சேரிநாயும் கோடி ரூபாயும் (சினிமா)

இந்த ஆண்டு உலகின் கவனத்தை இந்தியா கவரப்போவது ஒரு ஆங்கிலப்படத்தின் மூலமாக. இப்படத்தின் பெயர்: Slumdog Millionaire என்பது. இப்படத்தின் விவரம்:

Details: 2008, UK, Cert 15, 120 mins, Drama / Romance, Dir: Danny Boyle, Loveleen Tandan

With: Anil Kapoor, Azharudin Mohammed Ismail, Dev Patel, Freida Pinto, Irrfan Khan, Madhur Mittal, Rubina Ali

Summary: A poor teenager from the slums of Mumbai gets on the Indian version of Who Wants to Be a Millionaire? and progresses to the 20-million-rupee question

அதற்குள் இப்படம்
Producers Guild of America Awards
Screen Actors Guild Awards
Golden Globe award
பரிசுகளையும் ஆஸ்கார் விருதிற்கு 10 தலைப்புகளில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது. இப்படத்தைப் பாராட்டியிருக்கிறார் அமைச்சர் பா.சிதம்பரம் எனில் இப்படத்தில் இந்தியாவின் பொருளாதாரம் பற்றிய ரகசியம் ஏதோவொன்று உள்ளது!



இப்படம் நிச்சயம் சர்ச்சையைக் கிளப்பக்கூடியது. இந்தியாவின் வறுமையை, ஏழ்மையைக் காட்டினால் நம்மவர்க்கு அது எப்போதும் பிடிப்பதில்லை, கூடுதலாக அதுவும் வெளிநாட்டார் காட்டினால் பிரச்சனைதான்!

உள்ளதை உள்ளபடி காண்கின்ற தைர்யம் உள்ளவனுக்கு இப்படம் நிச்சயம் பிடிக்கும். உண்மைதான் இது சேரி வாழ்வு பற்றிப் பேசுகிறது. அங்குள்ள ஏழ்மை, வறுமை, கொடுமை, சூது, வஞ்சகம் எல்லாவற்றையும் பேசுகிறது. ஆயினும் இச்சூழலிலும் எதிர்நீச்சல் போட்டு வாழ்வும், காதலும் வெற்றி கொள்கிறது என்று படம் காட்டுகிறது. இதுவொரு நம்பிக்கை தரும் படம். 100 கோடியைத்தாண்டி விட்ட இந்தியா, சுதந்திரமடைந்து 60 ஆண்டுகள் தாண்டிவிட்ட இந்தியாவின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று எண்ணும் போது 'பகீர்' என்று இருக்கும். ஆயினும் நம்பிக்கையின் பேரில்தான் நமது அடுத்த அடி இருக்கமுடியும்! என்பதை இப்படம் தெளிவாகச் சுட்டுகிறது.



அருமையான படப்பிடிப்பு. Danny Boyle, Loveleen Tandan இருவரும் கஷ்டப்பட்டு இப்படத்தை எடுத்துள்ளனர். Azharudin Mohammed Ismail அருமையாக நடித்துள்ளார். Freida Pinto விற்கு அதிக வாய்ப்பில்லை என்றாலும் பாந்தமாக நடித்துள்ளார். இதில் நடித்துள்ள குழந்தைகளைப் பாராட்ட வேண்டும். அப்படியொரு நடிப்பு. ஏ.ஆர்.ரகுமான் இசை. அதற்குள் விருது பெற்றுவிட்டார். இந்த ஆண்டு ஆஸ்கார் நிகழ்வில் இசை அமைக்கப்போகிறாராம். ஒரு தமிழன் இவ்வளவு உயர்ந்துள்ளது உண்மையாகவே மனதிற்கு மகிழ்வளிக்கிறது. கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய படம்!

தாயாகும் ஆண்!

பெண்மை அம் பூ அது!

பெண்ணாய் பிறந்து ஓர் ஆணாகிப் பின் தாய்மையால் பெண்மை கொண்டு மலரும் ஓர் பூ!




அமெரிக்காவில் எல்லாமே சேதிதான், எல்லாமே சோதனைதான். 'இது என் உடல், என் சொத்து' எனும் கருத்தாக்கமுள்ள அமெரிக்காவில் டிரேஸி எனும் பெண் 20 வயதில் தானொரு ஆண் பெண் உடலில் இருப்பதாக உணர்ந்தாள். எனவே நாளமில்லா சுரப்பிகளை ஏமாற்றி மீசை வைத்துக்கொண்ட ஆணானாள். ஆயினும் அவளது பெண் உறுப்பை அவள் மாற்றிக் கொள்ளாமலே ஒரு பெண்ணைத்திருமணம் செய்து வாழத்தலைப்பிட்டாள். பின் தன் மனைவிக்கு மகப்பேறு கிடையாது என்று அறிந்தபின். செயற்கை கருத்தரிப்பு முறையில் கருவுற்றாள். இவளது மனைவி இவனைச் சினைப்படுத்தினாள். இப்போது தாமஸ் எனும் ஒருகாலத்து டிரேஸி தாயாகி உள்ளாள். அவளைப் பொறுத்தவரை அவள் இன்னும் தன்னை ஆண் என்றுதான் சொல்லிக்கொள்கிறாள். பின் 'கருவுறுதல்'? "அதுவொரு இயற்கை இயல்பு" என்னால் முடிகிறது, நான் கருவுறுகிறேன். அவ்வளவே. குழந்தை பிறந்த பின் நான் அக்குழந்தைக்கு அப்பன், என் மனைவி தாய் என்கிறா(ள்)ன் 'தாமஸ்'

ஏதோ பட்டி விக்கிரமாதித்தியன் கதை போல் உள்ளது இந்நிகழ்வு!

It's My Right to Have Kid, Pregnant Man Tells Oprah

ஆன்மாவின் அரசி அரிதா பிராங்க்ளின்

Welcome Barack Obama - Aretha Franklin sings "My Country Tis of Thee"



The Queen of Soul Aretha Franklin and her gargantuan bow head piece took to the stage to belt out, “My Country ‘Tis of Thee” in honor of the 44th president of the United States.

"MOST BEAUTIFUL quartet" என்ற என் பெண்ணின் பரிந்துரையின் பேரில் இவ்விடுகை!

வண்ணங்கள் வேற்றுமை பட்டால்
அதில் மானுடர் வேற்றுமை இல்லை
எண்ணங்கள், செய்கைகள் யாவும்
இங்கு யாவர்க்கும் ஒன்றென காணீர்!
- மகாகவி பாரதி

அபியும் நானும் (சினிமா)

வன்முறை, கவர்ச்சி இவைதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்கும் சக்திகள் என்று பரவலாக நம்பப்பட்டாலும் அவ்வப்போது அப்படி இல்லை என்று சொல்லுமாற்போல் சில படங்கள் வரத்தான் செய்கின்றன. உண்மையில் 'சுப்பிரமணியபுரம்' படம் பார்த்த பின் அபியும் நானும் பார்த்தது பெரிய ஆறுதல். நான் தமிழன் என்று சொல்லிக்கொள்ள வெட்கப்படும் சமயங்கள் தமிழகத்தின் சமூக வன்முறைகளைக் காணும் போதுதான். ஒரு காட்டுமிராண்டி சமூகத்தின் எச்சங்கள் அவை என்றிருக்க, அவைகளுக்கு வேண்டாத பூச்சல் கொடுத்து, 'மறம், வீரம்' என்று காட்டமுற்படுத்துவது என்னை வெறுப்பேத்தும். ஆனால், அதே சமூகம்தான் ஆண்டாள் பாடல்களையும் தந்துள்ளது, வள்ளலாரையும் உருவாக்கியுள்ளது. எனவே எதையும் குற்றமெனக் கொள்ளாது, இவை எல்லாமே மனித இயல்புகள், இக்குணங்களில் எது நம் தேர்விற்கு வருகிறது என்பதே வாழ்வில் முக்கியம் என்று கொள்ள வேண்டியுள்ளது. சரி, படத்திற்கு வருவோம்.



பிரகாஷ்ராஜ் பற்றி எனக்குள் பெரிய அபிப்பிராயம் இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒன்று உருவாகி வருவதை உணர்கிறேன். அவரைப் பற்றிய பரவலான சினிமா பிம்பத்தை அவரே உடைத்து வெளியே வருவது ஒரு பரிணாமத்தின் வெளிப்பாடாக எனக்குப் படுகிறது. வில்லத்தனமான பாத்திரங்களில் நடித்து அடிமனத்தில் ஆத்திரமூட்டக்கூடிய சுபாவத்தை வெளிக்கொண்டு வந்த ஒருவர், 'அதெல்லாம் அப்படித்தான் என்று இல்லை, இதோ பாருங்கள்' என்று குணசித்திரப் பாத்திரங்களை உருவாக்கி, நடித்து வருவது தமிழக சினிமாவின் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. மேலும் பழியை எல்லாம் "ரசிகர் அப்படித்தான், அவர்கள் ரசனைக்குத்தக்கவாறுதானே படம் எடுக்க முடியும்" என்று நம் தலையில் கட்டும் போக்கு உண்மை இல்லை என்பதைக் காட்டுவது போல் இவர் மாற்றுப்படங்கள் வணிக ரீதியில் வெற்றி பெற்று வருவது ஆறுதலாக இருக்கிறது. உதாரணமாக மொழி, காஞ்சீவரம், வெள்ளித்திரை போன்ற படங்கள். மொழி படக்குழுதான் அபியும் நானும் படத்தையும் இயக்கி இருக்கிறது!



மக்கட்பேறு என்பதைக் காலம் காலமாக தமிழினம் உயர்வாக தூக்கிப்பிடித்துதான் வருகிறது, வள்ளுவர் காலத்திலிருந்து. இன்றைய நமது மழலை அழகியல் என்பது 2000 வருடப் பழசு என்பதைக் "குழல் இனிது, யானிது என்பர், தம் மக்கள் மழலைச் சொல் கேளாதார்" எனும் அற்புதமான குறள் செப்பும். இப்படம் அப்பா - மகள் உறவு பற்றியது. உளவியல் ரீதியாக அப்பாவிற்குப் பெண்ணின் மீதும், அம்மாவிற்கு பையன் மீதும் பாசம் வளர்வது கண்காணிக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படத்தில் பெண்ணின் மீது அபாரப் பாசம் வைத்து அவள் மூலம் அறிவுத்தெளிவு பெறும் ஒரு தந்தையின் கதை சொல்லப்படுகிறது. அயர்ச்சி ஊட்டாத நல்ல நடை, நல்ல நகைச்சுவை, நல்ல பாடல்கள், மிகை இல்லாத நடிப்பு. குடும்பதோடு காணலாம். படத்தின் கடைசியில் ஒரு வசனம். ஒரு குழந்தை பிறப்பதுடன் ஒரு தந்தையின் வளர்ச்சி இடம் பெறுகிறது. இதைச் சரியாக கவனிக்கவில்லையெனில் தந்தை வளர்வதே இல்லை என்று. முன்பெல்லாம் பத்திரிக்கைகளில் Bringing up father என்றொரு கேலிச்சித்திரம் வரும்! அதுகூட ஒரு தந்தையின் வளர்ச்சி பற்றியதுதான்.



குழந்தை பிறப்பு என்பது சாதாரண நிகழ்வு அல்ல. அதுவொரு அதிசயம். அதை முறையாகக் கற்றால் எல்லோரும் வளரலாம்.

இப்படம், தெற்கு, வடக்கு இணைப்புப் பாலமாக செயல்படுகிறது. உண்மையில் சீக்கியர்களை மட்டும்தான் நாம் இப்படியொரு தேசிய உதாரணமாக எடுக்கமுடியும். பிச்சைக்காரன் இல்லாத ஒரு சமூகம்! ஐயமிட்டு உண் என்றும், இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் நேரின் பரந்து கெடுக உலகு இயற்றியான் என்றும், தனியொருவனுக்கு உணவில்லையெனில் ஜெகத்தினை அழித்திடுவோம் என்றும் அன்று தொட்டு இன்றுவரை நாம் சூளுரைத்துக் கொண்டுதான் வருகிறோம். ஆனால் ஒரு வள்ளுவன் இல்லாமல், பாரதி இல்லாமல் சீக்கியம் அதை சாதித்து உள்ளது! நமக்கு நல்லதொரு படிப்பிணை.

சரி, எல்லோரும் போய் பாருங்கள்! தமிழ்நாட்டுக்காரங்க, இந்தப்படம் நல்லா ஓடுதான்னு பின்னூட்டம் போடுங்க!

புதிய கலை வடிவில் பழைய சித்தாந்தம்

இன்று காலையில் கொரியன் ஹெரால்டு ஆன்லைன் பத்திரிக்கையில் படித்த ஓர் கட்டுரை என் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அதைக் கீழே தந்துள்ளேன்! "அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு" என்கிறது திருவாய்மொழி. பொருட்செல்வத்தை மட்டும் வீடுபேறுக்கான தடை என்று சொல்வதில்லை நம் சித்தாந்தம். நம் உடலும், அவை கொண்ட இந்திரியங்களும் பெரும் தடை என்றே சொல்கின்றன. இப்படி இருக்கையில், மெல்ல, மெல்ல உலகம் எரிக் ப்ரோம் சொன்ன "to have or to be" என்பதை அலசத்தொடங்கி உள்ளது! கீழே உள்ள இரண்டு நவீனக் கலை வடிவங்கள் எப்படி எரிக் ப்ரோமை விளங்கிக் கொள்கின்றன என்பதை அறிவது சுவையாக உள்ளது!

Addressing the question 'To Have or To Be?'

Philosopher Erich Fromm raised the question "to have or to be" in 1976, presenting his analysis of two modes of human existence: having and being. More than 30 years have passed since then, but the question is still intriguing.
Living in a materialistic world where money is often considered the ultimate value, it can be confusing whether we are respectable individuals as we are said to be, or are merely an accessory to a society helping the money flow.

Some contemporary artists pondered this question, the results of which are showing at Korea Foundation Cultural Center Galleries in Sunhwa-dong. It displays works by 14 artists who answered the question in their own way.

The exhibition is titled "Encounter: Dublin, Lisbon, Hong Kong and Seoul."

"We hold exhibitions of Korean contemporary artists in different countries every year, but found out that the exhibits are even less well-known in Korea," said Jienne Liu, curator of the exhibition, at a press conference last week.

"So we decided to bind the exhibitions that we held in Dublin, Lisbon, and Hong Kong last year under the theme 'To Have or To Be,' and throw an exhibition here," Liu said.



This time, the local artists of Dublin, Lisbon, and Hong Kong also participate in the exhibition. Works by Anthony Haughey from Dublin, Antonio Julio Duarte from Lisbon, and Wilson Shieh and Lui Chunkwong from Hong Kong are featured.

The exhibition is divided into two parts, one led by the theme "to have," and the other one by "to be."

In the first division, Jung Yeon-doo, now a world famous video artist, tries to show how vain the idea of possession can be. Jung took photos of typical leisure spots like the beach, but instead of appearing peaceful and joyful, the scenes look fake and artificial.

"At first glance, it might look like a natural scene, but if you take a closer look, you can see that Jung built the sets and created the whole scene from scratch," explains Liu. "It implies how the people of today are ... at the border of truth and falsity."

Nearby, a large porcelain sculpture named "Translated Vases" stands. It is a work by Yee Soo-kyung, who glued broken pieces of ceramic together with 24K gold.

"Gold is commonly used when amending ceramics in Korea, but foreigners were surprised to see it when it was showcased in other countries," said Liu. This Korean-style sculpture signifies life, which is made upon fragments of ceramics that are metaphors for trial and error. The more mistakes we make, the more mature our lives get.

High up on the wall in the next division, a screen plays out an unbelievable scene. Someone keeps on pouring tea into a teacup, but it never overflows. In fact, it manages to hold the exact same amount hour after hour. The video is "Being There," by Hwang Haesun.

"Hwang makes the viewers doubt the difference between reality and fiction, thus realizing the futility of human desire," explained Liu.

The exhibition runs through Jan. 21 at Korea Foundation Cultural Center Galleries in central Seoul. Admission is free. For more information, call (02) 3789-5600 or visit www.kfcenter.or.kr

By Park Min-young

Source: The Korea Herald




2009.01.14

முப்பதில் பேரன் பெற்றால்? (கொரிய சினிமா)

எனக்குப் பொதுவாகவே கொரியன் நகைச்சுவைப் படங்கள் பிடிக்கும். இவர்கள் ரொம்பவும் வித்தியாசமாக யோசிப்பவர்கள். மேலும் விஷுவல் மீடியா என்பதை நன்கு உணர்ந்து படம் எடுப்பவர்கள். எல்லாக் கல்லூரி மாணவர்களும் ஒட்டு மொத்தமாக ஒரு படத்தைச் சிபாரிசு செய்யும் போது பார்க்காமல் இருந்தால் எப்படி?

கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். 15 வயதில் நாளமில்லாச் சுரப்பிகள் வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிடுகின்றன. பெண்களோ இப்போதெல்லாம் 9 வயதில் வயதிற்கு வந்து விடுகின்றனர். பள்ளிச் சிறார்களாக இருக்கும் போது இச்சை கூடி ஓர் கலவி நடந்துவிடுகிறது. நீங்களோ அப்பள்ளி விட்டு வேறு எங்கோ போய் விடுகிறீர்கள். உங்களுக்கு 38 வயதாகும் போது ஒரு பெண் "அப்பா! நான்தான் உங்கள் பெண். இவன் உங்கள் பேரன்" என்று வந்து நின்றால் எப்படி இருக்கும்?



அதுதான் கதை! கதாநாயகன் ஒரு பிரபல வானொலியில், பிரபல நிகழ்ச்சியாளர். அவனது நிகழ்ச்சியில் ஒரு பெண் வாராவாரம் உணர்ச்சி ததும்பும் நிகழ்ச்சிகளைச் சொல்லி இவனிடம் அறிவுறை கேட்கும். இவனும் அவள் எப்படியும் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டுமென்று அறிவுறுத்துவான். அதன் படியே அந்தப் பெண் ஒரு நாள் இவன் வீட்டுக்கதவைத் தட்டுவாள். அதன் பின் ஒரே வேடிக்கை என்று கொள்ளுங்கள். இவனுக்கோ இன்னும் கல்யாணமாகவில்லை. ஒரு பெண்ணை செட் அப் செய்து வீட்டிற்கு வரச் சொன்ன பொழுதில் பெண்ணும், பேரனும் வந்தால்?

முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் இவன் எப்படி மாறுகிறான் என்பதுதான் கதை. பார்க்க வேண்டிய படம். நாங்க எங்கே கொரியா போய் பார்ப்பது என்று கேட்கிறீர்களா? கமல் எதற்கு இருக்கிறார்? அவர்தான் 'காப்பி கேட்' ஆச்சே! கொஞ்ச நாளில் தமிழில் கோலிவுட் மணத்துடன் வந்துவிடும். அதுவரை, கீழே உள்ள பாட்டைக் கேட்டு சந்தோஷமடையுங்கள். இது முழுப்படத்தின் வெள்ளோட்டம் போலுள்ளது!