ஆலவட்டம் 9

ஆலவட்டம் 9


”One wonders why in a place like this we are being educated - for what? What is the relationship between this institution and the world? What place has knowledge, whether it is scientific, biological, or physics and so on - what relationship has that knowledge towards the world? And throughout the world we are all being educated along various lines and with their disciplines; and we human beings have very little place in this world. So one must, I feel, ask why these elaborate years of study, acquiring great deal of knowledge, great effort, and where is it all ending up? What place your scientific, and other disciplines, have relationship, actual, with the existing world? The existing world - the world in which we live our daily life, whether in America, Russia, Europe, or in India or Japan, that very life is being threatened by war....”

J. Krishnamurti

Talk at the Indian Institute Of Technology, Bombay
February 1984


பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் அறிமுகமான ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியை நந்து மறந்து போயிருந்த காலத்தில் அவரை மீண்டும் நினைவு படுத்தியவன் சுவாமிநாதன். சக ஆய்வாளர். ‘நந்து! நான் காலாற நடக்கும் போது சிந்தனையின் ஒரு கீற்றுக் கூட என்னுள் துளிர்க்காத வண்ணம், நடக்கப் பயில்கிறேன்’ என்று ஒரு குண்டைத்தூக்கிப் போட்டான். அது எப்படி முடியும்?

கல்லூரி நாட்களில் நந்துவின் மிக நெருங்கிய நண்பர்கள் என்று இருவர் உண்டு. ரகு எனப்படும் ரகுநாதன் இயற்பியல் மாணவர். ஒரு வருடம் சீனியர். அவனது தந்தை தீவிர சோவியத் பக்தர். எனவே சோவியத் வெளியீடாக வரும் அனைத்து அறிவியல் நூல்களையும் ரகு படித்திருப்பார். சோமு இவனது நேரடி சீனியர். உயிரியல் மாணவர். சோமுவின் கையில் கலை குடி கொண்டிருந்தது. டார்வின் நூற்றாண்டுவிழா அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஏற்பாடாகியிருந்த போது சோமு மிகப்பெரிய டார்வின் வாழ்க்கைச் சரிதப் படங்களை வரைந்து கொடுத்து கல்லூரியின் பெருமையைக் கூட்டியிருக்கிறார். வெறும் சோப்பு, சோமு கையில் கிடைத்துவிட்டால் அதுவொரு வள்ளுவனாக, மானாக, மீனாக மாறும். சோமு நெல் மணியில் கூட சிற்பம் செதுக்கியுள்ளான். இந்த மூவரும் தினமும் மாலையில் காலாற நடந்து கோ.புதூரிலிருந்து மூன்றுமாவடிவரை நடந்து வருவர். வழியில் ஏதாவது பொய்கை தென்பட்டால் இளைப்பாறுவர். எப்போதும் அறிவியல் விந்தைகள் பற்றிய சிந்தனைகள். பிரபஞ்ச விசாரம்.

இப்படி இருக்கும் போது சுவாமிநாதன் சிந்தனையே இல்லாது நடக்க வேண்டும் என்கிறானே? ஏனென்று நந்துவிற்குக் குழப்பம். பின்னால் ஜே.கேயின் நூல்களை வாசித்த போதுதான் காரணம் புரிந்தது. ஜே.கே தினமும் நடை பயிலும் போது, ‘இற்றைத் தியான முறையாக’ (’now’ consciousness) சிந்தனைகள் இல்லாமல் முழுக்கவனமும் அந்த நொடியில் நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு என்று இருப்பாராம். அதைப்படித்த பின் சுவாமியும் இப்படி முயன்று இருக்கிறான். அவன் எல்லாவற்றையும் லிட்டிரலாக எடுத்துக் கொள்வான். மதுரை அண்ணா நகரிலிருந்து தினமும் நாகமலை புதுக்கோட்டைவரை (30 கிமீ தூரம்) வரும் வழியில் வாக்மேன் இசையில் ஜேசுதாசின் பாடல்களைக் கேட்டு கொண்டு வருவான். காது பூரா இசை இருக்கும் போது வாய் சும்மா இருக்குமா? பாடத்தானே செய்யும்! ஆனால், இசையின் லயம் நெஞ்சை நிரப்பியிருக்கும் வேளையில் சுவாமி பாடுவது ஜேசுதாஸ் பாடுவது போலவே படுவதில் ஆச்சர்யமில்லைதான்! வந்தவுடன் சொல்லுவான், ‘நந்து, நான் ஜேசுதாஸ் போலவே பாடுவேன் தெரியுமோ?’ என்பான். எங்கே பாடிக்காட்டேன் என்றால்! அவன் குரலுக்கும், ஜேசுதாஸ் குரலுக்கும் ஏணி வைத்தும் எட்டாத தூரம்! பின்? சுவாமி படிக்கும், கேட்கும் நிகழ்வுடன் தன்வயப்படுகிறான். அது போது, அவன் வாசிக்கும், கேட்கும் பொருளாகவே மாறிவிடுகிறான். அதனால்தான், அவன் நந்துவிடம் ‘சிந்தனை ஒன்றின்றியே நடமாடும் கலை’ பற்றி விரிவாகப் பேசியிருக்கிறான்.

ஜேகேயைப் பின்பற்ற முடியாத இன்னொரு கூற்றுமுண்டு. ஜே.கே கனவு காண்பதில்லை எனும் கூற்று அது. இதை எப்படி நிரூபிக்க முடியும்? ஒரு வருடத்தில் 60,000 கனவுகள் நாம் காண்கிறோம் என்பதொரு கணக்கு. தினமும் 10 கனவாவது வந்து போகுமாம். நமக்கு நினைவில் இருப்பதில்லை. ஆனால் ஜே.கே தன் வாழ்க்கை சரிதத்தில் தான் கனவு காண்பதில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதாவது, திருமாலின் அரிதுயில் போன்ற ஒன்று எனும் பொருளில். அதாவது தூக்கமென்றில்லை. அப்போதும் விழிப்பு நிலைதான். ‘இற்றைத்தியானம்’தான். இதை எப்படி பின்பற்ற முடியும்? நந்துவோ ஓர் கனவுத் தொழிற்சாலை!

சுவாமியின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரனும் அதே பல்கலைக் கழகத்தில் கலைத்துறை ஆய்வாளனாக இருந்தான். அவன் ஜே.கே நூல்கள் எல்லாம் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தான். அவர்கள் குடும்பம் நகரில் மிகவும் அறியப்பட்ட குடும்பம். தாய் தந்தை இருவருமே பேராசிரியர்கள். நல்ல செல்வாக்கான குடும்பம். ஜே.கே இப்படி செல்வாக்கான பேர்களிடம் மிகவும் பிரபலமாகியிருந்தார். அவரை அன்னிபெசண்ட் எடுத்து வளர்த்து ஆளாக்கியதால் ஜே.கேயின் வட்டமென்பது இந்திய உயர் குடும்ப வட்டமாக் அமைந்துவிட்டது. அவரது போதனைகள் செல்லச் சீமாட்டிகளுக்கும், செல்வந்தர்களுக்கும் என்றாகிவிட்டது. தேவர்களுக்கு பிரகஸ்பதி அமைந்தது போல் இந்திய மேட்டுக்குடியினருக்கு ஜே.கே அமைந்துவிட்டார். இதற்கொரு முக்கிய காரணம் மேட்டுக்குடியின் ஆதர்ச மொழியாக ஆங்கிலம் இருந்தது. ஜே.கேயின் கல்வி முழுவதும் ஆங்கிலத்திலேயே அமைந்துவிட்டது!

சுவாமி ஒரு நாள், மதுரை சுந்தரம் ஹாலில் மகராஜபுரம் விஸ்வநாதன் கச்சேரி இருக்கிறது வருகிறாயா? என்றழைத்தான். நந்துவின் குடும்பத்தில் இசை எப்போதும் இருந்தது. அவனது தாய் கோகிலம் போல் பாடுவாள் என்று அவனது தாத்தா அப்படியே பெயர் வைத்துவிட்டார். அவனது சித்தியும் பாடுவாள். சகோதரிகள் பாடுவர். நந்துதான் அதில் விதிவிலக்கு. சினிமாப்பாட்டு கேட்கும் ஆசாமி. அவனது அத்தான் திட்டுவார். ‘ஏண்டா சினிமாப்பாட்டு கேட்டு கெட்டுப் போகிறீர்கள்! நல்ல சம்பிரதாய சங்கீர்த்தனம் கேளுங்களடா!’ என்று.

கதை இப்படி இருக்கும் போது சுவாமி அவனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரனான தினேஷை அறிமுகப்படுத்திய போது அவன் ஆச்சர்யத்துடன், ‘அறிவியல் மாணவர்களுக்கு சங்கீத ஞானம் கூட வருமோ?’ என்றான். நந்துவிற்கு மகா கடுப்பு. அது என்ன அப்படியொரு இளக்காரம்? அறிவியல் மாணவன் கவிதை செய்யும் போது பாட்டறிவு ஏன் இருக்காது? தான் கவிதை செய்வதாக நந்து சொன்னான். எந்த மொழியில் என்று கேட்டான் தினேஷ். நந்துவிற்கு இக்கேள்வியே விநோதமாக இருந்தது. கவிதை என்றாலே தமிழ் என்பதுதான் அவன் வாழ்வு. ஆனால் தினேஷ் அதைக் கேள்விக் குறியாக்கினான். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதில்தான் திறமை உள்ளது என்பது போல் தினேஷ் பேசினான். தான் ஆங்கிலத்தில்தான் கட்டுரைகளும், கவிதைகளும் செய்வதாகச் சொல்லி, ஜே.கே பற்றி எழுதிய சில கட்டுரைகளை சுவாமி மூலம் கொடுத்தனுப்புவதாகச் சொன்னான். கிட்ட வந்த ஜே.கே மீண்டும் எட்டப் போய்விட்டார்! தினேஷின் கட்டுரைகள் நந்துவிற்கு ஜே.கேயை அறிமுகப்படுத்தாமல் அந்நியப்படுத்தின.

ஜே.கே இந்திய அறிவுஜீவிகளின் குரு என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது! நந்து தமிழில் அறிவுஜீவி. ஆயினும் அது ஒரு குந்துமணி அளவு குறைவுதான் என்று தமிழக அறிவுலகம் அவனுக்கு சுட்டிக்காட்டியது!

0 பின்னூட்டங்கள்: