இடமா? வலமா?

உலகு வேடிக்கையானது. சில நாடுகளில் இடப்பக்கம் ஓட்டுகிறார்கள் (இங்கிலாந்து, இந்தியா), பல நாடுகளில் வலப்பக்கம் ஓட்டுகிறார்கள் (அமெரிக்கா, ஐரோப்பா). கொரியாவிலும், ஜப்பானிலும் இன்னும் குழப்பம்தான் என்பதை இன்று வந்த இக்கட்டுரை சுட்டுகிறது. ஜப்பான் அமரிக்க சார்பு, ஜெர்மன் வைத்தியமுறை, ஆங்கில போக்குவரத்து!! கொரியா அமெரிக்கச் சார்பு, அமெரிக்க போக்குவரத்து முறை? ஆனாலும், இன்னும் குழப்பம் இருக்கிறது...படியுங்கள்!


Pedestrians to walk on the right

The government said yesterday it will revise relevant laws so that pedestrians will keep to the right, reversing the system that has been in place for almost a century.

The Transportation Ministry said that most people tend to naturally stick to their right.

"Our studies found that people are psychologically prone to veer right when they walk around; it's also a globally acknowledged mannerism," said Cho Sung-tae, deputy director of the ministry's public administration division.

The ministry unveiled the reform after undertaking thorough traffic-related studies, including pedestrian habits and the expected improvements in the operational efficiency and safety of the nation's traffic conditions.

"We believe changing the law to encourage people to walk to the right and think to the right will help promote social order and improve public traffic safety," Cho said.

The current regulation dictating that pedestrians stick to their left stems from a law enforced in 1921, which obliged both people and vehicles to move along their left side. This law changed in March 1946 and called for all vehicles to travel along the right side.

Another reform in December 1961 reinforced the requirement that everyone should walk to their left, whether on the streets or public areas.

Cho said a general meeting, including policymakers, academic experts, civic groups and private citizens, is schedule for May to raise awareness and gather a consensus.

The ministry said that a poll it conducted on 629 people walking along Seoul's Namsan found that 46 percent had the tendency to walk to their left side, while 47 percent cited the right. A poll conducted on 411 pedestrians at Seoul's Apgujeong-dong found that 30 percent of them cited their left and 33 percent their right.

"It's a step towards gradual implementation of our 'pedestrian walking culture,'" the official said. "We can't say exactly when the law will be passed and enforced, but such steps are important for the process of reforms and shoring up public confidence," he added.

The official said aggressive promotion campaigns will also be organized to raise public awareness and create conditions for a smooth social transition.

Another study showed that walking on the left side could reduce eye movement by 15 percent, discomfort by 13 percent and heart rate by 18 percent.

"Establishing the social discipline of walking on the right would also ease confusion and frustration in foreign visitors, who are most likely to follow the global standard practice of sticking towards the right," Cho said.

By Yoo Soh-jung

உருகெழு கேழலாய் மருப்பின் உழுதோய்!

நந்து பாடங்களை மனப்பாடம் செய்வது வேடிக்கையாயிருக்கும். பள்ளியில் அதை உருப்போடுதல் என்பர். உருப்போடுதலில் பலவகையுண்டு. ஒப்பாரி வைப்பது போல் நெஞ்சில் அடித்து, அடித்து உருப்போடுதலுண்டு. சத்தமே போடாமல் பக்கங்களில் மேலும் கீழும் வருடி, வருடி உருப்போடுதலுண்டு. சில பையன்கள் தொண்டைகிழிய சத்தம் போட்டு உருப்போடுதலுண்டு. நந்து மத்திமவகை. சத்தம் போட்டுத்தான் படிப்பான், ஆனால் காட்டுக்கத்தலாக அல்ல. ஒவ்வொருவரியாக சொல்லிச்சொல்லி உருப்போடுவான். அன்றும் அப்படித்தான். “அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்...அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்...அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்...அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்...” என்று உருப்போட்டுக்கொண்டிருந்தான். அப்போது கிளுக்கென்று சிரிப்பொலி கேட்டது.

கொல்லைப்புரத்தில்! இவன், கன்றுக்குட்டி, பசுமாடு, இவை தவிர ஒரு முருங்கை மரம். பின்ன யாரு சிரிப்பது? என்று சுற்றும், முற்றும் பார்த்தான். குட்டிச்சுவருக்குப் பின்னால் பிருந்தா நின்று கொண்டு இவனைப் பார்த்து கண்ணைச் சிமிட்டினாள். `என்னடீ? இப்ப இங்க சிரிக்கிறதுக்கு இருக்கு?` என்றான் நந்து கடுப்போடு.

’இல்ல, நீ உருப்போடற வரி....` என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தாள். `ஏண்டீ! கழுத்தறுக்கற! அர்த்தத்தைச் சொல்லிட்டு சிரியேன்?` என்றான் நந்து. “ஓ! அப்ப நீ அர்த்தம் புரியாமத்தான் திரும்பத்திரும்ப சொல்லிட்டு இருக்கியா?” என்றும் மீண்டும் சிரித்தாள். “டீ! இன்னொருமுறை சிரிச்சே, கழுத்தை அருத்துருவேன்!` என்றான் நந்து. “அருப்பே, அருப்பே! அர்த்தம் புரியாம
பாடம் படிக்கிற புள்ளயப்பாரு!” என்று மீண்டும் சீண்டினாள். `சரி நீதான் அர்த்தம் சொல்லேன்?` என்றான் நந்து. “சீ! இதுக்கெல்லாம் நான் அர்த்தம் சொல்ல மாட்டேன்! உங்க தமிழ் வாத்தியார் கிட்டயே போய் கேட்டுக்கோ!` என்று சொல்லிவிட்டு வந்தது போல் மறைந்துவிட்டாள். நந்து மகாகடுப்போடு அடுத்த வரிக்குப் போக முயன்றான் முடியவில்லை. இந்த வரியிலே அப்படி என்ன இருக்கு. சீண்டிட்டுப் போறாளே? என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அன்று இவர்கள் தெருவில் ஒரு கல்யாணம். எல்லோருக்கும் விருந்துண்ண அழைப்பு. மதிய விருந்திற்குப் போக முடியாமல் பள்ளி, எனவே மாலை விருந்திற்குத்தான் போக முடிந்தது. ஆற்றங்கரை தாண்டி அக்கரையில் கல்யாணச்சத்திரம். எனவே போய்விட்டு இரவு திரும்ப முடியாது. அங்கேயே தங்குவதாக ஏற்பாடு. சாப்பாடு முடிய இரவு 9 மணியாகிவிட்டது. எல்லோரும் சாப்பிட்டுவிட்டு வெற்றிலை தாம்பூலம் என்று குழு, குழுவாக உட்கார்ந்து கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தனர். செட்டியார் விடுதியின் (கல்யாணச்சத்திரம்) திண்ணையில் நந்து படுத்திருந்தான். அங்கும் ஒரு குழு உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டு இருந்தது. தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்த நந்து அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று கவனித்தான்.

“என்ன மணி! புஷ்பவனேஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போயிட்டு வந்தியா?” என்று ஒருவர்.

“வந்ததும் முதல் வேலை அதுதானேப்பா! கோயில் சுவரிலே திருப்பூவணப்பதிகங்கள் எழுதியிருந்தன. அதில் அப்பர் பாடிய ஒரு பாடல் என் நெஞ்சில் நிற்கிறது, அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும் என்று ஆரம்பிக்கும்”

சட்டென நந்துவிற்கு, `அட! நாம் மனப்பாடம் செய்த பாடல். இவர்களாவது பொருள் சொல்லுகிறார்களா? பார்ப்போம்!` என்று காதைத்தீட்டிக்கொண்டான்.

“பாத்தியா! மணின்னா, மணிதான் எந்தப்பாட்டை புடிச்சிருக்கான் பாரு” என்றார் இன்னொருவர்.

“ஆமாம்! நம் கவிகளுக்கு பெண்ணென்று வந்துவிட்டால் வருணனைக்குப் பஞ்சமிருக்காது. அப்பர் என்ன சொல்லறார், அம்பாளோட முலை அரும் மொட்டு போல் அழகாக இருக்கிறதாம். அதன் மென்மை கண்டு மலர்களே நாணுமாம்”

“டேய் இத கல்யாணப் பையனிடம் போய் சொல்லுடா!” என்று இன்னொருத்தர்.

அப்போதுதான் பிருந்தா சிரித்த சிரிப்பின் அர்த்தம் நந்துவிற்குப் புரிந்தது.

அப்போது பார்த்தசாரதி என்பவர், “டேய் வாயைக் கழுவுங்கடா! அம்பாள் பற்றிப் பேசும் பாடலடா அது! சங்கரர் கூடத்தான் சௌந்தர்யலகரியில் அம்பாளை வருணிக்கிறார்”

“அதைத்தானே சொல்லறோம் நாங்களும். உனக்கேன் பொத்துக்கிட்டு வருது?” என்றார் இன்னொருவர்.

“சரி, சரி..சாமி விஷயம் விளையாடமப் பேசுவோம். அப்பருக்கு இறைவன் பல்வேறு வடிவில் காட்சி தருகின்றான். அவன் உமையொரு பாகன் என்பதால் அம்பாளும் கண்ணுக்குப்படுகிறாள். பார்த்ததை அப்படியே சொல்கிறார் அப்பர். ஏன் அம்பாளுக்கு மொட்டு போன்ற மென்முலை? ஏன்னா? இறைவனுக்கும், இறைவிக்கும் வயதே ஆவதில்லை. வைகுந்தத்தில் எல்லோருக்கும் 25 வயது என்று ஒரு கணக்குச் சொல்வார்கள். மேலும், வடக்கிலே பாபா என்றொரு சித்தர். அவருக்கு வயதே ஆவதில்லையாம். எப்போதும் இளமையாகவே இருப்பாராம். அதைத்தான் சொல்ல வருகிறார் அப்பர். என்ன சரியா? சாரதி” என்றார் ஒருவர்.

”சரியாச் சொன்னாய் ஜெயக்கொடி. அதிலேயும் பார், சுவாமியைப் பார்க்கும் முன் அம்பாள்தான் கண்ணில் படுகிறாள். முதல் மூன்று ஆழ்வார்களுக்குப் பட்ட மாதிரி. பொய்கையார் “வையம் தகளியாய்” என்று பாடுகிறார், பூதத்தார், “அன்பே தகளியா” என்று பாடுகிறார். அப்ப பெருமாள்தானே காட்சி கொடுக்கணும். ஆனால் பேயாழ்வார் என்ன சொல்கிறார், “திருக்கண்டேன், பொன்மேனி கண்டேன்” என்கிறார். அதே போல்தான் இங்கும் “அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்” என்று காட்சி.

”சபாஷ்! சாரதி! மணி, மண்டபத்திலே படிச்ச முழுப்பாட்டையும் சொல்லு, கேட்போம்” என்று ஜெயக்கொடி சொல்ல, மணி மனப்பாடமாக தாண்டகம் சொன்னார்.

அருப்போட்டு முலைமடவாள் பாகந் தோன்றும்
அணிகிளரும் உருமென்ன அடர்க்குங் கேழல்
மருப்போட்டு மணிவயிரக் கோவை தோன்றும்
மணமலிந்த நடந்தோன்றும் மணியார் வைகைத்
திருக்கோட்டில் நின்றதோர் திறமுந் தோன்றுஞ்
செக்கர்வான் ஒளிமிக்குத் திகழ்ந்த சோதிப்
பொருப்போட்டி நின்றதிண் புயமுந் தோன்றும்
பொழில்திகழும் பூவணத்தெம் புனித னார்க்கே.


“அடடா! அம்பாள் தோன்றியவுடன் அடுத்து யார் வருகிறார் பார்?”

“பெருமாள்தானே?” என்றார் பார்த்தசாரதி.

“கரெக்ட். நேரே வராக அவதாரம் காட்சிக்கு வருகிறது. வராக அவதாரம் ஆழ்வார்களால் மிகவும் சிலாகித்துப் பேசப்படும் அவதாரம். ஏனெனில் அந்த அவதாரத்தில்தான் பெருமாள் பூமியைக் காத்து, ரட்சித்தது. பொய்கையாழ்வார் இதையே எப்படிப் பாடுகிறார் பார்?

தாளால் சகடம் உதைத்துப் பகடுந்தி,
கீளா மருதிடைபோய்க் கேழலாய், - மீளாது
மண்ணகலம் கீண்டங்கோர் மாதுகந்த மார்வற்கு,
பெண்ணகலம் காதல் பெரிது.

மீளாது என்றிருந்த பாருலகத்தை கேழலாய் (பன்றியாய்) வந்து கீண்டெடுத்தான் என்று சொல்கிறார். அப்போது அந்த வெண்பற்கள் எப்படி இருந்தன என்பதை

அப்பர் சொல்லித்தான் கேட்கவேண்டும்!

அணிகிளரும் உருமென்ன அடர்க்குங் கேழல்
மருப்போட்டு மணிவயிரக் கோவை தோன்றும்


அந்த வெண்பற்கள் வயிரம் போல் ஜொலித்தனவாம்.

“அது சரி, சிவனையும், பார்வதியையும் பத்திப்பாடிக்கொண்டிருக்கும் போது பெருமாள் எங்கே உள்ளே புகுந்தார்? மூன்று ஆழ்வார்களுக்கும் இடையில் புகுந்த மாதிரி?”

“நல்ல கேள்வி. ஆனால் காட்சி அப்படித்தான் வருது. சிவனைப் பரனெனக்கொள்ளும் போது ‘அகலகில்லேன் உறை மார்பா’ என்பது போல் ஒரு பாகத்தில் விஷ்ணு வந்து விடுகிறார். சரி விஷ்ணுவைப் பரம் என்றால், “முனியே! நான்முகனே! முக்கண்ணப்பா!” என்று சிவன் உள்ளே வந்துவிடுகிறார்.

நாகத் தணையானை நாள்தோறும் ஞானத்தால்
ஆகத் தணைப்பார்க்கு அருள்செய்யும் அம்மானை
மாகத் திள மதியம் சேரும் சடையானை
பாகத்து வைத்தான் தன் பாதம் பணிந்தேனே


என்பது திருவாய்மொழி. சந்திரசேகரனாகிய ‘மதியம் சேர் சடையானை’ பாகத்து வைத்தான் தன் பாதம் பணிந்தேனே என்று தெளிவாகச் சொல்லுகிறார். எனவே இருக்கும் ஒன்றைக் காட்சிப் படுத்துவதில்தான் வேறுபாடு. சைவத்திலே விஷ்ணுவை அம்பாளாய், பெண்ணாய் பார்க்கிறார்கள். வைஷ்ணவத்தில் பெருமாளை ஆணாகப்பார்க்கின்றனர். ஆனால் வேதம் இருப்பது ஒரே புருஷன் என்றுதான் சொல்லுகிறது.

மணமலிந்த நடந்தோன்றும் மணியார் வைகைத்
திருக்கோட்டில் நின்றதோர் திறமுந் தோன்றுஞ்


சிவன் என்றவுடன் நம் எல்லோருக்கும் நடராஜ மூர்த்தம்தான் நினைவிற்கு வரும். அவன் ஆடலரசன். திருப்பூவணத்திலும் அதே காட்சி. மிக அழகிய நடன சுந்தரப்பெருமானாக, வைகைக்கரை திருக்கோட்டமாகிய திருப்பூவணத்தில் இறைவன் நிற்கிறான் என்கிறார் அப்பர்.

செக்கர்வான் ஒளிமிக்குத் திகழ்ந்த சோதிப்
பொருப்போட்டி நின்றதிண் புயமுந் தோன்றும்
பொழில்திகழும் பூவணத்தெம் புனித னார்க்கே.

நடராஜப்பெருமானின் தோள் கண்டு மயங்குகிறார் அப்பர் பெருமான். செக்கச்சிவந்த ஒளி மிகுந்த ஜோதியாய் அவரின் புஜங்கள் தோன்றுகின்றனவாம். இப்படியெல்லாம் பொழில்திகழும் பூவணத்தில் இறைவன் காட்சி அளிக்கின்றானாம். ரொம்ப நல்ல பாட்டுத்தான் மணி. ஆமாம்! சாரதி என்ன யோசிச்சுக்கிடே இருக்கே?

“இல்ல, இவருக்கு ஏன் வராகப் பெருமாள் வந்து தோன்றினார் என்று யோசிக்கிறேன். திருமாலிடமிருந்து தோன்றிய பரந்த பொருள்கள் அப்படின்னு ஒரு சங்கப்பாடல். கடுவன் இளவெயினனார் என்பவர் பாடியிருக்கிறார். நல்ல பாட்டு, கொஞ்சம் பெரிசு, கேட்கறீங்களா?”

“சொல்லு, சொல்லு, சுவாரசியமா இருக்கு. உனக்கு பரிபாடலெல்லாம் பரிட்சயம்ன்னு இப்பதானே எனக்கே தெரியுது!”

மா அயோயே! மாஅயோயே!
மறு பிறப்பு அறுக்கும் மாசு இல் சேவடி

மணி திகழ் உருபின் மா அயோயே!
தீ வளி விசும்பு நிலன் நீர் ஐந்தும்,
ஞாயிறும், திங்களும், அறனும், ஐவரும்,

திதியின் சிறாரும், விதியின் மக்களும்,
மாசு இல் எண்மரும், பதினொரு கபிலரும்,
தா மா இருவரும், தருமனும், மடங்கலும்,
மூ-ஏழ் உலகமும், உலகினுள் மன்பதும்,
மாயோய்! நின்வயின் பரந்தவை உரைத்தேம்

மாயா வாய்மொழி உரைதர வலந்து:
‘வாய்மொழி ஓடை மலர்ந்த
தாமரைப் பூவினுள் பிறந்தோனும், தாதையும்,
நீ‘ என பொழியுமால், அந்தணர் அரு மறை.

முனிவரும் தேவரும் பாடும் வகை

‘ஏஎர், வயங்கு பூண் அமரரை வௌவிய அமிழ்தின்,

பயந்தோள் இடுக்கண் களைந்த புள்ளினை;
பயந்தோள் இடுக்கண் களைந்த புள்ளின்
நிவந்து ஓங்கு உயர் கொடிச் சேவலோய்! நின்
சேவடி தொழாரும் உளரோ? அவற்றுள்
கீழ் ஏழ் உலகமும் உற்ற அடியினை;

தீ செங் கனலியும், கூற்றமும், ஞமனும்,
மாசு இல் ஆயிரம் கதிர் ஞாயிறும், தொகூஉம்
ஊழி ஆழிக்கண், இரு நிலம், உரு கெழு
கேழலாய் மருப்பின் உழுதோய்‘ எனவும்,
‘மா விசும்பு ஒழுகு புனல் வறள அன்னச்

சேவலாய்ச் சிறகர்ப் புலர்த்தியோய்‘ எனவும்,
ஞாலத்து உறையுள் தேவரும் வானத்து
நால் எண் தேவரும் நயந்து நிற் பாடுவோர்
பாடும் வகையே: எம் பாடல்தாம் அப்
பாடுவார் பாடும் வகை.

இதிலே சகலமும் திருமாலின் திருவயிற்றில் உதித்தது என்று பட்டியிலிடுகிறார். அதில் அரன், பிரம்மா, முருகன், மற்றைத் தெய்வங்கள், மக்கள், மாக்கள், என்று எல்லாமும் வருகின்றன. ”உரு கெழு கேழலாய் மருப்பின் உழுதோய்‘ என்று வராக அவதாரத்தையும் சொல்கிறார். இதே சொல்லாட்சி அப்பரிடம் காண்பது இவர்கள் அனைவரும் சங்கத்தின் வழி கவி செய்த பெருமக்கள் என்பது புலனாகிறது.

இதில் பாதிதான் நந்துவின் காதில் விழுந்தது. ஏனெனில் அவன் அதற்குள்
நன்றாகத் தூங்கிவிட்டான்.

திருவடித்தோற்றம்

அன்று நந்து வீட்டிற்கு தமிழாசிரியர் வந்திருந்தார். கோயிலுக்குப் போய் கொண்டிருந்தவரை நந்துவின் சகோதரி பார்த்துவிட்டு ‘ஒரு வாய் காப்பி அருந்திவிட்டுப் போகுமாறு’ அழைக்க, ‘சரி’ என்று வந்திருந்தார். திடுதிப்பென்று யாராவது வந்துவிட்டால் வீடே அமர்க்களப்படும். அநேகமாக எல்லோருமே மாணவர்கள் என்பதால் சகோதர, சகோதரிகளுக்கு மரியாதை கலந்த அச்சம். நாணம்! ஆசிரியர்களெல்லாம் பொதுவாக மாணவர் வீடுகளூக்கு வருவதில்லை. இருந்தாலும் இந்த வீட்டு மாணவர்கள், பள்ளி அறிந்த மாணவர்கள். முதல்தர மாணவர்கள் என்பதால் ஆசிரியர் வந்திருந்தார். அம்மாவிற்கு முன் எச்சரிக்கை இல்லாமல் ஒரு விருந்து! ‘டீ! கொல்லையில் மாடு கட்டியிருக்கு பாரு! கோவிந்தன் இருக்கானா? ஓடிப்போய் கொஞ்சம் பால் கறந்துட்டு வா! காப்பி போடப் பால் இல்லை. ஏண்டி கழுதை, அவர் தெருக்கோடியில் வரும் போதே கூப்பிடப்போறேன்னு சொல்ல மாட்டியோ?’ அம்மா கோபம் கலந்த குரலில் அடுக்களைக்குள் கட்டளையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது கேஸ் அடுப்பெல்லாம் கிடையாது. விறகு அடுப்புத்தான். ஈர விறகாகப் போய்விட்டால், புகைதான் வரும், நெருப்பு வராது. அம்மா புடவையில் எப்போதும் ஒரு கரி ஒட்டியிருக்கும். அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டால் ‘நெருப்பு வாடை’ எப்போதும். அம்மாதான் பாரதி பேசும் அக்னிக்குஞ்சு போலும்! கனற்பாவை போலும்!

'சார்! உக்காருங்க. அம்மா காப்பி போடறாங்க. இருந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போங்க!` என்றாள் பெரியவள் பங்கஜம். வாத்தியாருக்கும் அதிக வயதில்லை. கல்யாணம் கூட ஆகவில்லை, எனவே அவரும் நெளிந்தார். அப்போது அவருக்கிருந்த ஒரே ஆண் துணை நந்துதான். எனவே அவனுடன் பேசத் தொடங்கினார்.

`என்ன நந்து? எப்போதும் புத்தகமும் கையும்தான் போலும்! நல்லது, நல்லது. படிக்கிற பையன்கள் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்` என்று சொன்னபோது அடுக்களையிலிருந்து அம்மா முகம் எட்டிப்பார்த்தது. அதில் கொஞ்சம் பெருமிதம் இருந்தது. `பிள்ளையை எப்படி வளர்த்திருக்கிறேன், பார்!` எனும் பெருமிதம். அம்மாவிற்கு கல்விதான் கண். குழந்தைகள் நன்றாகப் படித்து முன்னேற வேண்டுமென்பதில் அவளுக்கு குறி. அதனால்தான் இப்போதும் பேர் தெரியாத ஒரு ஆசிரியருக்கு காப்பி போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

`ஆமாம் சார்! நாவுக்கரசர் எழுதிய திருத்தாண்டகம் படித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். ஒரேயொரு சின்ன லிங்கம் அவருக்கு எப்படி, எப்படியெல்லாம் தோற்றம் தருகிறது! என்பது அதிசயமாக உள்ளது` என்றான் நந்து.

`உண்மைதான். இருக்கும் பொருள் ஒன்றுதான். அதுவே வேண்டுவோருக்கு ஏற்றவிதம், அவர்கள் ஆத்ம பரிபக்குவத்திற்கு ஏற்றவிதம் பரிமளிக்கிறது'

'அது எப்படி சார்?` என்றான் நந்து.

`நந்து, அருளுடையாருக்கு அவன் அருள்பாலிக்கும் போது அத்தனை தோற்றமும் வந்து நிற்கிறது. இவை புறக்காட்சி அல்ல. அகக்காட்சி மட்டுமே. இதை எம்பெருமானார் எடுத்துச் சொல்லியிருக்காரே. உனக்குத் தெரியுமே?'

'அதாவது, `தோன்றும்! தோன்றும்!` என்பது புறக்காட்சி அல்ல. அகக்காட்சி. `கண்டேன், கண்டேன்` என்று ஆழ்வார்களும், அன்னமய்யாவும் சொல்வதும் இத்தகையதே. அப்படித்தானே சார்?`

`ஆம்! அவை உள்வயப்பட்ட அகக்காட்சிகள். நிர்குண பரப்பிரம்மம், தன் குண நலன்களை அடியார்க்கு காட்டும் முகமாக இப்படித் தோற்றம் தருவதுண்டு. ஒன்றுமே இல்லாதது போல் இருக்கும். பார்த்தால் அதில் சகலமும் இருக்கும். லிங்கம், வெறும் உருண்டைக்கல். ஆனால் அதற்குள் உலகமே அடங்கியிருக்கிறது. ஹிரோஷிமாவில் போட்ட அணுகுண்டு மாதிரி` என்று சொல்லிச் சிரித்தார் ஸ்ரீநிவாசன் சார்!

`சரி! என்ன பாட்டு?` என்றார் ஆசிரியர்.

நந்து வாசித்தான்.

செறிகழலுந் திருவடியுந் தோன்றுந் தோன்றும்
திரிபுரத்தை எரிசெய்த சிலையுந் தோன்றும்
நெறியதனை விரித்துரைத்த நேர்மை தோன்றும்
நெற்றிமேல் கண்தோன்றும் பெற்றந் தோன்றும்
மறுபிறவி யறுத்தருளும் வகையுந் தோன்றும்
மலைமகளுஞ் சலமகளும் மலிந்து தோன்றும்
பொறியரவும் இளமதியும் பொலிந்து தோன்றும்
பொழில்திகழும் பூவணத்தெம் புனித னார்க்கே!

`ஆகா! அற்புதமான பாடல். பொருள் தெரியும்தானே?` என்றார் ஸ்ரீநிவாசன். அதற்குள் செல்லம்மாள் உட்புகுந்து, `சார்! நீங்க அவனுக்கு பாடம் நடத்தியிருப்பீங்க. நாங்களும் கேட்க வேண்டாமா? எங்களுக்கும் நீங்களே பொருள் சொல்லி விளக்குங்களே?` என்றாள். அவளுக்கு எப்போது வாய்ப்புக்கிடைத்தாலும் தமிழைச் சுவைக்காமல் இருக்க மாட்டாள். மேலும் கோவிந்தக் கோனாருக்கு இப்போதுதான் பால் கறக்க சேதி போயிருக்கிறது. அவர் சொம்பு, விளக்கெண்ணெயுடன் கிளம்பி வர பத்து நிமிடமாகும்!

`ஓ அப்படியா? இங்கு தமிழ்ச்சுவை தும்பிகள் இருப்பது தெரியாமல் போய்விட்டதே?` என்று சிரித்தபடி ஆசிரியர் விளக்கம் சொல்லப்புகுந்தார்.

`இது வைணவக் குடும்பம். என் பின்புலமும் அதுவே. எனவே ஆழ்வார்களையும் சேர்த்துக்கொண்டு அனுபவிப்போம். கோயிலுக்கு போவதற்கு முன் என் மனோநிலையை எப்படி மாற்றுகிறான் பார் இறைவன். இதுதான் அருட்செயல் என்பது. அவன் பெருமை அறிந்து பக்தி செய்ய வேண்டும். சும்மா நானும் கோயிலுக்குப் போனேன் என்று இருந்தால் எப்படி?` என்று சொன்னார் ஆசிரியர்.

`அப்பருக்கு முதலில் திருவடி தோன்றுகிறது. அடியார்களுக்கு இறைவனின் திருவடித்துணை போதும். முக மண்டலமெல்லாம் காணும் அளவிற்கு தாங்காது. மூர்ச்சித்து விழுந்து விடுவர். பெரிய பக்தனான பரதன், இதனால்தான் `பாதுகை` அரசாளட்டும் என்றும் இராமனின் திருவடிப்பாதுகை பெற்றான். இக்கருத்தில்தான் மலேசிய மன்னர்கள் இன்றும் `பாதுகா` என்றழைத்துக்கொள்கின்றனர். அவர் இப்ராஹிம் சுல்தானாக இருப்பார். ஆனால் மரபுப்படி அவர் இராமனின் பாதுகை. எவ்வளவு பெரிய இராமாயணப் பாதிப்பு பாருங்கள்!!` என்ற போது எல்லோருக்கும் ஆச்சர்யம். அம்மாவும் அடுக்களையிலிருந்து எட்டிப்பார்த்தாள். இப்போது ஒரு மாணவி போல்!

”செறிகழலுந் திருவடியுந் தோன்றுந் தோன்றும்”

என்று ஆரம்பிக்கிறார். `கண்ணன் கழலடி எண்ணுக மனமே` என்கிறான் பாரதி. நம்மாழ்வார், 'கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே' என்கிறார். இறைவனின் கழலிணை எண்ணினாலே போதும், அவன் அருளுக்கு திண்ணமாய் ஆட்படுவோம் என்கிறார் இங்கு. திருவரங்கனின் அழகைப்பாட வருகிறார் திருப்பாணாழ்வார். நீண்டு நெடிய கண் கொண்டவன் திருமால். ஆனால் ஆழ்வார் கண்ணில் முதலில் படுவது கழல்கள்தான்.

அமல னாதிபிரா னடியார்க்
கென்னை யாட்படுத்த
விமலன், விண்ணவர் கோன்விரை
யார்பொழில் வேங்கடவன்,
நிமலன் நின்மலன் நீதி வானவன்,
நீள்மதி ளரங்கத் தம்மான், திருக்
கமல பாதம்வந் தென்கண்ணி
னுள்ளன வொக்கின்றதே.


இவர் ஒன்றும் செய்யவில்லை. அத்திருப்பாதம் நேராக வந்து இவர் கண்களில் ஒட்டிக்கொண்டதாம். பக்தி என்றால் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். எனவே அப்பர் பெருமானுக்கும் முதலில் படுவது அவன் கழல்களே.

அடுத்து, “திரிபுரத்தை எரிசெய்த சிலையுந் தோன்றும்” என்கிறார். சிலை என்றால் வில்லென்று பொருள். சிலை வடிவினன் இராமன். அதுதான் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் இங்கு சிவன் வில்லுடன் இருப்பதுபோல் தோற்றம். திரிபுரம் எறித்த கைகளோடு அவர் வில்லுக்கோர் விஜயன் என்று சொல்வது போல் நிற்கிறார். இங்கு கலியனைச் சொல்லாமல் போனால் தமிழ் படித்ததற்கு அர்த்தமில்லை. அவரது திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வரும் ஓர் அற்புதமான பாடல்!

மைவண்ண நறுங்குஞ்சி குழல்பின் தாழ
மகரம்சேர் குழையிருபா டிலங்கி யாட,
எய்வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா இங்கே
இருவராய் வந்தாரென் முன்னே நின்றார்
கைவண்ணம் தாமரைவாய் கமலம் போலும்
கண்ணிணையும் அரவிந்தம் அடியும் அஃதே,
அவ்வண்ணத் தவர்நிலைமை கண்டும் தோழீ.
அவரைநாம் தேவரென் றஞ்சி னோமே.


காதலி காத்திருக்கிறாள்! (இதைச் சொல்லும் போது மறந்தும் இவர் கண்கள் பெண்கள் மேல் பட்டுவிடக்கூடாது என்று குனிந்த தலையாகச் சொல்லுகிறார். இதை அம்மாவும் கவனித்துக்கொண்டு உள்ளுக்குள் பாராட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்!). மை வண்ணக் குழல் அழகனாக வருகிறான் இறைவன். அது பின்னால் தாழ்ந்து கிடக்கிறது. காதுகளில் போட்டிருக்கும் மகர குண்டலங்கள் இருபுறமும் ஆடுகின்றன. வந்து சேர்ந்தவன் வெறும் கையோடு வரக்கூடாதோ? வில்லும் கையுமாக வருகிறான். அதுவும் எய்ந்த கோலத்தில் இருக்கும் வெஞ்சிலை என்கிறார். அப்பருக்கும் அதே காட்சி. திரிபுரம் எரித்த வெஞ்சிலை. அம்பு போய், போய் சிலையே அனல் பறக்கும் போலுள்ளது! ஒரு மடமங்கை முன் இப்படி கோபாக்கினியுடன் வந்தால் தாங்குமா? அத்தோடு போனால் போகிறது. தனியாக வரவில்லை. வில்லுடன் வருகிறான். தம்பியுடனும் வருகிறான். நல்லவேளை பார்க்க கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியாக கை வண்ணம் தாமரை, அழகிய அதரமும் தாமரை, கண்களோ அரவிந்தம், பாதமோ கமலம். இவ்வளவு அழகு கொண்ட ஒரு ஆடவன் முன்னே வந்து நிற்கும் போது, இவன் காதலன் அல்ல, ஏதோ தேவன், கந்தர்வன் போலும் என்று எண்ணிவிடுகிறாள் காதலி. எவ்வளவு அழகாக இங்கு பாதமும், சிலையும் வருணிக்கப்படுகிறது பாருங்கள். திருப்பூவண நாதன் அப்பருக்கு வில்லுடன் வந்து காட்சி தந்த திருத்தலம் நம்மவூர்! என்று ஆசிரியர் சொல்லும் போதும் எல்லோருக்கும் பெருமிதம்.

திரிபுரம் எறித்தான் என்று சொன்னவுடன் இறைவனின் நேர்மை தோன்றுகிறது அப்பருக்கு! “நெறியதனை விரித்துரைத்த நேர்மை தோன்றும்” நேர்மை எப்படி கண் முன்னால் தோன்றும்? இதிலிருந்தே இது அகக்காட்சி என்று கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மேலும், பூவணநாதன் இவருக்கு தட்சிணாமூர்த்தியாக பலமுறை தோற்றம் தருகிறான். சைவ நெறியை உலகிற்குச் சொல்லும் அந்த மௌனகுருவின் நேர்மை இவருக்குத் தோன்றுகிறது.

”நெற்றிமேல் கண்தோன்றும் பெற்றந் தோன்றும்” திரிபுரம் எரித்த போது நெற்றிக்கனல் பறந்திருக்கும். அக்கண்களும் அப்பருக்குத் தோன்றுகிறது!

”மறுபிறவி யறுத்தருளும் வகையுந் தோன்றும்” இக்காட்சிகளின் பயன் யாது? நமது பிறவிச் சங்கிலி அறுபடுகிறது! என்கிறார் அப்பர். இறையுணர்வு அற்று கோடி, கோடி ஜென்மங்கள் எடுத்து, பிறவித்துயர் தரும் இடும்பைப்பையில் பிறந்து, பிறந்து இளைத்துப் போனோருக்கு, திருப்பூவணம் வந்தால் பிறவித்துயர் அறுபடுகிறது என்கிறார் அப்பர் பெருமான். அதுதானே இந்த ஊரின் சிறப்பு. இல்லையா? என்றார் ஆசிரியர்.

‘ஆமாம், அஸ்தி கரைக்க வந்த பெரியோருக்கு அச்சாம்பல் பூவாக மலர்ந்த திருத்தலம் அல்லவோ திருப்பூவணம்’ என்றாள் பங்கஜம் பின்னாலிருந்து. ஆசிரியர் ஆமோதித்து, தலையசைத்தார்.

”மலைமகளுஞ் சலமகளும் மலிந்து தோன்றும்”. தேவி புருஷாகாரம் என்கிறது வைணவம். சைவத்திலும் அதுதான். அதனால்தான் பிறவித்துயர் அறுக்கும் குணம் என்றவுடன் அம்பாள் ஞாபகம் வருகிறது அப்பருக்கு. ஒன்றுக்கு இரண்டு தேவிகள் தோன்றுகின்றனர். ஒன்று மலைமகளான உமையவள். மற்றது, சகல பாவங்களையும் போக்கும் புண்ணிய கங்கை. பிறகென்ன? ஆன்மாவின் மலங்கள் அகன்று, புனிதமடைந்து, பிறவிப்பெருந்துயரிலிருந்து விடுபடுகிறான் பக்தன்.

”பொறியரவும் இளமதியும் பொலிந்து தோன்றும்
பொழில்திகழும் பூவணத்தெம் புனித னார்க்கே!”


அப்பருக்கு மீண்டும், மீண்டும் திருப்பூவணநாதன் சந்திரசேகரனாகக் காட்சியளிக்கிறான். அந்த அழகிய இளமதி, கழுத்தில் புரளும் அரவம் இவை உடன் சேரப் பொலியும் காட்சி! பூவணத்து புனிதனார் நமக்குத்தரும் காட்சி!!

அடடா! என்ன அழகான திருப்பதிகம்! என்று அவர் கண்ணை மூடிக் கண் திறக்கையில் மணம் கழழும் நரசூஸ்* காப்பி அவர் அருகில் இருந்தது.

(* மதுரைக்காரர்களுக்கு மட்டும் தெரியும் காப்பி அது!)