பரநன் மலர்ச் சோதி



சூழ்ந்தகன் றழ்ந்துயர்ந்த முடிவில் பெரும்பா ழேயோ
சூழ்ந்தத னில்பெரிய பரநன் மலர்ச்சோ தீயோ
சூழ்ந்தத னில்பெரிய சுடர்ஞான வின்ப மேயோ
சூழ்ந்தத னில்பெரிய என்னவா அறச்சூழ்ந் தாயே. 10.10.10.

நெஞ்சம் மட்டுமா? கணினியும் மறப்பதில்லை!

இந்த வன்பொருள் அல்லது இயலி அல்லது Hard disc என்பதை முழுதாய் அறிந்தவர் யாரேனும் உண்டோ என்று தெரியவில்லை! ஏனெனில் அது மனம் போல் வேலை செய்கிறது. "நெஞ்சம் மறப்பதில்லை" என்றொரு படமெடுத்தார் ஸ்ரீதர்! அது பூர்வ ஜென்மக் கதை. போன ஜென்மத்தில் காதலித்துத் தோல்வியுற்றவர் மீண்டும் அடுத்த ஜென்மத்தில் அதை நினைவு வைத்துத் தொடர்வது போல் கதை. நமக்கெல்லாம் பூர்வ ஜென்ம நினைவுகள் வருவதே இல்லை. ஆனாலும் சிலரைப் பார்த்தால் உடனே பிடித்துவிடுகிறது. சிலரைப் பார்த்தவுடன் மனது சொல்லிவிடும் 'தள்ளி நில்லு' என்று? ஏனப்படி! பூர்வ ஜென்ம நினைவுகள் அப்படி-இப்படி ஒட்டிக் கொண்டு 'corrupted file' போல கொஞ்சச் சேதியைத் தருவதால் என்று சொல்லலாம்!

எப்படி? இப்படியொரு ஞானோதயம்? என்று கேட்கிறீர்களா?

திடீரென்று எனது இயலியில் (hard disc) பை(folder) இருக்கும், கோப்புகள் (files) இருக்காது! யார் அழித்திருக்க முடியும்? வைரஸ்? இருக்கலாம், ஆனாலும் களைக்கல்லி (antivirus software) வைத்திருக்கிறேன். இருவழி சேமிப்பு எனும் ஒரு கோப்பு சேவி செய்த வேலை என்று நம்புகிறேன். எதுவாக இருந்தாலும்! ஆயிரக்கணக்கான கோப்புகள் சில நாட்களில் அம்பேல்!! மண்டை காய்ந்து விட்டது. ஆபத்ரட்சகனாக ஒரு செயலி (மென்பொருள்) வந்தது. அது தோண்டி, அகழ்வெடுத்து பல கோப்புகளை மீட்டெடுத்துத் தந்தது!

ஆச்சர்யம் என்னவெனில் இத்தனை குப்பை உள்ளே இருந்ததா? என்று சொல்லுமளவு குப்பைகளைக் கொண்டு வந்து மேலே கொட்டிவிட்டது. இந்த செயலி நாம் format செய்த இயலில் இருந்து கூட கோப்புகளை மீட்டுத் தருகிறது.

ஞானோதயம்:

Format செய்து விட்டால் புத்தம் புதிய இயலி போல் அவ்வளவு இடமும் நமக்குக் கிடைப்பது போல் கணினி ஒரு தோற்றம் தருகிறது. உண்மையில் சேதிகள் அழிவதே இல்லை. ஏதோ ஒரு வடிவில் உள்ளே உட்கார்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன!

இந்த format செய்தல் என்பதுதான் ஒரு ஜென்மம் போய் இன்னொரு ஜென்மம் என்று தோன்றுகிறது! நாம் reformated modules இந்தப் பிறவியில்! பழசு எல்லாம் அழிந்துவிட்டது..wait a minute! என்று நம்புகிறோம். ஆனால் உள்ளே இருக்கும் செய்தி அது பாட்டுக்கு இருக்கிறது! சிலருக்கு corrupted filesகளாக வெளியே வருகிறது. சிலருக்கு ஒன்றும் நினைவிற்கு வருவதில்லை. சிலருக்கு, இந்தச் செயலி செய்வது போல் பழசெல்லாம் அப்படியே மீண்டும் நினைவிற்கு வந்துவிடுகிறது recovered files போல!

இதுவரை சரி..ஆனால் இந்த நினைவுகள் செத்துப் போனவுடன் எங்கே போகின்றன? எப்படித் திரும்ப வருகின்றன? என்பதற்கு விளக்கம் தேவைப்படுகிறது.

சேதிகள் என்றும் அழிவதில்லை என்பது நோபல் பரிசு ஆய்வு. கருங்குழியில் (black hole) விழுந்த சேதிகூட அழிவதில்லை என்றுதான் சொல்கிறார்கள்! எனவே நமது பிறப்புச் சேதிகளும் அழிவதில்லை. கண்ணன் கீதையில் சொன்னது போல் உயிர் போன பின் 'புதிய சட்டை' போட்டுக் கொள்கிறது. அதன் பூர்வ ஜென்ம பலா, பலன்களுக்கு (கன்மம்) ஏற்ப புதிய வாழ்வை அமைத்துக் கொள்கிறது. ஆனாலும் சுட்டு எரிக்கும் போதும் நினைவு மட்டும் எப்படித் தப்புகிறது?

நினைவு என்பது என்ன என்று முதலில் ஆராய வேண்டும்! நினைவை நெருப்பு அழித்து விட முடியுமா? நீர்தான் அள்ளிக் கொண்டு போய்விட முடியுமா? நடைமுறை வாழ்வு 'அப்படி இல்லை' என்று அனுபவ பூர்வமாகச் சொல்கிறது. எனவே இந்த நினைவு என்பது வேறொரு பரிமாணத்தில் சேமிக்கப்படுகிறது போல் தோன்றுகிறது. அதாவது இந்த வலைப்பதிவை நான் என் கணினியில் பதிப்பித்தாலும், Blogger serverல் சேமிக்கப்பட்டு உங்களுக்கு வாசிக்கக் கிடைப்பது போல்! என் கணினி அழிந்தாலும் என் வலைப்பதிவு மட்டும் அப்படியே நிற்கும் (Blogger server அழியும்வரை, at least). அது போல்தான் நினைவுகளும்! நான் யோசிக்கிறேன் என்றாலும் ஏதோவொரு active link என்னையும், நினைவு சேமிப்புக் கிட்டங்கியையும் இணைத்து, யோசிக்க வைக்கிறது! ரொம்பக் கதை! போல் தெரிகிறதா? இது ஒரு speculation தான். ஆனாலும் possible speculation.

ஆனால் நான் முன் சொன்ன உதாரணத்தில் நினைவுகள் hard disc-ல் எங்கோ ஒளிந்து கொண்டு இருக்கிறது என்று சொன்னேன். அது கணினியைப் பொருத்தவரை உண்மை. அது 'அசித்'. நாமோ 'சித்' எனவே parellels இருந்தாலும் செயற்பாட்டில் வித்தியாசம் இருக்கலாம்! அதனால்தான் பாரதி மிக வியந்து "சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய்
அங்கு சேரும் ஐம்பூதத்து வியனுலகு அமைத்தாய்!" என்று பாடுகிறான். வருகின்ற காலங்களில் holgraphic memory என்றொன்று வருமாம். அப்படியெனில், சேமிப்பு என்பது வேறொரு வெளிக்குப் போய்விடுகிறது என்றாகிறது! இப்படித்தான் நம் நினைவுகளும் வேறொரு பரவெளியில் தேங்கி நிற்கிறது போலும்.

இந்த அர்த்தத்தில் "நாராயணன்" எனும் நாமத்தை மீள் பார்வை செய்தால் புதிய ஒளி கிடைக்கிறது. இப்பதத்தின் பொருளாக "நிலையான பொருட்களுக்கு இருப்பிடமாக இருப்பவன் என்றொரு விளக்கம் தருவர். நினைவுகள் அழிவதில்லை என்று கண்டோம். அவை நிலையானவை. ஆக, அவை நாராணனிடம் குடி கொள்கின்றன என்று தெரிகிறது. எனவேதான் கடவுளிடம் 'பொய் சொல்ல முடியாது!' என்பது. எல்லா வண்டவாளமும் அவரிடம்தான் குடிகொள்கின்றன. அவர் Super Administrator. அவருக்கு சகலரின் database க்கும் Full access உண்டு. எனவேதான், நம் கையாலாகத்தனத்தை உணர்ந்து 'சரணாகதி' செய்வதே ஒரே வழி என்று நம் பெரியோர் கண்டு சொல்லினர். பின்ன? அவரிடம் பொய் சொல்ல முடியாது! நம்ம வண்டவாளம் முழுவதும் தெரியும். அவர் நினைத்து அருள் செய்தால் உண்டு. நாம் ஏதோ பெரிய புண்ணியம் பண்ணிவிட்டோமென்று அவரிடம் சவுடால் அடிக்க முடியாது. ஏனெனில் இந்த ஜீவன் தோன்றிய காலத்திலிருந்து அது செய்திருக்கும் அட்டூழியங்களின் database access அவர் ஒருவரிடம்தான் உள்ளது. எனவே மறுபேச்சுப் பேசாமல் 'சரணாகதி' செய்வதே உசிதம்.

நாமெல்லோரும் reformated modules!

ஒவ்வொரு ஜென்மதில் நாம் செய்யும் நல்ல, கெட்ட காரியங்கள் வெவ்வேறு folders, files களாக சேமிக்கப்பட்டு, உயிர் போகும் போது reformat செய்யப்படுகின்றன.
Reformat ஆனாலும் இச்சேதிகள் அழிவதில்லை. எங்கோ அப்படியே உள்ளன. சில நேரம் நமக்கே இந்த database access கிடைக்கிறது. இப்படிக் கிடைக்கும் சித்திகளை 'முக்காலம் உணர்தல்' என்று சொல்கிறோம்! பெரும்பாலோருக்கு இக்காலமே உணரப்படாமல் இருப்பதுதான் உண்மை :-)

என் கணினில் நான் கண்ட குப்பை போல், ஜென்ம ஜென்மாந்திரக் குப்பைகள் நம்மிடமுள்ளன. இதை 'வாசனை' என்று இந்தியர்கள் சொல்கிறார்கள். பூர்வஜென்ம வாசனை என்பதை நிரூபிக்கும் நிகழ்வுகள் நம் கண்முன் நடந்து கொண்டுதான் உள்ளன!

இறைவன் என்பவனே இந்த mega databaseஆக உள்ளான். அந்த கிட்டங்கிக்குப் பெயர் "நாராயணன்" என்பது.

பூரணத்திலிருந்து கொஞ்சம் பகுதியை எடுத்தாலும் பூரணம், பூரணமாகவே இருக்கிறது என்று சொல்வது போல். அவனிடமுள்ள சேதிகளை அவ்வப்போது, ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நாம் அணுகினாலும் (access), பூரணத்துவம் இதனால் குறைவதில்லை. எனவேதான் பாரதி யாருக்கும் நாம் இனி அடிமை இல்லை! இல்லை! என்று சொல்லிக் கொண்டு வருபவன் "பரிபூரணனுக்கே அடிமை செய்து வாழ்வோம்!" என்கிறான்.

அடிமை செய்தல் என்பது சரணாகதி. நமது கையாலாகத்தனத்தை உணர்தல். கையறு நிலமை. பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து சிறுதுளி சேர்ந்து கலக்க விரும்புதல். தோன்றிய இடத்திற்கே மீண்டும் பயணப்படும் சால்மன் மீன்கள் போல் நாம் தோன்றிய இடத்திற்கு மீண்டும் போகும் மார்க்கம்தான் 'சரணாகதி'.

இவ்வளவு ஞானமும், எனது hard disc கோளாறினால் கிடைத்தது. சேர்த்து வைத்த குப்பையிலிருந்து தோண்டி எடுத்த குப்பை என் கணினியில் கிடக்கிறது. எந்தக் குப்பையும் இல்லாமல் முற்றும், முழுவதுமாக தூர்க்கப்பட்ட கிணறு, சுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஜீவனை 'நித்யசூரிகள்' என்று சொல்வர். எங்கு சேதிகளின் சுற்று (circulation of information) இல்லையோ அவ்விடத்திற்குப் பெயர் "வைகுந்தம்" என்பது! அங்கு நம் பாவ, புண்ணியங்கள் அழிந்து நமது கணக்கு "0". சேமிக்க ஒன்றுமில்லை, நினைக்கவும் ஒன்றுமில்லை. அது அவன் இடம். அங்கு அவன் நான். நான் அவன்.

இயற்கை - தமிழ்ச் சினிமா

நேற்று தற்செயலாக இப்படம் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது, ஷியாம் படம் பார்த்து நாளாகிவிட்டதே என்று தேடியபோது இப்படம் கண்ணில் பட்டது. ஷியாம் வித்தியாசமான ரோல்களில் துணிந்து நடிக்கிறார். அவரது 12B எனும் முதல் படமே வித்தியாசமானதுதான்.

இப்படம் சிறந்த தமிழ்ப் படத்திற்கான தேசிய விருது பெற்றிருக்கிறது. வாழ்த்துக்கள்.



இப்படம் Dostoyevsky's White Nights நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

இப்படத்தின் சிறப்பு அம்சம் cinematography தான். ஐயோ! என்ன அழகு! என்ன நேர்த்தி! ஹாலிவுட் தோற்றுப் போகும் அளவு தொழில் நேர்த்தி நம்மவர்க்கு வந்து நாளாகிவிட்டது என்பதை மீண்டும் காமிக்கும் படம். கப்பல் சார்ந்த கதை. 'கப்பலோட்டிய தமிழன்' படம் வந்த காலத்தில் ஏழை இந்தியாவில் படத்தில் காட்ட சாம்பிளுக்கு ஒரு கப்பல் கூட கிடையாது. சிதம்பரம் மும்பாயிலிருந்து கப்பல் வாங்கி வருவதாகக் காட்ட இந்திய கப்பற்படைக் கப்பலைக் காட்டுவார்கள். அதில் Navy என்பது தெளிவாகத் தெரியும். ஆனால் இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்தியா எவ்வளவு முன்னேறிவிட்டது! எத்தனை கப்பல்கள். சண்டைக்காட்சிக்கு கருப்பர்களையும், வெள்ளையர்களையும் பயன்படுத்துமளவு நிலமை ஆகிவிட்டது.



Cinematographer N.K. Ekhambram and Director S.P. Jhananathan

Photo Courtesy: Hindu

பாடல்களில் 'காதல் வந்தால்' எனும் பாடல் இதமாக உள்ளது. எடுக்கப்படவிதம் 'கவிதை'. ஆனால் திருஷ்டிப்பரிகாரம் போல் "வால்க, வால்க" (அதுதான் வாழ்க! வாழ்க!) என்று ஒரு பாட்டு. வேண்டுமென்று தமிழை இப்படி சிதைத்துவிட்டு இனவெறியைத் தூண்டும் வண்ணம் வெள்ளை, கருப்பு என்று பேச்சு வேறு. ரொம்ப poor taste!

ஷூட்டிங் லொகேசன் எங்கு என்று தெரியவில்லை? கேரளா போல் தெரிகிறது. பின்னே எங்கே இவ்வளவு சுத்தமான தேவாலயம் கிடைக்கும்?

நிச்சயம் பார்க்க வேண்டிய படம். என்.கே.ஏகாம்பரம் மிகச்சிறந்த கேமிரா மேன் என்பது இப்படத்திலிருந்து தெரிகிறது. இயக்குநர் ஜனநாதன் கவனிக்கப்பட வேண்டிய இயக்குநர். இருவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

வாழ்வின் விளிம்பு நிலைப் பேச்சு

முனைவர் Randy Pauschக்கு புற்றுநோய் இருப்பது கண்டறிந்து இன்னும் சில மாதங்களே உயிர் வாழ்வார் என்று அமெரிக்கா அறிந்த போது அவருக்கு இதுவரை கிடைக்காத கவன ஈர்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. அவர் வேலை பார்க்கும் Carnegie Mellon University, University of Virginia வில் கட்டக் கடைசியாக மாணவர்களுக்கு உரை நிகழ்த்தினார். அந்த உரையை மீண்டும் The Oprah Winfrey Show நடத்தி இருக்கிறார். அவ்வுரையைக் கீழே கேட்கலாம்.

இது சாவைப் பற்றிய பேச்சல்ல, வாழ்வைப் பற்றிய பேச்சு என்று ஆரம்பித்து தனக்கு வேண்டியது இரக்கமல்ல தான் இங்குள்ளோரை விட திட காத்திரமாக இருக்கிறேன் என்று தண்டால் எடுப்பது அமெரிக்கக் கனவின் நிகழ்வு. இது நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடம். கடைசி மூச்சுவரை எப்படி வாழ்வை நல் எண்ணங்களுடன் எதிர் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான பாடம்.

தனக்கு வாழ்வு தந்த தாய் தந்தையர் பற்றி சிலாகித்துப் பேசுகிறார், 'அன்னையும், பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்' எனும் தமிழ் முது சொல்லிற்கிணங்க!

வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய எளிய, ஆனால் நடைமுறைச் சிக்கலுடையன எனச் சிலவற்றைச் சொல்கிறார். அவை:

1. பொய் பேசாதிருத்தல்,
2. நன்றி உணர்வுடன் இருத்தல்,
3. தவறு செய்தால் மன்னிப்புக் கோருதல்,
4. செய்த தவறிலிருந்து எப்படி நிவர்த்தி என யோசித்தல் இப்படி.

வாழ்வின் பொருள் என்னவென்று மானுடம் மறந்து போன நிலையில் மனித உணர்விற்கு முக்கியத்துவம் தாருங்கள் என்கிறார் முனைவர் போஷ். வாகனம் போன்ற ஆடம்பரங்கள் எவ்வளவு சொன்னாலும் அனிச்சைப் பொருள்கள். ஆயின் மானுடம், மனித உணர்வுகள் அதை விடப் பெரியன என்கிறார்.

இந்த நீண்ட பேச்சில் ஒரு வார்த்தை கூட கடவுளை வம்பிற்கு இழுக்கவில்லை. வாழ்தல் எவ்வளவு சிறப்புடையது, அதை எப்படி வாழவேண்டும். நம் கனவுகளை மெய்படுத்த எப்படி உழைக்க வேண்டும் என்று இருத்தலியல் போக்கில் பேசிச் செல்வது பின் நவீனத்துவ பாணியில் அமைந்துள்ளது. இவரிடமிருந்து சமகால இந்தியர்கள் கற்றுக் கொள்ள எவ்வளவோ உள்ளது.

வாழ்வில் தடைக் கற்கள் என்பவை உண்மையில் தடை செய்ய வருவதில்லை. நாம் செய்யும் செயலில் உண்மையில் நமக்கு கட்டற்ற ஆர்வம் இருக்கிறதா எனச்சோதனை செய்யவே வருகின்றன என்பது அவரது பிரபலக்கூற்று. டாக்டர் அப்துல் கலாம் போல் இவரும் நம்மைக் கனவு காணச் சொல்கிறார். அக்கனவை மெய்படுத்த உழைக்கச் சொல்கிறார். அதன் பின் நம் கர்மா வளைந்து கொடுக்கும் என்கிறார். இவர் திடீரென்று நமது 'கரும வினை' பற்றிப் பேசிவிடுவதால் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. "கருமத்தைச் செய்! பலனை எதிர்பாராதே!" எனும் கீதையின் சொல் இவரது பேச்சில் ஒலிப்பது தற்செயல் என்று தோன்றவில்லை.




Quote:
"The brick walls are there for a reason. The brick walls are not there to keep us out; the brick walls are there to give us a chance to show how badly we want something. The brick walls are there to stop the people who don't want it badly enough. They are there to stop the other people!" - from The Last Lecture

Randy Pausch's Update page!

மணம்சாரா உறவு! புதிய சவால்!

வருடா வருடம் எங்கள் ஆய்வகத்தில் ஒரு நாள் அலுவலங்களில் ஆண் பெண் உறவு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றியும், ஊழல் என்பது பற்றியும் விழிப்புணர்வுக் கூட்டங்கள் நடத்தப்படுகிறது. இது பற்றி நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கிறது என்று எங்கள் ஆய்வகம் நம்புகிறது. இக்கல்வியில் நாம் பதிவு செய்து கொள்ளாவிடில் அது கவனிக்கப்படுகிறது. பொதுவாக ஆசிய நாடுகளில் ஆண், பெண் உறவு என்பது காலம் ,காலமாக ஆற்றுப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆயினும் இப்போது பெண்கள் அதிக அளவில் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்ததும், இந்த ஆற்றுப்படுத்துதல் ஒரு புதிய சோதனைக்கு உள்ளாகிறது. ஏனெனில் ஒரு நாளில் ஒரு பெண் தன் கணவனுடன், குடும்பத்துடன் இருக்கும் நேரத்தை விட காசு சம்பாதிக்க வேண்டும் எனும் நிர்பந்தத்தால் அலுவகத்தில்தான் அதிக நேரத்தைச் செலவழிக்கிறாள். அலுவலகத்தில் ஆண், பெண் சந்திக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். தன் கணவனை விட ஒரு பெண்ணிற்கு அருகில் வேலை செய்யும் சகாவின் குண நலன்கள் மிக நன்றாகத் தெரியும். இது உண்மை. எங்கு நெருக்கம் இருக்கிறதோ அங்கு உறவு வளரும் வாய்ப்பும் அதிகம். ஆனாலும் இங்கு நாம் ஒரு மனக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம்.

ஆயினும் ஆய்வகங்களில் பல நேரம் இரவில் வேலை செய்ய நேரிடும். பொதுவாக இரவில் சுரப்பிகள் அதிகமாக வேலை செய்யும். அப்போதும் ஒரு நிதானம் தேவைப்படுகிறது. மேலும், மனிதன் தவிர பிற பாலூட்டிகளில் பல தார உறவு என்பது இயற்கையாக அமைந்துள்ளது. இந்தப் பின்னணி வேறு மனிதனை சங்கடத்தில் உள்ளாக்குகிறது.

பொதுவாக ஆணிற்கும், பெண்ணிற்கும் இயற்கையான ஈர்ப்பு இருக்கிறது. இது பருவமடையும் முன்பே எல்லோரிடமும் ததும்பி வழிவதை அவதானித்தால் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆயினும் நாம் தொடர்ந்து நம்மை நாம் ஆற்றுப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறோம். இதுவொரு சமூக ஒழுங்கு. சமூகம் குழப்பமில்லாமல் நடைபெற உதவுகிறது.

தூரக்கிழக்கு நாடுகளில் இப்படி மணம் சாரா உறவுகள் பற்றி அதிகமாக சினிமா, தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் வருகின்றன. உலகிலேயே எங்குமில்லாத அளவு கொரியாவில் "லவ் மோட்டல்" எனும் சின்னச் சின்ன லாட்ஜுகள் உண்டு. சில லாட்ஜுகள் அப்பட்டமாக சிறுசுகளின் பாலியல் இச்சைக்கு விருந்திட அமைந்துள்ளன. ஒரு முறை நான் கண்டது, ஒரு லாட்ஜில் வளைத்து, மடக்கூடிய நாற்காலி அமைத்து அதை எப்படிப் பாலியல் பயனுக்கு உபயோகப்படுத்துவது என்று விளக்கப்படம் போட்டு வைத்திருந்தார்கள். சொல்ல வேண்டாம்! அந்த மோட்டலுக்கு பெரிய குயூவே நின்றிருந்தது (ஜோடியுடன்தான்). இந்தச் சூழலும் எதிர்மறையாக உள்ளது. ஒரு புறம் சமூகம் மணம் சார உறவை சாத்தியப்படுத்தும் வசதிகளைச் செய்து தருகிறது. இன்னொரு புறம் கற்பு நெறி பற்றி விவரணப்படம் போடுகிறது.

இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் பெரிய சவால்களில் இந்த அலுவலக உறவு என்பது பிரதானப்படுகிறது!

வேதவியாசருடன் கைகோர்த்துக் கொண்டு

நாம் பிறந்தவுடன் செய்யும் முதல் காரியம் வீரிட்டு அழுவது! காரணம் ஒன்றுமே தெரியாத உலகில் இப்படி பிறந்து விட்டோமே, கை தூக்க ஆளுண்டா? என்ற கவலயில்தான் அந்த அழுகை. நல்ல வேளையாக நாம் தனியாகப் பிறப்பதில்லை. அன்னை என்பவள் கூடவே இருக்கின்றாள். அன்னைக்குத் துணையாக தாதி. தாதிக்குத் துணையாக டாக்டர். டாக்டரிடம் கேட்டால் 'என் கையில் என்ன இருக்கிறது! எல்லாம் இறைவன் செயல்!" என்று கையை மேலே தூக்கிவிடுகிறார். ஆக, உண்மையாக நாம் பிறந்தவுடன் நமக்குத் துணை இறைவன்தான். அதே போல் இறக்கும் போதும் ஒரே துணை இறைவன்தான். ஆனால் இடையில் ஒரு பட்டாளமே நமக்கு நண்பர்கள், உறவுகள் என்று வந்து போகின்றன. ஆயினும் எல்லோர் அடிமனத்திலும் ஒரு கவலை இருந்து கொண்டே இருக்கும். நமக்கு உற்ற துணைவன் யார் என்று.

வேதவியாசர் மகாபாரதம் நடக்கும் போது இருக்கிறார். கண்டதை அப்படியே காட்சிப்படுத்துகிறார். அப்படிக் காட்சிப்படுத்திய கதையே பெரிய 'மகாபாரமாகிப்போச்சு' என்று சொன்னால் எவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பார்த்திருப்பார். ஒன்று விடாமல் எழுதியிருப்பார். இன்றளவும் மகாபாரதத்திற்கு நிகரான ஒரு இதிகாசம் உலகில் இல்லை. நம்மிடம் கையில் வந்தது வெறும் இலட்சம் கிரந்தம்தான். காணாமல் போனது அதிகம் என்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய காப்பியத்தை எழுதிவிட்டு முகவாயில் கையை வைத்து வியாசர் உட்கார்ந்து விட்டாராம். என்னடா? கதை? என்று கேட்டால், "ஆமா! என்னத்தை எழுதிக் கிழிச்சேன்?" என்று அலுத்துக் கொண்டாராம். காரணம், பாரதம் எழுதியது அர்ஜுனன் பராகிரமத்தைச் சொல்லவோ, வீமனின் தோள் வலிமை சொல்லவோ அல்ல. கண்ணன் என்னும் கரிய தெய்வத்தைப் பற்றிச் சொல்லத்தான். இங்கு கருமை என்பது பெருமை என்ற பொருளில் ஆண்டாளால் கையாளப்படுகிறது. ஆனால் கிருஷ்ணகதையை ஒழுங்காகச் சொன்னாரா? என்றால், 'இல்லை' என்பதுதான் உண்மை. வள, வளவென்று ஆயிரம் உபகதைகள்!

எனவேதான் வியாசரும் தன்னைக் கைதூக்கிவிட கிருஷ்ணனிடம் மன்றாடுவதாக ஒரு மிக அழகிய தோத்திரம் உள்ளது. குல்கர்னி என்பவர் பாடியிருக்கிறார் கேளுங்கள். இப்பாடல் அப்படியே தமிழில் வந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? ஆனாலும் புரிகிறது. கேளுங்கள்!!

நூறாண்டு காலம் வாழ்க!

இம்முறை இந்தியா சென்றிருந்த போது நீண்ட காலமாகப் பார்க்கமலிருந்த என் சித்தியைக் கண்டு வந்தேன். அவருக்கு 90 வயதைத் தாண்டிவிட்டது. நான் உள்ளெ நுழைந்ததும் என் அண்ணி, 'சரி, நீங்க கிட்ட போய் நில்லுங்க! உங்களை அடையாளம் தெரியுதா? பார்க்கலாம்!" என்றார், "கோபி வந்திருந்தான். அவனைப் பார்த்து ஸ்ரீதர் எப்ப வந்தேன்னு கேட்டா. ஸ்ரீதர் வந்திருந்தா ரங்கனா? என்கிறாள்! நிச்சயம் உங்களை அடையாளம் தெரியாது என்றாள்"

வயதாக, வயதாக மூளையின் பரப்பில் பீடா அமிலாய்ட் எனும் வேதிமம் படிகிறது. இது ஞாபக சக்தியைக் குறைக்கிறது. Alzheimer's disease எனும் வியாதிக்கு மிக முக்கிய காரணம் "neurofibrillary tangles" எனு முடிச்சுகள் மூளையில் விழுவதாகும். நினைவு எப்படி மூளையில் படிகிறது என்பது இன்னும் புரியாத புதிர்.

ஆனால், நான் கிட்ட போய் நின்றதுதான் தாமதம், சித்தி, "கண்ணா! எப்ப வந்தே!நன்னா இருக்கியா?" என்று கேட்ட தொணி ஏதோ நாலு நாள் ஊருக்குப் போய்விட்டு வரும் குழந்தையிடம் ஒரு அன்னை கேட்கும் வாஞ்சையில் இருந்தது. ஒரு நொடியில் நானும், சித்தியும் திருப்புவனம் போய் விட்டோம். என் பள்ளிப் பருவம். சித்தி அன்புடன் நெய் தோசை வார்த்துத் தருவாள். வாழைக்காய் வதக்கல் என் சித்தியைப் போன்று வேறு யாரும் செய்ய முடியாது! எனக்காகவே செய்வாள்! எப்படி, என் அண்ணி தோற்றுப் போனாள்? எப்படி என் சித்தியால் வயதைக் கடந்தது போல், ஞாபக மறதியெனும் வியாதியையும் கடக்க முடிந்தது? இறைவனுக்குத் தான் வெளிச்சம். சித்தி 8 குழந்தைகள் பெற்று 6 குழந்தைகளைப் பறிகொடுத்தவள். எனவே அக்காவின் குழந்தைகள் (அதாவது நாங்கள்)தான் அவள் குழந்தைகள். தாயினும் சாலப் பரிந்து அன்பு செய்வாள். அவள் காலத்திய ஆயுட்காலம் முப்பதோ, நாற்பதோ! அதனால்தான் அந்தக் காலத்தில் பால்ய விவாகம் நடந்தது. 30 வயதிற்குள் பாட்டி ஆகிவிடுவார்கள். என் அம்மாவிற்குக் கல்யாணம் ஆகும் போது 16 வயது. அடுத்த வருடமே அக்கா பிறந்துவிட்டாள்.

ஆனால், வேதம் மனிதருக்கு ஆயுசு நூறு என்று சொல்கிறது. "வேத நூற் பிராயம் நூறு மனிசர்தான் புகுவர்" என்பது திருமாலை. இப்படி நூறுவயசு வாழ்ந்த பெரியவர்களுண்டு. ஸ்ரீராமானுஜர் 120 வருடங்கள் வாழ்ந்தார். அவருக்குப் பின் வந்த ஆச்சாரியர்கள் எல்லாம் சதம் போட்டவர்கள். ஆனால், அத்வைதம் உலகிற்குத் தந்த சங்கரன் அதிக நாள் வாழவில்லை. திருவாய்மொழி தந்த வள்ளல் சடகோபனோ 30 தாண்டவில்லை. நம் பாரதிகூட 39 வயதில் இறந்துவிடுகிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில் கூட நம் ஆயுட்காலம் 50க்கு குறைவாகவே இருந்தது.

ஆனால் அம்மை ஒழிப்பு, கொசு ஒழிப்பு என பொதுச் சுகாதாரமும், மருத்துவ வசதிகளும் கூடக்கூட மனிதர் ஆயுட்காலமும் கூடத் தொடங்கியது. சமீபத்திய ஒரு கணக்கின் படி 80,000 அமெரிக்கர் 100 வயதோ அல்லது அதற்குக் கூடுதலாகவே வாழ்வதாகத் தெரிகிறது. 2040-ல் இது 580,000 எனும் எண்ணைத் தாண்டி விடுமாம். அன்று தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது இந்தக் காலக்கட்டத்தில் மனிதர்கள் குறைந்தது 140 வயது வாழ்வர் என்பது உறுதி என்று சொன்னார்கள். மனித வாழ்வை இப்படிக் கூட்டிக் கொண்டே போகமுடியும் என்றே அறிவியல் சொல்கிறது.

இந்த நூற்றாண்டின் மில்லியன் டாலர் ஆராய்ச்சி, "நமக்கு ஏன் வயதாகிறது" என்பதுதான்! யயாதி போல் பிள்ளையிடன் வயதை இனிமேல் கடன் வாங்க வேண்டி வராது என்று தோன்றுகிறது. எல்லோரும் ஆரோக்கியமாக இன்ப, துன்பங்களை நீண்ட காலம் சுகிக்கலாம். இதனால்தான் வேலை ஓய்வு வயதை ஜெர்மனியில் 60 லிருந்து 65க்கு தள்ளிப் போட்டுள்ளார்கள். இது 70 ஆகலாம். ஓய்வு பெற்ற பின்னும் நீண்ட ஆயுள் உறுதி. இதனால் அங்கெல்லாம் 40 வயதுக்காரரை 'என்ன இளைஞரே' என்று அழைப்பதுண்டு. ஆனால் நம்ம ஊரிலோ கல்யாணமாகி ஒரு குழந்தை பெற்றுவிட்டாள் அவள், "மாமியாகி", நாற்பது வயதைத் தாண்டியவுடன் 'பாட்டி' ஆகிவிடுகிறாள். வயதானவர்கள், 'கிருஷ்ணா! ராமா! என்று பஜனை செய்யத்தான் லாயக்கு' என்று நாம் நம்புகிறோம். இந்த மனோநிலை மாற வேண்டும். ஓய்வு பெற்ற அறிஞர்களை ஊக்குவித்து பல நல்ல காரியங்கள் செய்ய அழைக்கலாம். உதாரணமாக, ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களெல்லாம், தாங்கள் கற்ற கல்வியை ஒலிக்கோப்புகளாத் தரவிழையலாம். அவைகளை எண்ம வடிவில் சேமித்து பொதுச் சேவைக்கு வழங்கலாம். உ.ம், மண்ணின் குரல் இயக்கம்.

ஞாபக மறதி வராமல் காக்க சில எளிய பயிற்சிகள் செய்யலாம். உதாரணமாக, வலது கைக்காரர்கள் இடது கையால் பல் விளக்கலாம். இது புதிய பயிற்சி என்பதால் மூளை உடனே புதிய நரம்புச் சேர்க்கைகளை உருவாக்குகிறது. அடுத்து, கண்ணை மூடிக்கொண்டு நுகரலாம். கண்ணை மூடியவுடனேயே ஒரு புதிய உலகம் நம் உணர்விற்கு முன் வருகிறது. தூங்கும் போதுதான் கண்ணை மூடுவேன் எனும் பழக்கத்தை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். சிகரெட் குடிப்பதை நிறுத்திக் கொள்ளலாம். யோகாசனம் பயிலலாம். ஏனெனில் யோகத்தில் உடலின் சமன்சீர்பாடு முக்கியப்படுகிறது. காய்,கனிகள் அதிகம் உண்ணலாம். இனிப்பைக் குறைத்து, எண்ணெய் பதார்த்தங்களைக் குறைத்து, நொறுக்குத் தீனியைக் குறைத்து...அதாவது எதெல்லாம் வாய்க்கு ருசியாக இருக்கிறதோ அதிலெல்லாம் பிரச்சனை இருக்கிறது என்று பொருள். பிரச்சனை இல்லாத பொருட்கள்: நெல்லிக்கனி, எலுமிச்சை, திராட்சை, வெங்காயம், தக்காளி, காரெட், அவகாடோ, கீரை போன்றவை. இவைகளைக் கூடுதலாக சாப்பிட்டுப் பழக வேண்டும். பொதுவாக இந்தியர்கள் இவ்வகை உணவுகளை என்றோ அடையாளம் கண்டு பயன்படுத்தி வந்தனர். இப்போ எல்லோரும் பிட்சாவிற்கும், ஹேம்பர்க்கருக்கும் மாறிவிட்டதால் பழைய சாப்பாட்டுமுறை மறக்கப்பட்டுவிட்டது. அகத்திக்கீரை, முருங்கக்கீரை, பாசிப்பருப்பு போன்றவை குடல் புண்களை ஆற்ற வல்லவை. என்ன..மீண்டும் பாட்டி சொல் மிக்க மந்திரமில்லை! என்று மாற வேண்டியதுதான்.

அடுத்த நூற்றாண்டில் எல்லோரும் சதம் போட்டால் சூழலுக்கு என்ன ஆவது? ஒரு ஆயுட்காலத்தில் நாம் கபளீகரம் பண்ணும் உணவு, செய்யும் சூழல் தீங்கு இவைகளை நினைத்தால் நீண்ட ஆயுள் தேவைதானா? என்றிருக்கிறது. இந்தியத் தத்துவங்களெல்லாம் 'இனியொரு பிறவி வேண்டாம்' என்று மன்றாடுகின்றன. வைணவத்தில் உடல் என்பதையே பாம்பு போல் காண் என்கிறார்கள். இது விட்டால் தேவலை என்று இருக்க வேண்டுமாம். இந்த நோக்கிலும் பொருள் இருக்கிறது. ஆயுள் கூடக் கூட சுக போகங்களில்தான் மனது போகிறது. அதற்கு காசு வேண்டியிருக்கிறது. அதனால் சூழல் பாதிப்பு இருக்கிறது.

பாதிப்பேருக்கு எதுக்கு வாழ்கிறோம்? என்றே புரிவதில்லை. வாழ்விற்கு அர்த்தம் சொல்ல வந்தவைதான் சமயங்கள். அவைகளுள் இக்கேள்விக்கான பதிலிருக்கலாம். கண்டு பிடிக்க வேண்டும்.

நல் வாழ்வு வாழ்ந்து, நமக்கும், பிறருக்கும் பயனளிப்பதாக நம் வாழ்வு அமையும் போது, அமைத்துக் கொள்ளும் போது, "இன்னுமோர் நூற்றாண்டு இரும்!" என வாழ்த்துவதில் தவறில்லை.

உபரி வாசிப்பிற்கு:

114-Year-Old Man Takes Longevity Keys to the Grave

Toward Immortality: The Social Burden of Longer Lives

115-year-old Woman's Brain in Tip-Top Shape

கோல்மால் | தில்லுமுல்லு | Two Much

தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைத் தட்டினால் ஏதாவது படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். சில நேரம் - படம் முடிஞ்சு டைட்டில்ஸ் ஓடிக்கொண்டிருக்கும், இல்லையெனில் சில கடைசிக் காட்சிகள், இல்லை பாதியிலிருந்து, பார்த்த படமே ஓடும், சில நேரம் எந்தக் காட்சியில் முன்பு பார்த்து பாதியில் விட்டேனோ அதே காட்சியில் மீண்டும் தொடங்கும். தொலைக்காட்சி ஒரு குவாண்டம் அனுபவமாக, ஒரு மந்திரநிகர் அனுபவமாக, ஒரு பின் நவீனத்துவமாக இருப்பது வாழ்வை சுவாரசியமாக்குகிறது. சினிமா, கனவு போலவே இருப்பதால்தான் சுவைக்கிறது!உங்களுக்கு எப்படியோ? எனக்கு விட்ட கனவுகள் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடங்கும். கனவுக்குள் ஒரு நினைவுப்பின்னல் இருப்பது தெரியும். அந்த மெய்நிகர் உலகில் ஒரு நினைவுப் பின்னல் இருக்கிறது. அந்த உலகில் இருக்கும் போது அதன் தொடர்ச்சி புரியும். விடிந்து விட்டால் புகை போல மறைந்துவிடும்.

இன்று என்ன படம் எனும் பிரேம் போன பிறகு படம் பார்க்க உட்கார்ந்தேன். என்ன படம் பார்க்கிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் ஒரு படம்! அது என்ன படமாகவும் இருக்கலாம். நன்றாக இல்லையெனில் வேறு சானலுக்குத் தாவிவிடலாம் பாருங்கள். கனவில் கூட இதைத்தான் செய்கிறோம். தூங்கியவுடன் பல சேனல்கள் ஓடத்தொடங்கும். ஒன்றில் கொஞ்சப்படம், மற்றொன்றில் கொஞ்சப்படம். எந்தப்படமும் முழுவதுமாய் இருப்பதில்லை. என்றாவது முழுசாக ஒரு கனவு பார்த்துவிட்டால் அடுத்த நாள் ஒரு புத்துணர்ச்சி.

படம் ஓடி கொஞ்ச நேரத்தில் அது காமெடி என்று தெரிந்தது. எனக்கு ஹாலிவுட் காமெடி பிடிக்கும் (கொசுறு: ஏதோ டிவியைத் தட்டியவுடன் சூரியச்சுடர் (Sun TV) வருமென்று என்னவேண்டாம். 20 கொரியச் சானலுக்கு இடையில் ஒண்ணு ரெண்டு இங்கிலீஸ் சானல்). படம் பார்க்கப் பார்க்க அது நம்ம ரஜனி நடிச்ச "தில்லு முல்லு" படம் போல இருந்தது. சரி, நம்மாளு காப்பியடிச்ச இங்கிலீஸ் படம் என்னவென்று முழுசுமா பார்த்திடலாமென்று பார்க்கப் பார்க்க சுவாரசியமாகப் படம் போனது. கடைசிவரை என்ன படமென்று தெரியவில்லை. விடவில்லை. கடைசி டைட்டில் ஓடும் வரை ஏதாவது குளூ கிடைக்காதா என்று பார்த்த போது அது "Two Much" என்ற படமாக இருக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. இணையத்தில் படம் பார்த்துத் தேடியவுடம் உறுதியானது! IMDb அதற்கு பத்துக்கு 6 மார்க்கு கொடுத்திருந்தது.

தில்லுமுல்லு மாதிரியே ஒரே ஆளு அண்ணன், தம்பி என்று அக்கா, தங்கையைக் காதலிக்கும் கதை! ரஜனி வெறும் மீசையை வைத்து அண்ணன், தம்பியை வேறு படுத்துவார். இதில் குடுமியைக் கட்டியிருந்தால் அண்ணன். அவிழ்த்துவிட்டால் தம்பி. எல்லா ஊரிலும் ஏமாளிகள் இருக்கும் வரை எப்படி வேண்டுமானாலும் கதையடிக்கலாம்தானே!

சரி, யார்? யாரைப் பார்த்து காப்பி அடிச்சது?

தில்லுமுல்லு, கோல்மால் எனும் இந்திப் படத்தின் ரீமேக். அது 1981 ல் வருகிறது. ஆனால் Two Much 1995-ல் தான் வெளிவருகிறது. இக்கருத்து கிழக்கேயிருந்து மேற்கே போயிருக்கலாம். Donald Westlake எழுதிய ஒரு நாவலை வைத்துப் படமாக்கியிருக்கிறார்கள்! எனவே படம் பார்த்து காப்பியடிக்கவில்லை. இப்படியெல்லாம் எண்ணுவது எல்லாக் கலாச்சாரத்திலும் உண்டு போலும்!

பூவுலகைப் பேணுவோம்!

[நான் இப்படியொரு கட்டுரை எழுதியிருக்க வேண்டும்! நேரமில்லை. சிவராமன் அழகாக பிரச்சனையைப் படம் பிடித்து வழி சொல்லியிருக்கிறார். எனது கூடுதல் சிந்தனைகள் அடைப்புக்குறிக்குள். படங்கள் என் சேர்ப்பு.]

ஜி. சிவராமன்


ஏறத்தாழ 350 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்தப் பூவுலகில் குடிவந்தவர்கள் நாம். கிளாமிடாமோனஸ் (Chlamydomonas) என்னும் ஒரு செல் உயிரியிலிருந்து,


பூஞ்சைகள்,
குறுஞ்செடி,
புல்,
பூண்டு,
குறுமரம்,
மரம்,
வனம்,
நத்தை,
நண்டு,
நாரை,

என எண்ணற்ற நம் மூத்த உயிர்களின் ஊடே பரிணாமம் பிரசவித்த பாலூட்டியாய் "மனித விலங்கு" அன்று பிரவேசித்திருக்கலாம்.

பகுத்தறிவின் பயனாய், ஆளுமைத்திறனால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உலகை வசப்படுத்தி, காட்டு உயிர்களைக் கட்டுப்படுத்தி மனித விலங்கின் ஆளுமை பேரளவில் கூடி, இன்று மனிதன் "பூவுலகின் தாதா" ஆகிவிட்டான் என்றால் அது மிகையாகாது. தன் அன்றாட வாழ்வின் வசதிக்காக, நாளும் இப்புவியைச் சுரண்டும், சீரழிக்கும் வேகம், ஒரு நாள் புவியின் பெருங்கோபத்தைச் சந்திக்க வழிவகுத்து வருகிறது. சென்ற காலத்து சுனாமியும், நர்கீஸும் அவற்றின் சொற்ப முன்னோடிகள் தாம்.


எல்லா வளமும் ஆற்றலும் எடுத்துத்தரும் இப் புவியின் ஒரு கூறாய் இருந்து நாமும் சுகித்து, நம் சந்ததிக்கும் இவற்றை விட்டுச் செல்ல மெனக்கிடுதல் காலத்தின் கட்டாயம். கடைசி அறைகூவலும் கூட. "சுற்றுச்சூழல்" அக்கறைகள் என்றாலே, சுடச்சுட பஜ்ஜி சாப்பிட்டுக் கொண்டு, ஒரு சில மேதாவிகள் மட்டும் மேவாய்க்கட்டையை சொரிந்து கொண்டு நட்சத்திர விடுதிகளில் விவாதிக்கும் விஷயம் என்று தான் நம்மில் பலர் நினைத்துக் கொண்டுள்ளனர். வைரமுத்து சொன்னதுபோல, "ஊரை பற்றி எரியும் நெருப்பு தன் சட்டைப் பைக்கு எட்டாதவரை எட்டிப்பார்க்காத இனம் - நாம்'' என இருப்பதில் அர்த்தமில்லை. நோபல் பரிசு பெற்ற அமெரிக்க முன்னாள் துணை அதிபர் அல்கோரின் "Inconvenient Truth" என்னும் ஆவண குறும்பட கூற்றுப்படி மயிலாப்பூரும் தற்போது வரிந்துகட்டிக்கொண்டு வளரும் சென்னையின் ஞ.ங.த. கணினி நகரங்களும் முல்லைத் தீவாய், கச்சத்தீவாய் பிரியும் சாத்தியம் அதிகம்தான். [நமது அரசியல் கட்சிகளின் சூளுரைகளில் இது நாள் வரை சூழல் பற்றிய எந்தக் குறிப்பும் இல்லாதது நமது மெத்தனத்தைக் காட்டுகிறது. மக்கள் விழிப்புற்றால் தவிர இதற்குத் தீர்வில்லை]

"மழை மறுக்கிறது, மான்சூன் பொய்க்கிறது,
வேனில் கொதிக்கிறது, நீர் வற்றுகிறது,
நிலம் நகர்கிறது, கடல் உள்வாங்குகிறது,
வானத்தில் ஓட்டை..."

என்று புலம்பிக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிலும், தனிநபராகிய நாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதில் எப்படி பங்களிக்க முடியும் என்று பார்க்கலாம். [Think Globally, Act locally என்பது சூழல் மேற்கோள்]

வீட்டிலுள்ள ஒரு குண்டு பல்பை அகற்றிவிட்டு இ.ஊ.க. என்னும் பல்பை போடுவதன் மூலம் ஒரு வருடத்துக்கு 75 கிலோ கார்பன் - டை - ஆக்ஸைடை தடுக்கலாம். புவி வெப்பமடைதலுக்கு இந்த கார்பன் கழிவுதான் தலையாய காரணம்.


கைக்கு எட்டும் தூரத்துக்கெல்லாம் வண்டியைக் கிளப்பாமல், வேக நடையில் செல்வது உலகுக்கும் நல்லது, உடலுக்கும் நல்லது. 45 நிமிட நடைப்பயணம் 1 கிலோ கார்பன் - டை - ஆக்ஸைடில் இருந்து உலகைக் காக்கும். 100 கலோரியைச் செலவழித்து உடலைக் காக்கும். [பெருகிவரும் மத்திய வர்க்க நுகர்வுப் பயன்பாடு மாற்றப்பட வேண்டும். நகரங்களில் நடமாடும் ஊர்திகளின் எண்ணிக்கை குறைய வேண்டும். சூழல் வரிகள் கூட வேண்டும். சிங்கப்பூரை உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்]


உங்கள் பயணம் பெரும்பாலும் பொது வாகனத்தில் அமைவது (பேருந்து, மின்சார ரயில்) சிறப்பு. பெரிய சொகுசு காரில் தனி ஆவர்த்தனம் செய்வது உங்களுக்கு வியர்க்காமலிருக்கக் கூடும். ஆனால் உலகையே வியர்க்க வைக்கிறது. கூட்டாகப் பயணிப்பது இதைத் தடுக்கும். [வசதிகள் கூடிய பொது வாகனப் பயணம் என்பதே இந்தியாவின் குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். ஜனத்தொகை கூடிய ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகளில் இது நடைமுறை]


அன்றெல்லாம் கடைக்குப் போகும்போது பழங்கள் வாங்க கூடை, காய்கறி வாங்க தனிப் பை, கிழங்கு வாங்க துணிப் பை என பயணித்தோம். ஆனால் இன்று நாம் "பிளாஸ்டிக் பைகளில்" அள்ளி வருவதால், மறுசுழற்சியற்ற பிளாஸ்டிக்குகள் உலகை "மக்க" வைக்கின்றன. "மஞ்சப் பை"க்கு மாற மனசு மறுக்கிறதென்றால், அழகியல் பொருந்திய துணிப் பைகள், நார் பைகளைப் பயன்படுத்துங்கள். ["Plastic free cities" என்பது நடைமுறையில் வரவேண்டும். உம். சாமுண்டீஸ்வரி கோயில், மைசூர்]


வீட்டில் குளிக்க வெந்நீரைப் பயன்படுத்துவதில் அதிகம் மின்சாரம் செலவாகிறது. வெந்நீர் உடலுக்குக் கெடுதி, வெதுவெதுப்பான நீரைக் குளிர் காலத்தில் மட்டும் பயன்படுத்தலாம். மற்ற நேரங்களில் குளிர்நீரே உடலுக்கு நல்லது. உங்கள் வீட்டு, அலுவலக குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வெளி வெப்பநிலைக்கு 2 டிகிரி மட்டும் குறைவாக வையுங்கள். வெளியில் 30 டிகிரி என்றால் 28 டிகிரியில் "சுகமாய்" இருக்க இயலும். இதன்மூலம் ஏறத்தாழ ஒரு நபர் 1 டன் கார்பன் கழிவைத் தடுக்க முடியும்.


ஒரு மரம் தன் வாழ்நாளில் 1 டன் கார்பனை உறிஞ்சிவிடும். புவி வெப்பமடைதலை குறைக்க முதல் வழி, வீட்டைச் சுற்றி அல்லது பிளாட்டைச் சுற்றி மரம் வளர்ப்போம். உங்கள் இரு சக்கர, நான்கு சக்கர வாகனங்களின் டயர் காற்றைச் சரிபார்த்து சீராக வையுங்கள். இதன்மூலம் 3 சதவீத "மைலேஜ்" ஐ கூட்டி கார்பன் கழிவைத் தடுக்க முடியும்.

மேலே சொன்ன எல்லாம், செய்யத் தேவை முனைப்பு, அக்கறை, மெனக்கெடல் மட்டுமே. அப்படிச் செய்ய மறுத்தால் உங்கள் பேரனுக்கோ பேத்திக்கோ "ஓர் ஊரில் ஒரு பூமி இருந்துச்சாம். அங்கே நிறைய மரம் செடி, காக்கா இருந்துச்சாம்'' என நிலவிலிருந்து கொண்டு கதை சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.



நன்றி: தினமணி


INCONVENIENT TRUTH (Movie)


அறை எண் 305 ல் கடவுள்

கடவுளைப் பற்றி ஆயிரம் கதைகளுண்டு. அவையெல்லாம் புராணங்கள் எனபடுகின்றன. இக்கதைகள் சினிமா என்ற ஊடகம் தோன்றியவுடன் அங்கும் பரவலாகப் பேசப்பட்டன. ஹரிதாஸ், ராமதாஸ், பக்தமீரா, ஔவையார், திருவிளையாடல், கலியுகக் கண்ணன், இப்போது அறை எண் 305 ல் கடவுள். கதைகள் இல்லையெனில் வாழ்வின் சுவாரசியம் குறைந்துவிடும். உலகில் எத்தனையோ பாத்திரங்கள் அதில் கடவுளையும் ஒருவராகப் பார்த்து ரசிப்பதில் மனிதனுக்கு ஒரு சந்தோஷம்.

இது முழுநீள நகைச்சுவைப் படம் என்கிறார்கள். ஆனாலும் கடவுளை முழுநீளக் காமெடியனாகக் காட்ட ஒரு தயக்கம். ஏன்னா, 'சாமி கண்ணைக் குத்தும்' ங்கற பயம். எனவே கொஞ்சம் காமெடி, கொஞ்சம் தத்துவம், கொஞ்சம் பகுத்தறிவாதம் இப்படிப் போகிறது படம். ஹரிதாஸ் படம் பார்த்த காலம் வேறு. இந்தப் படம் வந்திருக்கும் காலம் வேறு. அது படம் பார்த்தால் தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்த இடைக்காலத்தில் சுய மரியாதை இயக்கம் வந்து வெகுவாக நமது கடவுட்புரிதலை மாற்றிவிட்டது (ஒரு பாமர நோக்கில்). விஞ்ஞானம் வெகுவாக முன்னேறி முன்பு 'கடவுள் செய்கை' என்று நம்பியிருந்ததை 'மனிதனால் செய்யமுடியும்' என்று காட்டிவிட்டது. இல்லையெனில் படத்தில் இப்படி தைர்யமாக சாமி ஆடுவதை, தீமிதி நடப்பதைக் கேலி செய்ய முடியாது (ஏன் அப்படியே ஆடு பலியிடுவதையும் கிண்டல் செய்திருக்க வேண்டியதுதானே?).

முந்தைய கதைகளில் நிறைய பிராமணத்துவம் இருக்கும். இப்போது பாமரத்தனம் இருக்கிறது. ஆனாலும் கடவுளைப் பற்றிய புரிதலில் அதிக முன்னேற்றம் ஏதும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. எப்படிப் போட்டாலும் சொன்னதைத்தான் திரும்பச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது! என்ன இப்போது கொஞ்சம் வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம் கூடியிருக்கிறது. முன்பு ஜீவ தத்துவம், பர தத்துவம், அத்வைதம் என்று பேசியிருப்பார்கள் இப்போது அதற்குப் பதில் குவாண்டம் தியரி, சைக்காலஜி, நியூராலஜி என்று பேசுகிறார்கள். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். படத்தில் ஒரு மேற்கோள் வருகிறது. விளக்கிற்கு அருகிலிருக்கும் பல்லிக்குத் தெரியாது மின்சாரம், என்று. அது இப்படத்தை எடுத்தவர்களுக்கும் பொருந்தும். ஏனெனில் கடவுள் சப்ஜெக்ட் அந்த மாதிரி.

படம் பெரும்பாலும் தத்ரூபமாக திருவல்லிக்கேணி சூழலைப் பட பிடித்திருக்கிறது. இதுவரை எந்தத் தமிழ்ப்படமும் இப்படி செட்டு இல்லாமல் எடுக்கப்பட்டிருக்க முடியாது. இதுவே இப்படத்தை தேசிய, சர்வ தேச விருதுகளுக்குத் தள்ளலாம். உபநடிகர் பட்டாளமே இறக்கப்பட்டிருக்கிறது (சின்னத்திரையிலிருந்தும்). கதாநாயக, நாயகிகளுக்குக் கொடுக்கும் சம்பளத்திற்குப் பதில் கிராபிக்ஸ்க்கு கொடுக்கலாம் என்பது புதிய போக்காக உள்ளது. இது வரவேற்க வேண்டிய ஒன்று. எல்லோரும் மிகச் சிறப்பாக நடித்துள்ளனர். குறிப்பாக டெல்லி கணேஷ் கதாபாத்திரம்! பாடல்கள் எளிமையாக நன்றாக உள்ளன. சிறப்பாக குறையொன்றும் இல்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா! பாடல். அதுவே படத்தின் அடிநாதமாகவும் உள்ளது.

தமிழர்கள் அதிகம் குறை சொல்லுபவர்கள். மற்றவற்றில் குறை கண்டு, குறை கண்டு தங்கள் குறைகளை வளர்த்துக் கொள்கின்றனர். இந்த மனோபவத்தை படம் சாடுகிறது. ஜனத்தொகை நெருக்கடியில், பொருளாதார நெருக்கடியில் தமிழன் வாழ்வைத் தொலைத்துவிட்டு அல்லாடிக் கொண்டு இருப்பதை படம் நக்கலடிக்கிறது. சுற்றுப்பயணம் போகும் போது ஜன்னலுக்கு வெளியே உள்ளதில்தான் சுவாரசியம் இருக்கும். வாழ்வும் அப்படி இருக்க வேண்டும் என்கிறது படம். நாம் ஒரு சுற்றுப்பயணி. வாழ்வை ரசித்துப்பழக வேண்டும் என்பதும், நமது குறைகளுக்கு கடவுளை இடிப்பதை விட்டு, நம்மை முன்னேற்றிக் கொள்ளப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், அசிங்கம் பார்க்காமல் எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து பழக வேண்டும் என்பதும் ஆழமான புத்திமதிகள். 100 கோடியைத் தாண்டிவிட்ட இந்தியாவின் ஜனத்தொகை பாரமா? இல்லை வளமா? என்பதைத் தீர்மானிக்க இத்தகைய உளநோக்கு மிக முக்கியம். 'என்ன இல்லை இந்தத் திருநாட்டில், ஏன் கையை ஏந்த வேண்டும் வெளிநாட்டில்' எனும் பழைய பாடல் வரிகளை மீண்டும் கேட்டு புத்துணர்ச்சி பெற வேண்டிய காலக்கட்டத்தில் இருக்கிறோம்.

மற்றபடி கடவுள் எனும் சித்தரிப்பில் நிறையக்குறை உள்ளது. கடவுள் நேரில் தோன்ற வேண்டும் என எதிர்பார்க்கும் மனோநிலையே ஆன்மீகத்தின் அடித்தட்டு மனோநிலை. அடுத்து, கடவுள் என்பவர் ஏதோ பெரிய அதிகாரி என்பது போல் காட்டுவது அடுத்த மடத்தனம். அதுவும் இந்த காலெக்சி (வின் மண்டலம்) சக்தியைச் சின்ன கிரிஸ்டலில் வைத்துக் கொண்டு, அதற்கு வேல்டேஜ் பிரச்சனையுள்ள சென்னை மின்சாரத்தில் ரிசார்ஜ் செய்வது போன்ற அபத்தங்கள் ஹாலிவுட படம் பார்த்துவிட்டு அரைகுறையாக வாந்தி எடுப்பது போல. தமிழகத்தில் எக்காலத்திலும் விஞ்ஞானம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும் என்று தோன்றவில்லை. அதனால்தான் பெரியாரையே சாமி போல் ஆக்கிவிட்டனர் தமிழர்கள்.

'அந்தக் காலத்தில் பிரசாதம் தொன்னையில் கொடுப்பார்கள், இப்போது பிளாஸ்டிக் கப்பில்' என்று அங்காலாய்த்துவிட்டு non-biodegradable plastic cup-ஐ அப்படியே தெருவில் கடாசுவதைக் கடவுளும் அனுமதித்துச் சிரிப்பது அபத்தம். கொஞ்சம் கூட சூழலறிவு இல்லாத கடவுளாகத்தான் இவர்களால் சித்தரிக்க முடியும். ஏனெனில் இவர்களுக்கு விஞ்ஞானமும் தெரியாது, மெய்ஞானமும் தெரியாது.

'திருப்பதிக்கு அல்வா தருபவர்கள்' தமிழர்கள் என்று நம்மவரின் கேடித்தனத்தை மெச்சும் போக்கு என்ன வித்த்தில் ஆரோக்கியமானது? இவ்வளவு புத்திமதி சொல்லி என்ன பயன்? "கடவுள் மனிதனாகப் பிறக்க வேண்டும். அவன் காதலித்து வேதனையில் வாட வேண்டும்" என்று கண்ணதாசன் எழுதியதை வைத்துக் கொண்டு கடவுளை திருவல்லிக்கேணியில் அலைய விட்டுப் பார்க்கிறார்கள். தமிழ் உளவியலின் பெரிய முரண்பாடுகளைப் படம் பிடிக்கும் இப்படம் தனிமனித ஒழுங்குகளையும் அப்படியே சித்தரிக்கிறது. அதிகமான காசு வரும் போது வரும் குடும்பச் சண்டைகள், காசை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காத மத்தியதர மனோநிலை! ஒருபடி மேலே போய், கதாநாயகியை விபச்சாரியாகக் காட்டி, விபச்சாரி கூட காசைப் பெரிதாக மதிப்பதில்லை, என்று ஒரு குண்டைப் போட்டிருக்க வேண்டாம். இது டூ மச்சுன்னு சங்கருக்குக்கே தெரியும்.

அப்படி, இப்படி என்று சொதப்பி ஒரு படம் எடுத்திருக்கிறார்கள். படம் தமிழகத்தில் ஓடாது என்று கௌளி சொல்கிறது. தமிழகத்துத் தமிழர்கள் நம்ம பல்லி ஜோஸ்யம் சரியா என்று சொல்லட்டும்.

எங்கே வந்துவிட்டோம் இப்போது!

ஏதோ பிறந்தோம்! வாழ்ந்தோம்! என்று பலர் இவ்வுலகில் வந்து பிறந்து, இறந்து, மீண்டும் பிறந்து காலத்தைப் போக்குகின்றனர். ஆனால், நாம் வாழும் காலத்தின் மாற்றங்களை, நிகழும் அதிசயங்களை, அதன் வளர்ச்சியை எத்தனை பேரால் கண்டு கொள்ளமுடிகிறது? ஏதோ எல்லாம் அதுவாய் நடப்பது போலவும், இவ்வளர்ச்சி இயல்பானது என்பது போலல்லவோ பலர் நடந்து கொள்கின்றனர்.

20-21ம் நூற்றாண்டுதான் எவ்வளவு சுவாரசியமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது! ஒரு பொற்காலத்தில் அல்லவோ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்!

கீல் நகரில் வேலை நேரம் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்து அப்பாடா! என்று ஈசி சேரில் சாய்ந்த போது, நண்பன் ஒருவன் ஹேம்பர்க் நகர வீதியிலிருந்து அழைத்தான். அவன் பயணப்பட்டுக் கொண்டே அழைத்தான். நியூயார்க்கிலிருந்து ஹேம்பர்க் வந்து ஒருவாரம்தான் ஆகிறது. பெருவீதியிலிருந்து அவன் வீட்டிற்குப் போவதற்கான வழி தெரியவில்லை. 90 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் எனக்கு தொலைபேசி வருகிறது. "கண்ணா! வழி சொல்லு! வீட்டிற்கு எப்படிப் போவது?". ஆகா! பாருங்கள் வேடிக்கையை!! இதை 40 வருடத்திற்கு முன் எண்ணிப் பார்த்திருக்க முடியுமோ? அவனுக்கு நான் ஈசி சேரில் படுத்துக் கொண்டே வழி சொல்லி வீடுவரை கொண்டு வந்து விட்டேன். சுத்தமான நிகர்மெய் (விர்ச்சுவல்) அனுபவம்!

நிகர்மெய் என்பது உங்களுக்கு எப்படியோ? கொரியாவில் வாழும் எங்களுக்கு இது நடைமுறை! எஞ்சினியர்களாகவும், விஞ்ஞானிகளாகவும் வந்து வேலை பார்க்கும் பலர் தங்கள் குடும்பங்களுடன் வாழ்வதில்லை. காரணம் குழந்தைகளுக்கான கல்வி வசதி (ஆங்கிலக்கல்வி) இங்கு இருப்பதில்லை. ஆனால், தினப்படி வாழ்வு தகவல் புரட்சியை நம்பி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. தினம் யாகூ அரட்டை, வாய்ப் (VOIP) தொலைபேச்சு, முடிந்தால் வீடியோ சாட். நிகர்மெய் வாழ்வு!

ஒரு வருட Gap year நிகழ்வாக என் பெண் இந்தியா சென்றாள். 10 மாதங்கள் முடிந்து இப்போது இங்கிலாந்திற்கு மேற்படிப்பிற்குச் செல்கிறாள். இந்த இடைப்பட்ட காலங்களில் தொழில் புரட்சி இல்லையெனில் எப்படி வாழ்ந்திருப்போம் என்று யோசிக்க முடியவில்லை. சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக் கூட கலந்து ஆலோசித்து, கவலை வரும் போது போக்கி, மகிழ்ச்சியான சேதிகளை உடனுக்குடன் பகிர்ந்து கொண்டு. மெய்நிகர் வாழ்வு!

மார்ச்சில் இந்தியா போயிருந்தபோது, கொரியாவிலிருந்தே எனது பயணங்கள் அனைத்தையும் முன்னவே பதிவு செய்து, டிக்கெட்டு வாங்கி...அடேங்கப்பா! வேர்த்து, விருவிருத்து வரிசையில் நின்று வசவு வாங்கி ரிசர்வ் செய்யும் காலங்களெல்லாம் காணாமல் போய்விட்டனவே? இந்தியாவிலும்தான் எவ்வளவு வசதி? வீட்டிலிருந்து கொண்டே கைப்பேசி வழியாக காய்கறி கூட வாங்கிவிட முடிகிறதே!

40 வருடங்களில் எத்தனை மாற்றம். திருப்புவனம் கிராமத்தில், அவசரத் தகவல் என்றால் அது தந்திதான். (அதனால்தான் தினத்தந்தி! இந்தப் பேரை இனிமேல் மாற்றி வைக்க வேண்டும்!). தந்தி வருகிறது என்றால் நிச்சயம் அது இழவுச் சேதியாகத்தான் இருக்கும். எனவே யாருக்கும் தந்தி வருவது பிடிக்காது. எப்போதாவது ஒரு கார்டு வரும். அதன் மூலையில் மஞ்சள், குங்குமம் தடவி இருக்கும். மங்களமான சேதி என்பது படிக்கும் முன்னமே தெரிந்துவிடும். எங்கள் வீட்டில் தொலைபேசி கிடையாது. எங்கள் இரட்டை அக்கிரகாரத்தில் கிருஷ்ணய்யர் வீட்டில் மட்டுமே தொலைபேசியுண்டு. ஆத்திரம், அவசரம் என்று போனால்...வெட்கமாகவும், அழுகையாகவும் வரும்..ஓசி கேட்டுப் பேச வேண்டுமே என்று. யாராவது பேசினால் அடுத்த தெருவிலிருந்து சேதி வரும். டிரங்க் கால் என்றால் 3 நிமிடப்பேச்சே தாளிச்சுவிடும்!

எங்கே வந்துவிட்டோம் இப்போது!