கொரிய பிணைக் கைதிகள்

கடந்த 47 நாட்களுக்குப் பின், இரண்டு பேரைத் தவிர மீதமிருக்கும் கொரிய பிணைக் கைதிகள் விடுதலை செய்யப் பட்டனர். எங்கே போய் விளையாடுவது என்றில்லையா? பாரிசு தீக்கிரையாகும் போது நீரோ மன்னன் பிடில் வாசித்த கதையாக ஆப்கானிஸ்தானில் போய் கிருஸ்தவத்தைப் பரப்பக் கிளம்பின கோஷ்டி இது. [உலகில் மிகப் பெரிய மதமாற்றுக் குழுவைக் கொண்டிருக்கும் நாடு கொரியா என்பது சேதி! உலகின் 2ம் இடம்] "நரகம்" என்றால் என்ன என்று நேரிடை அனுபவம் இப்போது கிடைத்திருக்கும்! அரசு சொல்லையும் மீறி இம்மாதிரி இடங்களுக்குப் போனதால், கொரிய அரசு ரொம்ப கடுப்பாகி இருக்கிறது! இதுவரை செலவான காசுக்கு கிருஸ்தவ சபையும், அக்குடும்பங்களும் பொறுப்பேற்க வேண்டுமென்று அரசு சொல்லிவிட்டது. இது கொஞ்சம் வித்தியாசமான திருப்பம். அரசு வட்டி வசூல் பண்ணுவது! இனிமே அங்கே இங்கே போனே படவா! என்று அம்மா திட்டுவது போல் அரசு இவர்களை மிரட்டி இருக்கிறது. பயங்கரவாத நாடுகள் என்று ஒரு பட்டியலிட்டு அங்கு இனிமேல் வீம்பிற்கேனும் போவேன் என அடம்பிடிக்கும் கொரியர்களுக்கு முழுத்தடை விதித்திருக்கிறது கொரிய அரசு

இதுவொரு நல்ல முடிவு. பிணைக் கைதிகளைக் கொண்டுவர அரசு கோடிக்கணக்கில் செலவிட வேண்டியிருக்கிறது (இல்லை என அரசு சொன்னாலும், இப்படித்தான் விடுதலை கிடைத்தது என்பதொரு பத்திரிக்கை யூகம்). இப்படி வரும் வருமானத்தில்தான் தாலிபான் போன்ற வன்முறைவாதிகள் பிழைக்கின்றனர். வன்முறைச் செயல்களை வலுவிழக்கச் செய்ய வேண்டுமெனில், வருமான வழிகளைத் தடை செய்ய வேண்டும். பாரிய அளவில் இந்திய அரசு, இனிமேல் இந்தியாவிற்கு காசு அனுப்பினால் அது பற்றிய முழு விவரமும் தர வேண்டுமென சொல்லியிருப்பது ஒரு வகையில் இவ்வருமான வழிகளை அறியவே.

21ம் நூற்றாண்டு போர்த் தந்திரமென்பது ஒன்றுமறியா அப்பாவிகளை பலியாடு ஆக்குவது என்று ஆகிப்போனது, அறம், மறம் போன்றவை மனிதர்களுக்கு மரத்துப் போய், படுகோழை ஆகிவிட்டதையே காட்டுகிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் சண்டை வரும் போது "தைர்யமிருந்தால், ஒத்தைக்கு ஒத்தை சண்டைக்கு வாடா!" என்போம். இப்போது யாரும் இப்படிப் போர் புரிவதில்லை என அறியும் போது சங்க காலமே தேவலை என்றிருக்கிறது!

ஸ்ரீநிவாச கத்யம் தரும் உணர்வு



கத்யம் என்பது வடமொழிக் கவிதை. கொஞ்சம் வசன கவிதை, கொஞ்சம் மரபு, கொஞ்சம் உரைநடை. ஆம்! எல்லாம் சேர்ந்தது. இது இப்படி இருப்பதற்குக் காரணம் இது தரும் சுதந்திரமே. இறைவனுக்கு பாமாலையாகச் சூட்டப்படும் கத்யம் பெரும்பாலும் ஒரு உணர்ச்சிப் பெருக்கில் உருவாவதே! இவ்வகைக்கு மகுடம் போல் உள்ளது உடையவர் ஸ்ரீராமானுஜர் இயற்றிய ஸ்ரீரங்கநாத கத்யம். சங்கரர் செய்தது போல் ராமானுஜருக்கு கவிதைகள் அதிகம் செய்ய நேரமில்லை. அவரொரு செயல் வீரர். ஆதலால் அவர் செய்த இந்த கத்யம் மிக சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

அன்றொரு நாள் மியூசிக் இந்தியா வலைத்தளத்தில் உலாவிய போது வேங்கடேசன் மீதும் ஒரு கத்யம் இருப்பதை அறிந்தேன். அதைக் கோயில் சாற்றுமுறையாகக் கேட்ட போது அசந்துவிட்டேன். சும்மா புகுந்து விளையாண்டு இருக்கிறார் இக்கத்ய சாகித்யகர்த்தா. அதைப் பற்றி மேலே சிலாகிக்கும் முன், முதலில் அதைக் கேளுங்கள்:

ஸ்ரீநிவாச கத்யம் கோயில் சாற்றுமுறை

அட இப்படியொரு கவிதையை யார் எழுதியிருப்பார் என்று தெரிந்தவர்களிடம் விசாரித்தேன். ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை. சரியென்று விட்டுவிட்டேன். மீண்டும் இக்கத்யத்தை எஸ்.பி.பி பாடிக் கேட்டபோது ஆர்வம் இன்னும் கூடியது. ச்ச..நம் இணையம் இருக்கும் போது ஏன் மனிதர்களிடம் கேட்க வேண்டும்? :-) என்று தோன்றி கண்டுபிடித்துவிட்டேன். ஸ்ரீமான் ஸ்ரீசைல ஸ்ரீரங்காச்சாரியார் என்பவர் எழுதியிருக்கிறார். ஆனால், இதில் சுவாரசியமாக வரும் கர்நாடக, ஹிந்துஸ்தானி ராகங்கள் பற்றியது பிற்சேர்க்கையாம்! கோயில் வேத பாராயண கர்த்தா பி.வி.அனந்தசயனமய்யங்கார் என்பவர் இடைச்சேர்க்கை செய்திருக்கிறார். அது உண்மையில் சுவை கூட்டுகிறது. எப்படியெனில் அதை எஸ்.பி.பி பாடிக் கேட்க வேண்டும். என்னை மாதிரி ஒரு ரசிகருக்கு இவர் இதைப்பாடிக் கேட்டால் எப்படியிருக்கும் என்று தோன்றியிருக்கிறது. நம்மாளு தன் இசை மேதமையை, திரை அனுபவத்தைக் காட்டி அசத்தியிருக்கிறார்.

எஸ்.பி.பி பாடியிருக்கும் கத்யம்

என்ன ஆச்சர்யமெனில், கோயிலில் வேத பாராயணப் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமென்று இருந்த சம்பிரதாயம் சினிமாவினால் பொதுவுடமை ஆகியிருக்கிறது. இப்போது எல்லோரும் எல்லாமும் பாடுகின்றனர். பூணூல் போடும் போது யாரும் கேட்கக்கூடாது என்று அங்கவஸ்திரத்தில் மூடிமறைத்து சொல்லப்பட்ட காயத்திரி இப்போது சி.டி ராமில் வந்திருக்கிறது. ஒன்றுக்கு மூன்று என்று எல்லோரும் பாடியிருக்கிறார்கள். ஆக, பிராமண கலாச்சாரம் பொதுவுடமையாகிவிட்டது. பிராமண மொழி கேலியாகவேனும் பொதுவுடமையாகியது சினிமாவினால்தான். இப்போது சினிமாவின் ஆதரவு இல்லாமல் எதுவுமே செய்ய முடியாது எனும்படி தீவிர ஆளுமை தெரிகிறது. சினிமாப் பிரபலமொருவர் பாடுகிறார் என்றால் உடனே விற்பனையாகிவிடுகிறது. எஸ்.பி.பி வேங்கடேச சுப்ரபாதம் முதல் எல்லாம் பாடியிருக்கிறார். அவரது தெலுங்குப் பின்னணி சமிஸ்கிருத உச்சரிப்பிற்கு நிரம்ப உதவுகிறது என்று தோன்றுகிறது. தமிழர்களுக்கு நிரம்பப் பயிற்சிக்குப் பின்னரே பிழையின்றி சமிஸ்கிருத உச்சரிப்பு வருகிறது. இளையராஜா கூட முயன்றிருக்கிறார். ஏதோ தேவலாமென்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் எம்.எஸ் இதில் வென்றது மட்டுமில்லை இன்று பிரபலமாகியிருக்கும் பக்திப் பாடல் மரபிற்கே வித்து இட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவர் கடைபிடித்த தீவிர தரக்கட்டுப்பாடு இதுவரை இருக்கிறது. அதை சினிமா மோகம் கரைத்துவிடக் கூடாது. மந்திரங்கள் பிழையாக உச்சரிக்கப்படும் போது விபரீத விளைவுகளை அளித்துவிடும் என்று பெரியவர்கள் சொல்லுகிறார்கள் (இது தரக்கட்டுப்பாட்டிற்கான சூட்சுமமா? என்று தெரியவில்லை). ஆனால் இவர்கள் புண்ணியத்தில் எங்கோ கோயிலுக்குள், சில சமூகங்களுக்குள் ஒளிந்திருந்த பொக்கிஷயங்கள் எல்லாம் எல்லோருக்கும் விநியோகமாகிறது. பாடியதையே பாடாமல், பிரபலமாகாத கீர்த்தனைகளை, ஸ்லோகங்களை, பிரபந்தங்களைப் பிரபலமாக்க வேண்டும். கோதை நாச்சியார் தாலாட்டு என்றொரு கிரந்தம் கிடைத்திருக்கிறது. அதை யாரேனும் முயன்று பிரபலமாக்கினால் வடபத்ரசாயி மகிழ்வான்.

லொள்ளு மிட்டாய்!

Wanted New Actor & Actress Mittai – New Tamil Movie Acting opportunity in new Tamil film Wanted New Actor & Actress for New Tamil Movie Mittai Contact – Director Anbu Cell - 9444732535 Please forward this message to interested your friends.

இப்படியொரு கடிதம் எனக்கு வந்திருக்குங்க! நானும் கமலும் ஒரே நாளில், ஒரே மாதத்தில், ஒரே...பிறந்தவர்கள் என்பதினால் எனக்கும் கமல் போல் ஒரு ஹீரோவாக வர வேண்டுமென்ற கனவிருந்தாலும், யோசித்துப் பார்த்தால் 'அப்பா' ரோல்தான் தருவானுக. இல்லை எம் தலைவர் சாலமன் பாப்பையாவை 'மாமா' ஆக்கியது போல் (சிவாஜி) நம்மையும் மாமா ரோலுக்கு தள்ளிவிடுவாங்கே. இது எதுக்குங்க வம்பு? இதப்பாக்கற இளவட்டங்க முருக்கு இருக்கிறதுக்குள்ளே போன் போட்டு வாய்ப்பை வாங்கிங்கிங்க.

நமக்கும் பதிவிட யோசனையே வரமா இருந்த போது இப்படியொரு லொள்ளு வந்ததும் நல்லதா போச்சு!

அமெரிக்காவில் பால்ய விவாகம்?

LITTLE ROCK, Ark. - A law passed this year allows Arkansans of any age — even infants — to marry if their parents agree, and the governor may have to call a special session to fix the mistake, lawmakers said Friday.

The bill reads: "In order for a person who is younger than eighteen (18) years of age and who is not pregnant to obtain a marriage license, the person must provide the county clerk with evidence of parental consent to the marriage."

நாம் இந்த பால்ய விவகாரம் சமாச்சாரமெல்லாம் முடித்து ஒரு நாகரீகப் பாதையில் போய் கொண்டிருக்கிறோம் என எண்ணும் போது அமெரிக்காவில் பால்ய விவாகத்திற்கான ஒரு புதிய காரணம் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பாலியல் சுதந்திரமுள்ள அந்த நாட்டில் பெண் குழந்தைகள் இளவயதிலேயே பாலியல் செயற்பாட்டில் இறங்கி தாயாகும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. அங்கு பெண்ணைப் பெற்று வளர்க்கும் தமிழ்ப் பெற்றோரெல்லாம் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டு அலைய வேண்டியுள்ளது. டெனிசியில் ஒரு இந்துக் கோயிலில் "பாதுகாப்பாக கூடுவது எப்படி?" என்ற தலைப்பில் டேடிங் சமாச்சாரங்களைக் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டு இருப்பதைப் பார்த்தேன். 13 வயதில் அமெரிக்கச் சிறுமிகள் பாலுறவு கொள்ளத் தொடங்குகின்றனர் என ஒரு நேர்காணலில் அறிந்தேன். எனவே 18 வயதிற்குள் தாயாகிவிட்டாள் அவளுக்கு திருமண வாய்ப்பு தற்போது அமெரிக்காவில் மறுக்கப்படுகிறது. அதை நிறைவு செய்யும் முகமாக ஆர்கென்சாவில் புதிய சட்டம் கொண்டு வர, அது இப்போது எதிர்பாராத அர்த்தங்களைத் தரத்தொடங்கி பிரச்சனையாகியுள்ளது! வேடிக்கை என்னவெனில், இந்தியாவில் ஒரு பெண் குழந்தைக்கு பாலியல் பாதுகாப்பு தரவே பால்ய விவாகங்கள் நடத்தப்பட்டன. ஆனால் அது அப்படியே இப்போது புரட்டிப் போடப்பட்டுள்ளது சரித்திர முரண்!

எங்கும் சுதந்திரம் என்பதே பேச்சு!



நம்மாளுக்கு 60 வயசு ஆயுடுச்சு! எந்தக் கணக்கிலே பாத்தாலும் அது கிழம் :-) பழுத்த பழம். எல்லோரும் நிறைய எழுதி படம் போட்டுக் காட்டிட்டாங்க. சுதந்திரம் வாங்கிய 60 வயதிற்குள் இந்தியா நிறையவே வளர்ந்திருக்கிறது. "எம் தந்தையர் நாடென்னும் பேச்சினிலே" உற்சாகம் வரத்தான் செய்கிறது. ஆனால், இந்தியாவிற்கு இரண்டு முகமுண்டு. பழக்கமற்றோரைப் பயமுறுத்தி விரட்டிவிடும் முகமும், வேண்டியவரை எத்தருணத்திலும் அரவணைக்கும் முகமென்றும் இரண்டு உண்டு. சுதந்திர தின விழாவிற்கு பூசான் போகிறேன் என்றவுடன் 'உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா?' என்று கேட்டு சுருதியை இறக்கிய பிஜி நண்பருக்கு இந்தியா முதல் முகத்தையே இருமுறை காட்டி இருக்கிறது. இதற்கும் அவர் இந்திய வம்சாவளியினர். அவர் குறைக்குக் காரணமிருக்கிறது. ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனம் அங்கு உண்டு. பிச்சை, குப்பை, சுரண்டல், அழுக்கு, ஒழுங்கின்மை, ஊழல் இவை பல்கிப் பரவிக் கிடக்கின்றன. இந்தியா ஒரு புது வெள்ளம். இன்னும் மண்டிகள் மிதந்த வண்ணமே உள்ளன. இவை அடங்கி இந்தியா ஒரு நாகரீகப் பொலிவுள்ள நாடாக மலர இன்னும் சில பத்தாண்டுகள் ஆகலாம். இல்லை பேரா.அப்துல் கலாம் கனாக் காண்பது போல் விரைவிலும் நடந்து விடலாம்.

இந்தியாவில் வாழப் பயந்து வெளி வந்த வந்தவன் நான். இந்திய சமூக அமைப்பு அப்படி. உலகம் போற்றும் தத்துவங்களை உள்ளடக்கிய அந்நாடு எப்படி சமூகவியலில் கவனம் கொள்ளவில்லை என்பது ஆச்சர்யம்! இந்தியாவிற்குப் போட்டி சீனா என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் இந்தியாவை ஒரு பொருட்டாகக் கருதவே இல்லை. காரணம், ஒருமித்த சமூகவியல் அங்கு வளர்ந்திருக்கிறது. கம்யூனிசம் அதற்கு துணை போகியிருக்கிறது. சீனக் கன்பூசியன் தத்துவத்தை சமூக சீரமைப்பிற்கு அடிப்படையாகக் கொண்ட கொரியாவில் பிச்சை இல்லை, ஒழுங்கீனமில்லை, ஜாதி பேதமில்லை. ஆனால் பெரியோருக்கு மரியாதை இருக்கிறது, எங்கும் இன்சொல் இருக்கிறது, குற்றம் மிகக்குறைவாக உள்ளது [இரவு எந்நேரத்திலும் பெண்களும், முதியோரும் பயமில்லாமல் நடமாட முடிகிறது]. 40 ஆண்டுகளுக்குள் ஜனநாயகம் வேரூன்றி இருக்கிறது. அடிமட்டத்திலிருந்து உலகின் செல்வாக்கான 11வது பொருளாதரமாக வளர முடிந்திருக்கிறது.

இத்தனை ஆதங்கம் எதற்கு? இந்தியாவும் வள்ளுவன் பேசும் வலுவான சமூக விழுமியங்களை தன்னுள் உள்வாங்கி மலரும் ஒரு நாகரீக நாடாக விரைவில் வர வேண்டும் என்ற ஆசையால்தான்.

இந்தியாவின் பலம், அதன் கல்வி, வளைந்து கொடுத்து முன்னேறும் தன்மை (adaptability), ஜனநாயக அரசியல், முழு மனிதச் சுதந்திரம், மிகப் பழமையான பண்பாடு போன்றவை. இவை அதன் முன்னேற்றத்திற்கு துணை புரிய இன்று நாம் வாழ்த்துவோம்.

எங்கும் சுதந்திரம் என்பதே பேச்சு
நாம் எல்லோரும் சமமென்பது உறுதியாச்சு!

பதிவர் சங்கம் அவசியமா?

தொழிற்சங்கங்கள் காலம் நிழல்வெளிக்குள்ளும் வந்துவிட்டது.

நமக்கு சங்கம் அவசியமா? என்றொரு கேள்வியை ஜேசன் மில்லர் என்பவர் கேட்கிறார்.

Do Bloggers Need To Unionize?
by Jason Lee Miller

அவர் கட்டுரையிலிருந்து வெட்டி ஒட்டி சில கருத்துக்கள் கீழே:

In the past two years, blogging, as a profession, has grown from geeky obscurity into a direct challenge to the journalism industry, even with bloggers' reputation for being unruly, unvetted, grammatically and syntactically insufficient, and above all, a disorganized mess.

But that is sort of what (okay, completely what) made the medium so appealing. They answered to no one and therefore were accountable to no one; the individualist, populist, no-truth-barred approach both what propelled it and what held it back. Abused, sometimes inaccurate, sometimes out and out wrong, but for the most part, a development for the greater good, for freedom of speech, for information exchange, for the free market of ideas.

பலருக்கு இன்னும் எதற்குப் பதிவிடுகிறோம் என்றே புரியாமல் எழுத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். சிலர் 'சும்மா' எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். சிலர் தீவிரமாக எழுத ஆரம்பித்து பின்னூட்டக் கூச்சல் தாங்காமல் ஓடி ஒளிந்து விட்டனர். முன்பிருந்த ஆரவாரம் இப்போது தமிழ்ப் பதிவர்களிடம் இல்லையெனினும், மின்வெளிப் போர்கள் நடந்த வண்ணமேயுள்ளன. எப்படியாயினும் பதிவு என்பது சில பலன்களைத் தருகிறது.

1. எழுத்துப் பயிற்சியை எழுதுபவருக்குத் தருகிறது.
2. தங்கள் எண்ணங்களைக் கோர்வையாக பதிப்பிக்கும் முறை கைவரப்பெறுகிறது.
3. கொஞ்சம் தொழில்நுட்பம் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்புள்ளது.
4. நமது அரசு அளிக்கும் சுதந்திரத்தை சுவைக்க முடிகிறது.
5. தங்களை முன்னிருத்தி வியாபாரம் பெருக்கிக் கொள்ளமுடிகிறது.
6. தகவலைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறது.

With whom are bloggers bargaining, and why is there a need for them to bargain collectively?

The winning answer to that is blog publishers and blog network owners, who pay on a percentage basis rather than a per-post basis. Entrants to the "profession," and yes we must call it that now, claim to make pennies for hours of work, without health insurance and other benefits afforded to other workers.

நம் எழுத்து ஒரு தொழில் எனும் நிலைக்கு வந்து விட்டதா? சில பதிவர்களின் எழுத்தைப் புலமைச் செம்புலத்தில் போடலாம்தான். அப்போது அது தொழில் நுணுக்கம் பெருகிறது. பலர் இன்னும் கிண்டர்கார்டன் லெவலிலேயேதான் உள்ளனர். நிறைய மறுபதிப்பு வாய்ப்பை உன்பெட்டி (YouTube)வழங்குகிறது.

நம் எழுத்தால் மறைமுகப்பயன் யாருக்குண்டு? புளோகருக்கா? அமெரிக்காவிற்கா? டெலிபோன் கம்பெனிக்கா? நாம் தொழில் சங்கம் அமைத்தால் நாளை இவர்களிடமிருந்து ஊதியம் பெறமுடியுமா? கோளக்கூட்டு என்றொரு இயக்கம் இதை நோக்கிய முதல் அடியை வைத்துள்ளது. இன்னும் பலன் பயனோருக்குக் கிட்டவில்லை!

சும்மா இப்படியொரு கேள்வியைக் கேட்டு வைப்போமே! எதிரி யார் என்று தெரியாமல் சுடுவது போல்!

சாது மிரண்டால்!

பொதுவாக உயிரினங்களுக்கு சில குணங்களுண்டு. மான் மருண்டு போய் இருக்கும். புலி, சிங்கம் என்பவை மின்னல் வேகத்தில் பலத்துடன் தாக்கிக் கொல்ல வல்லவை. யானை சாத்வீகமாக இருக்கும், இப்படி. ஆனால், இவை எப்போதும் இப்படி இருப்பதில்லை. கோபக்கார யானைகளுண்டு. முட்டி வீழ்த்தும் மான்களுமுண்டு. ஆயினும் பொது வாழ்வில், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக பயம் என்பது எல்லோர் அடினமனத்திலும் இருக்க ஒரு ஜீவன் இன்னொன்றிற்கு இரையாகிறது. உம். சிங்கம் கர்ஜித்தால் மான்கள் ஓடுகின்றன. ஏன்? காட்டு எருமைகள் நல்ல தீனி. அவை பலசாலிகள். ஆயினும் பொதுவாக அவை இறைச்சிக்கென்றே உருவானது போல் படைப்பில் இருக்கின்றன. இது விசித்திரம். அமெரிக்கச் செவ்விந்தியர் இதனாலேயே, காட்டு எருமைகளைக் கொன்ற பின் அவற்றை வழி பட்டு உண்பது வழக்கம் (உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே!)

சிங்கம் வழக்கம் போல் வேட்டையாடுகிறது. எருமைகள் ஓடுகின்றன. ஒரு குட்டி எருமை மாட்டிக்கொண்டு விடுகிறது. தட்டி வீழ்த்தப்படுகிறது. அதன் அதிர்ஷ்டம் அது அருகிலுள்ள ஆற்று நீரில் விழுந்து விடுகிறது. அதைச் சிங்கம் இழுக்க, ஆற்றிலிருக்கும் முதலையும் பங்கிற்கு வருகிறது. ஆனால் அப்போதுதான் அந்த எதிர்பாராத திருப்பம் நிகழ்கிறது! குட்டி எருமை காப்பற்றப்படுகிறது? எப்படி?

விடை காண இங்கே போய் பார்க்கவும்!

இச்சேவை சாத்தியமா?



மிக ஆச்சர்யமான வகையில் இங்கொரு பெருமாள் சேவை காட்டப்படுகிறது! திவ்யமாக உள்ளது என்பதில் கேள்வி இல்லை. இவன் வேங்கடேசனா என்பதே கேள்வி? இவ்வளவு நெருக்கமாகப் போய், மூலஸ்தானத்தில் இருந்து கொண்டு பக்தர்களை எடுத்திருக்கும் விதம், நம்பும்படியாக இல்லை. இவ்வளவு உரிமை யாருக்கு இருக்கிறது? மறைத்து வைத்தும் எடுத்திருக்க நியாயமில்லை. கேமிரா கைக்கு மேல் உயரத்தில் இருப்பதாகக் கோணம் சொல்கிறது! இது திருப்பதி என்று தலைப்பிடப்பட்டு உன் கூண்டு (YouTube)-ல் வலம் வருகிறது. பலர் ஆச்சர்யப்பட்டுப்போய் கேள்வி கேட்டுள்ளனர். தெரிந்தவர் விளக்கவும்!

கணக்கு!



அண்ணே! நமக்கு கணக்கு கொஞ்சம் வீக்! எனக்கென்னமோ 25 ஐ அஞ்சால வகுத்தா 14 என்பது சரி என்றே படுகிறது. நீங்களும் பாத்துட்டுச் சொல்லுங்க!

வாழ்க நண்பர்கள்

ஞாயிறு, நண்பர்கள் தினமாம். அறிந்து கொண்டேன். நண்பர்கள் இல்லையெனில் வாழ்வு இவ்வளவு சுவாரசியமாக இராது. வாழ்வு புதிய, புதிய நண்பர்களை தினமும் வழங்கிய வண்ணமுள்ளது. பள்ளியில் படித்தவர் சிலர், கல்லூரியில் சுவை கூட்டியவர் சிலர், தெரு நண்பர்கள், ஊர் நண்பர்கள், உலகலாவிய நண்பர்கள் இப்படி. இன்னும் முகமே பார்த்திராத நண்பர்கள் என்றொரு வகையை இணையம் எனக்கு வழங்கி வருகிறது. இவர்கள் நிழல்வெளி மாந்தர். காலம் கனியும் போது நிழல் நிஜமாகிறது. நண்பர்கள் அபூர்வமானவர்கள். ஆச்சர்யமானவர்கள்.



அரிது, அரிது எனக் கேட்கும் கந்தக் கோட்டத்து வேலோய்!

அரிது, அரிது நண்பராய் பிறத்தல் அரிது.

அதனினும் பெரிது அந்நண்பர்களை

நினைத்துப் போற்றுதலாகும்!!



வாழ்க, வாழ்க! நட்பு!

உடனிருக்கிறோம் நண்பா!

அமீரக நண்பர் ஆசீப் மீரானின் துணைவியார் மறைந்துவிட்டார் என்ற துயரச் செய்தி நண்பர் ஷ்ரவன் ரவி கண்ணபிராண் வலைப்பதிவு மூலம் சில நொடிகள் முன் அறியப்பெற்றேன்.

வாழ்வின் துயரை எதிர்கொள்வது எப்படி என்ற கட்டுரையை "ஆழ்வார்க்கடியனில்" மறுபதிப்பு செய்திருக்கும் வேளையில் இச்சேதி என்னை அண்டியிருக்கிறது. ஆசீப்மீரான் இறைப்பற்று உள்ளவர். அவருக்கு இக்கட்டுரையே சமர்ப்பணம்.

எனது பாசுரமடல்களை சிடியாகக் கொண்டு வந்த காலத்தில் துபாய் தமிழ் மன்றம் சார்பாக வெளியிடலாமே என்று ஆர்வமுடன் நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தார். ஸ்ரீரங்கம் முகமதியப் பெண்ணை "துலுக்க நாச்சியார்" என்று இறைவியாக ஏற்கொண்டதற்கு மறுமொழி போல் ஆசீப்மீரான் திரு.முஸ்தபா அவர்களை வைத்துக் கொண்டு சிடி வெளியீடு செய்தார். அது பொழுது அவரையும் அவர் குழந்தைகளையும் சந்தித்து ஒரு மாலைப்பொழுது போக்கியிருக்கிறேன். அக்குழந்தைகளை நினைத்தால் பகீர் என்கிறது. பள்ளிப் பருவத்தில் என் இன்னுயிர் தந்தையை இழந்த வடுக்கள் இன்னும் நினைவில் உள்ளன.

நான் என்ன பெரிதாய் ஆறுதல் சொல்லிவிடமுடியும்? உன் துயரில் பங்கு கொள்கிறேன் என்று சொல்வதைவிட. காலமும், நட்பும் இவ்வேதனையைப் போக்கும்.

பதிவர் பட்டறை

தமிழ்ப் பதிவர்களெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பதிவர் பட்டறை நடத்த வருகின்ற ஞாயிறன்று (ஆகஸ்ட் 5) முடிவு செய்தியுள்ளனர். தமிழ் மண்ணிற்கே உரிய சிறப்புடன் அதை இலவசமாக நடத்துகின்றனர். வெளிநாடுகளில் இலவசம் என்றால் உள்ளடக்கம் இல்லை என்று பொருள். ஆனால் இவர்கள் நிகழ்ச்சி நிரல் பொறாமைப் பட வைக்கிறது. நான் சென்னையில் இல்லையே என்று வருத்தமாக உள்ளது. எவ்வளவு விஷயங்கள் கற்றுத்தர உள்ளார்கள். அது மட்டுமில்லை, வருகின்றவர்களுக்கு சோறு போட்டு நடத்துகிறார்கள். என்ன இது? அன்று கூரத்தாழ்வான் செய்தது. வள்ளலார் செய்தது. இன்னும் செயல்பாட்டில் உள்ளதே!

இச்செயல்பாடுகளை 90 களில் நாங்கள் வெளிநாடுகளில் நடத்தும் போது, நினைத்துக் கொள்வோம். இந்தியா இன்னும் முழித்துக் கொள்ளவில்லை. அது விழிக்கும் போது என்னவாகுமென்று. இப்போது புரிகிறது!


இந்தியாவின் வளம் பொன், பொருள் அல்ல. அங்குள்ள இளைஞர்களே! அவர்கள் நினைத்தால் உலகையே புரட்டிவிடமுடியும்.


வாழ்க தமிழ். வாழ்க தமிழர்தம் நல் முயற்சிகள்.


மேல் தொடர்பிற்கு: தமிழ்ப் பதிவர் பட்டறை