நந்துவும், சம்பந்தனும்

நந்து மெல்ல கோவிலுக்குப் போனான்.

பண்டாரம் நின்றிருந்தார். 'என்னடா! பையா! குளிக்க வந்திருக்கையா?' என்றார்.

நந்துவிற்கு மறந்துவிட்டது, ஏன் பண்டாரம் இப்படிக் கேட்கிறாரென்று.
'அதெல்லாமில்லை, வீட்டிலே குளிச்சிட்டுத்தான் வரேன்' என்றான் விறைப்பாக.
'எம்பா கோவிச்சுக்கறே! அன்னிக்கு நீ தண்ணி விட்ட ரோஜா பூத்திருக்கு பாரு!
என்று காண்பித்தார்'. மிக அழகான சிவப்பு ரோஜா. பண்டாரம் கைப்பட்டு அந்த
நந்தவனத்தில் நந்தியாவட்டை, அரளி, முல்லை, மல்லிகை என்று ஒரே பூக்காடு.

'சாமி! இவ்வளவு பூ பூத்தா, பாம்பு வராதா? உங்களுக்கு பயமில்லையா?' என்று
நந்து பண்டாரத்திடம் கேட்டான்.

'ஓ! நல்ல பாம்பைச் சொல்லறீங்களா? அதெல்லாம் ஒண்ணும் பண்ணாது. நான்தான்
சிவ நாமத்தைச் சொல்லிக்கிட்டுதானே பூப்பறிக்கிறேன். ஒண்ணும் பண்ணாது
என்றார்.

நந்து பிரகாரத்தைப் பார்பதைக் கண்டு கொண்டு, பண்டாரம் கேட்டது, 'என்ன பாக்கறே?'.

'இல்ல, அன்னிக்கு ஒரு தாத்தா! இங்க நெருஞ்சிமுள் பிடிங்கிட்டு இருந்தாரு.
நல்ல தாத்தா! இருக்காரான்னு பாக்கறேன்'.

'எந்தத் தாத்தாவச்சொல்லறே? நம்ம மடப்பள்ளி ஐயரையா?'

'இல்ல சாமி. இவரு வேற மாதிரி இருந்தாரு. உளவாரப்பணின்னு சொன்னாரு'

'உளவாரப்பணியா? அதெல்லாம் நான்தானே தம்பி இங்க செய்யறேன். வேற யாரும்
நம்மக்கேக்காம அதை இந்தக் கோயில்ல செஞ்சிடமுடியும்?'

நந்து குழம்பிவிட்டான். அன்றைக்கு பார்த்த தாத்தா யாரு?

பிரகாரத்தை மூன்றுமுறை சுற்றிவிட்டு சுவாமி சந்நிக்குள் நுழைந்தான்.
அவனுக்குப்பிடித்த லாந்தர் விளக்கு அழகாக தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
உள்பிரகாரத்திற்குள் நுழைந்தான். கொஞ்சம் இருட்டாக இருந்தது. ஆள்
நடமாட்டம் இல்லை.

கையில் ஜால்ராவை வைத்துக்கொண்டு ஒரு சிறுவன் நின்றிருந்தான். இவனைப்
பார்த்தவுடன் பாடத்தொடங்கினான்.

நன்றுதீது என்று ஒன்றிலாத நான்மறையோன் கழலே
சென்று பேணி ஏத்த நின்ற தேவர் பிரான் இடமாம்
குன்றில் ஒன்றியோங்க மல்கு குளிர் பொழில் சூழ் மலர்மேல்
தென்றல் ஒன்றி முன்றிலாருந் தென்திருப் பூவணமே (சம்பந்தர்)

நந்து அச்சிறுவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எதிரே குறைவெளிச்சத்தில்
தட்சிணாமூர்த்தி. இப்பையன் வந்ததால் அங்கு கொஞ்சம் ஒளிகூடியது போன்ற ஓர்
பிரமை.

பாட்டை முடித்துவிட்டு, 'நமச்சிவாய வாழ்க! நமச்சிவாய வாழ்க' என்றான். 'ஏ
பையா! நீயும் சொல்லு!' என்று நந்துவைப் பார்த்து ஆணையிட்டான்.

நந்து அவனை வச்ச கண் வாங்கவில்லை.

'என்ன அப்படி பார்க்கிறாய்? உன் பெயர் என்ன?' என்றான் சிவச்சிறுவன்.

'நந்தகுமார். நந்துன்னு எல்லோரும் கூப்பிடுவாங்க!'

'ஓ! படிக்கிறாயா? நான் பாடிய பாட்டு புரிந்ததா? என்றான்.

ஓ! என்றான் நந்து.

'நன்றுதீது என்று ஒன்றிலாத நான்மறையோன் கழலே
சென்று பேணி ஏத்த நின்ற தேவர் பிரான் இடமாம்!"

யாரைச் சொல்கிறேன் புரிகிறதா? என்றான் சிறுவன்.

'நந்து, ஓ புரிகிறதே. பெருமாளைச் சொல்கிறாய்! என்றான்.

சிவச்சிறுவன் நகைத்து, ஓ, அப்படியா! ஏனப்படி சொல்கிறாய்?' என்றான்.

புண்ணியம் பாவம் புணர்ச்சிபிரி வென்றிவையாய்
எண்ணமாய் மறப்பாய் உண்மையாய் இன்மயாயல்லனாய்,
திண்ணமா டங்கள்சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்,
கண்ணனின் னருளேகண்டு கொண்மின்கள் கைதவமே.

என்பதுதானே இறைவன் இயல்பு என்றான் நந்து!

'சபாஷ்! அதை விளக்கு இப்போது எனக்கு!' என்றான் சிவச்சிறுவன்.

நந்துவிற்கு இப்பத்தும் மனப்பாடம். ஒப்பில்லா அப்பன் சந்நிதியில்தான்
அவனுக்கு காதுகுத்து. நம்மாழ்வார் ஒப்பில்லா அப்பன் மீது பாடிய பத்துப்
பாடல்களுமே துருவம் கொண்டு இயங்கும் மனதை ஒருமைப்படுத்தும் பாடல்கள்.
எனவே மகிழ்வுடன் விளக்கினான்,

புண்ணியம், பாவம், சேர்தல், பிரிதல், எனும் இவ்வகையாய்; நினைத்தல்,
மறத்தல், இருத்தல், இல்லாதிருத்தல் எனும் தன்மையனாய்; பெரிய மாடங்கள்
சூழ்ந்த திருவிண்ணகரத்தைச் சேர்ந்த பிரான் கண்ணன். அவன் இன்னருள்
கண்டுகொண்டு இவ்வுலக மாயையை நீக்குவோமாக! என்பது பொருள் என்றான் நந்து.

ஆகா! ஆகா! ஆனந்தம்! அந்தப்பிரான் இங்குதான் இருக்கிறான், வா!
காட்டுகிறேன் என்றான் சிவச்சிறுவன்.

'என்ன இந்தக் கோயிலிலா? நான் அப்படியொரு சந்நிதி பார்த்ததில்லையே?'

'ஆம்!

'குன்றில் ஒன்றியோங்க மல்கு குளிர் பொழில் சூழ் மலர்மேல்
தென்றல் ஒன்றி முன்றிலாருந் தென்திருப் பூவணமே!!

என்றான் சிவச்சிறுவன். இப்ப நீ அந்த வனம் பார்த்தாய். பழையூருக்குப்
போனால் பெரிய பூங்கா உண்டு. இவன் புஷ்பவன நாதன் தானே! மலர்மேல் மருவும்
அப்பன், வா, வா..காட்டுகிறேன்.

பொறு, பொறு! உன் பாட்டிற்கு நீ இன்னும் பொருள் சொல்லவில்லையே? என்றான் நந்து.

'எல்லாப்பொருளும் ஒன்றுதான் நந்து! நல்லது, கெட்டது எனும் பகுப்பில்லாத
பரம் உறையும் இடம் இங்குதான் உள்ளது என்கிறது என்பாடல். அது எட்டடி
தூரத்தில்தான் உள்ளது வா! என்றான் சிறுவன்.

அவன் அழைக்க, இவன் தொடர, 'ஓம்! நமசிவாய..ஓம் நமசிவாய' எனும் ஓங்காரம்
என்கிருந்தோ எங்கும் நிரம்ப, இவர்கள் சந்நிதிக்குள் நுழைய...'ஆதியாய்,
அநாதியாய், அங்கு இங்கு என்றில்லாத ஒரே பரம்' நந்துவிற்கு கண்ணனாகவும்,
சிவச்சிறுவனுக்கு வடிவேறு திரிசூலம் கொண்ட சிவனாகவும் காட்சியளித்து,
சுடராக மின்னி மறைந்தது.

கூசிய ஒளி கண்டு, கண்மூடி கண் திறக்கும் போது, சந்நிதியில் நந்து மட்டும்
நின்றிருந்தான். ஏகாந்தமாக.

அவனுக்குத்தெரியும் நாளை தமிழ் வாத்தியார் இதைத்தான் பாடமெடுப்பாரென்று.

0 பின்னூட்டங்கள்: