காமராஜர் - சூத்திரதாரி (பட விமர்சனம்)

நேற்றுதான் காமராஜ் படம் பார்த்தேன். இது வந்ததும் தெரியாது, போனதும் தெரியாது. ஆனால் நல்லவேளையாகப் பார்த்துவிட்டேன். நான் காமராஜர் காலத்தில் வாழ்ந்தவன். அவர் வந்து சிறப்பித்த நிகழ்ச்சிகளில் என் சகோதரிகள் பாடிய படம் வீட்டில் தொங்குகிறது! அவரது சரிதம் நிச்சயம் படிக்க வேண்டிய பாடம், பார்க்க வேண்டிய ஆவணப்படம். படத்தைச் சிறப்பாக எடுத்துள்ளனர். முதல் முறையாக காதல் டூயெட், பின்னால் பத்து பேர் ஓடி ஆடாமல், இசை என்பது படத்துடன் இயைந்து போவது இதமாக உள்ளது. இளையராஜா சாத்வீகமாகவே இசைத்திருக்கிறார். காமராஜாக நடித்தவர் கனப்பொருத்தம். அதே முகவெட்டு, அதே அங்கலட்சணம் (காமராஜருக்கு கைகள் நீளம்). எல்லோருமே இயைந்து நடித்துள்ளனர். காமராஜர் காலம் சமீபம் என்பதால் நாம் அவரை அலட்சியப்படுத்த முடியாது. காந்தியம் சுடர் விட்டுப் பிரகாசித்த காலங்களில் பல நட்சத்திரங்கள் தோன்றின. இவர்தான் அக்காலக்கட்டத்தின் கடைசி நட்சத்திரம் என்பதை அழகாகக் காட்டுகின்றனர்.

மேலும் இவர் வாழ்ந்த போது அரசியல் விழுமியங்கள் வெகு விரைவில் மாறி காந்தியம் முற்றும் அழிந்துவிட்டது என்பதையும் அதை இவர் காணாமல் நாணயமாக வாழ்ந்து, பிறருக்கு விட்டுக் கொடுத்து அரசியல் தவறுக்குக் காரணமாகிறார் என்பதையும் படம் சுட்டுகிறது. காமராஜர் எளிதாகப் பாரதப் பிரதமராகி இருக்கலாம். தோலான், துருத்தியெல்லாம் அந்த நாற்காலியைப் பிடித்து ஆண்டுவிட்டனர். ஒரு தமிழன் பாரதத்தை ஆண்டான் என்று சரிதம் படைத்திருக்கலாம். ஏன் இந்த சந்தர்பத்தை விட்டார்? காந்தியமா? இல்லை, தமிழனுக்கே உரிய தாழ்வுணர்ச்சியா? மொரார்ஜி தேசாயை விட இவர் என்ன குறைந்துவிட்டார்?

காமராஜ் படம் இளைய சமுதாயத்திற்கு ஆதர்சமாக அமையும். இதுவொரு மிக நல்ல படம்.

பேசும் படம் - 06

50 களின் சினிமா பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது இன்னும் சில சுவாரசியமான தகவல்கள் தொலைந்து போன சினிமா சரித்திரம்! எனும் பதிவிலிருந்து கிடைத்தது. அதன்படி, "சாமிக்கண்ணு வின்சென்ட். ரயில்வே பொறியாளரான அவர், படத் தயாரிப்புக்கு முன்பே "லைஃப் ஆஃப் ஜீஸஸ் கிரைஸ்ட்' என்ற படத்தை வெளியிட்டார். தொடர்ந்து லூமி சகோதரர்கள்
தயாரித்த "ரயிலின் வருகை' (ரயில் ஒன்று நிலையத்தில் வந்து நிற்பதுதான் மொத்த படமே. ஆரம்பத்தில் அதைப் பார்த்த மக்கள் ரயில் தம் மீது மோதிவிடும் என்று அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடினராம்.) உள்ளிட்ட துண்டுப் படங்களைத் தமிழகம் முழுதும் சுற்றித் திரையிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார். இவர் தயாரித்த படங்களும் சேர்த்து, மொத்தம் 136 திரைப்படங்கள் இங்குத் தயாரிக்கப்பட்டதாகக் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன".

ஆக தமிழனுக்கும் சினிமாவிற்குமான தொடர்பு ஆதித்தொடர்பு என்று தெரிகிறது! ஆச்சர்யமில்லை, பின் ஏன் சினிமா நம் வாழ்வில் இத்தனை ஆளுமை கொள்ளாது? நான் குட்டிப் பையனாக இருக்கும் போது மத்திய செய்தி நிருவனம் ஊர், ஊராக ஒரு வேனில் வந்து படம் காட்டுவார்கள், பேசும் படம்தான். அப்போது மின்சாரம் தமிழக கிராமங்களில் நுழைந்த சமயம். மின்சாரம் என்பது எப்படிப் பத்திரமாகக் கையாள வேண்டிய சமாச்சாரம் என்பதைக் காட்டுவார்கள். இலவச சினிமா என்பதால் கட்டாந்தரை என்றாலும் உட்கார்ந்து பார்த்த வயசு!

ஆனாலும் என் கதை 50களிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது. எனவே 50களில் வெளிவந்து கட்டாயம் காண வேண்டிய திரைப்படம் எவை என என்னைக் கேட்டால்:

1. பராசக்தி -1952
2. ஒளவையார் -1953
3. மாயாபஜார் - 1957
4. சம்பூர்ணராமாயணம் -1958
5. சிவகங்கைச் சீமை -1959
6. வீரபாண்டியக் கட்டபொம்மன் 1959

பராசக்தி தவிர மற்றவை பழங்கதைகள். மாயாபஜார் படமெல்லாம் 21ம் நூற்றாண்டுத் தொழில் நுட்பத்திற்கு சவால் விடும் படம். சினிமாவின் பிரம்மிப்பை ஆரம்பித்து வைத்தது ஜெமினி ஸ்டூடியோ. இன்றைய மெகா ரஜனி/கமல் படங்களுக்கு ஆதர்சம் அங்கிருந்துதான் வருகிறது. சரித்திரக் கதைகள் என்றளவில் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முன்னோடிகளின் கதை மருத பாண்டியர், கட்டபொம்பு கதைகள். மாயாபஜார் மகாபாரதக் காவியத்தின் ஒரு துணுக்கு. பாரதத்தை முழுமையாக என்றேனும் எடுக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. அது 8 நாட்கள் ஓடும் ஒரு பெரும் திரைப்படமாக ஆங்கிலத்தில் வந்திருக்கிறது. டேனிஸ் டெலிவிஷனில் வந்தபோது உட்கார்ந்து, உட்கார்ந்து பார்த்தேன். ஆயினும் எ.டி.ஆர் கிருஷ்ணனாக நடிப்பது போல் வருமா? சாவித்திரியின் திறமைக்கு சவால் விடும் படம் மயாபஜார். ராமாயணம் நாம் எல்லோரும் குடும்பத்துடன் காண வேண்டிய படம். எனக்குப் பிடித்த பல படங்களை முன்னமே கூறிவிட்டேன்.

இனிமேல் 60க்குள் நுழைவோம்.