நந்துவும் கல்லாலமர் தேவனும்

நந்து இன்னும் குளிக்கலை? எல்லோரும் கோயிலுக்குப் போய்க்கொண்டு இருக்கிறார்கள் பார்! என்ற அன்னையின் குரல் கேட்டு, படிப்பில் ஆழ்ந்திருந்த நந்து எழுந்து கொல்லைப்புறம் ஓடினான். அங்குதான் கிணறு இருக்கிறது. ஆற்றங்கரைக்கு அருகில் வீடு என்பதால் கிணற்றில் நீர் எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கும். தேர்வுக் காலம் வந்துவிட்டது. நந்து காலை 4.30 மணிக்கே எழுந்துவிடுவான், படிக்க! பிரம்மமுகூர்த்ததில் படித்தால் படித்தது மனதில் நிற்கும் என்பது பாட்டியின் அறிவுரை! நந்து அரிக்கன் விளக்கு வைத்துதான் படிப்பான். 5 மணிக்கெல்லாம் பொல, பொல என விடிய ஆரம்பித்துவிடும். வீட்டின் முற்றத்தில் இருந்து கொண்டு படித்தால் வெளிச்சம் தெரியும்.

நந்து வேக, வேகமாக குளித்து விட்டு நெற்றியில் திருநீறு இட்டுக்கொண்டு கோயிலுக்கு ஓடினான். சீக்கிரம் வந்துடு, இன்னக்கி உனக்கு ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருக்கு என்று அக்கா நினைவூட்டினாள். 'மாணவர் மன்றம்' தேர்வுகள் வருகின்றன. இவை பள்ளிப்பரீட்சை தவிர விருப்பப்பட்டு மாணவர்கள் பங்குகொள்ளும் தமிழ்த்தேர்வுகள். நந்து வீட்டில் படிக்கும் குழைந்தைகள் 'மாணவர் மன்றத்தேர்வுகளுக்கு' போவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். அதனால் தமிழ்க்கல்வி அவ்வீட்டில் நிலைத்து நின்றது.

எவ்வளவு வேகம் என்றாலும் நந்து தக்ஷிணாமூர்த்தி சந்நிதி என்றால் இரண்டு நிமிடம் இருந்து வணங்கிவிட்டுப் போவது வழக்கம். அது ஏனோ, அவனுக்கு அவரின் அழகு பிடிக்கும். அரச மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து மௌனகுருவாக அவர் வெறும் சின்முத்திரை காட்டி, குமிழ் சிரிப்புடன் இருக்கும் அழகு அவனைக் கவர்ந்தது. உள்ளே இருக்கும் லிங்கம் எல்லாவற்றிற்கும் வெறும் சாட்சியாக ரூபமற்று, குணமற்று இருக்கும். இவனுக்கு குணமுள்ள இறைமையே பிடித்தது.

வேக, வேகமாக கோயிலை வலம், வந்துவிட்டு பள்ளிக்கு ஓடிவிட்டான், நந்து. நெஞ்செல்லாம் ஒரே பர, பரப்பு. பள்ளி ஆரம்பிக்கும் முன் இவர்களுக்கான பரீட்சை. ஒரு மணி நேரம் நடக்கும். பரீட்சையில் தேர்வுற்றோருக்கு 'மாணவர் மன்றம்' சிறப்புப் பரிசுகள் வழங்கும். பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர் வருட இறுதி விழாவில் பொதுச்சபையில் அதை மாணவர்களுக்கு வழங்குவார். நந்துவின் சகோதரி எப்போதும் மன்றத்தேர்வுகளில் நிறைய மதிப்பெண்ணுடன் தேர்வுற்று பரிசு வாங்குவது வழக்கம். நந்து அந்த வழியில் இப்போது முதன்முறையாக தேர்வு எழுதுகிறான்.

முதலில் 'ஏ' பார்ட்டு கேள்விகள். அவை எளியவை. 'பி' பார்ட்டு கேள்விகள், யோசிக்க வைப்பவை. நிறைய எழுத வேண்டும். மட, மடவென 'ஏ' பார்ட்டு முடித்துவிட்டு, 'பி' பார்ட்டுக்கு வந்தால், அப்பர் தேவாரப்பாடலொன்று கொடுக்கப்பட்டு பொருளுரை கேட்கப்பட்டிருந்தது!

கல்லாலின் நீழலிற் கலந்து தோன்றுங்
கவின்மறையோர் நால்வர்க்கு நெறிக ளன்று
சொல்லாகச் சொல்லியவா தோன்றுந் தோன்றுஞ்
சூழரவு மான்மறியுந் தோன்றுந் தோன்றும்
அல்லாத காலனைமுன் அடர்த்தல் தோன்றும்
ஐவகையால் நினைவார்பால் அமர்ந்து தோன்றும்
பொல்லாத புலாலெலும்பு பூணாய்த் தோன்றும்
பொழில்திகழும் பூவணத்தெம் புனித னார்க்கே!

நந்துவிற்கு இரட்டை மகிழ்ச்சி. ஒன்று, இப்பாடல் தனது ஊரான திருப்பூவணம் பற்றிய பாடல். இரண்டாவது, இது தக்ஷிணாமூர்த்தி பற்றிய பாடல். மிக உற்சாகத்துடன் எழுதத்தொடங்கினான்.

அப்பர் பெருமான் முதலில் தமிழ் மறைகள் வழியன்றி மாற்று சமயங்களில் காலம் கழித்தவர். பின் அவரை தடுதாட்கொள்ளும் எண்ணம் கொண்டு இறைவன் பல திருவிளையாடல்கள் செய்து அவரை சைவநெறிக்கு அழைத்து வருகிறான். அப்படி இறைவன் தன்பால் ஆதரவு காட்டியதை நினைத்தவுடன், அப்பருக்கு கவின் மறையோர் நால்வருக்கு ஈசன் மிக்க அருள்கொண்டு கல்லால் மரத்தின் நிழலில் உபதேசம் செய்தது நினைவிற்கு வருகிறது. உபநிஷதம் சொல்வது போல் ஆத்மஞானிகள் பேசுவதே இல்லை. அவர்கள் 'மலர்மிசை ஏகி' நிற்கும் இறைத்தியானத்தில் எப்போதும் மூழ்கி இருப்பதால் வாய், வார்த்தை என்பது அற்றுப்போயிருப்பர். அந்நிலையில், இறைமையின் அடிஆழத்திலிருந்து முத்தெடுத்து நன்நெறிகள் வழங்குவர். கேட்பவரும் மகாஞானிகளாக இருப்பதால், பேசாப்பொருளாக சைகைகள் மூலமே இவைகளை அறிந்து கொள்ளும் திறனுடையோராய் இருப்பர். இதைக்காட்டும் முகமாய், இறைவன் மௌனகுருவாக, கல்லால் மரத்தமர் நன்கு வேதமறிந்த நான்கு சீடர்களுக்கு சிவநெறி காட்டியருளுகிறார். இக்காட்சி அப்பர் பெருமானுக்கு திருப்பூவணம் எனும் புண்ணித தலத்தில் கிட்டுகிறது. அப்பர், 'சொல்லாமல் சொல்லுதல்' எனும் அழகான பதப்பிரயோகம் செய்கிறார். இன்னாளைய கண்ணதாசன் எனும் கவி இதையே "சொல்லாத சொல்லுக்கு விலையேதுமில்லை" என்கிறான்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியின் கழுத்தில் 'காமத்தை' வென்று நிற்பதின் அடையாளமாக அரவும், கையில் துள்ளியோடும் மானும் நிற்பதும் அப்பருக்குத் தெரிகிறது. ஐம்புலன் கொண்ட வாழ்வின் கதிக்கு ஓடிவிடாமல் ஐம்புலனும் அவன் பால் நிற்க மனலயம் வாய்த்தவர்களுக்கு அருளும் காட்சியும் தோன்றுகிறது. உபநிஷதம் சொல்கிறது, இறைவன் 'கிருஷ்ண பிங்கலமாக' இருக்கிறான் என்று. கண்டதே காட்சி என்று இருப்போருக்கு வெளியே தெரியா வண்ணம் 'மறைந்தும்' (கிருஷ்ண), ஐம்புலன் மறந்தோர் தமக்கு காணும் காட்சியெல்லாம் அவனாக 'தோற்றமாகவும்' (பிங்கலம்) இருக்கிறான் என்று சொல்லுகிறது. இங்கு அப்பர் பெருமான் போன்ற ஆதமஞானிகளுக்கு காணும் காட்சியெல்லாம் சிவமயமாகத்தோன்றும் வண்ணமும், ஐம்புலன் காட்டும் காட்சியே என்று இருப்போருக்கு உலகின் இயற்கையான காட்சிகளைக்க்காட்டிக்கொண்டும் விஸ்வரூபமாக இறைமை இருக்கிறது என்று உபநிஷதம் (முண்டாக உபநிஷதம்) சொல்கிறது. பொழில் திகழும் திருப்பூவணத்து புனிதனார் அப்பருக்கு பொல்லாத புலால்,எலும்பு இவைகளைப் பூணாய் அணிந்து நிற்கும் காட்சியும் தோன்றுவதாக இத்தேவாரப்பாடல் அமைகிறது.

இப்படி எழுதிவிட்டு நந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட, தமிழாசிரியர், "நல்லது பிள்ளைகளே தேர்வுக்காலம் முடிந்தது. நீங்கள் உங்கள் விடைத்தாள்களை மேசையில் வைத்துவிட்டு எழுந்திருக்கலாம் என்று சொல்லவும் சரியாக இருந்தது.

நந்துவிற்கு தேர்வில் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கை வலுத்தது.நன்றி சொல்ல மாலையில் கோயிலுக்கு கட்டாயம் போகவேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டு வழக்கமான பள்ளிப்பாடங்களைப் படிக்க தனது வகுப்பிற்குப் போனான்.

1 பின்னூட்டங்கள்:

Anonymous 3/24/2009 10:53:00 AM

This is how I understand this.
Human brain is capable absorbing
knowledge from beyond. Right brain
is at work. There is a class of people called idiot savants. Here idiot means someone who cannot take care of himself. Savant means highly intelligent. These people are illiterate, their left brain is affected but can do feats that ordinary mortals can never do.
Dustin Hoffman character is an autistic savant in the movie rain man. How is it possible? It goes against our experience that knowledge has to be acquired in a linear fashion.Human brain is capable of receiving knowledge in a wholistic fashion. This is the Siddha way. Revelation is something
common in all religions.