆரம்பித்துவிட்டார் கண்ணபிரான்

Very Good Morning!

அது சரி;
தூக்கம், விழிப்பு எல்லாம் கடந்த இறைவனை, நாம் ஏன் துயில் எழுப்ப வேண்டும்? பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்க பாக்கலாம்!!

என ஒரு கேள்வியை வேறு எழுப்பியிருக்கிறார்.


அங்கோர் திருமால் கோயிலில் அதிகாலைப் பிரதிபிம்பம்
Photo by N.Kannan


அதிகாலையில் நல்ல சிந்தனையைத் தூண்டும் கேள்வி! யோகநித்திரை கொள்ளும் இறைவனை நாம் ஏன் எழுப்ப வேண்டும்?

ஈஸ்வர தத்வத்தை விளக்கவரும் சங்கரர் ஜீவனின் நிலையை வைத்தே அதை விளக்குகிறார் (ஜீவனையும் உடலின் ஈஸ்வரன் என்றுதான் கீதை குறிக்கிறது). ஜீவன் உறங்குகிறான். அதுவும் உண்மையான உறக்கமில்லை. சொப்னா அவஸ்தை போன்ற அவஸ்தைகள் அதிலுண்டு. 'கனாக் கண்டேன் தோழி!' என்று பகவத் தரிசனம் முழுவதையும் கனா என்று சொல்லிவிடுகிறாள் கோதை. ஆக, உறக்கம், கனா என்பவையும் ஒரு யோகமென்று புரிகிறது. ஆயினும் மனிதன் விழிக்கிறான் (ஏனெனில் சூரியன் விழித்து விடுகிறது! diurnal rhythm). மனிதன் விழித்தால்தான் பொதுக்காரியங்கள் நடக்கும். அதாவது கைங்கர்யங்கள். ஆக உலக இயக்கம் நடக்க இறைவனை எழுப்பியாக வேண்டியுள்ளது!

பத்மநாபன் கண் துயிலும் போது உலகம் அழிந்து விடுகிறது. அவன் கண் விழிக்கும் போது உலகம் (பிரபஞ்சம்) உருவாகிறது. நல்ல வேளை cosmic scale-ல் இது எத்தனையோ கோடி யுகங்களுகளுக்கு ஒருமுறை நடக்கிறது (ஊழி தோரும் தன்னுள்ளே காத்து கெடுத்துழலும்-தி.மொ). அதற்குள் நமக்கு கோடி விடியல்கள் நடந்து முடிந்துவிடுகின்றன. எதற்கும் ஒரு பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும் என்று மனிதர்கள் தினம், தினம் அவனை எழுப்புகின்றனர். அவரது உறக்கம் எந்த நொடி என்பது பூலோகத்திலிருக்கும் நமக்கெப்படித் தெரியும்? மேலும், உறங்கும் நிலையில் பத்மநாபன் சங்கல்பத்தால் பிரபஞ்ச சிருஷ்டி செய்கிறார். சங்கல்பம் மனத்தில் எழுவது. மனிதர்களை உடலாகக் கொண்டிருக்கும் இறைவனுக்கு மனிதன் தினம் எழுப்பும் சுப்ரபாதம் உள்ளே ரீங்காரிக்கும். எனவே அவரது சங்கல்பம் எழும். உலகம் விழித்துக் கொள்ளும்.

இருந்தாலும் இறைவனை உறங்கவிடுவதில்லை என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு மனிதன் செயல்படுவது தெரிகிறது. ஆயர்பாடி மாளிகையில் ஆநிரையின் கன்றினைப் போல் மாயக்கண்ணன் தூங்குகிறான், தாலேலோ! என்ற பாடலில் 'யார் இவனைத் தூங்கவிட்டார்? தாலேலோ!' என்பான் கண்ணதாசன். ரொம்பச் சமத்துதான் போ!

கண்ணன் காட்டிய வழி

சிறு பிள்ளையாய் இருக்கும் போது பெருமாள் கோயில் ஆர்வமெல்லாம் அங்கு கிடைக்கும் சக்கரைப் பொங்கல், பிரசாதம் வகையறாக்களுக்குத்தான். அக்கா இரண்டு பேர் எங்கேயாவது பாட்டுப் போட்டி என்று ஊர், ஊராய் போய் நிறையப் பரிசில்கள் வாங்கி வருவர். யாரும் பொற்கிழி வழங்கியதில்லை. நாராயண ஐயங்காருக்கு அது மிகவும் உதவியாய் இருந்திருக்கும். ஆனால் நிறையப் புத்தகம் பரிசாய் கிடைக்கும். அப்படித்தான் பாரதி எனக்கு அறிமுகமானான். பகவத் கீதையும் அப்படியே அறிமுகமாகியது. சுத்தமான தமிழ்க் குடும்பம். பண்டைய பொக்கிஷங்களையெல்லாம் யாராவது இப்படித் தமிழாக்கம் செய்து தந்தால் உண்டு! ராஜாஜிக்கு கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். அவரது வியாசர் விருந்து தமிழில் வரவில்லையெனில் எனக்கு மகாபாரதம் அறிமுகமாகியிருக்காது. திருப்புவனம் சைவ ஸ்தலம். வைணவ பிரவச்சனமெல்லாம் கிடையாது. நாலே நாலு வைணவக்குடும்பங்கள். சமிஸ்கிருதம் படிக்கலாமென்றால் இருந்த ஒரு வேத பாடசாலையும் பொதுக் கல்வி முறையால் மூடப்பட்டுவிட்டது. இராஜாஜியின் குலக்கல்வி முறை படு தோல்வி அடைந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமலே போய்விட்டது.

இச்சூழலின் இழப்பு என்னவெனில், குலக் கல்வியாக வந்திருக்க வேண்டிய வேத பாடமுறை, நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்த சாற்றுமுறைகள் என்னிடம் வராமலே போய்விட்டன. புராண காலம் தொட்டு வழி வழியாய் வந்த பாடமுறை பாரதி வரை வந்து நின்றுவிட்டது. பாரதியே தன் புரட்சிக்கனலில் இம்முறைகளை சுட்டுப்பொசுக்கி இருக்கிறான் (பாரதிதாசன் அவன் படைப்புதானே). கண்ணதாசன் தனது சினிமாப்பாடல்களில் இந்திய தத்துவ ஞானங்களை எளியோரும் புரியும் வண்ணம் அள்ளித் தந்திருக்கின்றான். அத்தோடு போச்சு! பொதுக்கல்வி முறை secular-ஆக இருக்க வேண்டுமென்று நம் மரபு பற்றி உண்மையாக அறிய வேண்டிய சேதிகளைத் தராமல் செய்துவிட்டது! வேர்கள் இழந்த ஒரு தலைமுறையாக வளர வேண்டிய துர்பாக்கியம்!

ஆனாலும் இறை உணர்வு, பக்தி, பெரியோருக்கு மதிப்பளித்தல் போன்ற சில பண்புகள் எச்சமாக அப்போதும் வந்து சேர்ந்தன. அறிவியல் மாணவனுக்கு மெக்கா ஒரு அமெரிக்கா! அங்கு போகத்தான் இந்தியா என்னைத் தயார் படுத்தியது! அப்படியே 1985-ல் வெளியேறிவிட்டேன். வெளிநாடுதான் உண்மையில் இந்தியாவைக் கண்டுணரச் செய்தது. வேர்கள் என்பது எப்போதுமில்லாத அளவு அப்போது அவசியமாக இருந்தது. பின் மெல்ல, மெல்ல என் வேர்களைக் கண்டு கொள்ள ஆரம்பித்தேன். நிறைய வாசித்தேன், கேட்டேன், உரையாடினேன். பின் வரப்பிரசாதம் போல் மின்வெளி வந்தது. என் தேடலை எளிமையாக்கியது.

நம்மாழ்வாரைக் கண்டு கொண்ட போது நான் கண்ட ஆனந்தத்திற்கு ஈடு எதுவுமில்லை. சுஜாதா (எழுத்தாளர்)தான் என்னை சென்னை பல்கலைக்கழக பதிப்பகத்திற்குச் சென்று ஈடு தமிழாக்கம் வாங்கத் தூண்டினார். அதுதான் எவ்வளவு பெரிய புண்ணிய காரியம்!

திருவாய்மொழி ஒரு 'சக்தி பீடம்'. இதை வாசித்து அனுபவித்தால்தான் புரிந்து கொள்ள முடியும். இப்படியெல்லாம் எழுதினால் வெறும் கிழவன் பேச்சாகப்படும்! ஆன்மீகம் என்று பேசினாலே ஏதோ உச்சுக்குடுமி வைத்துக் கொண்டு, பஞ்சகச்சம் கட்டிக் கொண்டு, வழித்து திருமண் இட்டுக்கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிற அளவு நம் ஆன்மீக உந்துதல் புழக்கடைக்குப் போய்விட்டது!

இச்சூழலில்தான் மின்வெளியில் வைணவம் பற்றிப் பேசுதல் அதி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. பகவத் விஷயம் பற்றிப்பேசுவது மிகக்குறைந்து வருகிறது. பக்தி என்ற பேரில் மூடநம்பிக்கைகளும், கன்னாபின்னாப் பாடல்களும் நிரம்பிவிட்டன. நம் முன்னோர்கள் மூடர்களல்ல. தங்கள் இன்னுயிரை ஈந்தும் இப்பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக்காத்து நமக்கு அருளிப்போயினர். அதைப் புறம் தள்ளி வேண்டாத விஷய ஞானத்தைப் பெருக்கிக்கொண்டு என்ன ஆகப்போகிறது. நாளைக்கு உண்மையான துக்கம் வரும்போது எது நம்மைக் காக்கப் போகிறது? "அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் நாராயாணா என்னும் நாமம்" என்பார் எங்க பட்டர்பிரான். ஆனாலும் யாரும் சொல்லுவாரில்லை!

இப்படி இருக்கும் போதுதான் பாசுர மடல்கள் எழுதத் தொடங்கினேன். எல்லோரும் secular-ஆக இருக்க வேண்டுமென்று வாயைக் கட்டினர். ஆயினும் தேடல் வெறி பீறிக்கொண்டு வந்தபோது அக்கட்டுரைகள் வெளிப்பட்டுத் தெறித்தன. எனக்கு அவைகளை இப்போது வாசிக்கும் போது ஆச்சர்யமாக இருக்கும். நானா இதை எழுதினேன் என்று. என் வீட்டிலேயே இப்படியொரு உச்சிக்குடுமி ஐயர் இருப்பது என் அக்காமார்களுக்குத் தெரியாது. அவர்களிடம் நீங்கள் சொன்னால் கூட நம்ப மாட்டார்கள். ஆயினும் இன்று மின்வெளியில் பரந்த ஞானம் சுதந்திரமாய் உலா வருகிறது. எத்தனையோ இளைஞர்கள் வைணவம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியுள்ளனர்.

நாம் பேசித்தான் வைணவத்தை வளர்க்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. உலகின் செல்வமிக்க கோயில்களில் முதன்மையாக திருப்பதி நிற்கிறது. அங்கு வந்து போகும் பக்தர் கூட்டம் வேடிகன் நினைத்தாலும் கூட்ட முடியாது. இந்தியாவின் மிகப்பெரிய இந்து ஆலயமாக திருவரங்கம் இருக்கிறது. உலகின் மிகப்பெரிய இந்து ஆலயமாக அங்கோர்வாட் இருக்கிறது (அதுவொரு விஷ்ணு ஆலயம், இது பற்றிய என் பேச்சுப்பதிவுகளை 'அங்கோர்' என்று தேடினால் கிடைக்கும்). உலகின் மிகப்பெரிய இந்து இயக்கமாக இஸ்கான் இயக்கம் இருக்கிறது. ஸ்வாமி நாராயணா டிரஸ்ட் ஏற்படுத்தியுள்ள அற்புதமான விஷ்ணு ஆலயங்கள் லண்டன், சிகாகோ, தென் ஆப்பிரிக்கா, பிஜி என்று பரவலாக உள்ளன. அவன் பெரியவன். அதனால் 'பெருமாள்'. அவன் 'புருஷ உத்தமன்'. அவன் ஆதிப்பரம்பொருள் (இதை வைதீக மார்க்கங்களான அத்வைதம், துவைதம், விசிட்டாத்துவைதம் மூன்றும் முழு மனதுடன் ஏற்கின்றன). நாம் இன்று இருந்தாலும், செத்தாலும், உலகமே உடையுண்டு போனாலும் அவனுக்கு எந்த ஹானியும் (தீங்கும்) வராது.

ஆனால் அவனைப் பக்தி செய்வதால் நமக்கு வாழும் வரை நலம் கிடைக்கும். 'மயர்வற மதி நலம்' என்பதர்க்கு மதி=ஞானம், நலம்=பக்தி என்று பெரியோர் உரை எழுதி வைத்துள்ளனர். எனவே இப்பனுவல்களை ஓதினால் நமக்கு ஞானமும், ஞானத்தெளிவாம் பக்தியும் கிடைக்கும்.

இவ்வளவு பேச்சும் எதற்கு வந்தது? குழந்தை குமரன், முன்பு ஒரு நாள் ஆழ்வார்கள், வைணவம் பற்றி நான் எழுதிய கட்டுரையை தனது பதிவில் போட்டு என்னை சிறப்பித்து இருக்கிறார்.

http://koodal1.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html

இதை வாசித்தால் புரியும் சிறப்பு யாருக்கு என்று! கண்ணன் அல்லால் இல்லை சரண் (மாமேகம் சரணம் விரஜ) என்பதைச் சொல்ல வந்த பைங்கிளிதான் பாராங்குச நாயகி. எம் சரண் எம் கண்ணன். ஏ.ஆர்.ரகுமான் ஸ்டைலில் சொல்ல வேண்டுமெனில் 'அனைத்துப் புகழும் ஆண்டவனுக்கே'. அழகான மனிதர்கள் அநுபவித்துப் பின்னூட்டம் செய்துள்ளனர். வைணவத்தின் அடிப்படை நோக்கம் இத்தகைய மென்மை உணர்வை வளர்ப்பதும், சாதுக்களை ஒருங்கிணைப்பதும்தான். மெல்ல அது கூடி வருவது கண்டு உள்ளம் மட்டிலா மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

தொழுது வலஞ்செய்து சொல்லித் துதித்து
முழுதுணர்ந்தோர் கூறுமுறையே-எழுது!!

சுய உணர்வு மனிதனுக்கு மட்டும் சொந்தமா?



தத்வத்திரயம் எனும் வைணவக் கோட்பாடு பற்றிப் பேசி வருகிறோம்! அதில் எது அசித், எது சித், எவர் ஈஸ்வரன் என்று பார்த்தோம் (கொஞ்சமேணும்).

இந்தப் பேச்சு, வெட்டிப் பேச்சா? என்றொரு கேள்வி எழுகிறது! சிலருக்கு அப்படித் தோன்றலாம். ஆனால் நாம் முன்பு கண்டோம் அறிவு பெற்றதின் பயனே இந்த உண்மைகளைக் கண்டு நம் வாழ்வை ஒழுங்கமைத்துக் கொள்வதென்று. அது மட்டுமில்லாமல் இது அறிவியல் பேச்சாகவும் அமைவதைக் கண்டோம். வழக்கம் போல் இந்தியர்கள், ஆன்மீகப் பார்வையிலே அறிவியல் பேசுகின்றனர். இம்மாதிரிப் பேச்சுக்கள் யாருக்கு சுவைக்கும் என்றொரு கேள்வியும் கூடவே எழுகிறது. வாழ்வு தரும் சுவைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் உண்மைகாளைக் காணும் ஆர்வம் உள்ளவர்களை முமுட்சுக்கள் என்கின்றனர் வைணவர். முமுட்சு என்பவன் மோட்சத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவன். மோட்சம் என்பது வீடுபேறு. பிரபஞ்ச உண்மைகளை அறிந்து கொண்டு, பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபவன் முமுட்சு.

இப்படியான முமுட்சு பற்றிப் பேசும் போது, அச்சர்யமான ஒரு உதாரணத்தை முன் வைக்கின்றனர் நம் முன்னோர். முமுட்சு எனும் போது ஒரு மனிதனை உதாரணம் காட்டாமல் ஒரு யானையை உதாரணம் காட்டுகின்றனர். இந்திய மெஞ்ஞானத்தின் முன் அனைத்து உயிர்களும் சமம். மோட்சமடைய அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் உரிமை உண்டு. திருவாய்மொழியில் மிக அழகான ஒரு பாசுரம் உண்டு. "கற்பார் இராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ' என ஆரம்பிக்கும் அப்பாசுரத்தில் இராமன் திருநாடு செல்லும் போது அயோத்தியில் இருந்த ஈ, எறும்பு, புல், பூண்டு என்று அனைத்து ஜீவன்களையும் அன்புமிக அழைத்துச் சென்றான் என்று. ஆக, முமுட்சுவாக கஜேந்திரனை உதாரணம் காட்டுகிறது தேசிகரின் ரகச்ய த்ரய சாரமமெனும் நூல்!

விலங்களுக்கு 'சுயம்' உண்டா? என்று விஞ்ஞானிகள் ஆராயத் தொடங்கியுள்ளனர். ஒரு கண்ணாடியை முன் வைத்து முகத்தைப் பார்த்து மேக்கப் செய்து கொள்வது மனிதர்களுக்கு ரசிக்கத்தக்கதாய் இருக்கலாம், ஆனால் விலங்களுக்கு அதனியற்கை சூழலில் இதனால் என்ன பயன்? தன் அழகைக் கண்டு பெருமிதம் கொள்வதோ? அல்லது தான் இருக்கிறோம் என்ற உணர்வோ அவைகளுக்கு என்ன பயன் தரும்? என்று விஞ்ஞானிகள் கேள்வி கேட்கின்றனர்.

வேடிக்கை என்னவெனில், விலங்களுக்கு சுயபிரக்ஞை உண்டு என்று ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன. இந்த ஆங்கிலக் கட்டுரையை வாசித்துப் பாருங்கள் புரியும்! யானை சத்தியத்திற்கு கட்டுப்பட்டு மனிதனிடம் அடிமைப் படுகிறது என்பர் தமிழர்கள். சத்திய, தர்ம உணர்வுகள் யானைக்கு உண்டு என்று ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன.

"Or does empathy, which implies an awareness of the state of other individuals, depend on a measure of self-consciousness? "This research," says Reiss, "links us to the rest of the natural world. It shows there are other minds around us." Think about that the next time you look in the mirror."

என்று முடிகிறது கட்டுரை! நம்மைச் சுற்றி மனோ மண்டலம் உண்டு என்று பண்டைக் காலம் தொட்டு இந்தியர்கள் சொல்லிவருகின்றனர். பரமஹம்ச யோகாநந்தர் தனது பிரபலமான 'யோகியின் கதை'யில் புலிகளின் மனோநிலை பற்றிப் பேசுகிறார். விலங்குகளின் பேச்சு பற்றி பஞ்ச தந்திரம், இதிகாச புராணங்கள் இயம்புகின்றன. மிக சமீபத்தில் வாழ்ந்த ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வாழ்வில் விலங்குகளுடான அவரது சம்பாஷணை (encounter) சொல்லப்படுகிறது.

மெஞ்ஞானிகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சொன்ன ஒரு உண்மையைக் கண்டு சொல்ல விஞ்ஞானம் ஏன் இவ்வளவு நாள் எடுத்துக் கொள்கிறது?

சுவாரசியமான உலகம்!

தத்துவங்கள் மூன்று என்கின்றனர் வைணவர்கள். சைவர்களும் மூன்று என்றுதான் சொல்கிறார்கள். சித், அசித், ஈஸ்வரன் என்கின்றனர் வைணவர், பசு, பதி, பாசம் என்கின்றனர் சைவர்கள். இதில் சித், ஈஸ்வரன் பற்றி கொஞ்சம் பார்த்தோம். மிஞ்சியது அசித். அசித் என்றால் ஜடம். பஞ்ச பூதங்கள் ஜடப்பொருட்கள். ஆழமாக யோசித்தால் நமது சிந்தனை, மனது, பிராணன் எல்லாமே ஜடம்தான். சித் என்ற ஞானம் உள்ளே இருக்கும் வரை, ஜீவன் இருக்கும் வரை மனது, சிந்தனைகள் உயிர் பெறுகின்றன. சிந்தனை என்பது மூளையின் இயக்கத்தில் வருவது. மூளையோ மண்ணினால் ஆனது. உனக்கென்ன மூளை களிமண்ணா என்று வாத்தியார் திட்டுவார். அவர் மூளையும் களிமண்தான். உயிர்கள் அனைத்தும் சத்துக்களை மண்ணிலிருந்தே பெறுகின்றன. வேடிக்கை என்னவெனில் சிந்தனையின் அழகான வடிவங்கள் எங்கிருந்தோ பெறப்படுகின்றன. அறிவியல் சிந்தனையாகட்டும், ஆன்மீக சிந்தனையாகட்டும்! ஹெக்குல் என்பவர் பென்ஜீன் ரிங் (Benzene ring) வடிவத்தை ஒரு கனவில் பெற்றார் என்பது பிரசித்தம். இப்படி ஜடமான உடலில் ஒரு ஞானரூபத்தை வைத்து விளையாடும் திறன் அந்த ஒருவனுக்கே முடியும். இதனாலேயே பாரதி:

சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய்-அங்குச்
சேரும்ஐம் பூதத்து வியனுல கமைத்தாய்
அத்தனை யுலகமும் வர்ணக் களஞ்சிய
மாகப் பலபலநல் லழகுகள் சமைத்தாய்!
...எங்கள் பரமா! பரமா! பரமா!

என்கிறான். இந்தகைய ஈஸ்வரன் பற்றி மீண்டும் பேசுவோம். அதற்குமுன் ஜீவன் பற்றிப் பேசியதில் ஒன்று விட்டுப் போனது. அதுதான் ஜீவன் உடலில் எங்கு உறைகிறான் என்பது பற்றிய இந்தியத் தெளிவு. ஜீவன் அரூபம் போல் தோன்றினாலும் அவனுக்கு ரூபமுண்டு. ரொம்ப இத்துணூண்டு. பிளக்கமுடியாதது அணு என்று சொல்வார்கள். அப்படியான ஒரு அணுதான் ஜீவன். இவன் உறையும் இடம் இதயம் என்று சொல்கின்றனர் இந்தியர்கள். அதனால்தான் யாராவது பொய் சொல்வதாக நினைத்தால் "நெஞ்சிலே கை வைத்து சொல் பார்ப்போம்" என்கிறோம். ஆத்ம சத்தியமாக சொல்ல வேண்டும் என்று பொருள்.

நெஞ்சை நிமிர்த்தி நட என்று சொல்வது! என் இதயத்தின் இதயமே என்பது! இறைவனை ஹிருதய கம்லவாசன் என்பது (ஆத்மாவிற்கும் அந்தர்யாமியாக அவன் இருப்பதால் அவன் உறையும் இடமும் இதயமே), 'நான்' எனச்சுட்டும் போது நெஞ்சில் கை வைப்பது இவையெல்லாம் இந்த உண்மையை வைத்து வருவதே! ஆங்கிலத்தில் கூட அன்பைச் சுட்டும் முகமாக My Sweet Heart என்று சொல்வதுண்டு. கிருஸ்துவத்திலும் Sacred Heart உண்டு.

நெஞ்சில் அது உட்கார்ந்து கொண்டு பின் எப்படி உடல் முழுவதும் வியாபித்து உள்ளது என்று கேட்கலாம்? ஒரு விளக்கை வீட்டின் மாடத்தில் ஏற்றினால் அது வீடு முழுவதும் பரவுவதில்லையா? (இந்த மாடம், விளக்கு போன்றவையெல்லாம் காலாவதியான உதாரணங்கள் ஆகிவருகின்றன!)

இப்படி நெஞ்சில் இருக்கும் ஆத்மா ஒரு நாள் அது பாட்டுக்குக் கிளம்பி விடுகிறது. டாக்டரிடம் கேட்டால் massive cardiac arrest என்கிறார். அசித்தான உடலுக்கு உணவு ஆத்மாவே. அது போய்விட்டால் ஜடம் தன் பழைய நிலையை அடைகிறது. அதுவரை, ஜடம் உயிருள்ள ஒன்று போல் நடமாடிவருவது ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம்.

Men in Black என்றொரு படம் (இரண்டு). அதில் இப்படித்தான் Alien beings மனித உடலுக்குள் உட்கார்ந்து கொண்டு காரியத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கும். ஒரு காட்சியில் தலையைப் பிரித்துப் பார்த்தாக் குட்டியூண்டு Alien உட்கார்ந்து கொண்டு பேசிக்கொண்டிருக்கும். உண்மையில் இந்த ஜீவன் என்பது இப்படித்தான் உடலில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறது. உட்கார்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை உடலை ஆட்டிப்படைக்கிறது. காலம் முடிந்தவுடன் அம்போ என்று உடலைப் போட்டுவிட்டுப் போய் விடுகிறது. இதை அறியாமல் உடல்தான் 'ஆசாமி' என்று நம்பி நாமும் குய்யோ, முறையோ என்று ஒப்பாரி வைக்கிறோம். இதை ஆயிரம் முறை சொன்னாலும் இறந்த வீட்டில் அழாமல் இருக்கமுடிகிறதோ? ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் கேட்டால் நீ அழுவது உன் நினைவுகளுக்கே அன்றி அந்த ஜீவனுக்கல்ல என்பார். ஒருவர் இறந்துவிட்டால் அழக்கூடாது என்பார். இது என்ன இரக்கமற்ற செயல் என்று சிலர் கேட்டுள்ளனர் அவரிடம். அவர் ஜீவன் முக்தர். அவருக்கு ஜீவனின் உண்மையான சொரூபம் தெரிகிறது. நமக்குத் தெரியவில்லை.

கிளம்பிய ஜீவன் தன் பாவ, புண்னியங்களுக்கு ஏற்ப உடனே இன்னொரு உடலைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுகிறது! நாம் இன்னும் அழுது கொண்டிருப்போம். நம் நெஞ்சின் அலைகள் ஓயும்வரை!!

இந்த சித் விவகாரம் எனக்கு மிகவும் சுவாரசியமாகப் படுகிறது. இதை எப்படி விஞ்ஞானம் இன்னும் விட்டு வைத்திருக்கிறது? இவர்கள் பேசும் சித்து ஒரு Microbiology! இல்லை Nanobiology! அதுவொரு மைக்ரோ சிப் (இல்லை nano chip). பாவ, புண்ணியக் கணக்கு அங்கு பதிவாகிறது. அதை வைத்துதான் நாடி ஜோசியன் வாசிக்கிறான் (அவன் ஒரு nanocard reader!!). எப்படியோ பூர்வ ஜென்ம பலா, பலன்கள் இந்த ஜீவனிடம் பதிவாகிறது. உடலைவிட்டுப் போகும் போது இந்தக் கணக்கை வாசித்து அவனது அடுத்த செயல் தீர்மானமாகிறது. இவர்கள் ஏதோ nanotechnology பற்றிப் பேசுகிறார்கள் என்று புரிகிறது. முன்பு எப்போதோ தமிழ்.நெட்டில் இதுபற்றிப் பேசும் போது ஒருவர் ஒரு பழைய பாடலை எடுத்துக் கொடுத்தார். அதில் ஜீவனின் உண்மையான அளவு சொல்லப்படுகிறது. மண், துகள், தூசு..இந்தத் தூசை நூறாக வகுத்து பின் அதைப்பிரித்தால் ஜீவனின் அளவு வரும் என்பது போல். யாருக்காவது தெரிந்தால் பின்னூட்டத்தில் இடுங்கள். இவர்கள் பேசும் nanotechnology என்ன என்று அறிந்து கொள்வோம்.

இந்திய மெஞ்ஞானிகள் இப்படி ஆராய்ச்சி மேல், ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கும் போது மேலைத்திய லோகாதேயர்கள், ஜீவன் என்பதே பருப்பொருளின் நீட்சி என்று சொல்கிறார்கள். பருப்பொருள் ஒரு complex நிலையை அடையும் போது இத்தகைய 'நான்' என்னும் உணர்வு உண்டாகிறது என்கின்றனர். மருத்துவ ஆராய்ச்சியில் இதுவொரு முக்கிய ஆய்வுப் பொருள். அடுத்த நூற்றாண்டுகளின் முக்கிய் ஆய்வு நோக்காக இந்த 'நான்' தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதை அமெரிக்க ஆய்வு ஏடான 'Science' இயம்புகிறது.

ஜீவன் உள்ளே இருந்து இயக்கும் போது அது தன்னையே ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ளுமா? இல்லை பருப்பொருளின் நீட்சியாக ஜீவன் அமையும்போது பருப்பொருளுக்கு அதை அறிந்து கொள்ளும் ஞானம் இருக்குமா?

இந்த ஞானம் என்பது என்ன? அது உடலில் எங்கு இருக்கிறது (இக்கேள்வி லோகாதேய பாணியில், ஏனெனில் ஞானம் என்பது ஆத்மாதான்)? இதை விஞ்ஞானம் கண்டு சொல்லுமா? இந்த உடல் இயக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒழுங்கமைதிக்கும், பிரபஞ்ச ஒழுங்கமைதிக்கும் காரணம் என்ன? ஒழுங்கு என்பதும் அதுபாட்டிற்கு அமைந்து கொள்கிறதா? இயக்கமென்று ஒன்று இருக்கும் போது இயக்குபவன் ஒருவன் அவசியமில்லையா? எல்லாமே அது, அது பாட்டிற்கு இயங்கிக் கொள்ளுமா?

உலகம் சுவாரசியமாக உள்ளது!