ஆலவட்டம் 11

Questioner: Is the ego always harmful? Is selfishness ever beneficial?

Krishnamurti: Self-centered attention and activity, positively or negatively, is the cause of strife and pain. How seriously is each one considering this problem? How earnest are we about discovering the truth of the nature and activity of the ego, the self? Our meditation and spiritual discipline have no meaning if first we are not clear upon this point. True meditation is not self-expansion in any form. So until we can have a common understanding of our purpose, there will be confusion, and right relationship between us will not be possible.

Reflections on the Self
First Talk in The Oak Grove

பாற்கடல் கடைந்ததாக வரும் தொன்மம் பல்வேறு வகையில் பொருள் கொள்ளத்தக்கது. நேரடிப்பொருளாகப் பார்ப்போமெனில், பிரபஞ்சத் தோற்றத்தைச் சுட்டுவது போல் படும். இதை உருவகம் என்று கொண்டால் ஆக்கம் நிகழ முன்னேற்பாடு என்பது போல் படும். பாற்கடல் கடைந்த போது மிக அரிய பொருட்கள் வெளிப்பட்டன. காமதேனு எனும் எண்ணியதைக் கொடுக்கும் பசு, கற்பக தரு, தன்வந்திரி, மகாலக்ஷ்மி இப்படி. 2ம் உலகப்போரில் உலகம் சீரழிவுற்றுக் கிடந்த போது இவ்வகையான தோற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. இத்தோற்றங்கள் இந்திய மண்ணில் நடைபெறும் என்று பிரம்மஞான சபையோர் நம்பினர். எனவே ஐரோப்பாவிலிருந்து ஒரு கோஷ்டி, கலக்கமுற்றுக் கிடக்கும் உலகில் தோன்றும் மாணிக்கங்களைக் கண்டறிய இந்தியா வந்தது. அவை கண்டது கொஞ்சமே. ஆனால் இந்தியாவில் தோன்றியதோ எண்ணற்ற மாணிக்கங்கள். அந்த மாணிக்கங்களுள் ஒன்றுதான் மதனபள்ளியில் தோன்றிய ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி. மண்ணின் வாசனை என்று ஒன்று உள்ளது. ஜே.கே எல்லா நிருவனப்பட்ட மதங்களையும், சிந்தனாமுறைகளையும் புறம் தள்ளினாலும் அவரது core teaching என்பது இந்திய மண்ணின் வாசனையோடுதான் இருந்தது. அதுவே ‘அகப்படு உள்மையம்’ எனும் ஈகோ களைதல் என்பதாகும். இதை செமத்திய மதங்கள் இந்தியா எடுத்துச் சென்றுள்ள உச்சத்திற்கு எடுத்துச் செல்லவில்லை என்றே சொல்லலாம்.

ஆனால், உள்மையம் இல்லாமல் சமூக ஜீவியாக செயல்படல் என்பது குதிரைக் கொம்பு ஆகும். அங்குதான் பிரச்சனையே கிளம்புவதாக நந்து நம்பினான்! உண்மையை சொல்லப்போனால் நந்து வளர்ந்த சூழலில் ஒருவரின் அகப்பாட்டை குளிர வைப்பது மிக முக்கியம் என்று கற்றிருந்தான். இதைக் கல்லூரி மொழியில் ‘குழையடித்தல்’ என்று சொல்லுவர். மிகச்சாதரணமான காரியமாக இருந்தாலும் கொழையடிக்க வேண்டும். நந்து அப்போது பள்ளிச் சிறுவன். கொய்யா மரத்தாத்தில் ஒரு பாட்டி இருந்தாள். இவள் சகோதரியுடன் உடன் வேலை செய்யும் ஒரு ஆசிரியையின் தாய். அந்தப்பாட்டி ஒரு மொட்டைப் பாட்டி. பாவம்! அவள் முடி இறக்கப்பட்டிருந்தாலும் அவள் அகப்பாடு இறங்கியதில்லை. அவளுக்கு மொட்டையாக இருப்பது பழகிவிட்டது. அவள் அடுப்புக்கரி வாங்கி வந்து பயன் படுத்திவிட்டு, சமையல் முடிந்தவுடன் அடுப்பை நீர் விட்டு அணைத்துவிட்டு மீண்டும் அக்கரியினைப் பயன்படுத்தும் நோக்கில் நல்ல வெய்யிலில் காயப்போட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். இந்த வம்புக்கார ராமு சும்மாப் போகாமல், ‘பாட்டி! பாட்டி! இந்த கரி எங்கே வாங்கியது! இவ்வளவு பெரியதாக, நன்றாக உள்ளதே!’ என்றான். அவ்வளவுதான் சும்மாக்கிடந்த பாட்டியின் அகப்பாடு மெய்சிலிர்த்து விழித்துக் கொண்டது. அல்பமான அடுப்புக்கரி பற்றிய சமாச்சாரம்தானென்றாலும், பசங்க ஒரு விஷயம் பற்றிக் கேட்கிறார்கள் எனில் அதில் ஏதோ விசேஷம் இருக்கிறது, எதற்கு தகவலைச் சும்மாத் தர வேண்டுமென நினைத்துவிட்டாள். தகவல் பரிமாற்றம் என்பது கிராமப்புறங்களில் மிக சிக்கலானது. யாரும், யாரையும் நம்பி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிடமாட்டார்கள். கலெக்டர் எப்போது தாலுகா ஆபீஸ் வருவார் என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் ஆபீஸ் கிளர்க்குக்கு காசு கொடுக்க வேண்டும். கிளர்க்கைப்பார்க்குமுன் பியூனுக்கு காசு கொடுக்க வேண்டும். சரி, கலெக்டர் வரும் போது மனுக்கொடுக்க வேண்டுமெனில், மனு பாரம் எங்கே வாங்க வேண்டுமென்று அறிந்து கொள்ள காசு கொடுக்க வேண்டும். பார்ம் வாங்கியபின் அதை எப்படி நிரப்புவது என்று அறிந்து கொள்ள காசு கொடுக்க வேண்டும். ஆக, தகவல் என்பது விலை மதிப்புடையது. யாரும், யாருக்கும் தகவலைச் சுலபமாகத் தந்துவிடமாட்டார்கள். அப்படியான ஊரில் பாட்டி மட்டும் தான் அடுப்புக்கரி எங்கே வாங்கினேன் என்னும் தகவலை அவ்வளவு எளிதாகத் தந்துவிடுவாளா? என்ன? எனவே, அவள் ராமுவைப் பார்த்து, ‘அதெல்லாம் சொல்லமுடியாது. ஒரு ஆள் மூள்ய்யமாக வாங்கியது!’ என்று ஒரு போடு போட்டாள். அல்பக்கரித் தகவல் தராத அந்தப்பாட்டி அன்றிலிருந்து ‘கரிப்பாட்டி’ என்று நந்துவால் அழைக்கப்பட்டாள்.

ஆனால் ஈகோ என்பதே அல்பம் என்று அறிந்து கொள்! என்று ஜேகே சொல்வதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது? வாழ்வே அல்பமான விஷயங்களைச் சுற்றி அல்பமான முறையில் சுழன்று கொண்டிருக்கும் போது, அல்பமான விஷயத்திற்கெல்லாம் ஈகோ வீறுகொண்டு எழுகிறது! மிக அல்பமாக அது பல்லிளித்துக் காட்டுகிறது. இந்த அல்பமான சிரிப்பிற்கு நந்து பழகியிருந்தான். அப்படிப்பலர் சிரிக்கும் போது இவனும் பல்லிளித்தான். சாதாரண பியூனிலிருந்து, துணை வேந்தர்வரை எல்லோரும் இப்படியானதொரு பல்லிளிப்பதை எதிர்பார்த்தனர். அல்பத்தனமாக அவர்களது அகப்பாட்டைக் குளிர்விக்க வேண்டியிருந்தது. அது கண்டு மாணவர் ஈகோ சிலிர்ப்பதுண்டு. ஆனால் சிலிர்ப்பதால் எந்தக்காரியமும் ஆவதில்லை. ‘இவன் போனால் காரியமாகாது! என்னத்தையாவது சொல்லி காரியத்தைக் கெடுத்துவிடுவான். நைச்சியமாகப் பேசி காரியத்தை சாதிக்கத் தெரிய வேண்டும்’ என்பது மிகச்சாதாரணமாக குடும்பங்களில் பேசப்படும் வசனம். நந்து நைச்சியமாகப் பேசுவதில் வல்லவனாக இருந்தான். முதல் சொல்லிலேயே பேசுபவரின் ஈகோ குளிரும் வண்ணம் பேசக்கற்றிருந்தான். மற்றவரின் ஈகோ குளிர்வதைக் கண்டு தன் ஈகோவும் சமனப்படுவதை அவன் அறியவில்லை.

ஜேகேயைத் தீவிரமாக அறிந்த போது கிடைத்த முதலடி, அகப்பாடு அல்பமானது என்ற பாடம். அவனுக்கு சமூகம் கற்றுக் கொடுத்த முதல் பாடமே அகப்பாட்டை எப்படி ஊட்டி வளர்ப்பது என்பதுதானே?! முழுச்சமூகமும் அகப்பாட்டின் வலையில் கட்டுப்பட்டு நடந்து கொண்டு இருக்கும் போது அகப்பாட்டை உணர்வதே தன்னை அறிதல் என்பதாக அமைந்தது சிக்கலாக இருந்தது. மாயாவியாகச் செயல்படும் அகப்பாட்டு தன்னை இனம் காட்டிக்கொள்ளுமா? என்ன? அது மட்டுமா? வள்ளுவர் சொல்கிறார், ‘கற்பவை கற்ற பின் நிற்க’ என்று. கற்றது எல்லாமே கசடாக இருந்துவிட்டால் அதிலேயே நின்று கொண்டு இருக்க வேண்டியது. கற்றதைக் கழட்டிவிடுவது அவ்வளவு சுலமானது என்று நந்து நம்பவில்லை!

பெர்னார்டு என்றழைக்கப்படும் பார்ணி நந்துவை முதன்முறை பார்த்த போதே கேட்ட முதல் கேள்வி, ஜேகே பற்றி நீ எவ்வளவு அறிந்து வைத்திருக்கிறாய்? என்பதே! நந்து அப்போது இந்தியப் பல்கலைக்கழக சூழ்ச்சி வலையிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரம் பெற்றிருந்தான். ஜப்பானிய கல்வித்துறை வழங்கும் ஒரு சிறப்பு மானியம் பெற்று எஹிமே பல்கலைக் கழகத்தில் ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்தான். கீழைத்தேசங்களில் ஆங்கிலக்கல்வி சொல்லிக்கொடுக்க ஆயிரக்கணக்காக வரும் அமெரிக்க, ஆங்கில, ஆஸ்திரேலிய, கனேடிய ஆசிரியர்களில் பார்ணியும் ஒருவன். உண்மையில் இவர்களை ஆசிரியர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆங்கிலத்தை முதல் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் எனும் தகுதியே அவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பைத் தந்தது. மேலும் அவர்கள் வெள்ளையர்களாக இருந்தால் கூடுதல் மதிப்பு. விளம்பரத்தில் தெளிவாகவே இன வேறுபாட்டைக் காட்டுவதில் ஜப்பானியரும், கொரியர்களும் தயங்குவதில்லை. ‘வெள்ளையின ஆசிரியர், ஆங்கிலம் தாய் மொழி. இவையே தகுதிகள்’ என்று விளம்பரங்கள் பேசும். பார்ணி போன்ற அமெரிக்கர்கள் இதையொரு சாக்காக வைத்துக் கொண்டு ஆசிய கலாச்சாரம், தத்துவமறிய கீழைத்தேசங்களுக்கு வருகின்றனர். பார்ணி 12 வயதிலிருந்து ஜேகேயின் நூல்களை வாசித்து வருபவன். ஏறக்குறைய ஜேகேயைக் கரைத்துக் குடித்து இருந்தான். எனவே நந்துவிற்கு விருப்பம் உண்டோ இல்லையோ, ஜேகே இறக்குமதி தொடர்ந்து நடந்து வந்தது. வேறு வழியில்லாமல் அறிவியல் போக மீதமிருந்த பொழுதுகளை ஜேகேயை அறிய செலவிட்டான். ஜப்பானில் வாரம் ஐந்து நாள் வேலை செய்து, உபரியாக சனியும் வேலை செய்து, மீதமிருக்கும் ஞாயிறு தினத்தில் பாதி நாள் வேலை செய்யும் நந்துவின் மீதி அரைநாளும் குடும்ப உறவிற்கு என்று போகாமல் ஜேகே எனும் ஞானியை அறிந்து கொள்வதில் போனது. நந்து ஜேகேயை மிகப்பெரிய விலை கொடுத்து வாங்க முற்பட்டான் நந்து!

01.J. Krishnamurti in United Nations,1985

1 பின்னூட்டங்கள்:

ers 10/31/2010 04:22:00 PM

உங்கள் படைப்புக்களை இங்கேயும் இணைக்கலாம்
தமிழ்
ஆங்கிலம்