உடனிருக்கிறோம் நண்பா!

அமீரக நண்பர் ஆசீப் மீரானின் துணைவியார் மறைந்துவிட்டார் என்ற துயரச் செய்தி நண்பர் ஷ்ரவன் ரவி கண்ணபிராண் வலைப்பதிவு மூலம் சில நொடிகள் முன் அறியப்பெற்றேன்.

வாழ்வின் துயரை எதிர்கொள்வது எப்படி என்ற கட்டுரையை "ஆழ்வார்க்கடியனில்" மறுபதிப்பு செய்திருக்கும் வேளையில் இச்சேதி என்னை அண்டியிருக்கிறது. ஆசீப்மீரான் இறைப்பற்று உள்ளவர். அவருக்கு இக்கட்டுரையே சமர்ப்பணம்.

எனது பாசுரமடல்களை சிடியாகக் கொண்டு வந்த காலத்தில் துபாய் தமிழ் மன்றம் சார்பாக வெளியிடலாமே என்று ஆர்வமுடன் நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தார். ஸ்ரீரங்கம் முகமதியப் பெண்ணை "துலுக்க நாச்சியார்" என்று இறைவியாக ஏற்கொண்டதற்கு மறுமொழி போல் ஆசீப்மீரான் திரு.முஸ்தபா அவர்களை வைத்துக் கொண்டு சிடி வெளியீடு செய்தார். அது பொழுது அவரையும் அவர் குழந்தைகளையும் சந்தித்து ஒரு மாலைப்பொழுது போக்கியிருக்கிறேன். அக்குழந்தைகளை நினைத்தால் பகீர் என்கிறது. பள்ளிப் பருவத்தில் என் இன்னுயிர் தந்தையை இழந்த வடுக்கள் இன்னும் நினைவில் உள்ளன.

நான் என்ன பெரிதாய் ஆறுதல் சொல்லிவிடமுடியும்? உன் துயரில் பங்கு கொள்கிறேன் என்று சொல்வதைவிட. காலமும், நட்பும் இவ்வேதனையைப் போக்கும்.

1 பின்னூட்டங்கள்:

துளசி கோபால் 8/03/2007 01:51:00 PM

சோகம்.
வருந்துவதைத் தவிர வேற வழி தெரியலை.