ஆலவட்டம் 7

*Question*: why is your teaching so purely psychological? There is no cosmology, no theology, no ethics, no aesthetics, no sociology, no political science, not even hygiene. Why do you concentrate only on the mind and its workings?


*Krishnamurti*: For a very simple reason, Sir. If the thinker can understand himself, then the whole problem is solved. Then he is creation, he is reality; and then what he does will not be antisocial. Virtue is not an end in itself; virtue brings freedom, and there can be freedom only when the thinker, which is the mind, ceases. That is why one has to understand the process of the mind, the ‘I’, the bundle of desires that create the ‘I’, my property, my wife, my ideas, my God. Surely it is because the thinker is so confused that his actions are confused; it is because the thinker is confused that he seeks reality, order, peace. Because the thinker is confused, ignorant, he wants knowledge; and because the thinker is in contradiction, in conflict, he pursues ethics to control, to guide, to support him. So, if I can understand myself, the thinker, then the whole problem is solved, is it not?


Collected Works of J. Krishnamurti, Vol IV. 1948 6th Public Talk, Bombay


நந்து வாழ்ந்த சூழல் சமயம் தொடர்பான தீவிரக் கேள்விகளைக் கேட்க அனுமதிக்கவில்லை. கிராமச் சூழலில் படிநிலை மிக முக்கியமாக இருந்தது. கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவராக கடவுள் இருந்தார். இவனைச் சுற்றி ஏதேதோ கதைகள், கோயில் முழுதும் புராணங்கள். வயற்காட்டில் வேறுவிதமான கதைகள், நடுகல், மூதாதையர் வழிபாடு, ஆவி பேசுதல், பேய் ஓட்டுதல், இரவில் நடமாடும் கருப்பு என்று. இவையெல்லாம் ஒருவகையில் பயம் கலந்த மனோநிலையைத் தந்தாலும், நந்துவின் கற்பனைக்கு இத்தனையும் உரம் போட்டன. நந்து ‘பத்ம நிலையம்’ எனும் அவன் வீட்டுத்திண்ணையில் உட்கார்ந்து கொண்டு கதை சொல்லத் தொடங்கினான்! ஆரம்பிக்கும் போதே கேட்பான், ‘எந்தக் கதை வேண்டும்? மர்மக்கதையா? மகாராஜா கதையா? என்று. கேட்போரின் தேர்விற்கு ஏற்றவாறு உடனே கதை எழும், நடமாடும், துள்ளிக் குதிக்கும். சகச் சிறார்கள் அப்படியே மெய் மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பர். பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டியும், தப்பைக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு கேட்பாள். அது நந்துவிற்கும் தெரியும். இக்கதைகளில் பேய், பிசாசு, தேவர்கள், அசுரர்கள், அரசர்கள் என்று எல்லோரும் வந்து போவர்.


பனையூரம்மன் என்று ஒரு கிராமத்துக்காரர் வருவார். நிண்ட நெடிய உருவம். கால்களில் கணையாழி. கைகளிலும் அதுவே. மரப்பாதுகை. கையில் சாட்டை. எடுத்து ஒரு வீச்சு வீசுவார். காற்றைக் கிழித்து விசிலடித்து வந்து ஓயும்! கையில் திருநீறு தட்டு வைத்திருப்பார். எல்லோரும் அவருக்கு அரிசி, பருப்பு, காசு கொடுப்பார்கள். அவர் யாரிடமும் பிச்சை கேட்க மாட்டார். தெருவில் நடந்து கொண்டே இருப்பார். மக்கள் நிறுத்தி விபூதிப் பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு பிட்சை போடுவர். அக்கிரஹாரத்துச் சிறுமிகள் நடுங்கிக்கொண்டே வந்து போட்டுவிட்டு ஓடிவிடும். வீட்டுக்குள்ளிலிருந்து நடுங்கிக் கொண்டே மாமி பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். கிராம தேவதைகள் முரட்டுத்தனமானவை. புதூர் மாரியம்மன் கோயில் உற்சவம் பங்குனியில் வரும். சும்மாவே சூடு பறக்கும் சூழலில் வெறும் கையில் அக்கினிச் சட்டியை வைத்துக்கொண்டு வரும் இராசுச் சேர்வையைக் கண்டால் அக்கிரஹாரம் மிரளும். அக்னிக்கு உணவு என்ன? எண்ணெய்தானே! எல்லோரும் அக்கினிச்சட்டியில் நெய் விடுவர். அது இன்னும் பீரிட்டு எழும். பார்க்கவே பயங்கரமாக இருக்கும். கோரக்கன் கோயில் சாமி ஆடு பலி கேட்கும். ‘ஏதாவது தப்புப் பண்ணினால்சாமி கண்ணைக் குத்தும்’ என்று வீட்டுப் பெரியவர்கள் சொன்னால் குழந்தைகள் நம்பினர். கையில் வேல் வைத்துக் கொண்டு பால் காவடி எடுப்பவர்கள், உடலில் வேல்களைக் குத்திக்கொண்டு பாலஷண்முகர் கோயிலுக்குள் போவதைப் பார்த்தால் சாமி கண்ணைக்குத்தும், காதைக்குத்தும், நாக்கைக்குத்தும் என்று சொன்னாலும் குழந்தைகள் நம்பும் என்று தோன்றியது.


நந்துவின் வாழ்வில் எப்போதும் மரணபயம் சூழ்ந்திருந்தது. கிராமத்தில் மிகவும் அச்சம் தரக்கூடிய சொல் மரணம். யாரும் இச்சொல் கேட்கப்பயந்தனர். அதுவொரு அமங்கலச் சொல்லாக இருந்தது. ஆயினும், அவர்கள் வாழ்வை மரணம் சூழ்ந்தே இருந்தது. பாடை கட்டி, ‘கோவிந்தா! கோவிந்தா!!’ என்று நெருப்புச் சட்டியுடன் போகும் பயணங்களை நந்து பள்ளி செல்லும் போது பார்த்துக் கொண்டுதானிருந்தான். ஆயினும், அது பிறர் மரணம். அது நம் வீட்டிற்கு வந்துவிடக்கூடாது என்று எல்லோரும் பயந்தனர். கோயில் என்ற ஒன்று அங்கு இருப்பதே இந்தப் பயம் விளைவித்த கெடுபிடியோ என்று கூட நம்பும்படி அவ்வாழ்வு இருந்தது. சிவன் கோயிலில் சாம்பல் தருகிறார்கள். அது வாழ்வின் நிலையாமைக் குறிக்கிறது என்று யாரும் சொல்லித்தரவில்லை. சாம்பல் எனும் அமங்கலச் சொல்லை நீக்கி, விபூதி எனும் மங்கலச் சொல்லை உட்புகுத்தினர். கோயில் பட்டர் கொடுக்கும் விபூதிப் பிரசாதத்தில் மரணத்தின் எந்த வாடையும் உட்புகா வண்ணம் நல்ல செண்ட் போட்டுக் கொடுத்தார். சந்தனம், ஜவ்வாது போல் விபூதியும் மணக்கும்படி வைத்தனர். இவ்வளவு கவசங்களை உருவாக்கி வைத்திருந்தாலும் உண்மையைப் போட்டு உடைக்க குடுகுடுப்பாண்டிகள் அவ்வப்போது வந்து போயினர். அதுவும் அவன் நடு இரவில் வந்து குறி சொல்லும் போது எல்லோருக்கும் குலை நடுங்கும். ஏதாவது அமங்கலமாகச் சொல்லிவிடுவானோ என்று. ஆனாலும், என்ன சொல்கிறான் என்பதை அறியும் ஆவலும் இருப்பதால் எல்லோரும் கதவின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு அவன் சொல்லும் குறியை அவ்வூரில் கேட்டனர்! யார் கண்டது, வீட்டின் கொல்லையில் ஏதாவது புதையல் இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டால்? இப்படிக் குறி கேட்டு வீட்டுக் கொல்லையில் தோண்டத் தோண்ட புதையல் வராமல் நீர் வந்த வீடுகள் அதிகம். அதுவும் ஆற்றுப்படுகைக்கு அருகிலுள்ள வீடுகளில் பத்தடி தோண்டினால் நீர் வந்துவிடும். மழைக்காலங்களில் கிணறு நிரம்பி வழிவதைக் காண நந்துவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஆக, அந்த ஊரில் யாருக்கும் பிடிக்காத ஓரிடம் உண்டு என்றால் அது மயானம்தான். எல்லோரும் ஒரு நாள் அங்கு போய்த்தான் ஆக வேண்டும் என்பதை நந்து பின்னால் தெரிந்து கொண்ட போது நந்து உடைந்து போனான். வாழ்வின் அடிப்படையான கேள்விகள் புறம் தள்ளப்பட்டு, போலிச் சம்பிரதாயங்களும்,மூடநம்பிக்கைகளும் அங்கு வளர்த்து எடுக்கப்பட்டன! ஏதாவது ஞான பூர்வமாகக் கேட்டால், ‘ஏண்டா வெட்டி வேதாந்தம் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறாய்?’ என்று ஊர் சொல்லிவிடும். நந்துவிற்கு வேதாந்தம் என்றால் என்னவென்று தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. இந்திய மெய்யியல் பாடப்பயிற்சி என்பது துளியும் இல்லை. நசிகேதனுக்கு இருந்த வாய்ப்பு நந்துவிற்கு இல்லை. எனவே அங்கு அத்மபோதம் நிகழவில்லை. சடங்குகள் மண்டிக்கிடந்தன. கூடவே மூடநம்பிக்கைகளும்.


இப்பின்புலத்தில்தான் நந்துவின் ஆன்மீக வித்து பெரியார் ஈவேராவால் விதைக்கப்பட்டது. காலையில் எழுந்தவுடனேயே கோயில் சுவரில் நந்து காண்பது, ‘கடவுள் இல்லை! இல்லவே இல்லை! கடவுளை நம்புகிறவன் முட்டாள்!’ என்று அழிக்கமுடியாத கரிப்பட்டையாக எழுதப்பட்டிருக்கும். இதன் முரண்நகை அவனை இன்று கூட இம்சிக்கிறது. இல்லாத ஒன்றை இல்லை என்று சொல்வது பகுத்தறிவாகாது. இருப்பதைத்தான் இல்லையென்று சொல்ல முடியும். இப்பிரசாரத்திற்கு ஆதாரமாக நிற்பது பெரிய கோயில் சுவர். சிந்தனையின் முரண் தெள்ளத்தெளிவாக இப்பிரசாரத்தால் வெளிப்பட்டது. எங்கெல்லாம் சிந்தனை முரண் உள்ளதோ அங்கு குழப்பமும், தெளிவின்மையும் தாண்டவமாடும், பகுத்தறிவு மழுங்கிவிடும், மூடநம்பிக்கை வளரும் என்று ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி அடிக்கடி சொல்வதை நந்து பின்னால் கேட்கப்போகிறான். அந்தக் கிராமத்தில் இருந்த பெரிய மூடநம்பிக்கைகளில் ஒன்றாகப் பெரியார் பிரசாரமும் அமைந்துவிட்டது தமிழக முரண்நகை!





[ அருமையான விழியம். பதப்படுத்துதல் (social conditioning) என்பதைக் கணினிச் செயலி (சாஃப்ட்வேர்)யுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார். எப்படி நமது வாழ்வு சிந்தனை முரண்களால் ஆளப்படுகிறது என்பதையும் விளக்குகிறார். பின்னால் ஓடும் இசை உதவி என்பதைவிட உபத்திரவமாக் அமைந்துவிட்டது சோகம்]

0 பின்னூட்டங்கள்: