ஆலவட்டம் 5

• [Mr. Jiddu Krishnamurti]: ‘... does thought realise of itself that it is
limited? I have to find out. I am being challenged. Because I am challenged
I have great energy. Put it differently: does consciousness realise its
content is itself? Or is it that I have heard another say: ‘Consciousness is
its content; its content makes up consciousness’? Therefore I say, ‘Yes, it
is so’. Do you see the difference between the two? ... So I am asking
myself: has thought realised its own limitations? Or is it pretending to be
something extraordinary, noble, divine? Which is nonsense because thought is
based on memory. I see that there must be clarity about this point: that
there is no outside influence imposing on thought saying it is limited.
Then, because there is no imposition there is no conflict; it simply
realises it is limited; it realises that whatever it does – its worship of
god and so on – is limited, shoddy, petty (...) Verbally we can go only so
far: what lies beyond cannot be put into words because the word is not the
thing. Up to now we can describe, explain, but no words or explanations can
open the door. What will open the door is daily awareness and attention –
awareness of how we speak, what we say, how we walk, what we think. It
depends on your state of mind. And that state of mind can be understood only
by yourself, by watching it and never trying to shape it, never taking
sides, never opposing, never agreeing, never justifying, never condemning,
never judging – which means watching it without any choice. And out of this
choiceless awareness perhaps the door will open and you will know what that
dimension is in which there is no conflict and no time’.


*(‘The Only Revolution’ 1970, pp. 130-131 (from ‘The Second Penguin
Krishnamurti Reader’).*
**
**
இவை ஞானமொழிகள். ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி என்ன சொல்கிறார் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குப் புரிகிறது. நீங்கள் கையைத் தூக்கினாலும் என்னால் காண முடியாது. கண்டாலும் மெய்யுணரமுடியாது. இது புரியவில்லை எனில் ஏன் புரியவில்லை. காரணிகள் என்னென்ன? ஏன் புரிதலை ஒரு அளவிற்கு மேல்தான் வார்த்தைகளால் இட்டுச் செல்ல முடியும் என்கிறார் ஜே.கே? அனுபவத்தில் பட்டவை சொற்களுக்குள் பிடிபடும். அனுபவத்தை மேவிய மெய்மையை எப்படி உணர்த்துவது? ஏன் ஆலவாய் அண்ணல் ஆலமரத்திடை மௌனமாய் உபதேசிக்கிறார்? அப்படி என்னதான் சொல்கிறார். வாய்ச்சொல் ஏன் அருளவில்லை? மொழி மேவிய நிலையை ஒரு சாதாரணன் எப்படி அடைவது? வழி காட்டுகிறார் ஜே.கே!


வாய்ப்பற்ற பிரக்ஞை. வாய்ப்பற்ற பார்வை. வாய்ப்பற்ற அணுகல். வாய்ப்பற்ற அவதானம்.


இற்றைப் புள்ளியில்
எற்றைப் பொழுதும்
இற்றைப் பொழுதாய்
நிலையுற்று இருத்தல்.


அப்படி இருந்து பழகப்பழக, நினைவுகள் மெல்ல மனக்குளத்தில் படிந்து மறைகின்றன. இற்றைப்பொழுதில் இறைமை தாண்டவமாடத்தொடங்குகிறது. அத்தாண்டவம் காணுதலே தவம். அது ருத்ர தாண்டவமாக இருந்தாலும், ஆனந்த தாண்டவமாக இருந்தாலும் காணுதல் மட்டுமே கடமை! பிடிக்கிறது, பிடிக்கவில்லை என்ற வாய்ப்பில்லை. அது அப்படித்தான்! காணுதலில் அகம் அழிந்து காட்சியே நிற்கிறது. அக்காட்சியை எவ்வளவு முயன்றாலும் வார்த்தைப் படுத்த முடியாது. வார்த்தைகள் ‘சலாம்’ அடித்து அமர்ந்துவிடுகின்றன. உள்ளம் அமைதியில் ஆழ்கிறது. கொதி நிலை குறைகிறது.


வாய்ப்புகள் என்பதுதான் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை. வாய்ப்பற்ற வாழ்வு என்பதுதான் ஆன்மீகத்தின் ஆரம்பநிலை.


நந்து ரீடர் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்றவுடன் ஆசையுடன் பார்த்தான். காரணம் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்பதுதான் இவன் பெயரும். நம்மவர் ஒருவர் பற்றி உலகின் மிகப்பெரிய பதிப்பகமான பென்குவின் புத்தகம் போடுகிறது எனில், அது சாதாரண விஷயமில்லை என்று நந்துவிற்குப் புரிந்தது. ஆனால் புத்தகத்தை எடுத்துப் படித்தால் ஒன்றும் புரியவில்லை! ஏன் புரியவில்லை என்பது அப்போது நந்துவிற்குத் தெரியவில்லை!


பின்னால் புரிந்தது.


1. அவன் சிந்தனா மொழியாக தமிழ் இருந்தது!
2. அவன் சமய வாழ்வு இதைக் கற்றுத்தரவில்லை.
3. நந்து அப்போது பக்குவப்படவில்லை!


மொழி எப்படி நம்மை ஆட்கொண்டு வழி நடத்துகிறது என்பது கண்டோம். நந்துவின் சிந்தனா மொழியாக தமிழ்தான் இருந்தது அன்றுவரை. ஆங்கிலத்தின் பாதிப்பு இன்றுள்ள அளவு கூட அன்றைய பேச்சு, நடையில் இல்லை. ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ள மாணவர்களுக்கும் ஆர்வமில்லை, தகுதியான ஆசிரியர்களும் இல்லை. சினிமாவெல்லாம் தமிழிலேயே நடந்தன. ஆங்கிலப்படம் பார்க்க வேண்டுமெனில் ரயிலில் ஏறி மதுரை செல்ல வேண்டும். அந்தப் பழக்கம் அவனுக்கு மிகப்பின்னால்தான் வந்தது, தன் அண்ணனுடன் மதுரை சென்று ஜேம்ஸ்பாண்ட் படம் பார்ப்பான். படம் புரிகிறதோ இல்லையோ ‘பலா’வான காட்சிகள் அவனைக் கிளர்ச்சியூட்டின. அவன் பள்ளியிறுதிவரை தமிழிலேயே படித்தான். பள்ளிக்காலத்தில் அவனுக்கு பாரதி, வள்ளலார், ராஜாஜி, கல்கி, சாண்டில்யன், சுஜாதா அறிமுகமாகியிருந்தனர். பக்தி இலக்கியம் மிகக்கொஞ்சமாக அறிமுகமாகியிருந்தது. சங்கம் மிக சொல்பம். மாறும் கல்வி போதானாமுறை இவன் காலத்திலேயே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. எல்லாப் பரிசோதனை முயற்சிகளிலும் இவன் இருந்தான். முதன் முறையாக ‘எலெக்டிவ்’ முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அப்போது மாணவனின் எதிர்காலம் ஒருவாறு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. கலை அல்லது அறிவியல் என்பது துல்லியமாக பிரிக்கப்பட்டது. இவன் வகுப்பில் முதல் நிலை மாணவன் என்பதால் ஆசிரியர்கள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தத்தம் துறைக்கு இழுத்தனர். கெமிஸ்ட்ரி வாத்தியார் முதலில் இழுத்துவிட்டார். அவர் அப்போதுதான் கல்லூரி முடித்துவிட்டு வந்திருந்தார். ஒரே உற்சாகம். பாலசுப்ரமணியன் என்று பேர். ஆனால், கணக்கு வாத்தியார் விடுவாரா? ‘நந்து! கணக்குதான் அறிவியல் மொழி. கணக்கு இல்லாமல், ஒரு காரியமும் நடக்காது. எனவே கணக்குப் பாடம் எடுத்துக் கொள்!’ என்றார். நந்து வேதியியலிருந்து கணக்கிற்கு மாறினான். ஆனால், பாலசுப்ரமணியன் சும்மா இருப்பாரா?இவன் வீட்டிற்கே வந்துவிட்டார். அவ்வளவுதான், அதுவே ஒரு பண்பாட்டு அழுத்தமாகப் போக, நந்து மீண்டும் வேதியியலுக்கு மாறினான். இவனுக்கு தமிழ் மிகவும் பிடித்திருந்தது. இவனது தமிழ் வாத்தியார் ஸ்ரீநிவாசன் நெடுமால் போல் உயர்ந்திருந்தார் அனைத்திலும! ஆயினும் அறிவியலே வென்றது. அதுவே சோறு போடும் எனும் எண்ணம் விதைக்கப்பட்டது.


ஆயினும், கோடை விடுமுறையில் நூலகம் சென்று தமிழ் நாவல்கள் எடுத்து வந்து படிப்பான். சாண்டில்யனின் யவனராணி மிகவும் பிடித்திருந்தது. கதை முடிந்ததும் அவளுக்காக அழுதான். தாத்தா ஸ்ரீனிவாசாச்சாரியார் ஒரு ராஜாஜி பக்தர். எனவே கல்கி தொடர்ந்து வாங்குவார். கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன்’ முறையாக எடுத்து வைக்கப்பட்டு பைண்டு செய்யப்பட்டிருந்தது. பக்கத்துவீட்டு சுந்துவின் அப்பாவிற்கு இந்த பைண்டு வேலையெல்லாம் தெரியும். அவர்தான் முறையாக எல்லா இதழ்களையும் ஒன்றுவிடாமல் கோர்த்துக்கொடுத்தார். இவன் பாண்டி நாட்டுக்காரன். 'வையை எனும் பொய்யாக்குலக்கொடி’ தவழும் தீராநதிக்காரன். ஆயினும் உண்மையில் பொய்க்காத காவிரி நதி பற்றி கல்கி சொல்லும் போது இவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. வந்தியத்தேவன் வந்து நின்றால் காலைத்தடவும் நதி இவனை ஏதோ செய்தது. இவன் பத்தாம் வகுப்பிற்கு வரும்போது சுஜாதாவின் கணேஷ், வசந்த் பிடித்துப் போயினர். தமிழ்வாணன் அறிமுகப்படுத்திய சங்கர்லாலிருந்து வசந்த், கணேஷ் மிகவும் வித்தியாசப்பட்டனர். சுஜாதா புதியதொரு உலகை நந்துவிற்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இவன் ஜேம்ஸ்பாண்ட் படங்களில் கண்ட உலகுடன் அது ஒத்திருந்தது.


புகுமுக வகுப்பில்தான் முதன்முறையாக அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டது. எல்லாப் பசங்களும் தடுமாறினர்.புரிகிறதோ இல்லையோ ‘மொட்டை உரு’ப்போட்டு பரிட்சை எழுதினர். கல்லூரி தமிழ்ப்பாடம் வித்தியாசமாக சொல்லி கொடுக்கப்பட்டது. அந்த வகுப்பில்தான் நந்து கொஞ்சம் வீட்டிலிருப்பது போல் உணர்ந்தான்.


இவன் டாக்டராக வேண்டும் என்ற ஆசையை யாரோ விதைத்துவிட்டனர். எப்போது யாரால், விதைக்கப்பட்டது என்று தெரியவில்லை. நந்து உயிரியல் படிக்கத் தொடங்கினான். பியூசி முடித்ததும் முதல் முயற்சி. கழகம் ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டது. சோணையாத்தேவர் எம்.எல்.ஏ. கிச்சய்யர் இவனை அழைத்துக்கொண்டு சோணையா வீட்டிற்குப்
போனார். எல்லாம் பார்த்துச் செய்வோம் என்றுதான் சொன்னார். ஆனால் இவன் பெயர் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. கிச்சய்யர் காசு கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்றனர்.கிச்சய்யர் இருந்த காசையெல்லாம் செங்கண்மால் கோயிலில் போட்டுவிட்டு ஓட்டாண்டியாக இருந்தார். இவர் சொன்னால் சோணையா கேட்பார் என்றதால் போய் பார்த்துவந்தார். காலம் மாறி வருவதை அவர் உணரவில்லை. அடுத்த வருடமும் மருத்துவ முயற்சி தோல்வி. அதற்கடுத்த வருடமும். தோல்வி. மாணவர்கள் சொன்னார்கள் இவன் ஜாதிக்கு சீட் கிடைக்காது என்று. இவன் சிறிய தந்தை எஸ்.எஸ்.எல்.சி புத்தகத்தில் ஜாதி பேர் போடாமல், ‘பாலகிருஷ்ணன்’ என்று கையெழுத்துப் போட்டிருந்தார். இவன் கிராமத்துக்காரர்கள் பேசாமல் அதே மைய்யில் ‘பாலகிருஷ்ணக்குடும்பன்’ என்று மாற்றிவிடுங்கள், ரிசர்வ் சீட்டில் இடம் கிடைக்கும் என்றனர். பலர் அப்படியெல்லாம் செய்யக்கூடாது எஸ்.எஸ்.எல்.சி புத்தகம் என்பது நிலப்பட்டா போல, அதில் விளையாடக் கூடாது என்றனர். பெற்றோர் அற்ற நிலையில் இருந்த நந்து, கஷ்டப்பட்டு படித்தே முன்னேற வேண்டும் என்றுதான் யதார்த்தம் பேசியது. பி.எஸ்.ஸி முடித்தவுடன் ஜிப்மர் பரிட்சைக்கு எழுதினால் புதுவையில் கிடைக்கும் என்றனர். இவங்க ஊர் ஆஸ்பத்திரி கம்பௌண்டர், 5000 ரூபாய் லஞ்சம் கொடுத்தால் வாங்கலாமென்று சேதி அறிந்து சொன்னார். ஐயாயிரம் ரூபாயா? யார் கொடுப்பார்கள்? இவ்வளவு பணத்திற்கு எங்கு போவது? [நந்து பின்னால் படித்து வேலை பார்க்கும் போது தன் பெண்ணை மருத்துவம் படிக்க வைக்கலாமா என்று யோசித்த போது லஞ்சத்தின் விலை 30 லட்சமாகக் கூடியிருந்தது. விலைவாசி இந்தியாவில் கூடிக்கொண்டே போகிறது!]. நந்து டாக்டராகிவிட வேண்டும் என்ற கனவில்தான் இன்னும் படித்தான். இவன் கிராமத்துக்காரன் என்பதால் மதுரைக்கார பையன்கள் இவன் பரிட்சையில் தேறமாட்டான் என்று பெட்டு கட்டினர். இவன் புகுமுக வகுப்பிலும், பிஎஸ்ஸியிலும் முதல் வகுப்பில் தேறியபோது அவன்களுக்கு ஆச்சர்யமும் பொறாமையும்!


இவன் பிஎஸ்ஸி படிக்கும் போதும் கல்வித்திட்டம் மாறியது. முதல் மொழி ஆங்கிலம். இரண்டாவது மொழியாக தமிழ் அல்லது பிரெஞ்ச் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்றது. இவன் இயல்பாக தமிழை எடுத்தான். ஆனால் அது இலக்கியத் தமிழ் அல்ல. அறிவியல் தமிழ். முதன்முறையாக அறிவியலைத் தமிழில் சொல்ல முடியுமா? என்று பல்கலைக்கழகம் சோதனை செய்து பார்த்தது. இவனது தமிழ்ப் பேராசிரியர் பொன்.தினகரன் ஆர்வமுடன் சொல்லிக் கொடுத்தார். இவன் தமிழில் ஏ பிளஸ் வாங்கினான். மொழித்தேர்வில் மார்க்கு கிடைப்பது மிக அரிது. நந்து ஆங்கிலக் கல்விமுறையில் படித்தாலும் தமிழே முன் நின்றது.


‘உலகைப் புரட்டக்கூடிய நெம்புகோல் கவிதையை உங்களில் யார் எழுதப்போகிறீர்கள்?’ என்று புதுக்கவிதை முழக்கம் மாணவர் உள்ளங்களில் பட்டுத்தெரித்தது! இவன் ஆங்கிலப் பேராசிரியர் நெடுமாறன் கூட இடையிடையே தமிழ்க் கவிதைகளை மேற்கோள் காட்டியே நடத்தினார். நந்து கவிதை செய்ய முயன்றான். அவனது கவிதை பீரிட்டு எழுந்தது பெண்களுடன் சேர்ந்து படிக்கும் எம்.எஸ்ஸியில்தான். ஹார்மோன்களின் பாய்ச்சலில் கவிதை விளைநிலமானது. இவன் கவிதைக்கு ஒரு ரசிகை கிடைத்தாள். அவளுக்காக இவன் கவிதை செய்தான்.


ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி இன்னும் அவனுக்கு அறிமுகமாகவில்லை.


"So, the question is: Why have we such a driving need to fulfill, why are we so ruthlessly ambitious, why has sex such an extraordinary importance in our life? It is not a matter of the quality or number of one's needs, whether one has the maximum or the minimum, but why there is this tremendous urge to fulfill in family, in a name, in a position, and so on, with all the anxiety of it, the frustration, the misery - which society encourages and the church blesses."


The Mirror of Relationship: Love, Sex and Chastity
J.Krishnamurti

0 பின்னூட்டங்கள்: