வெற்றிப் புன்னகை?

சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த ஒலிம்பிக் ஆசிய ஒலிம்பிக். ஆசியாவிற்கென்று சில குணாதிசயங்கள் உண்டு. ஆசியாவில் ஆண் அழலாம். நம்ம சிவாஜி இல்லையா? பாவம் அவர் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார் "நான் செட்டுக்குள் வருகிறேன் என்றவுடன் கிளிசரினை வைத்துக்கொண்டு காத்திருப்பர்" என்று. ஆயினும் ஒலிம்பிக்கில் வெற்றி பெற்றவர் அழுவது மிகக்குறைவு. பெரும்பாலோர் கொரில்லா போல் மார்ப்பைத் தட்டுவர். சிலர் தேசியக் கொடியை தூக்கிப்பிடிப்பர்.

ஆனால் பாவம் இந்த ஜூடோ வீரனோ தேம்பித்தேம்பி அழ ஆரம்பித்துவிட்டார். தோற்றுப்போனவர் தோள் கொடுத்து ஆறுதல் சொல்ல வேண்டிய நிலை! ஏனிப்படி அழுதீர்? என்று கேட்டதற்கு ஒரு உண்மை புலப்பட்டது. கொரியா, சீனா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளில் வெற்றி என்பது வெறும் தனிமனித வெற்றியல்ல. அது சமூகத்தின் கௌரவ விஷயம். எனவே ஒலிம்பிக்கில் ஒருவர் கலந்து கொள்கிறார் என்றால் ஏகப்பட்ட மன அழுத்ததிற்கு ஆளாகிறார். வெற்றி பெற்ற பிறகுதான் இந்த அழுத்தம் குறைகிறது! இது எவ்வளவு கண்கூடு என்பதற்கு இந்த வீடியோ சாட்சி!!



இந்திய ஒலிம்பிக் கோஷ்டிக்கு இது செல்லாது. ஏனெனில் வெற்றிக் கோப்பைகளை ஏன் குவிக்கவில்லை என்று யாரும் கேட்கப்போவதில்லை. கேட்டாலும் சொல்லிக்கொள்ள ஆயிரம் நொண்டிச் சாக்குகள் உள்ளன!

0 பின்னூட்டங்கள்: