தபால் பெட்டியின் எதிர்காலம்?

சமீபத்தில் கொரியத் தபால்துறைக்கு கவலை வந்துவிட்டது. நமது தபால் துறை, அதுவும் நமக்கு மிகவும் பழக்கப்பட்ட தபால் பெட்டி இன்னும் 10 ஆண்டுகளில்? 20 ஆண்டுகளில்? அல்லது 50 ஆண்டுகள் கழித்து எப்படி இருக்கும்? என்று. உடனே, ஒரு உலகளாவிய போட்டியை நடத்திவிட்டது! 5327 ஆக்கங்கள் இக்கேள்வியை எதிர்கொண்டு பதிலை ஓவியமாக சமர்ப்பித்தன. இந்த ஓவியங்களிலிருந்து 15 ஓவியங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதிலிருந்து கீழக்கண்ட மூன்று தலைப்புகளில் பரிசு பெறும் ஓவியங்கள் தெரிவு செய்தனர். 1. முதற் பரிசு (Grand prize), 2. சிறப்புப் பரிசு(award of excellence) 3. ஆறுதல் பரிசு(honorable mention.



ஹாங்க்காங்க் கைச் சேர்ந்த லா ட்சுன் யின் எனும் 8 வது சிட்டு எதிர்காலத் தபால் பெட்டி என்பது ஒரு பறக்கும் தட்டுப் போலிருக்கும் என்றும், அதிலிருந்து கிளம்பும் கைகள் தபால்களை ஓரிடத்திலிருந்து பெற்று, இன்னொரு இடத்திற்கு அளிக்கும் என்று கூறும் வண்ணம் தன் ஓவியத்தை வரைந்து முதற் பரிசைத் தட்டிச் சென்று விட்டது!



இரண்டாவது பரிசு பெற்ற மார்பெல்லா என்ற 7வது பிலிப்பைன்ஸ் பெண், எத்தனை பெரிய கணினி மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும், தபால் பெட்டியின் தேவை என்றும் போல் இருக்குமென்றும், மக்கள் அமைதியுடனும் அன்புடனும் வாழ்வர் என்று கூறுமுகமாக மேற்கண்ட ஓவியத்தை வரைந்திருந்தாள்.

இந்த இரண்டு நாடுகளுக்கும் போயிருந்தால் இக்குழந்தைகளின் மனோநிலையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். Hong Kong சிங்கப்பூர் போன்ற குட்டித்தீவு நாடுகள் (Hong Kong தீவு இல்லைதான், ஆயினும் சீனாவிற்குள் அதுவொரு பொருளாதாரத்தீவு!) தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை நம்பி வாழும் நாடுகள். எப்போது பார்த்தாலும் ஒரு பதட்டம், ஒரு ஓட்டம் அங்கிருக்கும். சந்தேகமில்லாமல் அங்கு வாழும் குழந்தைகள் பறக்கும் தட்டு பற்றி எண்ணுவார்கள். ஆனால், பிலிபைன்ஸ் ஆழ்ந்த கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையுள்ள நாடு. அது ஏழ்மையிலும் இறை நம்பிக்கையுடன் வாழும் நாடு. அங்குள்ள குழந்தை தொழில் நுட்பத்தை நம்பி வாழும் குழந்தைகள் அல்ல. நம்பிக்கையில் வாழும் குழந்தைகள்! இவை இவ்வோவியங்களில் பிரதி பலிக்கின்றன.

"Doom-filled warnings arrive from AT&T this week. The company says that without substantial investment in network infrastructure, the Internet will essentially run out of bandwidth in just two short years." என்று ஒரு குண்டை அமெரிக்க தொலைபேசிக் கம்பெனி போடுகிறது! என்னது இன்னும் இரண்டு வருடத்தில், இணையம் சேதிக் கும்பலை சமாளிக்க முடியாமல் மூச்சுத்திணறி ஸ்தம்பித்துவிடுமா?

முழுக்கட்டுரையை வாசிக்க?

2010: D-day for the Internet as it hits "full capacity"?


இணையம் இல்லாமல் இனிமேல் ஒரு உலகை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. என் வாழ்வு முறையை முற்றிலும் மாற்றிவிட்ட ஒரு தொழில் நுட்பமது. என் தமிழ் வளர்ச்சிக்கு, என் தமிழ்த் தொண்டிற்கு, என் தமிழ் புல வளர்ச்சிக்கு, பாட்டுக் கேட்க, வீட்டைக் கூப்பிட (வாய்ப்), சினிமாப் பார்க்க, பலாவான படம் பார்க்க என்று நான் எண்ணியிராத அளவில் என்னை மாற்றிவிட்டது.

உங்களில் எத்தனை பேர் இதை உணர்கிறீர்கள் என்று தெரியாது நாம் வாழும் 21ம் நூற்றாண்டு ஒரு பொற்காலம். எத்தனை மாற்றங்களை கடந்த 50 ஆண்டுகள் கொண்டு வந்து விட்டன? நான் மிகச் சிறுவனாக இருந்த போது எங்கள் கிராமத்து தெரு மூலையில் ஒரு எண்ணெய் விளக்குண்டு. அதை ஏற்ற ஒருவன் வருவான். ஏதோ புகை மூட்டம் போன்றதொரு நினைவு. பின்னால் மின்சாரம் வந்தது. அப்போதும் செலவை மிச்சப்படுத்த ஜீரோ வால்ட் பல்புதான் போடுவார்கள். அழுது வழியும். அப்போது பஞ்சம் கூட வந்தது. அப்போதுதான் கோதுமை தமிழகத்திற்குள் அறிமுகமாகிறது. என் அன்னைக்கு எட்டுக் குழந்தைகள். நான் எட்டாவது (அதுதான் கண்ணன்). ஆனால் 6 பேர்தான் தங்கினோம். சித்திக்கும் எட்டு. ஆனால் இரண்டுதான் தங்கியது. கரிவண்டியில் ஓடும் பஸ். இப்போது பாருங்கள் எத்தனை மாற்றங்கள். இம்முறை வந்திருந்த போது விமானத்தில்தான் சென்னை, டெல்லி, பெங்களூர் பயணம். மிக, மிக வசதியாக, மகிழ்ச்சியாக. எவ்வளவு மருத்துவ வசதிகள்! எவ்வளவு தொழில் நுட்பம். 2020-ல் முதுமை என்பது நம் கட்டுப்பாட்டில் வந்துவிடுமாம். அத்தலைமுறையினர் 200 ஆண்டுகள் வாழ்வார்களாம். மகிழ்ச்சியாக உள்ளது! 2010-லிலும் இணையம் இருக்கும். இன்னும் கூடுதல் திறனுடன். வாழ்க.

0 பின்னூட்டங்கள்: